ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ; (Δ. Νατσιός) «Τοῦτοι οἱ ἐλεεινοὶ δὲν ἀντιπροσωπεύουν τὴν ζωντανὴ Ἑλλάδα, δὲν ἀντιπροσωπεύουν τίποτε».

Ποιοὶ εἶναι οἱ ἐγκληματίες;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

«Θέ μου τί λέπομεν στὶς μέρες μας»
(στρατηγὸς Μακρυγιάννης)

.               Τὸ ἴδιο ἀναφωνοῦμε κι ἐμεῖ στὶς μέρες μας. Θεέ μου τί βλέπουμε!! «Νὰ δοῦμε ἀκόμα ποῦ θὰ φτάσουμε! Δὲν ἀφήσαμε βρωμιά, δὲν ἀφήσαμε σιχαμένη πράξη, ποὺ νὰ μὴν κάνουμε, δὲν ἀφήσαμε πονηρὸ διαλογισμὸ ποὺ νὰ μὴν τὸν ποῦμε ἢ νὰ μὴν τὸν γράψουμε μὲ τὴν μεγαλύτερη ἀδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε πιὰ ὁλότελα. Ποτὲ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶχε φτάσει οὔτε στὴν μισὴ ἀναισθησία καὶ σιχαμένη παραμόρφωση, ἀπ’ ὅσο ἔφτασε σήμερα…». (Φ.Κόντογλου, «Μυστικὰ Ἄνθη», ἔκδ. «Ἀστήρ», σελ. 31). Δὲν προλαβαίνουμε στὸν δύσμοιρο τοῦτο τόπο νὰ μετροῦμε τὶς «σιχαμένες πράξεις». Ὀσμὴ θανάτου, σάβανα ἁπλώθηκαν πάνω ἀπὸ τὰ πάλαι ποτὲ ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς πατρίδας μας καὶ μᾶς καταπλακώνουν. Χαλάσαμε πολὺ καὶ πολλοί. Καὶ τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ἀδυνατοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὰ γεγονότα. Μᾶς προσπερνοῦν, μᾶς ὑπερκεράζουν. Μᾶς λείπουν καὶ τὰ φωτεινὰ πνεύματα, οἱ ἀληθινὰ σοφοὶ καὶ προκομμένοι ἄνθρωποι, οἱ “μεταξένιοι” ποὺ μᾶς ἔδειχναν τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας. Καὶ οἱ λίγοι ποὺ ὑπάρχουν πνίγονται ἀπὸ τὶς τσιρίδες τῶν καντιποτένιων…
.             Ἔγινε τὸ κακὸ τῆς κτηνώδους δολοφονίας τῶν δύο νέων ἀνθρώπων καὶ οἱ σάπιοι γνωμηγήτορες τῶν τηλεαναθυμιάσεων ξερνοῦν τὰ δηλητήριά τους. Τετριμμένες ἀνοησίες καὶ παλιανθρωπιές. Διαβάζεις καὶ νιώθεις ἀπόγνωση. Τὸ παρακάτω γεγονὸς εἶναι πραγματικό. Ὅταν κάποτε οἱ ἀδηφάγες κάμερες τῆς τηλεόρασης στράφηκαν στὸ πρόσωπο ἑνὸς νεαροῦ ἐγκληματία, ποὺ ἔβγαινε σιδηροδέσμιος ἀπὸ ἀνακριτικὰ γραφεῖα, κάποιος αἱματολάγνος δημοσιογράφος τὸν ρώτησε:
«Ἐσὺ ἔκανες τὸ ἔγκλημα;»
«Ὄχι, ἐσεῖς», ἀποκρίθηκε ὁ νεαρός.
.               Ἡ ἀπάντηση συνοψίζει τὸ πρόβλημα καὶ ἔχει πολλοὺς ἀποδέκτες. Αὐτὸ τὸ ἀδυσώπητο “ἐσεῖς” στρέφεται πρωτίστως στὴν πανίσχυρη τηλεοπτικὴ ἐξουσία. Ὑπολογίστηκε ὅτι κατὰ μέσο ὄρο ἕνα παιδί, μέχρι νὰ τελειώσει τὸ Λύκειο ἔχει ἀφιερώσει στὴν «λατρεία» τῆς μικρῆς ὀθόνης 18.000 ὧρες, ποὺ σημαίνει 750 μέρες ἤ, χονδρικά, 2,5 χρόνια τηλεοπτικῆς αἰχμαλωσίας. Ἀκόμη στὴν Ἀμερικὴ σύμφωνα μὲ ἔρευνες-καὶ εἶναι γνωστὸ τὸ ρητὸ “ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερικὴ”- ἕνα παιδὶ «μετέχει», παρακολουθεῖ, ἐτησίως περίπου 3.000 καὶ πάνω φόνους στὴν τηλεόραση ἤ, χειρότερα, μέσῳ τῶν ἠλεκτρονικῶν παιχνιδιῶν, «διαπράττει» τὸ ἴδιο, ἑκατοντάδες φόνους. Θὰ ἀντιτείνει κάποιος: Μὰ ἕνα ἀθῶο παιχνίδι εἶναι; Ἀπαντῶ, γυρίζοντας κατ’ ἀρχὰς στὴν ἐποχὴ ποὺ γεννήθηκε τὸ σημερινὸ «θηρίο».
.               Εἶναι γνωστὸ πώς, ὅταν ἄνοιξαν οἱ πρῶτοι κινηματογράφοι γιὰ τὸ κοινό, ἀπὸ τὶς πρῶτες σκηνὲς ποὺ προβλήθηκαν, ἦταν ἡ διαδρομὴ μιᾶς ἁμαξοστοιχίας. Ἡ λήψη τῆς σκηνῆς ἔγινε ἀπὸ κάμερα ποὺ βρισκόταν πάνω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου καὶ μπροστὰ ἀπὸ τὴν ἁμαξοστοιχία, ποὺ ἐκινεῖτο πρὸς τὴν κάμερα. Ἡ ἀντίδραση τοῦ κόσμου ἦταν ἡ ἀναμενόμενη: προσπάθησε νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸ τρένο τρέχοντας πανικόβλητος ἀπὸ τὴν αἴθουσα πρὸς τὶς ἐξόδους. Ἀπὸ τότε πέρασαν 90 χρόνια περίπου. Σὲ αὐτὸ τὸ διάστημα ὁ ἄνθρωπος ἔμαθε σιγὰ σιγὰ νὰ ἀποστασιοποιεῖται ἀπὸ τὸ ὀπτικὸ θέαμα. Καὶ φυσικὰ δὲν μποροῦσε νὰ γίνει ἀλλιῶς, γιατί διαφορετικὰ ἡ παρακολούθηση μιᾶς ταινίας θὰ ἀποτελοῦσε μία πολὺ ψυχοφθόρα διαδικασία.
