Βοηθῆστε μας Ἅγιοι, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοὶ οἱ μισοέλληνες καὶ ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικὸν ἔχομεν. Φραγκεμένους μᾶς θέλουν τὰ τσογλάνια…

Γράφει ὁ Δρ. Βαρδάκας Κωνσταντῖνος

Βλάπτει τὸ κεφάλαιον τῆς θρησκείας μας;

Μοῦ λέγει, ἕνα θὰ σᾶς βλάψη ἐσᾶς, τὸ κεφάλαιον τῆς Θρησκείας, ὅπου αὐτείνη ἡ ἰδέα εἶναι σὲ ἐσᾶς πολὺ τυπωμένη (Ἀπομνημονεύματα Μακρυγιάννη).

 Ἀδιάψευστος ὁ Στρατηγὸς  Μακρυγιάννης ἀκούει ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Γάλλου περιηγητῆ Μαλὲρμπ τὴν αἰτία τῆς διαχρονικῆς κακοδαιμονίας τῆς ράτσας μας ποὺ ρίζωσε καὶ κακοφόρησε ἔχθρες, ἐπιβουλές, δολοπλοκίες ἀκόμα καὶ γενοκτονίες στὸ σύγχρονο Νεοελληνικὸ κράτος γιομίζοντας τὸ μὲ πόνο καὶ κλάμα μέχρι τὶς μέρες μας. Ἂς ὄψονται οἱ "φίλοι" ποὺ πρῶτα ἦρθαν σὰν Σταυροφόροι μετὰ σὰν φιλέλληνες καὶ στὸ τέλος σὰν Ἑταῖροι, πάντα γιὰ νὰ μᾶς "σώζουν", λὲς καὶ κάτι τοὺς τραβοῦσε μετὰ μανίας ἐπάνω μας γιὰ νὰ ξεχύνουν  σὲ αὐτὸ τὸ ὄμορφο ἁλωνάκι τὴν χολὴ τῆς μειονεξίας τους. Μὲ τὰ ψυχωμένα λόγια του ὁ κολλυβογράμματος  θεῖος Μακρυγιάννης  πιάνει καὶ  δίνει τὸ νόημα τῆς οὐσίας αὐτῶν ποὺ ὑποφέρουμε  σήμερα. Ὅταν διάβαζα τὰ Ἀπομνημονεύματά του καὶ τὸ βιβλίο του Ὁράματα καὶ Θάματα κατάλαβα πολὺ καλὰ γιατί φρόντιζαν νὰ μὴν μᾶς μάθουν ἱστορία καὶ ἀντὶ  αὐτῆς νὰ διδάσκουν μέχρι σήμερα αὐτὸ ποὺ ράψαν στὰ δικά τους μέτρα.

Ὅλοι ὅμως αὐτοὶ ἔστω καὶ ἂν φαίνεται ὅτι πέτυχαν τὸν σκοπό τους, οὐσιαστικὰ  ἀπέτυχαν,  μάλιστα καὶ μὲ πάταγο γιατί δὲν κατάλαβαν ποτὲ τοὺς ὅτι ἡ ἀληθινὴ ἱστορία εἶναι γραμμένη στὸν Οὐρανὸ καὶ στὶς καρδιές, ἐνῶ ἡ δικιά τους ἡ νοθευμένη  νοσεῖ καὶ  φαντάζει προβληματικὴ  ὥστε....

  ἡ μόνη σίγουρη ἐξέλιξή της νὰ  διαγράφει πορεία  πρὸς τὸ παγκόσμιο κενοτάφιο τῆς λήθης.

Αὐτὸ  ποὺ καταλαβαίνουμε σήμερα  εἶναι ὅτι ὁ  κὺρ-Γιάννης τῆς καρδιᾶς τοῦ Γένους μας δηλ. ὁ Μακρυγιάννης ἀναδεικνύεται ὁ γνησιότερος ἱστορικὸς ποὺ φρόντισε νὰ δέσει μὲ γερὲς γέφυρες ὀρθόδοξης  ἁγιοπνευματικὴς  ζωῆς  τὴν ἄρρηκτη  συνέχεια τῶν ναμάτων τῆς καθαρῆς ἱστορικῆς παράδοσης καὶ διαδρομῆς ἀπὸ τὰ χρόνια του χιλιόχρονου  Ρωμαίικου μέχρι καὶ σήμερα. Ἔτσι ἔχουμε  ἀπὸ κάπου νὰ πιασθοῦμε καὶ νὰ παρηγορηθοῦμε.

Τώρα   μάλιστα ποὺ ἀπέκαμε  καὶ ἡ ψύχη μας ἀπὸ τὰ  τεχνητὰ ἀδιέξοδα ποὺ τῆς στήσανε οἱ χαλκευτὲς τῶν ἀνθρώπινων ἀξιῶν, ἂς θωροῦμε  ἐκεῖ ψηλὰ στὸν Οὐρανὸ τὸν Μακρυγιάννη  νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ πάντα ἔκανε καὶ τώρα μάλιστα πρεσβευτικὰ γιὰ ἔμας.

