ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Εκπληκτική η προσπάθεια της ΔΤ για φίμωση της διαφορερικής είδ...

Μια εξαιρετικής κριτικής του π.Ιωάννη Φωτόπουλου με αφορμή την Ημερίδα Θεραπεία ψυχῆς

 

Αναδημοσίευση μιας εξαιρετικής κριτικής του π.Ιωάννη Φωτόπουλου

με αφορμή την Ημερίδα 

Θεραπεία ψυχῆς

Η ΚΛΑΪΝ, Ο ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο …ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΣ

Μια αντι-θέση  στον ψυχαναλυτικό ολοκληρωτισμό

- ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ -

Γράφει ο π. Αυγουστίδης παραπέμποντας στο βιβλίο του “Ποιμένας και θεραπευτής” ότι “οι επιστήμες του ανθρώπου” – δηλ. Ψυχολογία, Ψυχοθεραπεία κ.λ.π. – στηρίζονται κατά βάση στη μελέτη του “πεπτωκότος” ανθρώπου και αγνοούν τις ανθρωπολογικές και ψυχολογικές προσεγγίσεις που βασίζονται στην αγιοπνευματική εμπειρία του “ανισταμένου”  (δηλαδή του θεουμένου) ανθρώπου, όπως αυτές διασώζονται στην πατερική και ασκητική γραμματεία της Ορθόδοξης Ανατολικής Παράδοσης”. Δεν μένει παρά να μας εξηγήσει ο π. Αδαμάντιος αν δέχεται τις ανθρωπολογικές και ψυχολογικές προσεγγίσεις -παρατηρήσεις των αιρετικών η και αθέων Ψυχολόγων -Ψυχοθεραπευτών της Δύσεως

…  Τι κάμει όμως ο π. Αδαμάντιος; Στο προαναφερθέν βιβλίο του “Ποιμένας και θεραπευτής” δέχεται και οικειοποιείται τις παράλογες θεωρίες της  Melanie Klein. Η ψυχαναλύτρια αυτή διδάσκει, όπως γράφει ο π. Αδαμάντιος, ότι “το παιδί στην ηλικία περίπου των τεσσάρων μηνών διέρχεται από ένα στάδιο ψυχολογικής ανάπτυξης γνωστό ως “παρανοειδής -σχιζοειδής θέση”  κατά το οποίο“ ο μητρικός μαστός αποτελεί πηγή ικανοποίησης…Διακινούνται έτσι αγαπητικά η και αρχέγονα ερωτικά(;) συναισθήματα. Όμως ο μαστός δεν είναι διαθέσιμος κάθε φορά που το βρέφος πεινά…Το αίσθημα της πείνας βιώνεται σαν απειλή κατά της ίδιας της επιβίωσης του βρέφους και το άγχος του παίρνει υπαρξιακές διαστάσεις!!! (Δικά μου τα ερωτηματικά και τα θαυμαστικά, π. Ι. Φ.). Σε μια προσπάθεια διαχείρισης αυτού του άγχους, το βρέφος επιστρατεύει μία αρχαϊκή ενδοψυχική άμυνα γνωστή ως…”διχασμός του αντικειμένου”. Μέσω αυτού του αμυντικού μηχανισμού αναγνωρίζει το στήθος σαν δύο διαφορετικά αντικείμενα, ένα “ καλό”  και ένα “κακό”…Εκτός από το διχασμό του αντικειμένου…επιστρατεύεται…ο μηχανισμός της προβολής δια του οποίου το βρέφος απελευθερώνεται από τα καταστροφικά του συναισθήματα (;) αποδίδοντάς τα στο “  κακό “  αντικείμενο. Είναι ο ίδιος μηχανισμός δια του οποίου το υποκείμενο στα μετέπειτα στάδια της ζωής του, απαλλάσσεται από τα καταστροφικά του συναισθήματα προβάλλοντάς τα σε άλλα πρόσωπα. Η καταδίκη των άλλων στο όνομα της ιδεολογίας η της θρησκευτικής αντιπαράθεσης, προσφέρει μια διπλή ικανοποίηση : νομιμοποιημένη εκφόρτιση των επιθετικών μας παρορμήσεων και διαβεβαίωση ότι εμείς έχουμε εξασφαλισμένο το σωστό και την ηθική καθαρότητα…

…….Όταν βρίσκεται κανείς ενώπιος με τα προβλήματα της ζωής…τότε αναδύεται πάλι το αφετηριακό άγχος…Η αναζήτηση λύσεων που να ανακουφίζουν τις ασυνείδητες εντάσεις οδηγεί στην υιοθέτηση μιας θρησκευτικότητας που να ανταποκρίνεται σ’  αυτές τις ανάγκες…

Ανάλογα φαινόμενα με αυτά που παρατηρούνται στο επίπεδο των ατομικών ψυχισμικών εμπλοκών μπορούμε να παρατηρήσουμε και στο επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης…Το πιο χαρακτηριστικό από αυτά είναι ο φονταμενταλισμός. Το αίτημα για επιστροφή στην καθαρότητα, η εμμονή σε σχήματα θρησκευτικά, σχεδόν ασύμβατα με τη σύγχρονη πραγματικότητα…και η ανορθολογική και αδιάκριτη υποταγή σε κάθε παραδοσιακόμορφο σχήμα αποτελούν στοιχεία που εκφράζουν σε συλλογικό επίπεδο όσα ήδη περιγράψαμε αναφερόμενοι στο ατομικό ψυχολογικό επίπεδο” .(Πρωτ. Αδαμ. Αυγουστίδη Ο Ορθόδοξος κληρικός ως ποιμένας και ως θεραπευτής, στο περιοδικό “Γρηγόριος ο Παλαμάς”  τευχ. 781, Ιανουαρ.- Φεβρ 2000 σελ. 72 -75).

Τι συμπεραίνουμε από τα γραφέντα;

 Ότι ο ιερέας ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής προκειμένου να ερμηνεύσει την πιστότητα των ορθοδόξων στην Παράδοση, τον αμείωτο σεβασμό τους στην ιερατική περιβολή, την αγάπη τους στην ορθή πίστη και το ασυμβίβαστό τους στην ποικιλώνυμη ακαθαρσία ενεργεί ως εξής: ξεκινάει από το θηλασμό των βρεφών, το “άγχος” και τον “ερωτισμό” τους, περνάει στο “ διχασμό του αντικειμένου” (του μητρικού μαστού) και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι “φουνταμενταλιστές” δια “μηχανισμού της προβολής” προκειμένου να απαλλαγούν από τις φοβίες, τις ενοχές τους και τις ανασφάλειές τους, προβάλλουν στους άλλους τη δυστυχία τους  και τους επιτίθενται με καταστροφική μανία.