.                Τί σημαίνει ὅμως γιὰ τὸν ἀνθρώπινο ψυχισμὸ αὐτὴ ἡ ἀποστασιοποίηση; Θεάματα ὅλων τῶν εἰδῶν παρελαύνουν μπροστά μας. Βλέπουμε νὰ διαπράττονται καταφανεῖς ἀδικίες, ἐγκλήματα εἰδεχθῆ, πράξεις ποὺ ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ συνείδηση ἀποστρέφεται. Κι αὐτὸ ὄχι μόνο σὲ ταινίες φανταστικές, ἀλλὰ ἀκόμη χειρότερα στὰ δελτία εἰδήσεων, σὲ ντοκιμαντὲρ καὶ ἀλλοῦ, ὅπου οἱ σκηνὲς φρίκης εἶναι πραγματικές: παιδιὰ ποὺ λιμοκτονοῦν, ἑτοιμοθάνατοι μὲ τὴν ἀγωνία τοῦ θανάτου ζωγραφισμένη στὰ πρόσωπά τους… Πολλὲς φορὲς μάλιστα τὸ θεώμενο πρόσωπο ἐπιχειρεῖ μάταια νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ τὸν ἀνώνυμο θεατή: ἀκούγονται κραυγὲς ποὺ ζητοῦν βοήθεια, ἁπλώνονται παρακλητικὰ χέρια, μάτια ἐκφραστικὰ ἐπιχειροῦν νὰ ἐντοπίσουν κάποιο σωτήρα στὸ ἀπύθμενο βάθος τοῦ κινηματογραφικοῦ φακοῦ…
.               Αὐτὰ ὅλα δὲν μποροῦν νὰ ἀφήσουν ἀνεπηρέαστη μία ἠθικὴ συνείδηση. Τί ἐννοῶ; Ἀπὸ τὸ ἀποτρόπαιο θέαμα μέχρι τὴν ἠθικὴ συνέγερση, τὸ χρονικὸ διάστημα εἶναι στιγμιαῖο. Καὶ ὁ ὑγιὴς ἄνθρωπος ἀμέσως θὰ ἐπιζητήσει νὰ θεραπεύσει τὸ κακὸ ποὺ βλέπει, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει τὴν ἠθική του συνείδηση ποὺ ἔχει ἐπαναστατήσει. Μποροῦσε νὰ ἐπέμβει σ’ ἕναν ξυλοδαρμὸ ἀθώου, νὰ ταΐσει ἕνα παιδὶ ποὺ πέθαινε τῆς πείνας ἢ τουλάχιστον νὰ προσπαθήσει νὰ τὸ περιθάλψει. Τώρα ὅμως ὄχι. Τὸ παιδὶ ποὺ βλέπει εἶναι μακριά, σ’ ἕναν ἄλλο κόσμο, καὶ ἡ προσφορὰ ἢ ἡ βοήθειά του εἶναι μάταιη.
.               Μοιραία, λοιπόν, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ σκλήρυνση τοῦ ἀνθρώπου μπροστὰ στὴν ὀθόνη, ἡ ἀποκοίμιση τῶν ἠθικῶν του ἀνακλαστικῶν. Συγχρόνως ὑποχρεοῦται νὰ πείσει τὸν ἑαυτό του ὅτι αὐτὰ ποὺ βλέπει συμβαίνουν σὲ μίαν ἄλλη διάσταση, μία διάσταση ποὺ δὲν συμπίπτει ἢ δὲν ἐπικοινωνεῖ μὲ τὴ δική του. Αὐτὴ ἡ στάση ὅμως κατατείνει στὴν ἐνίσχυση μίας σύγχρονης τάσης, ποὺ γίνεται ἡ μάστιγα τῆς ἐποχῆς μας, τῆς ἀνθρώπινης ἀδιαφορίας καὶ τοῦ «ὠχαδερφισμοῦ». Μάλιστα κατὰ ἕναν ἔμμεσο τρόπο τὴ «νομιμοποιεῖ». Γιατί κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορήσει τὸν συνάνθρωπό του γιὰ ἀπραξία μπροστὰ στὴν ὀθόνη. Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καὶ ἡ ἀπραξία εἶναι ἡ λογικὴ στάση. Ἄλλωστε καὶ οἱ διαφημίσεις τῆς τηλεόρασης ἀποθεώνουν αὐτὴν τὴ συμπεριφορά. Ἡ παρακολούθηση τοῦ θεάματος συνυφαίνεται μὲ ἕναν ἀναπαυτικὸ καναπὲ καὶ μίαν ἄνετη καθιστικὴ στάση. Τὸ ὑπονοούμενο εἶναι «σαφές»: τὸ θέμα εἶναι πλαστὸ καὶ ψυχαγωγικὸ καὶ παρακολουθῆστε το χωρὶς ἄγχος. Ἔχουμε, δηλαδή, ψυχικὸ μιθριδατισμό, βαθμιαῖο ἐθισμὸ στὴν δυστυχία τῶν ἄλλων. Ἔτσι ἡ παγερὴ ἀδιαφορία τῆς εἰκονικῆς ζωῆς, μεταφέρεται καὶ στὴν πραγματική.