"Καὶ ἐπῆγα πάλιν εἰς τοὺς φίλους μου τοὺς Ἁγίους. Ἄναψα τὰ καντήλια καὶ ἐλιβάνισα λιβάνιν καλὸν ἁγιορείτικον. Καὶ σκουπίζοντας τὰ δάκρυά μου τοὺς εἶπα: «Δὲν βλέπετε ποῦ θέλουν νὰ κάμουν τὴν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθῆστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοὶ οἱ μισοέλληνες καὶ ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικὸν ἔχομεν. Φραγκεμένους μᾶς θέλουν τὰ τσογλάνια…"

Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωὴ ὁ Μακρυγιάννης ἔφυγε μὲ πολλὰ παράπονα γιατί κατάλαβε τὴν ἀδικία ποὺ ἔγινε στὸ λαό του καὶ δυστυχῶς συνεχίζεται νὰ γίνεται ἀμείωτα.  Αὐτὸ ἄλλωστε μᾶς  περιγράφει καὶ  ἄλλο ἐπίγραμμα τῶν σκέψεών του .    "Ὅταν ὁ φτωχὸς ὁ Ἕλληνας τὸν Τοῦρκο καταπολέμησε ξυπόλητος καὶ γυμνός, τότε καταπολέμαγε καὶ μὲ σένα τὸν χριστιανόδυτικο μὲ τὶς ἀντενέργειές σου, καὶ τὸν δόλο σου καὶ τὴν ἀπάτη σου κι ἐφοδίασμα τὶς πρῶτες χρονιὲς τῶν τούρκικων κάστρων. Ἂν δὲν τὰ ἐφοδίαζες ἐσὺ ὁ Εὐρωπαῖος ἤξερες  ποὺ θὰ πηγαίναμε  μὲ ἐκείνη τὴν ὁρμή".  Κατὰ τὸν Μακρυγιάννη ἐκείνη ἡ ὁρμὴ ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγοῦσε παρὰ στὸ ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ τοῦ Γένους μας.

 Ὁ γνήσιος λόγος τοῦ γίνεται ὁ καλύτερος ἐκφραστὴς τῆς Ἑλληνικῆς  Ψυχῆς  ποὺ ἀποστρέφεται τὴν ἀτιμία τῶν ἡγετῶν "τῶν μεγάλων δυνάμεων" καὶ θεμελιώνει  στήριγμα ἐμπιστοσύνης στὴν Δικαιοσύνη τοῦ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ. "Ὅμως τοῦ κακοῦ κοπιάζεται. Ἂν δὲν ὑπάρχει σὲ ἐσᾶς ἀρετή, ὑπάρχει ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Βασιλέα. Ὅτι ἐκείνου ἡ δικαιοσύνη μᾶς ἔσωσε καὶ θέλει μᾶς σώσει, ὅτι ὅσα εἶπε αὐτὸς εἶναι ὅλα ἀληθινὰ καὶ δίκαια-καὶ τὰ δικά σας ψέματα δολερά. Καὶ ὅλοι οἱ ΤΙΜΙΟΙ Ἕλληνες δὲν θέλει  κανένας οὔτε νὰ σᾶς ἀκούσει, οὔτε νὰ σᾶς ἰδῆ, ὅτι μᾶς φαρμάκωσε ἡ κακία σας, ὄχι τῶν φιλανθρώπων  ὑπηκόων σας, ἐσᾶς  τῶν ἀνθρωποφάγων απ' ὅλους ζωντανοὺς τρῶτε τοὺς ἀνθρώπους καὶ περασπίζεται  τοὺς ΑΤΙΜΟΥΣ καὶ παραλυμένους καὶ καταντήσατε τὴν κοινωνία παραλυσία".

Μήπως ὁ Μακρυγιάννης ζεῖ στὶς μέρες μας καὶ δὲν τὸ ξέρουμε;  Γιατί αὐτὰ ποὺ προφητικὰ προδιετύπωσε ἀφοροῦν τὴν οἰκτρὴ καθημερινότητα ἐν ἔτει 2013. Φοβερὸς ὁ λόγος του. Χωρὶς περιστροφὲς  παρασημοφορεῖ  μὲ τὸ παράσημο τῆς ΑΤΙΜΙΑΣ ὅσους χωρὶς ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια ἀσπάζονται  τὰ ξενόφερτα ἤθη ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἠθικὴ παραλυσία.

Ἂν ζοῦσε ὁ Μακρυγιάννης στὶς μέρες μας θὰ καθόταν στὸ καναπὲ τοῦ σπιτιοῦ του; Σίγουρα ὄχι. Αὐτὲς τὶς μέρες  ὁ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ κυκλοφορεῖ στὸ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ἄλλωστε τοῦ ἀνήκει τὸ τοπωνύμιο, ὄχι φυσικὰ ὁ ἴδιος ἀλλὰ ἡ φωνή του ποὺ διαπερνᾶ εἰρηνικὰ τὰ αὐτιὰ τῶν Νεοελλήνων μὲ τὸν ἱκετευτικὸ ψίθυρό της "ὅταν οἱ ὀλίγοι ἀποφασίζουν νὰ πεθάνουν καὶ ὅταν κάνουν αὐτείνη τὴν ἀπόφασιν, λίγες φορὲς χάνουν καὶ πολλὲς κερδαίνουν".