Προφασίζονται ότι είναι υπέρμαχοι της καθαρότητος και της παραδόσεως, ενώ στην πραγματικότητα εκείνο που ζητούν είναι η ανακούφιση από την ένταση που νοιώθουν.

…. Θα ήθελα επίσης να τον ρωτήσω α) τι συμβαίνει με τα παιδιά εκείνα που δε θήλασαν αλλά έπιναν ως βρέφη γάλα από το  μπουκάλι. Είναι άραγε πιο ομαλά στην ψυχοσωματική τους ανάπτυξη και πιο ελεύθερα από ορθόδοξες “αγκυλώσεις” ; β) Μήπως, ως εκ τούτου θα πρέπει ο π. Αδαμάντιος, σαν “ειδικός” να εισηγηθεί σε “ειδικό” συνέδριο την…κατάργηση του θηλασμού των βρεφών για να γλυτώσουν από το “αφετηριακό άγχος”  και όλα τα δυσάρεστα παρεπόμενά του;

Στη συνέχεια κρίνουμε σκόπιμο να αναφερθούμε και σε άλλα “μαργαριτάρια” παράνοιας τα οποία βρίσκουμε γραμμένα στο βιβλίο της M. Klein “ Ψυχανάλυση και σεξουαλική αγωγή” και τα οποία σχετίζονται άμεσα με τις προηγούμενες αναλύσεις της που χρησιμοποιεί ο ιερεύς -ψυχίατρος Αδαμ. Αυγουστίδης. …Ιδού λοιπόν τι γράφει η εν λόγω κυρία: “ …υπάρχει ένα πρώϊμο στάδιο ψυχικής ανάπτυξης κατά το οποίο ο σαδισμός ενεργοποιείται σε όλες τις πηγές της λιμπιντικής ηδονής. Η πείρα μου υποδεικνύει ότι στη φάση αυτή ο σαδισμός φτάνει στο απόγειό του. Η έναρξή της γίνεται με τη  σαδοστοματική επιθυμία του βρέφουςνα καταβροχθίσει το στήθος της μητέρας (η και ολόκληρη τη μητέρα) και η λήξη της με το πρώϊμο πρωκτικό στάδιο…Το παιδί περιμένει να βρει μέσα στην μητέρα α) το πέος του πατέρα β) περιττώματα και γ) παιδιά, και όλα αυτά τα θεωρεί φαγώσιμα…Οι σαδιστικές επιθέσεις του παιδιού, λοιπόν, έχουν ως στόχο και τη μητέρα και τον πατέρα. Επιθυμία του παιδιού είναι να τους δαγκώσει, να τους διαμελίσει η να τους λιώσει…”  (Μ. Κλάϊν, Ψυχανάλυση και σεξουαλική αγωγή, Εκδόσεις Πύλη, Αθήνα 1991, σελ. 151).

Είναι  παρανοϊκά και αηδιαστικά όλα όσα γράφει η Κλάϊν. Δεν είναι όμως παρά επέκταση και ανάλυση όσων απόψεων της χρησιμοποιεί ο ορθόδοξος ιερέας και ψυχίατρος π. Αδαμάντιος, όχι μόνο στο βιβλίο του “Ποιμένας και θεραπευτής” αλλά και στο βιβλίο του “Η ανθρώπινη επιθετικότητα”. Πως στ’ αλήθεια καταδέχεται να χρησιμοποιεί τις θεωρίες αυτής της γυναίκας που έχουν τόσο  αισχρές και ανόητες απολήξεις; Και για ποιο λόγο; Για να στηρίξει τις θέσεις του για το θρησκευτικό φονταμενταλισμό δηλ. τον δήθεν φανατισμό των ορθοδόξων πιστών και να πολεμήσει την παραδοσιακή εμφάνιση των κληρικών, τη σφοδρή αντίθεσή των ορθοδόξων στις αιρέσεις κ.λ.π.

Όσο για μας του απλούς ιερείς ας γνωρίζουν όλοι οι ψυχίατροι και λοιποί θεράποντες των …”επιστημών του ανθρώπου”  ότι δεν πρόκειται να απεκδυθούμε όχι μόνο τα ράσα μας αλλά ούτε  την αποστολή μας εκχωρώντας στην ψευδο -ψυχοθεραπεία τις ψυχές των χριστιανών, “  υπέρ ων Χριστός απέθανεν” και τις οποίες εμπιστεύθηκε ο Χριστός στο πετραχήλι μας. Αλλά  ούτε η ακόμα κι ένα μέρος της ψυχής (πως άραγε να τη μερίσουμε;)  – τις “συμπεριφορικές εκδηλώσεις” η τις “διαταραχές” της, όπως τις ονομάζει ο π. Αδ. – θα αφήσουμε στα νύχια στής ψυχαναλυτικής – ψυχοθεραπευτικής τυρρανίας.

η συνέχεια εδώ

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για την παναίρεση του οικουμενισμού: «Σε ποιο θεό συμπροσεύχονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές;

“Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κατά κύριο λόγο θρησκεία, αλλά αποκάλυψη” αναφέρει μεταξύ άλλων ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς π. Σεραφείμ στην κάτωθι Ποιμαντορική Εγκύκλιο προς τον ευαγή κλήρο και τον φιλόχριστο λαό της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς.
Εξηγεί δε γιατί δεν θα πρέπει να υποβιβάζεται η Ορθοδοξία στο επίπεδο της θρησκείας.