.               Ἡ φράση «ἐσεῖς τὸ κάνατε τὸ ἔγκλημα» δείχνει καὶ τὸ τωρινὸ σχολεῖο. Λέει ἕνας σπουδαῖος ποιητικὸς λόγος: «Πάρε τὶς λέξεις μου, δῶσ’ μου τὸ χέρι σου». Τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν λέξεις, δὲν μποροῦν νὰ ἐκφραστοῦν, γιατί δὲν διδάσκονται τὴν γλῶσσα στὰ σχολεῖα. Καὶ γλῶσσα σημαίνει λογοτεχνία, ποίηση, πράγματα προγραμμένα ἀπὸ τὰ ἐν χρήσει σχολικὰ τάχα καὶ βιβλία Γλώσσας. Μία ἀπὸ τὶς σοβαρότερες καὶ σημαντικότερες συνέπειες αὐτοῦ τοῦ γλωσσικοῦ ὑποσιτισμοῦ εἶναι ὅτι προτρέπονται, καταφεύγουν οἱ νέοι σὲ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μὲ τὸν λόγο. Πολλὰ παιδιὰ φτάνουν στὴν ἐξαλλοσύνη καὶ τὴν ἀπελπισία, γιατί δὲν μποροῦν νὰ συν-ἐννοηθοῦν. (Ὁ Κολοκοτρώνης ποὺ καταλάβαινε ἀπὸ αὐτὰ ἔλεγε γιὰ τὰ παλληκάρια του. “Πρῶτα τοὺς τὸ ἑρμήνεψα μιλητά, ἔπειτα τό ᾽κανα τραγούδι καὶ τοὺς τὸ τραγούδησα”, τὸ ποίημα εἶναι εὐμνημόνευτο, τὰ πολλὰ τὰ λόγια εἶναι φτώχεια).
.            Νὰ πῶ κάτι καὶ ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου στὴν τάξη.
.               Δίδαξα πρὶν ἀπὸ δύο μῆνες στοὺς μαθητές μου –ϛ´ Δημοτικοῦ- τὸν γνωστό, διδακτικότατο μύθο τοῦ Αἰσώπου, «παῖς κλέπτης καὶ μήτηρ». Ρώτησα τὶς προάλλες τὰ παιδιά. Θυμόταν τὰ πάντα, σχεδὸν ὅλο τὸ κείμενο. (Βεβαίως τὸ διδάσκω καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνική). Ὅταν δὲν διδάσκεις, τὶς τιμαλφεῖς ἀξίες, στὴν ἀρτιμελῆ γλῶσσα τοῦ Γένους μας, τότε οἱ καρδιὲς σκληραίνουν καί, κάποιες φορές, τὰ χέρια ὁπλίζονται.
.               Ἔλεγε ὁ Ζ. Λορεντζάτος τὰ παρακάτω σπουδαῖα γι’ αὐτήν μας τὴν σχιζοφρένεια στὸ βιβλίο του, μελέτη «Γιὰ τὸν Σολωμό»: «Οἱ δικοί μας χύνουν τὸ αἷμα τους ἀποκάτου ἀπὸ τὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ μᾶς κάνουν ἐλεύθερους», τόνιζε ὁ σολωμικὸς Διάλογος. Στὸ κάτω-κάτω δὲν ἐλευθέρωσαν οἱ λόγιοι, οἱ φωτισμένοι ἢ ἀφώτιστοι, τοὺς σκλαβωμένους. Οἱ σκλαβωμένοι ἐλευθέρωσαν κάποτε καὶ τοὺς λόγιους. Χρειαζόταν «γι’ ἀνταμοιβὴ»-πάντα στὴ διάλεχτό του Σολωμοῦ-«οἱ δικοί μας» (δηλαδὴ ὁ λαὸς) νὰ κινδυνεύουν σήμερα νὰ χάσουν καὶ τὴν πίστη τους καὶ τὴ λαλιά τους; Ἂν εἶναι νὰ προκόψουμε σὰ λαός, δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κατορθώσουμε μακριὰ ἀπὸ τὴν πίστη μας καὶ τὴ γλῶσσα μας. Μονάχα μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο μπορεῖ νὰ φυτρώσει κάτι ἀληθινό. Μονάχα μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο σωθήκαμε ὣς σήμερα καὶ μονάχα μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο θὰ σωθοῦμε αὔριο. Δὲ σωθήκαμε ἀπὸ τοὺς λόγιους. Ὅσο τὰ ψευτίζουμε τὰ δύο αὐτά, τόσο ἀπομακραίνουμε τὴ μέρα τοῦ λυτρωμοῦ. Ὅποιος παραβαίνει τὸ νόμο τῆς φυσικῆς συνέχειας ἀκρωτηριάζεται…
.               Γιατί ἐπιτέλους ποιοί εἴμαστε ἐμεῖς; Καὶ ποῦ πηγαίνει στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἡ περίφημη αὐτογνωσία μας; Ὑπάρχουμε; Καὶ τὴ δική μας γλώσσα; Καὶ τὴ δική μας πίστη; Ἐμᾶς τοῦ σημερινοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ; Τί τὴν κάνουμε;» Ὑπάρχουν, ὅπως προανέφερα, πολλοὶ ἀποδέκτες τοῦ νεαροῦ ἐγκληματία, ἡ οἰκογένεια, ἡ πνευματικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία, (ὅπως ἔγραψα παλαιότερα κάποιοι ἐπίσκοποι ποὺ ἐπιμένουν στὶς «ἱερὲς μουρμοῦρες») καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Ἄφησα γιὰ τὸ τέλος τοὺς προσκυνημένους, τὶς ἀνθυπομετριότητες τῆς νῦν πολιτικῆς. Γι’ αὐτοὺς δανείζομαι τὰ λόγια του Σεφέρη ἀπὸ τὸ πολιτικό του ἡμερολόγιο. «Ἡ βλακεία, ἡ ἐγωπάθεια, ἡ μωρία καὶ ἡ γενικὴ ἀναπηρία τῆς ἡγετικῆς τάξης στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα σὲ φέρνει στὴν ἀνάγκη νὰ ξεράσεις. […] Εἶμαι βέβαιος πὼς τοῦτοι οἱ ἐλεεινοὶ δὲν ἀντιπροσωπεύουν τὴν ζωντανὴ Ἑλλάδα, δὲν ἀντιπροσωπεύουν τίποτε»…