Φυσικὰ καὶ δὲν βλάπτει τὸ Κεφάλαιο τῆς Θρησκείας  ὅπως διατυπώθηκε στὴν ἐπικεφαλίδα γιατί εἶναι  ἡ Χρυσὴ Κορῶνα  τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματός μας καὶ ἡ Δωρεὰ  Σφραγὶς τοῦ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ποὺ συνέχει καὶ συγκρατεῖ  τὴν αἱματοβαμμένη πορεία τοῦ Γένους ἀνάμεσα σὲ λύκους καὶ προβατόσχημους τέτοιους. Αὐτὸ μας λέει  καὶ ὁ ΘΕΙΟΣ Μακρυγιάννης "Ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος, παλαιόθεν καὶ ὡς τώρα, ὅλα τὰ θεριὰ πολεμοῦν  νὰ μᾶς φᾶνε καὶ δὲν μποροῦνε, τρῶνε ἀπὸ ἐμᾶς καὶ μένει καὶ μαγιά".

ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΑΞΙΟΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΑΔΕΛΦΕ ΗΜΩΝ.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΡΔΑΚΑΣ ὁ ἀναγνώστης σου παιδιόθεν.

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας, Γιατί τόσος "ντόρος" αλλά και θλίψη μερικών εκκλησιαστικών ανδρών για την παραίτηση του Πάπα;

Παραιτήθηκε ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ ἀπό τήν παπωσύνη του. Ἀλλά γιατί τόσος «ντόρος» καί στόν χῶρο μας, ἀλλά καί θλίψη μερικῶν, ἐκκλησιαστικῶν μάλιστα ἀνδρῶν, γιά τήν παραίτησή του; Εἴμαστε στά «καλά» μας;

Ἀκόμη δέν ἔχουμε καταλάβει ὅτι ὁ παπισμός εἶναι αἵρεση καί ὁ Πάπας λοιπόν εἶναι αἱρεσιάρχης; Γιά νά παραλείψω τά ἄλλα καί πολλά, λέγω μόνο αὐτά τά τρία βασικά γιά μᾶς: Οἱ παπικοί ἔχουν ἄλλη Ἁγία Τριάδα (μέ τό «φιλιόκβε» τους), πιστεύουν ἄλλη Παναγία καί κάνουν διαφορετικά τόν σταυρό τους. Αὐτοί εἶναι κομμένοι ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί γι᾽ αὐτό δέν μποροῦμε νά κάνουμε μαζί τους τήν Θεία Λειτουργία καί νά κοινωνήσουμε μαζί τους τά Ἄχραντα Μυστήρια. Δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, λυποῦμαστε δέ γιά τήν χρήση ἀπό μερικούς τοῦ ὅρου «Ρωμαϊκή Ἐκκλησία».

Γιατί, ἄν καί οἱ παπικοί ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ποιά, τελοσπάντων, εἶναι αὐτή ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία, πού ὁμολογοῦμε στό «Πιστεύω» μας, στήν ὁποία πρέπει νά ἀνήκουμε γιά νά σωθοῦμε; Ἀφοῦ λοιπόν ὑπάρχουν τόσες μεγάλες δογματικές διαφορές τῶν παπικῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας, καί τόσες ἄλλες πολλές, πέστε μου, εἶναι ἤ δέν εἶναι αἱρετικοί οἱ παπικοί; ΕΙΝΑΙ!

Κι ἄν μερικοί ἤ πολλοί δέν θέλουν νά τό παραδεχτοῦν αὐτό, ἔχουμε νά τούς παρουσιάσουμε πολλές-πολλές πατερικές μελέτες καί ὁμιλίες, οἱ ὁποῖες ὁμιλοῦν καθαρά περί τῶν αἱρέσεων τῶν παπικῶν. Ἀφοῦ λοιπόν οἱ παπικοί εἶναι αἱρετικοί, γιατί, ξαναλέμε, τόσος θόρυβος καί θλίψη γιά τήν παραίτησή του; Πραγματικά, δέν μποροῦμε νά τό καταλάβουμε!