Η εγκύκλιος θα αναγνωσθή την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΕΠΙ ΤΗι ΚΥΡΙΑΚΗι ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2014
Τέκνα μου αγαπητά και περιπόθητα,
Σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, εορτάζουμε όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την ταυτότητά μας, το είναι μας, την οντολογία μας, που δεν είναι άλλη από την Ορθόδοξη πίστη. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, διότι ο Άγιος Τριαδικός Θεός επεδαψίλευσε την Χάριν Του προς εμάς και μας χάρισε την μεγίστη ευλογία και τιμή, μας κατοχύρωσε με το μέγιστο εχέγγυο, προνόμιο και πλεονέκτημα να είμαστε Ορθόδοξοι, να πιστεύουμε Ορθόδοξα και να ανήκουμε στην μοναδική κιβωτό σωτηρίας, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία! Γι’αυτό και χρεωστικώς οφείλουμε να προσφέρουμε νυχθημερόν αδιάλειπτες ευχαριστίες προς τον εν Τριάδι δοξαζόμενον Θεόν γι΄αυτή τη μεγίστη δωρεά Του προς εμάς τους αναξίους και αχρείους δούλους Του.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία, που είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, είναι η μοναδική, ανεπανάληπτη και ιστορική Εκκλησία, είναι καθαρή, αγνή και άμωμος, και προσεύχεται για την ενότητα του σύμπαντος κόσμου, θέλοντας να καταλήξει η σύμπασα κτίση και δημιουργία μέσα στην Αγία Τριάδα.
Βέβαια, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κατά κύριο λόγο θρησκεία, αλλά αποκάλυψη. Ούτε είναι χριστιανική αίρεση. Θρησκεία είναι μία ανθρωποκεντρική προσπάθεια εξευμενίσεως του Θεού ή των οποιωνδήποτε θεών, για να νοιώθει ο εκάστοτε άνθρωπος ασφάλεια και ψυχολογική ειρήνη και για να ερμηνεύσει τελικά τον θάνατο. Θρησκεία, επίσης, είναι ανθρωποπαθώς η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης του προσβληθέντος εγωισμού του Θεού. Θρησκεία είναι το φαινόμενο της κινήσεως του ανθρώπου προς το Θείο. Ο άνθρωπος αναζητά τον Θεό. «Η Εκκλησία, όμως, δεν προτάσσει την κίνηση του ανθρώπου προς τον Θεό, αλλά την κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν οικοδομείται με τη θρησκευτική αναζήτηση του ανθρώπου, αλλά με την αποκάλυψη του Θεού, που προσκαλεί τον άνθρωπο σε ανάλογη τοποθέτηση απέναντί του. Από την άποψη αυτή ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι αποκάλυψη και όχι θρησκεία.
Αλλά, ήδη, με την τοποθέτηση του ανθρώπου απέναντι στην αποκάλυψη του Θεού παρουσιάζεται και το φαινόμενο της θρησκείας. Το χαρακτηριστικό, όμως, στην περίπτωση αυτή είναι ότι η θρησκεία προβάλλει ως δευτερογενές φαινόμενο. Δεν είναι, πλέον, η κίνηση για την εύρεση του Θεού, αλλά η προσπάθεια για την βίωση της αποκαλύψεώς του»1. Άρα, η Ορθοδοξία κατά πρώτο λόγο, κατ’ ακρίβειαν είναι αποκάλυψη, δεν είναι θρησκεία. Η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη της μοναδικής, προσωποποιημένης, τελείας, σωτηριώδους και θεικής αληθείας εν τω θεανδρικώ προσώπω του ενανθρωπήσαντος Θεανθρώπου Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Αποκαλύπτεται ο Άγιος Τριαδικός Θεός μέσω της ενανθρωπήσεως του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Υιού και Λόγου του Θεού. Αποσαφηνίζοντας ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης την έννοια του όρου «θρησκεία» σημειώνει ότι το όνομα της θρησκείας έλαβε την αρχή του από τους Θράκες, οι οποίοι, επειδή είχαν βαθύτερο σέβας και περισσότερη δεισιδαιμονία στους δαίμονες και τα είδωλά τους, έδωσαν αφορμή και στους άλλους Έλληνες (ειδωλολάτρες) να ονομάζουν θρησκεία το σέβας προς τα είδωλα, καθώς μαρτυρεί ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον λόγο του στα Φώτα, λέγοντας˙ «ου Θρακών όργια ταύτα, παρ’ων και το θρησκεύειν ως λόγος». Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ορίζει την θρησκεία ως εξής˙ «θρησκείαν οίδα και το δαιμόνων σέβας, η δ’ευσέβεια προσκύνησις Τριάδος». Από αυτά τα λόγια, συνεχίζει ο άγιος Νικόδημος, συμπεραίνουμε ότι δεν κυριολεκτούν όσοι μεταχειρίζονται το όνομα της θρησκείας για την αγιώτατη ευσέβεια και πίστη μας, επειδή αυτό δόθηκε από τους Έλληνες (ειδωλολάτρες) κατά κάποιο κυριώτερο τρόπο στους μιαρούς δαίμονες και δεν πρέπει να εισάγεται στην Εκκλησία του Χριστού. Συνιστά, τέλος, ο Όσιος και συμβουλεύει αντί του ονόματος της θρησκείας, να είναι σε χρήση το όνομα της πίστεως ή της ευσεβείας ή της Ορθοδοξίας ή της θεοσεβείας1.
Χριστιανική αίρεση είναι η μερική ή και η ολοσχερής αναίρεση και καθαίρεση της αληθείας και της αγάπης του αληθινού Τριαδικού Θεού.
Επομένως, η Ορθοδοξία δεν είναι οργάνωση, ούτε σωματείο, ούτε πολιτικό κόμμα, ούτε φιλοσοφία, αλλά είναι το Σώμα του ζώντος Χριστού, θεανθρώπινος οργανισμός.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ο λυτρωτής Χριστός, η Μητέρα του λυτρωτού Χριστού και οι φίλοι του λυτρωτού Χριστού. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έχει καμμία σχέση με θρησκείες και αιρέσεις. Είναι Βασιλεία των Ουρανών, Παράδεισος επίγειος και επουράνιος1. Σε τελική ανάλυση η Ορθοδοξία είναι Βασιλεία, γεγονός το οποίο ομολογούμε όλοι οι Ορθόδοξοι με την εναρκτήρια φράση της Θείας Λειτουργίας, δηλ. με το «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»2.