ΑΥΤΑ ΠΟΥ Θ Α ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ... Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης

ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΦΑΝΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΑΔΙΟΥ

.                                                                                                                                                                                                                 .


ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΑ ΑΦΤΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑΔΕΙ, ΟΥΤΕ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ...
ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΖΩ ΤΟΤΕ, ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΤΑ ΔΕΙΤΕ ...
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΙΚΟΣΑΕΤΙΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΦΟΒΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ...
 ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΝ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ...
ΝΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟ ΣΕΙΣΜΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΘΑ ΣΩΡΙΑΣΤΟΥΝΕ, ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΟΡΘΙΟ ...
(ΠΡΟΦΑΝΩΣ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΕΙ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΙΑΣ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΑΜΠΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ) ...
ΘΑ ΣΤΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗΝ ΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥΣ ...
ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ ...
ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ...
ΣΤΟΥΣ ΧΙΛΙΟΥΣ ΕΝΑΝ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΙΛΑΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΤΡΕΛΟ ...
ΠΟΣΑ Θ' ΑΛΛΑΞΟΥΝ;
 ΚΑΙ ΟΣΟ ΠΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ !
ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΤΕ;
ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΝΑΣ, ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ
ΘΑ 'ΧΕΙ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΠΛΗΡΩΣΕΙ, ΑΜΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΤΙΛΕΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ...
ΘΑ ΣΕ ΣΦΑΖΕΙ ΜΕΣ' ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ...
ΚΑΙ ΝΑ ΙΔΕΙΣ ΤΟΤΕ!!
ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΔΕ ΘΑ ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΜΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ...
ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥΣ ΣΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ...
ΑΥΤΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ!!
(ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΗ ΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΜΕΣΟΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΛΕΓΕΙ:
 'ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ'
 ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΙΣΑΓΕΙ ΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ) ...
ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΠΑΝΤΟΥ ...
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΜΙΧΘΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΛΙΜΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ...
ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΔΥΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ...
(Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΨΥΧΩΝ, ΟΧΙ ΑΠΩΛΕΙΕΣ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΥΠΑΡΞΕΩΝ ...)
ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ ΤΟΤΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ...
ΟΜΩΣ ΕΚΕΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ...
ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΣΕ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ...
ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΙ, ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΒΕΒΑΙΟΙ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ...
ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΣΧΑΤΕΣ, ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΕ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΑΣ, ΓΙΑΤΙ Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΙΝΗΤΗΡΙΟΣ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ Ν'ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΟΡΘΩΝΕ ΤΙΠΟΤΑ !!!