Λέγεται ὅτι ὁ παραιτηθείς Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ εἶναι φιλορθόδοξος. Ὅμως, καταλάβαμε καί ἐννοήσαμε καί αὐτοῦ, ὅπως καί ἄλλων προκατόχων του, τό σχέδιο, μέ τόν πόθο τῆς ἑνώσεως, νά ὑποτάξει τήν Ὀρθοδοξία στόν παπισμό. Τήν ἕνωση μέ τούς Καθολικούς τήν θέλουμε καί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι καί εὐχόμαστε γι᾽ αὐτήν. Θέλουμε ὅμως ἕνωση χωρίς στό ἐλάχιστο νά ξεφύγουμε ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας καί νά προσχωρήσουμε στά παπικά δόγματα καί στίς παπικές ἀπαιτήσεις (ἀλάθητο τοῦ Πάπα). Ἕνωση σάν κι αὐτή τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας δέν θά τήν δεχθεῖ ποτέ ὁ Ὀρθόδοξος λαός μας, γιατί ποιμαίνεται ἀπό Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐμπνέονται ἀπό τό πνεῦμα τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Ἀλλά καί ἄν μερικοί ἐκκλησιαστικοί ταγοί ξεφύγουν καί ζητήσουν ἕνωση μέ τόν Πάπα ἐπί προδοσίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὁ εὐσεβής Ὀρθόδοξος λαός δέν θά τό ἐπιτρέψει αὐτό, ἀλλά θά τούς κυνηγήσει μέ τά ξύλα καί μέ γιουχαΐσματα, ὡς προδότες τῆς πίστεως, ὅπως ἀκριβῶς ἔτσι συνέβηκε μέ τήν ψευδοένωση τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας. Γιατί, ὅπως τό γράφει ἡ παλαιά διακήρυξη τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ὁ Ὀρθόδοξος λαός εἶναι ὁ φρουρός τῆς πίστεώς του, τήν ὁποία θέλει ἀπαρασάλευτη καί ἀμετακίνητη ἀπό τά δόγματα τῶν ἁγίων Πατέρων.

Τέλος πάντων, ἐκφράζοντας καί τό Ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ πού ποιμαίνω, τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, εὐχόμαστε ἀπό καρδίας στόν παραιτηθέντα Πάπα Βενέδικτον ΙΣΤ´ νά τόν φωτίσει ὁ Θεός νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι ΜΟΝΟ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί, ἀφοῦ χαρακτηρίζεται ὡς φιλορθόδοξος, νά ἀρνηθεῖ, ἔστω τώρα στό γῆρας του, τά παπικά δόγματα, καί νά προσέλθει στήν Ὀρθόδοξη πίστη, γενόμενος καί αὐτός Ὀρθόδοξος, ΑΜΗΝ!

πηγή

Liberation: Μετὰ τὸν Πάπα, Θεὲ παραιτήσου (κι ἐσύ)!

«META ΤΟΝ ΠΆΠΑ, ΘΕΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ ΚΙ ΕΣΥ!» Ὁ καταποντισμὸς τῆς ἀνθρωπολογίας εἰς τὴν ζῳολογίαν προκαλεῖ εἰς τὸν Διάβολον χαρὰν καὶ γέλωτα. [Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

  Ἰδοὺ τὰ τρία Νέα Τοτέμ ποὺ θὰ ἀνακηρυχθοῦν, μόλις «παραιτηθεῖ» ὁ …Θεός: Ὁμοφυλοφιλία, Ἔκτρωση καὶ Προφυλακτικά. Μ᾽ αὐτὰ τὰ τρία συγκροτεῖται ὁ παραδεισένιος κόσμος τοῦ 21οῦ μετὰ ΧΡΙΣΤΟΝ αἰώνα στὴν «Λευκὴ Δαιμονία»! Ὁ «παράδεισος», ὁ ὁποῖος θεμελιώθηκε πάνω στὸ ἀντεστραμμένο εὐαγγέλιο τοῦ Παπισμοῦ. «Διὰ τοῦτο τοὺς παρέδωσεν ὁ Θεὸς εἰς αἰσχρὰς ἡδονὰς καὶ πάθη, ὥστε νὰ εὑρίσκουν τὴν ἱκανοποίησιν μόνον εἰς ὅ,τι εἶναι ἐπίγειον καὶ ὄχι οὐράνιον, καὶ μόνον εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον προκαλεῖ εἰς τὸν Διάβολον χαρὰν καὶ γέλωτα. Αἱ ἀπολαύσεις των κεῖνται εἰς τὴν τέρψιν τῆς σαρκός, εἰς τὴν ἁρπαγὴν τοῦ ἀλλοτρίου, εἰς τὴν αὔξησιν τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν καὶ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ κράτους καὶ τῆς ἐξουσίας των, εἰς τὴν πονηρὰν κατάκτησιν ΤΗΣ ΞΕΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ…, εἰς τὴν ἄρνησιν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν καταποντισμὸν τῆς ἀνθρωπολογίας εἰς τὴν ζῳολογίαν» (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἐν Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, “Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός”, σελ. 237, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1974).
.             Ἐφ᾽ ὅσον “σκότωσαν” τὸν Θεάνθρωπο δὲν ἔμεινε παρὰ νὰ ἐξολοθρεύσουν καὶ τὸν Ἄνθρωπο.