Με βάση, λοιπόν, τα ανωτέρω δεν θα πρέπει να υποβιβάζεται η Ορθοδοξία στο επίπεδο της θρησκείας, διότι τότε σύρεται ακουσίως και ως μη ώφειλε στο ατελείωτο κουβάρι των διαθρησκειακών συναντήσεων και διασκέψεων. Εφόσον, η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, δεν θα πρέπει να έχει καμμία θέση ανάμεσα στο παναιρετικό συνονθύλευμα του διαθρησκειακού συμφυρμού.
Ο Οικουμενισμός είναι ένα παγκόσμιο κίνημα του Διεθνούς Σιωνισμού, το οποίο έχει ως μοναδικό σκοπό την πολιτική και θρησκευτική κατάκτηση της Οικουμένης! Ο θρησκευτικός Οικουμενισμός είναι κίνηση για την ένωση σε πρώτο στάδιο των αιρέσεων της Δύσεως με την Ορθοδοξία, χωρίς την κοινή Ορθόδοξη πίστη και με παραμένουσες τις μέγιστες δογματικές διαφορές, και σε δεύτερο στάδιο για την ένωση όλων των θρησκειών σ’ ένα τερατώδες κατασκεύασμα, σε μία Πανθρησκεία. Τελικό, όμως, σκοπό έχει να εξαφανίσει, μέσα σ’ αυτό το χωνευτήρι, τον Χριστιανισμό και ιδίως την Ορθοδοξία, που κατέχει την Αλήθεια. Σκοπεύει δε στην τελική φάση του σκοτεινού του σχεδίου να αντικαταστήσει την λατρεία του ενός Θεού, με την λατρεία του Σατανά! Η Πανθρησκεία εκφράζεται με τα τρία γράμματα «MRA» (Εμ Αρ Ει). Το «MRA» (Εμ Αρ Ει) είναι λέξη αρχαίας αιγυπτιακής προελεύσεως και άρχισε να χρησιμοποιείται τον 13ο π.Χ. αιώ., από της εποχής του Φαραώ Αμενχοτέπ, ο οποίος προσπάθησε να καταργήσει όλους τους αιγυπτίους ψευδοθεούς και τις μικροαιρέσεις και να τις συγχωνεύσει σε μία ενιαία θρησκεία με ένα Θεό3.
Η παναίρεση του διαθρησκειακού οικουμενισμού πρεσβεύει ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο. Δεν είναι μόνον ο Χριστιανισμός η μόνη οδός σωτηρίας. Την σωτηρία μπορεί κανείς να την βρεί και στον Μουσουλμανισμό και στον Ιουδαισμό και στον Ινδουισμό και στον Βουδισμό ακόμη και στην ειδωλολατρεία. Όλες οι θρησκείες είναι διαφορετικοί οδοί σωτηρίας. Με τον τρόπο αυτόν επιδιώκεται η ψευδοένωση όλων των θρησκειών σε μία πανθρησκεία. Η γενική τάση είναι να φανεί ότι δεν υπάρχουν δογματικές διαφορές ανάμεσα στις θρησκείες, ότι οι θρησκείες ουσιαστικά είναι ίδιες.
Τις παραπάνω πλανεμένες πανθρησκειακές θέσεις ασπάζεται και το κίνημα της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», δηλ. του Αντιχρίστου, που προωθεί την Πανθρησκεία, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια. Λένε οι της «Νέας Εποχής» : «Πίστευε ο,τι θέλεις, αλλά να μην είναι μονόδρομος, μη νομίζεις δηλαδή ότι μόνον εσύ έχεις την αλήθεια και ότι μόνον η δική σου πίστη είναι σωστή. Όλες οι θρησκείες είναι δρόμοι εξ ίσου σωστοί, και οδηγούν στον ίδιο σκοπό, στο ίδιοι τέρμα. Οι θρησκείες είναι μορφές, ο Θεός είναι ουσία». Αυτό, όμως, είναι δογματικός πλουραλισμός. Οι νεοεποχίτες στην πραγματικότητα πιστεύουν και διακηρύσσουν ότι οι Χριστιανοί, εφ’όσον μονοπωλούμε την αλήθεια, είμαστε κατώτερα εξελιγμένα όντα. Κατά βάθος πιστεύουν ότι αυτοί βρίσκονται σε ανώτερο εξελικτικό επίπεδο, επειδή είναι οι άνθρωποι της «Νέας Εποχής», ενώ εμείς οι Χριστιανοί βρισκόμαστε σε κατώτερο επίπεδο. Άρα, δεν είμαστε ίσοι. Εμείς, οι Ορθόδοξοι, θεωρούμαστε «κολλημένοι στην παλαιά εποχή του Χριστού» με αποτέλεσμα να μας συκοφαντούν ως φανατικούς, μισαλλόδοξους, ρατσιστές και φονταμενταλιστές1.
Ενώ οι άγιοι ένδοξοι Απόστολοι και Μαθητές του Κυρίου και όλοι οι άγιοί μας κηρύττουν ότι ο Χριστός είναι η μόνη οδός σωτηρίας – «εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή»1 – ότι ο Χριστός είναι το μοναδικό Φως του κόσμου, όπως ψάλλουμε στη Θεία Λειτουργία «είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον», ότι ο Χριστός είναι η αποκλειστική αποκάλυψη της αληθείας, η ίδια η Αλήθεια, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ότι δεν υπάρχει μετά από τον Χριστό άλλη αλήθεια, τώρα στην σύγχρονη εποχή ποιά είναι η τάση, που κυριαρχεί; Τι λέει αυτή η νέα απάτη του διαβόλου; Αυτή η νέα απάτη του διαβόλου με τις διαθρησκειακές συναντήσεις χρησιμοποιεί το ίδιο ψεύδος, που χρησιμοποίησε ο διάβολος στους πρωτοπλάστους. Διέψευσε τότε όσα τους είπε ο Θεός και τους έδωσε τον δικό του λόγο, που δεν είναι λόγος σωτηρίας, αλλά πτώσεως και καταστροφής. Τότε ο διάβολος τους είπε : «Μην ακούτε τι σας λέει ο Θεός. Δεν λέει την αλήθεια ο Θεός. Δεν θα πάθετε τίποτε, αν φάτε από τον απαγορευμένο καρπό». Τώρα με τις διαθρησκειακές συναντήσεις μας λέει : «Μην ακούτε τι σας λέει το Ευαγγέλιο, ότι μόνον ο Χριστός είναι η μοναδική οδός σωτηρίας. Καί οι άλλες θρησκείες σώζουν, γιατί κι αυτές πιστεύουν στον ίδιο Θεό και διδάσκουν τις ίδιες ηθικές αρχές και αξίες».
Αν όλοι οι άγιοι ένδοξοι μάρτυρες είχαν την συμπεριφορά και τη νοοτροπία των σημερινών οικουμενιστών, σίγουρα θα ασπάζονταν και τις άλλες θρησκείες και θα ήταν ταυτόχρονα και χριστιανοί και ετερόθρησκοι, αφού και τα δύο θα ήταν διαφορετικοί, αλλά έννομοι και έγκυροι τρόποι προσεγγίσεως της σωτηρίας. Ο Χριστιανισμός, όμως, και η ετεροδοξία είναι πράγματα ασυμβίβαστα.