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΑΔΙΟΥ

από ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΣΟΥΝ ΑΠΟ ΑΜΒΩΝΟΣ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΙΕΡΕΙΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΟΙΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ!

Γράφει ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος

Με αφορμή τα όσα γράψαμε χθες για «ξεφτιλισμένους νεοέλληνες ραγιάδες» που έσπευσαν να ψωνίσουν ακόμα και την Κυριακή, δεχθήκαμε καταιγισμό μηνυμάτων, ανάμεσα στα οποία και κάποια που μας εγκαλούσαν επειδή «βρίζουμε τον κόσμο»! Μάλιστα, ένας εξ αυτών μας έγραψε: «Ποιος είσαι εσύ να λες αυτά τα λόγια, όταν οι Μητροπολίτες και ο Αρχιεπίσκοπος σιωπούν ή εκφράζονται ήπια; Περισσότερα ξέρεις από εκείνους;»

Αυτή λοιπόν είναι η ρίζα του προβλήματος! Η μη αντίδραση των Ιερωμένων, που κανονικά θα έπρεπε να έχουν ξεσηκώσει τον Λαό εναντίον αυτού του ανουσιουργήματος που λέγεται κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας!

Τι εννοώ; Για να μην παρεξηγηθώ - διότι κυκλοφορούν και κακεντρεχείς - όχι να...πάρουν τα όπλα και να προτρέψουν τον κόσμο σε πράξεις βίας, αλλά ΜΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΡΟΠΟ να τον ενημερώσουν και να τον καθοδηγήσουν σε αντιδράσεις εναντίον του συγκεκριμένου μέτρου! Για παράδειγμα:

- Τι σας είναι, σεβαστοί Ιεράρχες, να εκδώσετε Εγκυκλίους που θα διαβάζονται ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ (κι ας επαναλαμβάνονται) στο Εκκλησίασμα, σχετικά με το καθήκον που έχει κάθε Χριστιανός να ΜΗΝ ψωνίζει τις Κυριακές;

Γνωρίζετε πως ανάμεσα στον πολύ κόσμο που «πήγε για βόλτα και ψώνια» χθες, βρίσκονταν και πολλοί συνειδητοί Χριστιανοί;;;

Όταν έχουν μια Εκκλησία που σιωπά ή περί άλλων τυρβάζει, τι θα κάνει ακόμα και ο πιστός; Θα πει «έλα μωρέ δεν βαριέσαι, αφού είναι ανοιχτό το μαγαζί ας μπω να πάρω κάτι τώρα που έχω χρόνο» και άλλες τέτοιες παρόμοιες δικαιολογίες!

ΕΣΕΙΣ, Σεβασμιώτατοι, φροντίσατε να διαπαιδαγωγήσετε (τουλάχιστον) τον Πιστό Λαό για να μην κάνει τα παραπάνω; Ποιος είναι τελικά ο ρόλος σας, ως Ποιμένες; Να αναλίσκεστε σε δημόσιες σχέσεις με αχαρακτήριστους «παράγοντες» του δημόσιου βίου ή ΝΑ ΠΟΙΜΑΙΝΕΤΕ τον κόσμο; Γιατί χειροτονηθήκατε Επίσκοποι; Μήπως ξεχάσατε;

- Είναι τόσο δύσκολο στην Ιερά Σύνοδο να εκδώσει ένα φυλλάδιο «Προς τον Λαό», όπου με απλά λόγια θα αναφέρει γιατί δεν πρέπει να καταργηθεί η αργία της Κυριακής; Καλά τα ευχολόγια και οι «ήπιες αντιδράσεις», Μακαριώτατε, αλλά εδώ πλέον έχουμε πόλεμο!

ΠΟΛΕΜΟ εναντίον της Ορθοδοξίας!

ΠΟΛΕΜΟ εναντίον της Οικογένειας!

ΠΟΛΕΜΟ εναντίον των εργαζομένων!

Γνωρίζετε πόσοι υπάλληλοι χθες δεν μπόρεσαν να δουν ούτε τα παιδιά τους, αναγκασμένοι να δουλεύουν στα εξοντωτικά και κακοπληρωμένα ωράρια που τους επέβαλε η κατάργηση της Κυριακής Αργίας;

Ξέρετε πόσα σπίτια αφαίρεσαν την μοναδική ημέρα που είχαν για να βρίσκονται όλοι μαζί, επειδή κάποιοι με το έτσι θέλω την έκαναν εργάσιμη;

Πώς λοιπόν είστε τόσο ήρεμοι και...μακάριοι, ενώ η κοινωνία διαλύεται;;;

- Γνωρίζουμε επίσης, πως πάρα πολλοί απλοί Κληρικοί σε ολόκληρη τη χώρα, «βράζουν» και θέλουν να μιλήσουν εναντίον του ανίερου αυτού «νόμου», αλλά τρέμουν τους Μητροπολίτες, μην τυχόν εξοργιστούν από τα λόγια τους! Η περίφημη «δεσποτοκρατία», ζει και βασιλεύει!

- Η Εκκλησία φαίνεται να έχει χάσει αυτή τη μάχη, αφού η εικόνα που δίνεται από τα αντίχριστα ΜΜΕ είναι πως «πέτυχε το πείραμα της κατάργησης της αργίας», άρα θα εφαρμοστεί μόνιμα!!!