 .         Στὰ μυστικά, τὶς ἴντριγκες καὶ τὶς ἀντιδραστικὲς ἰδέες τοῦ Βατικανοῦ ἀναφέρεται ἡ γαλλικὴ ἐφημερίδα «Liberation», μὲ ἀφορμὴ τὴν παραίτηση τοῦ Πάπα Βενέδικτου.  Μὲ τὸ προκλητικὸ πρωτοσέλιδο, «Μετὰ τὸν Πάπα, Θεὲ παραιτήσου!», ἡ Liberation ὑπενθυμίζει ὅτι οἱ πιστοὶ μειώνονται, γιατί τὰ κηρύγματα τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας γίνονται ὅλο καὶ περισσότερο ἀντιδραστικὰ καὶ ἀναχρονιστικά.
.           «Οἱ πιστοὶ καὶ οἱ ἱερεῖς μειώνονται θεαματικά. Τὸ Βατικανό, μετὰ τὴν ἐκλογὴ νέου Πάπα θὰ συνεχίσει τὴν πορεία του, γεμάτη μυστικὰ καὶ ἴντριγκες. Τὸ μόνο βέβαιο αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι ὅτι θὰ ὑπάρξει διάδοχος καὶ ὅτι ὁ διάδοχος θὰ εἶναι ἄνδρας. Ὅμως, παρὰ κάποιες νύξεις ἐκσυγχρονισμοῦ, ὅπως ὁ λογαριασμὸς τοῦ Πάπα στὸ Twitter ἢ στὸ facebook, ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία ἀπειλεῖται ἀπὸ τὶς ἀντιδραστικές της ἰδέες.
.          Ἡ ἐπιθυμία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας νὰ εἶναι παροῦσα στὸ δημόσιο διάλογο ποτὲ δὲν ἦταν τόσο ζωηρή, παρὰ τὰ σκάνδαλα πίσω ἀπὸ τὶς βαριὲς κουρτίνες. Ἕνα μέρος τῶν ἱερέων της ἀλλὰ καὶ ἑκατοντάδες χιλιάδες πιστοὶ ἔλαβαν μέρος στὶς διαδηλώσεις ἐναντίον τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων. Μὲ τὸ ἴδιο πάθος ποὺ πολεμοῦν τὸ δικαίωμα στὴν ἔκτρωση καὶ στὴ χρήση προφυλακτικῶν.
.             Ὅποιο κι ἂν εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ νέου Πάπα, θὰ πρέπει ἡ κοινὴ γνώμη νὰ εἶναι κατηγορηματικὴ καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέψει αὐτὴ τὴ στροφὴ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας στὸν φονταμενταλισμό. Εὐτυχῶς ποὺ ἡ γαλλικὴ Βουλὴ ψήφισε ὑπὲρ τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, εἶναι κι αὐτὸ μία ἀπάντηση» καταλήγει τὸ δημοσίευμα.

 

πηγή

"Τώρα, στὰ καλὰ καθούμενα, τοὺς ρασοφόρους μας, τοὺς ἔπιασε παροξυσμὸς τῆς ἀγάπης γιὰ τοὺς Ἰταλιάνους" (Φώτης Κόντογλου)

"Τώρα, στὰ καλὰ καθούμενα, τοὺς ρασοφόρους μας, τοὺς ἔπιασε παροξυσμὸς τῆς ἀγάπης γιὰ τοὺς Ἰταλιάνους" (Φώτης Κόντογλου)

Ἡ πατρίδα μᾶς καλεῖ σὲ πνευματικὸ ἁρματολίκι

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς Δάσκαλος Κιλκὶς 
Τί ἦταν οἱ ἁρματολοί; Ἕλληνες, πολεμιστὲς ἀτρόμητοι, ποὺ δὲν «ἔκατσαν φρόνιμα, νὰ γίνουν νοικοκύρηδες», ἀλλὰ πολεμοῦσαν τὴν Τουρκιὰ «ψηλὰ στὰ κορφοβούνια». Καὶ ἐπειδὴ οἱ «μωχαμετάνοι» δὲν μποροῦσαν νὰ τοὺς ἐξοντώσουν, τοὺς ἀνέθεταν τὴν τήρηση τῆς ἀσφάλειας καὶ τῆς εἰρήνης σὲ δυσυπότακτες περιοχές. Λάμβαναν «μιστοὺς» καὶ δῶρα ἀπὸ τοὺς Τούρκους, συνεργαζόμενοι δῆθεν μαζί τους, ἀλλά, σὺν τῷ χρόνω, μαζὶ μὲ τοὺς Κλέφτες, (δυσδιάκριτοι οἱ ρόλοι, γι’ αὐτὸ Κλεφταρματολοί), χρησίμευσαν ὡς ἡ βάση τῆς ἐθνικῆς ἐναντίον τῶν τυράννων Ἐπανάστασης, στάθηκαν ἡ «μαγιὰ» τῆς λευτεριᾶς μας.

Ἁρματολοὶ ὑπῆρξαν τὰ λιοντάρια τοῦ Εἰκοσιένα, ὅπως τὸ ἐπιμαρτυρεῖ καὶ τὸ δημοτικὸ τραγούδι: «Τοῦ Ἀντρούτσου ἡ μάνα χαίρεται / τοῦ Διάκου καμαρώνει / γιατί ἔχουνε γιοὺς ἁρματολοὺς καὶ γιοὺς καπεταναίους…». 
 Σήμερα ζοῦμε μία νέα Τουρκοκρατία, ὕπουλη καὶ δολερή. Ἡ «οἰκονομία» τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ καριοφίλι τῶν Κλεφταρματολῶν, μᾶς λευτέρωσε καὶ νεκραναστήθηκε ἡ ματοκυλισμένη Πατρίδα μας. Ἡ οἰκονομία τῶν τωρινῶν προσκυνημένων στὶς διεθνεῖς συμμορίες, ἀκυρώνει στὴν οὐσία τὴν Εὐλογημένη Ἐπανάσταση. Ὑποδουλωνόμαστε, ὄχι ἐπειδὴ ἡττηθήκαμε σὲ πόλεμο, ἀλλὰ διότι....