Με την οικουμενιστική αυτή νοοτροπία, οι άγιοι ένδοξοι μάρτυρες δεν θα ήταν μάρτυρες του Χριστού, δεν θα στεφανόνωνταν από τον Χριστό, ούτε θα τους εορτάζαμε, ούτε θα τους είχαμε παραδείγματα προς μίμηση. Όλοι οι άγιοι ένδοξοι μάρτυρες και νεομάρτυρες, έδωσαν το αίμα τους για την πίστη μας, για την αγία Ορθοδοξία. Όλη αυτή η νεοταξική, η νεοεποχήτικη νοοτροπία και δραστηριότης, η οποία επιδιώκει να παρουσιάσει πως δήθεν όλες οι θρησκείες, όλες οι αιρέσεις και όλες οι πίστεις είναι το ίδιο, αποτελεί προσβολή του Ευαγγελίου, αλλά και βλασφημία εναντίον των αγίων ενδόξων μαρτύρων. Αν όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο, γιατί οι άγιοι μαρτύρησαν και έδωσαν το αίμα τους; Γιά την αγία Ορθοδοξία μας, για την αγία πίστη μας δεν μαρτύρησαν; Καί γιατί δεν απέφυγαν να λατρεύσουν μία οποιαδήποτε θρησκεία;
Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ότι ο διαθρησκειακός οικουμενισμός προσβάλλει το θεμελιώδες δόγμα της μοναδικής στον κόσμο αποκαλύψεως και σωτηρίας των ανθρώπων διά Ιησού Χριστού σε σχέση με τις θρησκείες του κόσμου1, με αποτέλεσμα αυτός να αποτελεί αναβίωση του αρειανισμού. Ουσιαστικά, ο διαθρησκειακός οικουμενισμός είναι ένας νεοαρειανισμός.
Η άποψη, επομένως, ότι όλες οι θρησκείες έχουν τον ίδιο Θεό και είναι ίδιες, είναι όχι μόνο εσφαλμένη, αλλά επικίνδυνη, τρομακτική, προδοτική, παγίδα θανάτου. Δεν έχουν οι θρησκείες τον ίδιο Θεό. Ή μάλλον όλες οι θρησκείες έχουν ψεύτικους θεούς, αφού δεν πιστεύουν στον μόνο αληθινό Θεό, στον αποκαλυφθέντα Τριαδικό Θεό στην Αγία Τριάδα, στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα. Οι κάποιες γενικές θρησκειολογικές αρχές δεν εξουδετερώνουν τις τεράστιες θεολογικές και δογματικές διαφορές. Ποιά θρησκεία κατέχει τη θεολογία του Συμβόλου της Πίστεως; Ποιά θρησκεία διδάσκει Τριαδολογία, Χριστολογία, Πνευματολογία, Εκκλησιολογία, Ιερά Μυστήρια, Ανάσταση νεκρών και Ανάληψη; Ποιά θρησκεία έχει Ιδρυτή και Θεμελιωτή τον αναμάρτητο Θεάνθρωπο Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου, Σταυρωθέντα και Αναστάντα και πάλιν ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς; Ποιά θρησκεία έχει την ασύγκριτη, τη μοναδική και ανεπανάληπτη ηθική διδασκαλία του Ορθοδόξου Χριστιανισμού και τη λειτουργική Παράδοση;
Ο διαθρησκειακός οικουμενισμός πρεσβεύει, επίσης, ότι όλες οι θρησκείες διδάσκουν την δικαιοσύνη και την ειρήνη. Αυτό, όμως, δεν ισχύει. Διότι, το Ισλάμ, διδάσκει την βία, τον ιερό πόλεμο εναντίον των απίστων μη μουσουλμάνων, το τζιχάντ για την επικράτησή του και η Ιουδαική θρησκεία έχει ως δόγμα το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Μόνο η Ορθόδοξος Εκκλησία διδάσκει την αγάπη, την συμφιλίωση, την συγχώρηση, την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την ταπείνωση. Αυτά την κάνουν να ξεχωρίζει όχι μόνο από τις δύο προηγούμενες θρησκείες, αλλά και από την αίρεση του Παπισμού. Ο τελευταίος συνεκρότησε Ιερές Εξετάσεις, έκαψε βιβλία, συμμετείχε σε βασανιστήρια, ταλαιπώρησε πληθυσμούς, πρωταγωνίστησε σε πολέμους και προέβη σε γενοκτονίες στην Κροατία και τη Σερβία. Μόνο η Ορθόδοξος Χριστιανική Εκκλησία δεν χρησιμοποίησε τέτοιες μεθοδεύσεις.
Η συμμετοχή στις διαθρησκειακές προκαλούν τον πιστό Ορθόδοξο λαό, γιατί τον παρουσιάζουν ως ένοχο και την χριστιανική διδασκαλία ως συνένοχο στις εγκληματικές πράξεις, οι οποίες γίνονται είτε στο όνομα του Ισλάμ είτε κατόπιν εντολής κέντρων, τα οποία έχουν καταστήσει και τον λαό του Ισραήλ θύματά τους. Γιατί να διαλέγεται η Ορθοδοξία μαζί τους και να εκδίδει κοινές ανακοινώσεις περί ψευδοειρήνης ή να συμμετέχει σε εκδηλώσεις για τις προοπτικές του Ισλάμ, όταν αυτό πρωταγωνιστεί σε εκνόμους ενέργειες και μεθοδεύει την άλωση των χριστιανικών κρατών;
Ο διαθρησκειακός οικουμενισμός προβάλλει, παραλλήλως, την θεωρία περί ειρηνικής συνυπάρξεως των θρησκειών. Η θεωρία, όμως, αυτή είναι εσφαλμένη. Ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών σημαίνει παύση του κηρύγματος του Ευαγγελίου και κατάργηση του Χριστιανισμού ως της μόνης αληθινής Εκκλησίας. Ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών σημαίνει συνεργασία της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας προς αποφυγή ιδεολογικών συγκρούσεων. Ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών σημαίνει αρμονική συνύπαρξη της αληθείας με την πλάνη, την απάτη και το ψεύδος˙ του φωτός με το σκότος, τον ζόφο με το έρεβος˙ του Χριστού, που είναι το Φως το αληθινό, με τον Διάβολο, που είναι του σκότους ο προστάτης. Τέτοια, όμως, συνύπαρξη δεν είναι νοητή, αλλά εωσφορική εισήγηση.
Ο Χριστός έδωσε εντολή να κηρυχθεί στον κόσμο η Εκκλησία Του ως η μόνη αληθινή και τέλεια Εκκλησία. Επίσης, είπε : «Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην˙ ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν»1. Μ’αυτόν τον λόγο ο Χριστός δεν τάσσεται, βέβαια, εναντίον της ειρήνης και υπέρ του πολέμου, αλλά εννοεί ότι η Εκκλησία Του θα διχάσει τους ανθρώπους, αφού άλλοι θα πιστεύσουν και άλλοι δεν θα πιστεύσουν και οι άπιστοι θα πολεμούν τους πιστούς. Το κήρυγμα του Ευαγγελίου αναγκαίως επιφέρει σύγκρουση μεταξύ των θρησκειών, της αποκαλύψεως του Θεού από τη μια και των ψευδών από την άλλη. Ο Απόστολος Παύλος λέγει: «Ει δυνατόν το εξ υμών μετά πάντων ανθρώπων ειρηνεύοντες»1. Γιατί λέει «ει δυνατόν»; Γιατί υπάρχουν περιπτώσεις, κατά τις οποίες είναι αδύνατο το ειρηνεύειν. Τέτοια είναι η περίπτωση της κηρύξεως του Ευαγγελίου και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις ισχύει αυτό, που είπε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ότι είναι προτιμότερος από την ειρήνη ο πόλεμος. Γιατί, μια τέτοια ειρήνη χωρίζει από τον Θεό. Αυτό, που πρέπει να προβληθεί και να προταχθεί πρωτίστως στην εποχή μας, δεν είναι η επικράτηση της κοσμικής ειρήνης, αλλά η μετάνοια και η παγκόσμια επιστροφή των αιρετικών και των ετεροδόξων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα που θα έχει ως απόρροια την επικράτηση της ένθεης, της πνευματικής και της όντως ειρήνης, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Χριστό.