Αν λοιπόν δεν αποφασίσουμε να δράσουμε, τότε η Κυριακή δεν θα είναι Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, αλλά μία ακόμα μέρα του Μαμμωνά, του «θεού» χρήματος που διαβολικά εξουσιάζει τον άνθρωπο, κάνοντάς τον δέσμιό του!

Ανεβείτε λοιπόν στους άμβωνες, Ιερείς και Αρχιερείς! Μιλήστε ξεκάθαρα στον Λαό ΕΝΑΝΤΙΟΝ της εργασίας την Κυριακή!

Τι φοβάστε; ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ;;;

Αποφασίστε επιτέλους: Ο ρόλος της Εκκλησίας είναι διακοσμητικός, ένα ξεχασμένο...έθιμο - όπως θέλουν οι πάσης φύσεως γραικύλοι χριστιανομάχοι;

Ή η Ορθοδοξία ΕΧΕΙ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟ στην κοινωνία, όπως οφείλει να έχει;

Επιτέλους, ας γίνει ο Ιερός Άμβωνας των Ναών μας όχι ο τόπος επαναλαμβανόμενων κηρυγμάτων, αλλά το εφαλτήριο του ξεσηκωμού του Λαού, εναντίον των αντιχρίστων...!

«Ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι… των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι». Κ Παλαμάς

Το 1908 η Ελλάδα γι άλλη μια φορά είναι ταπεινωμένη.

Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και τις ήττες, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Ίντριγκες, ψέμματα, φόροι και χαράτσια.

Ο λαός πεινάει.

Όχι όπως σήμερα, αλλά σαφώς χειρότερα. Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία και ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε».

Με ποιητική ακρίβεια, μιλάει ευθέως για «την πόρνη Ρωμιοσύνη, τον περίγελο των Ευρωπαίων, τους στέρφους μανταρίνους και το ρωμιό που ξανάσκυψε να γίνει σκλάβος».

105 χρόνια μετά ο ποιητής είναι πιο επίκαιρος από ποτέ.

Κρίμα που δε διαβάσαμε τους στίχους του στα λεωφορεία…

mixanitouxronou.gr

Γύριζε

Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη

ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια

η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.

Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει

το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη

κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι

στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μαναταρίνους,

κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.

Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!

Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα

ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι

και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι

λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι

και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!

Κωστής Παλαμάς

ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΙ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

ΠΟΛΛΟΙ χριστιανοί διαπιστώνουν ὅτι παρά τίς καλές τους προθέσεις καί τόν ἀγώνα τους δέν ἔχουν πνευματική πρόοδο στή ζωή τους. Μένουν πάντα ἴδιοι καί ἀμετάβλητοι. Δέν ἐγκαταλείπουν τίς «ἀθῶες» συνήθειες καί δέν ἀποκτοῦν ἀρετές. Κατά τά ἄλλα εἶναι οἱ τακτικοί καί σταθεροί ἄνθρωποι, πού δέν παραλείπουν τόν ἐκκλησιασμό τους, πού ἀρέσκονται νά ἀκοῦν κηρύγματα καί ὁμιλίες καί θέλουν νά ἐπικοινωνοῦν μέ ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν χριστιανικά ἐνδιαφέροντα καί εἶναι «δικοί τους». Ἐνδεχομένως νά ἔχουν καί τόν ἴδιο πνευματικό. Γιατί ὅμως δέν ἔχουν πρόοδο; Γιατί δέν ἀλλάζει τίποτε στή ζωή τους;

Δέν εἶναι εὔκολη ἡ ἀπάντηση, οὔτε καί μπορεῖ νά εἶναι γιά ὅλους ἡ ἴδια. Ὁ καθένας ἔχει τίς δικές του προτιμήσεις καί ἐπιλογές καί φυσικά τίς δικές τους μικρές ἤ μεγάλες ἁμαρτίες. Ἐξωτερικά φαίνονται ἴδιοι, ἀλλά ἐσωτερικά ὑπάρχουν διαφορές. Ὑπάρχει ὡστόσο ἡ κοινή ἀδυναμία τους: δέν εἶναι ἀποφασιστικοί σέ θέματα, πού ἔχουν σχέση μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί εἰδικότερα δέν ἀπαρνοῦνται τό κοσμικό φρόνημα, τή φιλοχρηματία, τήν καλοπέραση, τήν τάση πρός τήν ἀριστοκρατία καί ἄλλα «ἀθῶα».

Ὅταν ἡ σκέψη τους εἶναι κοσμική, ὅταν οἱ ἐπιθυμίες τους εἶναι ἐπίσης κοσμικές, δέν εἶναι δυνατό νά δεχτοῦμε ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶναι συνειδητοί χριστιανοί, μέ ἐγρήγορση, ἱερό ζῆλο καί ταπείνωση. Ἁπλά βρίσκουν στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τό κατάλληλο περιβάλλον, ὅπου μποροῦν νά προστατευθοῦν ἀπό διάφορους κινδύνους, πολλοί ἀπό τούς ὁποίους εἶναι φανταστικοί.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί χρειάζονται οὐσιαστικότερη πνευματική καθοδήγηση, γιά νά καταπολεμήσουν τή ραθυμία καί τό συμβιβασμό μέ τόν κόσμο καί νά ἀνοιχτοῦν σέ νέο τρόπο ζωῆς, φωτεινότερο, πνευματικότερο καί ριζοσπαστικότερο. Μόνο τότε θά γευθοῦν εὐώδεις καρπούς καί θά διαπιστώσουν ὅτι ἡ γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς δέν ἔχει καμία σχέση μέ τή γλυκόπικρη ἐμπειρία τῆς συμβιβασμένης τους ζωῆς.