προδίδουν τὴν Πατρίδα οἱ ἀνθρωποκάμπιες ποὺ ὑποδύονται τοὺς κυβερνῆτες. Παρένθεση: Ὅλα, μὰ ὅλα, ὀφείλονται στὴν ἔλλειψη φιλοπατρίας. «Ὄσω πλεονάζεις τῷ πλούτω, τοσοῦτο ἐλλείπεις τὴ ἀγάπη», ἔλεγε ὁ Μέγας Βασίλειος.
Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ σέβας πρὸς τὴν πατρίδα. Ἀπὸ τὴν μία ἔχουμε τοὺς μπουκωμένους ἀπὸ καταθέσεις «σωτῆρες» τοῦ κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὰ ἀντιπολιτευτικὰ ναυάγια τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ καὶ τῆς κακολόγου ἐκκλησιομαχίας. Καὶ στὴ μέση ὁ λαὸς νὰ ἐπαιτεῖ, νὰ αὐτοκτονεῖ καὶ νὰ ἀφήνει τὰ καλύτερα παιδιά του νὰ λεηλατοῦνται ἀπὸ τὰ «ξένα»...

Γράφει στὰ ἀπομνημονεύματά του ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, σὲ στιγμὴ ποὺ ξεχείλιζε ἡ καρδιά του ἀπὸ πόνο γιὰ τὴν φτωχὴ μάνα μας, τὴν Πατρίδα. «Σύρε, πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=τὸν δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνη νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». (σέλ. 483, ἔκδ. «Ζαχαρόπουλος»). Διαβάζεις καὶ δακρύζεις. Τὸ «κάτρο» τοῦ λαοῦ ἔπρεπε νὰ πίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ καθάρματα, ποὺ πλούτισαν εἰς βάρος του...

Μίας καὶ σήμερα, ὅπως προεῖπα, βιώνουμε τὴν νέα Τουρκοκρατία, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ τόπος, γιὰ νὰ ἀπομείνει μαγιά, ἡ λύση εἶναι νὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἡρωικοὺς ραγιάδες: Τὸ πνευματικὸ ἁρματολίκι. Καὶ ἀναφέρομαι στοὺς συναδέλφους καὶ ἀδελφοὺς ἐν Χριστῷ, δασκάλους.

Τί ἐννοῶ;  Ἔρχεται ἡ λεγόμενη ἀξιολόγηση. Ὅλοι συμφωνοῦν ὅτι πρέπει καὶ ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, νὰ ἀξιολογεῖται, νὰ κρίνεται, ὥστε νὰ ἀποπέμπονται ἀπὸ τὴν τάξη οἱ ἀκατάλληλοι καὶ ράθυμοι. Συμφωνῶ. Παρεισέφρησε πολλὴ μετριότητα, ἄνθρωποι κυριολεκτικῶς ἐπικίνδυνοι γιὰ σχολικὴ αἴθουσα. (Ἐπὶ ΠΑΣΟΚ, τὴν δεκαετία τοῦ ’80, περίπου 20.000 δάσκαλοι μετεγγράφησαν ἀπὸ πανεπιστήμια τῆς Γιουγκοσλαβίας, στὶς ἡμέτερες παιδαγωγικὲς ἀκαδημίες.

Θυμᾶμαι στὴν Θεσσαλονίκη «περάσαμε» τριακόσιοι, καὶ τὴν ἡμέρα τῆς ὀρκομωσίας ἤμασταν πάνω ἀπὸ χίλιοι πεντακόσιοι. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ἀνδρέα, ὅπου θυσιάζονταν τὰ πάντα καὶ γίνονταν τὰ πάντα, ἀρκεῖ νὰ ἐξασφαλιζόταν ἡ παραμονὴ τοῦ ΠΑΣΟΚ στὴν ἐξουσία γιὰ μία ἀκόμη τετραετία.

Βεβαίως, ἀρκετοὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐπήλυδων, στὴν πορεία ἐξελίχθηκαν σὲ λαμπροὺς δασκάλους. Δὲν παύει ὅμως νὰ ἀποτελεῖ ἀδικία, δηλωτική της βορβορώδους εὐτέλειας καὶ τῆς αἴσθησης πὼς ὅλα ἐπιτρέπονταν ἄνω ὁρίων καὶ χαλινοῦ, μὲ λίγα λόγια τὸ κράτος ΠΑΣΟΚ).Ἡ ἀξιολόγηση, λοιπὸν καὶ κατ’ ἀρχήν, εἶναι σωστή.