Επιπροσθέτως, ο διαθρησκειακός οικουμενισμός υποστηρίζει την άποψη ότι το Ισλάμ και ο Ιουδαισμός είναι μονοθειστικές και αποκαλυπτικές θρησκείες. Καί αυτή η θέση είναι λανθασμένη, διότι ούτε πιστεύουν στον μόνο αληθινό Τριαδικό Θεό, ούτε δέχθηκαν ποτέ κάποια αποκάλυψη απ’Αυτόν. Αντιθέτως, δέχονται αποκάλυψη από κάπου αλλού, τον διάβολο όπως αποδεικνύεται από το Κοράνιο που υβρίζει τον ενσαρκωθέντα Θεόν Λόγον ως κτίσμα επαναλαμβάνοντας την αίρεσι του Αρείου και από το Ταλμούδ και την Καμπαλά που καθυβρίζουν τον Σωτήρα Χριστό και εξυμνούν τον Σατανά.
Τέλος, ο διαθρησκειακός οικουμενισμός επιδιώκει την λεγομένη κάθαρση των λειτουργικών μας κειμένων, δηλ. την απάλειψη κάθε δήθεν προσβλητικής αναφοράς στις άλλες θρησκείες (σχ. βλ. εγκώμια επιταφίου Μεγάλης Παρασκευής, αναθέματα, θεωρίες περί αποκαταστάσεως του ονόματος του Ιούδα και του Εβραικού λαού). Όμως, η οποιαδήποτε αφαίρεση στοιχείων από την θεόπνευστη Αγία Γραφή και τα ιερά λειτουργικά κείμενα, εν ονόματι της διαθρησκειακής συγκλίσεως, είναι απαράδεκτος και συνιστά αίρεση.
Η υιοθέτηση των θέσεων του διαθρησκειακού οικουμενισμού άρχισε να καλλιεργείται και να διδάσκεται από τη Β’ Βατικάνειο ψευδοσύνοδο της αιρετικής θρησκευτικής παρασυναγωγής του Παπισμού (1962-1965)1, να προωθείται δε και να εφαρμόζεται από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β’, ο οποίος τόλμησε στην Α’ εν Ασίζη πανθρησκειακή σύνοδο (1986), να συγκαλέσει την πρώτη πανθρησκειακή συνάντηση, όπου συμπροσευχήθηκαν στον ίδιο ψεύτικο Θεό όλοι οι εκεί συμπαραστάντες ετερόθρησκοι και ετερόδοξοι. Το Βατικανό και τον πάπα ακολούθησεν στη συνέχεια το Παγκόσμιο Συμβούλιο των λεγομένων «Εκκλησιών»2. Δυστυχώς, αυτές τις απαράδεκτες θεωρίες τις υποψυθυρίζουν, ακόμη και οικουμενιστές ορθόδοξοι3, οι οποίοι όλως αντικανονικώς συμπροσεύχονται με τον συρφετό της ετεροθρησκείας και ετεροδοξίας, εφαρμόζοντες τις σιωνιστικές, μασονικές και παπικές αποφάσεις.
Αλήθεια, πως μπορούν να συμμετέχουν σε διαθρησκειακές συναντήσεις τύπου Ασίζης (2002, 2013) και σε ποιόν θεό συμπροσεύχονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές με εκπροσώπους του Ιουδαισμού και του Ισλαμισμού, όταν αμφότεροι δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα, στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα; Διότι, ο μεν κλήρος και ο λαός του Ιουδαισμού, ο οποίος σταύρωσε τον Χριστό και από τον οποίο αφαιρέθηκε η Χάρις και η ευλογία του Θεού, διά του φρικώδους διεθνούς Σιωνισμού1, μετήλλαξε τον θεισμό της Παλαιάς Διαθήκης και των Προφητών σε αίσχιστο Εωσφορισμό με την διαμονική Καμπαλά και το χυδαίο Ταλμούδ, έργα των διαμονιώντων Ραββίνων του εκπεσόντος Ιουδαισμού και της ιδεοληψίας τους περί της παγκοσμίου κυριαρχίας και διακυβερνήσης διά του αναμενομένου εισέτι ψευδομεσσία. Η δε λαοπλάνος θρησκεία του Ισλαμισμού, πρόδρομος του Αντιχρίστου, κατά τον όσιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό2, που πλανά τον λαό με τον ψευδοθεό Αλλάχ, τον ψευδοπροφήτη του Μωάμεθ και το ψευδοβιβλίο του το Κοράνιο, που διδάσκει το τζιχάντ, δηλ. τον ιερό πόλεμο κατά των απίστων μη μουσουλμάνων, στην ουσία είναι κρυπτοιουδαική αίρεση3, που αρνείται την θεότητα του Χριστού, τον Σταυρικό Του θάνατο, τον Τίμιο Σταυρό και την Ανάστασή Του και ιστορική επιβίωση της αιρέσεως του Αρειανισμού.
Είναι τραγική η διαπίστωση ότι ο διαθρησκειακός οικουμενισμός στις ημέρες μας βρίσκεται σ’ένα πρωτοφανή και καινοφανή καλπασμό. Πρωτάκουστα, ασεβή και φρικτά γεγονότα είναι: α) η προσφορά του Κορανίου αντί της Αγίας Γραφής και του Ευαγγελίου σε μουσουλμάνους και ο χαρακτηρισμός του Κορανίου ως «αγίου»4, β) το άναμα της επτάφωτης εβραικής λυχνίας, και γ) η αναγγελία περί ανεγέρσεως διαθρησκειακού ναού για Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους στο Βερολίνο5.
Απέναντι, λοιπόν, στην παναίρεση του διαθρησκειακού συγκρητιστικού οικουμενισμού προτάσσουμε την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, σύμφωνα με την οποία η μοναδική οδός σωτηρίας των ανθρώπων είναι η πίστη στην Αγία Τριάδα, στο έργο και την διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που συνεχίζονται στο Σώμα Του, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό Φως1˙ δεν υπάρχουν άλλα φώτα, για να μας φωτίσουν, ούτε άλλα ονόματα, που μπορούν να μας σώσουν˙ «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί σωτηρία˙ ουδέ γαρ όνομα εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω δεί σωθήναι ημάς»2. Όλα τα άλλα πιστεύματα, όλες οι θρησκείες, που αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό «εν σαρκί εληλυθότα»3, είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του Διαβόλου4, δεν οδηγούν στην αληθινή θεογνωσία και στην διά του θείου βαπτίσματος αναγέννηση, αλλά πλανούν τους ανθρώπους και τους οδηγούν στην απώλεια. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύοντας στην Αγία Τριάδα, δεν έχουμε τον ίδιο Θεό με καμμία άλλη θρησκεία˙ ούτε με τις λεγόμενες μονοθειστικές θρησκείες, τον Ιουδαισμό και τον Μωαμεθανισμό, οι οποίες δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα5, ούτε με την ειδωλολατρεία.