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἔλεγε γιά τό θέμα τῆς μή προόδου πολλῶν χριστιανῶν, τά ἑξῆς ἐνδιαφέροντα: «Ἐάν τήν ἡμέρα ὑφαίνεις, ἐνῶ τή νύχτα ξηλώνεις, ποτέ δέν θά τελειώσεις τήν ὕφανση. Ἐάν τήν ἡμέρα χτίζεις, ἐνῶ τή νύχτα γκρεμίζεις, ποτέ δέν θά τελειώσεις τό χτίσιμο. Ἐάν, λοιπόν, προσεύχεσαι στόν Θεό, ἐνῶ πράττεις ἐκεῖνο πού εἶναι κακό ἀπέναντι στόν Θεό, ποτέ δέν θά μπορέσει ἡ ψυχή σου νά τελειώσει οὔτε τήν ὕφανση οὔτε τό χτίσιμο».

Στή χριστιανική ζωή δέν πρέπει νά εἴμαστε χαλαροί καί νά ἐπιδιώκουμε καί τά πνευματικά καί τά σαρκικά. Τά δεύτερα πρέπει νά τά ἀπαρνηθοῦμε, κάνοντας σκληρό ἀγώνα. Δέν εἶναι κάτι τό εὔκολο. Οἱ πτώσεις θά εἶναι στήν ἀρχή πολλές. Δέν πρέπει ὅμως νά ξεχνᾶμε ὅτι ἡ μετάνοια ἀνορθώνει καί ἰσχυροποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Δηλαδή δέν ὑπάρχει ἀνυπέρβλητη ἀδυναμία. Ἡ ἀποφασιστικότητα λείπει.

Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 1996, 1 Νοεμβρίου 2013

ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΛΕΣ «ΚΥΡΙΕ ΣΩΣΕ ΜΕ»...

Δεν φτάνει να λες "Κύριε σώσε με"...πρέπει να κάνεις την υπέρβαση και να πεις: "Κύριε σώσε με, με κάθε κόστος, όσο κι αν μου στοιχίσει".

Να είσαι έτοιμος να χάσεις, να πονέσεις, να ζήσεις στο περιθώριο, να αναπνεύεις αφάνεια και εξευτιλισμούς, και όμως εσύ να αναπαύεσαι...όχι γιατί είσαι τρελός, αλλά γιατί είσαι θεό-τρελος.

Είσαι τρελαμένος,ερωτευμένος, με τον Θεό, με την Αγάπη Του, με την Θυσία Του, με την Απουσία και Παρουσία Του.

Ζεις γι' Αυτόν, δι' Αυτού μέσα στον κόσμο, για τον κόσμο όχι όμως με τον κόσμο.

 Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

"Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ" ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ

 

 

 Μαρτυρία Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο του '40.

 

Τις τελευταίες μέρες του πολέμου της Αλβανίας, στο χωριό Κούτσι, την ώρα που παίρναμε συσσίτιο στα σκοτεινά ακούσαμε το εξής νέο:Η Παναγία παρουσιάστηκε σ' έναν ανθυπασπιστή και αυτός την εξέλαβε για Αλβανίδα, προφανώς κατάσκοπο, και πήγε να την πυροβολήσει με το ρεβόλβερ του. Αυτή σήκωσε την παλάμη της να τον σταματήσει και τού είπε: “Μη χτυπάς. Ένα έχω να σου πω: τη Λαμπρή θα είσαστε στα σπίτια σας”.
Αμέσως δόθηκε διαταγή να χτιστεί εκκλησία στο μέρος που παρουσιάστηκε η Παναγία, ή μάλλον να επισκευαστεί ένας γκρεμισμένος μύλος. Οι μύλοι όλοι στην Αλβανία είναι τετράγωνα κτίρια για καλαμπόκι. Μου πρότεινε ο διοικητής να κάνω τοιχογραφίες, αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Το μέρος αυτό εβάλλετο πολύ από τους Ιταλούς και εφοβόμουν. Δέχτηκα όμως να κάνω τέσσερις εικόνες για το τέμπλο, αν βρουν τέσσερις σανίδες. Μπογιές είχε μαζί του ο λοχαγός μου, ο μακαρίτης Γεωργόπουλος, με την ελπίδα ότι θα μπορέσω να κάνω σκηνές από μάχες. Αυτές οι μπογιές εχρησίμευσαν στην αρχή του πολέμου για να καμουφλαριστούν τα νίκελ του αυτοκινήτου του διοικητού. Κι αργότερα, για να κάνω μερικά πορτραίτα του λοχαγού αυτού, που ήταν φιλότεχνος και βιβλιόφιλος. Ύστερα από πολλές έρευνες βρέθηκε ένα καπάκι από κιβώτιο. Εκεί πάνω ζωγράφισα την “Παναγία της Νίκης”, έχοντας ως πρότυπο μια κακοζωγραφισμένη Παναγία που κυκλοφορούσε σε δελτάρια. Όταν τελείωσε, την εθαύμασαν όλοι οι στρατιώτες, και ένας λοχαγός με παζάρευε να του κάνω μια ίδια για την Κέρκυρα. Ο διοικητής του τάγματος έμενε μακριά από τα σπίτια που μέναμε εμείς, σε μια σκηνή καμουφλαρισμένη με κούμαρα. Ήταν μακριά η σκηνή του και έστειλε έναν μοτοσυκλετιστή, εξαιρετικά ωραίο και πολύ μάγκα, για να με κουβαλήσει εκεί που έμενε. Επήρα την εικόνα μαζί μου και καβάλησα τα καπούλια της μοτοσυκλέτας. 