Θὰ «κοσκινιστεῖ», θὰ ξεχωρίσει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, μὲ στόχο «τὴν βελτίωση τῆς ποιότητας καὶ τῆς ἀποτελεσματικότητας τῆς ἐκπαίδευσης», σύμφωνα μὲ τὶς ἀφόρητες κοινοτοπίες τοῦ σχεδίου ἀξιολόγησης τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ, Ἀθλητισμοῦ, Νέας Γενιᾶς, διὰ βίου Μάθησης, Ἀναρρήσεως τῶν Αἰχμαλώτων, εὐφορίας τῶν καρπῶν τῆς Γὴς καὶ λοιπὰ συνοδευτικά....

Ἀλλοῦ ὅμως εἶναι τὸ πρόβλημα.

Πρῶτον: Ὅλοι μας ὑποψιαζόμαστε, ὅτι ἡ ἀξιολόγηση, στὴν νῦν συγκυρία, εἶναι τὸ κέλυφος, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο κρύβεται ἡ ἀπαίτηση τῆς συμμορίας («τρόικας») γιὰ μαζικὲς ἀπολύσεις ἐκπαιδευτικῶν.

Δεύτερον: σὲ συνάφεια μὲ τὸ προηγούμενο. Λιγότεροι δάσκαλοι σημαίνει λιγότερα σχολεῖα, ὁ ἀνομολόγητος στόχος τους. Θὰ κλείσουν καὶ ἄλλες ἐκπαιδευτικὲς μονάδες, ἰδίως σὲ ἀπομακρυσμένες καὶ ἀκριτικὲς περιοχές, οἱ ὁποῖες θὰ μεταβληθοῦν σὲ γηροκομεῖα, εὔκολη λεία ἀνεξέλεγκτων συμμοριῶν.

Τρίτον: Ἡ ἀξιολόγηση ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο σκέλη. Τὴν διοικητικὴ ἀπὸ τὸν διευθυντή, ἡ ὁποία, λίγο ἕως πολύ, γίνεται. Καὶ τὴν ἐκπαιδευτική, ἀπὸ τὸν οἰκεῖο σχολικὸ σύμβουλο· μὲ λίγα λόγια ὁ σχολικὸς σύμβουλος θὰ ἐλέγχει τί διδάσκεις στὴν τάξη. Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ σχολικοὶ σύμβουλοι -πλὴν ἐλαχίστων τιμητικῶν ἐξαιρέσεων- εἶναι «προοδευτικῆς» κοπῆς, φερέφωνα τοῦ ὑπουργείου, ποὺ «παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή».

Ἄρα κραδαίνοντας τὸν πέλεκυ τῆς κακῆς βαθμολογίας, ἴσως καὶ ἀπόλυσης, θὰ ἐξαναγκάζουν τοὺς δασκάλους νὰ αὐτολογοκρίνονται, νὰ συμμορφώνονται μὲ τὶς ὁδηγίες τῆς ἐξουσίας καὶ νὰ σιωποῦν. Αὐτὸ ἀκυρώνει τὸ θεμέλιο, τὸ ὑπόβαθρο τῆς Παιδείας, τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου καὶ τῆς σκέψης.

Τέταρτον: Πολλοὶ ἐκπαιδευτικοί, τρομοκρατημένοι, θὰ ἀναπτύξουν γλοιώδη συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς ἀξιολογητές, θὰ καταστοῦν εὐάλωτοι καὶ ὑποχωρητικοὶ  στοὺς μαθητές, τὰ φαινόμενα ἀπειθαρχίας θὰ πολλαπλασιαστοῦν, ἀφοῦ κανεὶς δὲν θὰ θέλει νὰ δημιουργηθεῖ «ἐπεισόδιο» ἢ νὰ συγκρουστεῖ μὲ ἀνώριμους γονεῖς «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων».

Γιὰ παράδειγμα: Προσωπικῶς (φέτος ἔχω στ’ Δημοτικοῦ) δὲν διδάσκω τὰ βιβλία γλώσσας-περιοδικὰ ποικίλης ὕλης. Χρησιμοποιῶ κείμενα ἀπὸ τοὺς μεγάλους μάστορες τοῦ λόγου μας, Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς (γιὰ τὰ Θρησκευτικά), κείμενα τῶν Πατέρων, Μακρυγιάννη, Κολοκοτρώνη (ἀπομνημονεύματα, τὸν λόγο στὴν Πνύκα), δηλαδὴ τὰ παλιὰ δικά μας πλούτη, τὰ καλούδια, ποὺ μᾶς περιμένουν στὸ πατρογονικὸ κελάρι. Προφανῶς μὲ τὴν ἀξιολόγηση θὰ χαρακτηριστῶ «ἐλλιπὴς» καὶ ἴσως ἀπολυθῶ. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ πολλοὺς δασκάλους, ποὺ διδάσκουν «ψυχὴ καὶ Χριστό». Βρισκόμαστε ἐνώπιον διωγμῶν, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ πρόσφορο, γιὰ τέτοια πράγματα, ἔδαφος. (Ἡ Τρόικα ἀλυχτεῖ καὶ πάλι ἀπαιτώντας κεφάλια...).