Όλα τα παραπάνω αιτιολογούν απόλυτα και σαφέστατα για ποιό λόγο θα πρέπει ο άνθρωπος να είναι αποκλειστικά και μόνο Ορθόδοξος Χριστιανός και να ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, στην οποία έχει ελπίδα σωτηρίας, αφού, σύμφωνα με τον άγιο Κυπριανό Καρχηδόνος, εκτός Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν υπάρχει σωτηρία.
Ας ευχηθούμε, λοιπόν, σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Τριαδικός Θεός, με τις πρεσβείες πάντων των αγίων ενδόξων μαρτύρων και νεομαρτύρων, να μας αξιώνει να ομολογούμε «εν παντί καιρώ και πάση ώρα» τον Κύριό μας Ιησού Χριστό ως τον μοναδικό και αποκλειστικό Σωτήρα του κόσμου και της ανθρωπότητος, μέσα στην εποχή του παναιρετικού διαθρησκειακού οικουμενισμού, που ζούμε, πειθόμενοι στην προτροπή του Κυρίου μας : «πας όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς»1, και αναφωνώντας μαζί με τον όσιο Ιωσήφ τον Βρυέννιο τον ύμνο της Ορθοδοξίας : «Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας. Εν σοι εγεννήθημεν, εν σοι ζώμεν και εν σοι κοιμηθησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός, και μυριάκις υπέρ σού τεθνηξόμεθα». Αμήν!
Έτη πολλά και εύδρομος η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή!
Μετά πατρικών ευχών
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+ ο Πειραιώς Σεραφείμ
Βιβλιογραφία:
1 Γ. ΜΑΝΤΖΑΡΙΔΗΣ, Κοινωνιολογία του Χριστιανισμού, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσ/κη 1999, σ. 165.
2 ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ερμηνεία εις τας επτά Καθολικάςεπιστολάς των Αποστόλων Ιακώβου, Πέτρου, Ιωάννου και Ιούδα ,εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 1986, σσ. 72-75.
3 ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ερμηνεία εις τας επτά Καθολικάςεπιστολάς των Αποστόλων Ιακώβου, Πέτρου, Ιωάννου και Ιούδα ,εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 1986, σσ. 72-75.
4 ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Διάταξις της Θείας Λειτουργίας, PG. 63, 907.
5 ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα, εκδ. Ορθοδόξου Τύπου, Αθήναι 1988, σσ. 23, 24, 94.
6 ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗΣ, Σύγχρονες αιρέσεις˙ μία πραγματική απειλή, εκδ. Παρακαταθήκη, Θεσ/κη 2004, σσ. 76, 87, 257-258
7 Ιω. 14, 6.
8 ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ομολογία πίστεως κατά του οικουμενισμού, Ιούλιος 2009, σ. 24.
9 Ματθ. 10, 34.
10 Ρωμ. 12, 18
11 Διακήρυξη Nostra Aetate, Διατάγματα Β΄ Συνόδου Βατικανού, τ. 7, εκδ. Γραφείο Καλού Τύπου, Αθήνα, σσ. 43-44.
12 Γ. ΛΑΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και διαθρησκειακός διάλογος. Ενημερωτικό σημείωμα με ιδιαίτερη αναφορά στις σχέσεις με το Ισλάμ», ΚΑΘ’ΟΔΟΝ 3 (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1992) 43-57
13 ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ.ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Διαθρησκειακές συναντήσεις˙ προσβολή του Ευαγγελίου και βλασφημία των αγίων μαρτύρων, εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 2003, σσ. 26-27, 35.
14 Ημετέρα ποιμαντορική εγκύκλιος επί τη Κυριακή της Ορθοδοξίας 2013, ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα, εκδ. Ορθόδοξος Τύπος, Αθήνα 1988, σσ. 43-45, 107-108, ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Διακήρυξις διά την Μασονίαν, http://www.impantokratoros.gr/67D9F5DF.el.aspx.
15 ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Περί αιρέσεων ρα΄ 1-2, PG 94, 678-780 και ΕΠΕ 2, εκδ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσ/κη 1991, σσ. 306-321.
16 ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ.ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Διαθρησκειακές συναντήσεις˙ προσβολή του Ευαγγελίου και βλασφημία των αγίων μαρτύρων, εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 2003, σσ. 39-51.
17 www.patriarchate.org/multimedia/video, www.augoustinos-kantiotis.gr., entoytwnika.blogspotcom/2010/08/blog-post_9969.html, aktines.blogspot.com/2012/04/blog-post_28html, www.amen.gr/index.php?mod=news, www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=9217, aktines.blogspotcom/2012/03/tuzlu-senad-masovic.html.
18 Εφημερίδες ΤΑ ΝΕΑ (28-12-2012) 36 begin_of_the_skype_highlighting (28-12-2012) 36 ΔΩΡΕΑΝ  end_of_the_skype_highlighting, ΤΟ ΒΗΜΑ (22-10-2012), http://aktines.blogspot.gr/2012/10/blog-post_1143.html, http://aktines.blogspot.gr/2012/12/blog-post_4276.html, http://aktines.blogspot.gr/2011/10/blog-post_5254.html.
19 Ιω. 8,12.
20 Πραξ. 4,14.
21 Α΄ Ιω. 4, 2-3.
22 ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ, Διδαχές, εις Ι. ΜΕΝΟΥΝΟΣ, Κοσμά του Αιτωλού Διδαχές (και Βιογραφία), εκδ. «Τήνος», Αθήνα, Διδαχή Α1, 37, σ. 142.
23 ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ομολογία πίστεως κατά του οικουμενισμού, Ιούλιος 2009, σσ. 11-12.
24 Ματθ. 10, 32.