Καθώς πηγαίναμε στο διοικητή, έφραξαν σχεδόν το δρόμο στρατιώτες από την Άρτα, που είχαν στρατοπεδεύσει εκεί και είχαν πληροφορηθεί για την ύπαρξη της εικόνας. Ήδη, το ταπεινό μου έργο, που δεν είχε στεγνώσει ακόμα, είχε αποκτήσει φήμη θαυματουργής εικόνας. Εκείνη την ώρα βάρεσε συναγερμός. Δηλαδή ένας στρατιώτης με μια σάλπιγγα τυλιγμένη σε ιμάντες από γκέτες από χακί ύφασμα, εσάλπισε. Εγώ και ο μοτοσυκλετιστής πέσαμε μπρούμυτα, σύμφωνα με τις διαταγές που είχαμε. Κανένας Αρτινός δεν έκανε το ίδιο. “Βρε συνάδελφε”, μου είπε ένας, “βαστάς την Παρθένα και φοβάσαι;” “Όχι, φίλε”, του απάντησα, “αλλά είμαι στρατιώτης και υπακούω στις διαταγές των ανωτέρων”. Όταν με είδε ο διοικητής με γένια και κακοτυλιγμένες γκέτες, μου είπε: “Έλληνας στρατιώτης είσαι εσύ ή Βούλγαρος αιχμάλωτος; Για να δούμε την εικόνα. Την έχεις κάνει άγρια την Παναγία, σαν Αρβανίτισσα. Και ο Χριστός είναι κι αυτός αγριωπός”.
Για να τον θαμπώσω τού είπα κάτι από τους Ψαλμούς του Δαβίδ: “Ευλογητός ει Κύριε ο διδάσκων τας χείρας μου εις πόλεμον, τους δακτύλους μου εις παράταξιν”. “Βλέπω είσαι και θεοφοβούμενος”, μου απάντησε. Φώναξε τον κουρέα να με ξουρίσει και ένας στρατιώτης με βοήθησε να τυλίξω καλά τις γκέτες μου. Αισθανόμουνα σαν ηθοποιός του κινηματογράφου που τον ετοιμάζουν για γύρισμα. Και ο διοικητής είπε σε έναν ανθυπολοχαγό να μου βγάλει μια φωτογραφία με την εικόνα μαζί. “Τώρα που είναι αξιοπρεπής Έλληνας στρατιώτης”.
Όταν γύρισα μετά τον πόλεμο στην Αθήνα, μου παραδώσανε αυτή τη φωτογραφία και την έχω ακόμα. Η εικόνα παρίστανε την Παναγία με το Χριστό και στο κάτω μέρος τα θαύματά της. Αριστερά τον ανθυπασπιστή που πάει να πυροβολήσει την Παναγία και δεξιά τους στρατιώτες που πάνε να χτίσουν το μύλο για να τον κάνουνε εκκλησία. Την άλλη μέρα φύγαμε για τα Γιάννενα. Πάνω σ' ένα φορτηγό ήμαστε στριμωγμένοι και μερικοί τραγουδούσαν το “Έχε γεια καημένε κόσμε” και κανένα ταγκό της Βέμπο. Μερικοί απληροφόρητοι νόμιζαν ότι πανηγυρίζουμε και μας ρωτούσαν: “Επεσε το Τεπελένι;” Πριν φύγουμε ένας χωροφύλακας πήγε και παρέλαβε την εικόνα να την πάει στην εκκλησία που είχε ήδη χτιστεί. Ένας στρατιώτης που τον ήξερε μου είπε: “Αυτός δεν θα την πάει στην εκκλησία, θα την πάει στο σπίτι του να τη δώσει της μάνας του. Είναι πολύ θρήσκα κι αυτός ο ίδιος ανήκει σε θρησκευτική οργάνωση”. Δεν έμαθα ποτέ πού βρίσκεται αυτή η εικόνα. Άργε στο Κούτσι με τα δαντικά τοπία; Ή στο σπίτι του χωροφύλακα; Αγνοώ τελείως.

Από το βιβλίο Μαρτυρίες '40-'41, Κ. Χατζηπατέρα – Μ. Φαφαλιού.
Το ίδιο και στο κείμενο της Μαρίας Καραβία Ο Τσαρούχης με το χακί του '40 (τόμος -αφιέρωμα στον Γ. Τσαρούχη Ωσεί μύρα).