Τί κάνουμε; Πνευματικὸ ἁρματολίκι. (Ἡ φράση ἀνήκει στὸν μακαριστὸ Δάσκαλό μας στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης Ἀπόστολο Ἰωαννίδη). Δὲν φοβόμαστε γιατί «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἠμὶν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (πρὸς Τιμ. Β’, 1,7).

Ὅταν θὰ κλείνει πίσω μας ἡ πόρτα τῆς τάξης θὰ διδάσκουμε «τί εἴχαμε, τί χάσαμε καὶ τί μᾶς πρέπει». Νὰ γνωρίσουν οἱ μαθητὲς τὴν Πατρίδα τους, τὴν ἀληθινὴ καὶ ὄχι τὸ ἄβουλο ἀπολειφάδι ποὺ τὴν κατάντησαν οἱ ἐλεεινοί.

Στὶς τάξεις θὰ θεριεύουμε τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους, τῆς ἁλυσόδετης Πατρίδας, ἐνῶ τὸ αἰχμάλωτο κράτος, ὅπως οἱ ἁρματολοὶ μὲ τοὺς Τούρκους, θὰ νομίζει ὅτι εἴμαστε ὄργανά του. Ἔτσι διασώζεται ἡ μαγιά, ποὺ θὰ φέρει τὸ φεγγοβόλο ἀστέρι τῆς αὐγῆς, τὴν λευτεριά μας.

Καὶ θέλει λίγο ἀπὸ τὴν «τρέλλα» τοῦ Κολοκοτρώνη. «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἐμεῖς, ἂν δὲν ἤμεθα τρελλοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν Ἐπανάστασιν». «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων», μονολογοῦσε ὁ Νικόλαος Ἰβανώφ, ὁ ἀρχιστράτηγος τῶν Βουλγάρων στὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς. Ἡ «τρέλλα» τῶν Κλεφταρματολῶν σώζει πατρίδες καὶ ὄχι ἡ ἠττοπάθεια καὶ ἡ δειλία τῶν «γνωστικῶν», ποὺ κυβερνοῦν γονατισμένοι.

anavaseis

Πρόσφατη ομιλία του π. Ελπίδιου για τα επερχόμενα

Φωτογραφίες του Φιλοθεΐτη Μοναχού Γαβριήλ

Συλλογιέμαι πως όλος ο κόσμος είναι μια μεγάλη ζωντανή πολυσύνθετη εικόνα. Ένα ψηφιδωτό απειράριθμων ετερόκλητων και αεικίνητων ψηφίδων που αενάως ανασυνθέτουν εικόνες και γεγονότα, σαν κύτταρα ενός γιγάντιου οργανισμού που πορεύεται στην εσχατολογική του πορεία.

Κουκίδα απειροελάχιστη κι εγώ, όπως το καθετί που στροβιλίζεται μέσα σ’ αυτό το ψηφιδωτό που λέγεται δημιουργία, καταγράφω με τον τρόπο μου εικόνες άλλων καθώς οι πορείες μας συναντώνται εν χρόνω στον χώρο.

Χώρος μου βασικός είναι βέβαια το Άγιον Όρος∙ ένας χώρος στον οποίο ο χρόνος, καθώς είναι συγκερασμένος με τα υλικά του παρελθόντος, συνεχίζει να αναδημιουργεί εικόνες, συνθέτοντας τη συνολική του μορφή με ψηφίδες του παρόντος.

Από αυτό το μοναδικό μωσαϊκό διάλεξα ψηφίδες φυσικού κάλλους και χάριτος μοναστικής ζωής∙ τις ανέμιξα και σας τις παρουσιάζω.

Κάποιες ίσως τις συναπαντήσετε κι εσείς ερχόμενοι στο Άγιον Όρος ως προσκυνητές, διότι μεταμορφώνονται και χάνονται βραδέως∙ τις περισσότερες όμως τις έχει ήδη πάρει οριστικά και ανεπίστρεπτα το ποτάμι του χρόνου, αποταμιεύοντάς τες στο ταμείο της έσχατης ημέρας, τότε που οι ψηφίδες της ζωής μας, όμορφες ή άσχημες, θα συνθέσουν την τελική και αιώνια προσωπική μας εικόνα.

Μοναχός Γαβριήλ

 Οι φωτογραφίες είναι από το άλμπουμ:

Ο Μοναχός Γαβριήλ είναι μέλος της μοναστικής αδελφόητας της Ιεράς Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους. Η απαρχή της ενασχολήσεώς του με τη φωτογραφία είναι συγκυριακή. Συμπίπτει με τη διακονία του στη Μονή ως ξυλογλύπτου, με τη δημιουργία έργων εκκλησιαστικής τέχνης. Η φωτογραφική μηχανή ήταν το απαραίτητο εργαλείο απεικόνισης και αρχειοθέτησης των έργων του. Γρήγορα όμως, ο περιβάλλων χώρος, τα πρόσωπα και η εν γένει ζωή του Αγίου Όρους τον έκαναν να στρέψει προς τα εκεί τον φακό του, απεικονίζοντας με επιμονή, υπομονή και εφευρετικότητα στιγμιότυπα από τη ζωή στον μοναδικό αυτό τόπο. 

πηγή