pentapostagma

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ: Δεκάδες Εικόνες κλαίνε σε Μοναστήρια της Ρωσίας και της Ουκρανίας!!!

 

Βρυξέλλες Πορφύρης Δ ./Σταφυλά Π για το pentapostagma.gr

Σε πολλές Μονές των δύο ορθόδοξων χωρών παρατηρείται έντονα αυτό το διάστημα αυτό το δυσεξήγητο φαινόμενο.Πολλοί μιλούν για σημείο αλλά και για παγκόσμια επερχόμενα γεγονότα.

Μέσα και στις δυο χώρες το φαινόμενο παρατηρείται σε εικόνες μιας δωδεκάδας  μονών, λέει ο Tomasz Terlikowski σε πολωνικό ορθόδοξο site. Η τηλεόραση τόσο στην Πολωνία όσο και στη Ρωσία παρουσιάζει εκτενή ρεπορτάζ για το θέμα. Αξιοπερίεργο είναι το γεγονός ότι παρατηρείται ένας συγχρονισμός στην εκδήλωση του φαινομένου.

“Μπορεί να προοιωνίζει άσχημες εξελίξεις;” αναρωτιέται ο συντάκτης του άρθρου αφού στην Ορθόδοξη Εκκλησία ανάλογα σημεία ερμηνεύονται ως θεοσημείες και υπερφυσικά γεγονότα που καλούν σε μετάνοια και προδικάζουν δύσκολους καιρούς. Οι δακρυροούσες εικόνες θεωρούνται θαυματουργές και αποτελούν μέρος της Ορθόδοξης παράδοσης ενώ τιμώνται ιδιαίτερα από τους πιστούς.

Δακρυροούσες εικόνες αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε Rostov-sur -le-Don ,Οδησσό, Rivne , Novokuznetsk .

 

Ανάλογα φαινόμενα τέτοιας κλίμακας είχαν παρατηρηθεί μόνο τις παραμονές της εκδήλωσης της Οκτωβριανής Επανάστασης και πριν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Πρόκειται για σημείο επερχόμενου πολέμου;

Αν και οι ερμηνείες που δίνονται είναι κατά το δοκούν- αναλόγως σε ποιά σκοπιά το βλέπει ο καθένας- και σ΄αυτήν την περίπτωση  πολλοί επιχειρούν να οικειοποιηθούν τη θεία δύναμη.

Ανάλογες θεοσημείες πολύ σοβαρού χαρακτήρα συνέβαιναν στην Δαμασκό επί σειρά ετών πριν την εκδήλωση του πολύνεκρου πολέμου.Όμως τους προφήτες, τα σημεία όπως και τους ποιητές σπάνια οι σύγχρονοί τους τους ακούνε και ακόμη πολύ λιγότερο όλοι είμαστε σε θέση να τους ερμηνεύσουμε.

 

 

 

πηγή

το δεξί χέρι εμφανίζει αλλοίωση από την έκχυση δακρύων.Εικόνα της Αγ.Ελισάβετ

: fakt.pl (03/03/14)

Αναρτήθηκε από Hellas-Orthodoxy

Δ. Νατσιός, ‘’Κύπρος, το μαρμαρένιο αλώνι του Γένους’’

 

Ελένη Φωκά, η Δασκάλα του Γένους

 

Δημήτρης Ντσιός, δάσκαλος Κιλκίς

«Η Ελένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, έγραφε πάντα στο επάγγελμα πατρός μία λέξη που ποτέ δεν καταλάβαινα: Αγνοούμενος...»

Τον Μάρτιο του 2007 είχε επισκεφτεί το Κιλκίς η Ελένη Φωκά, η ηρωίδα Κύπρια «Δασκάλα του Γένους», η οποία δίδασκε, από την εισβολή του 1974 ως το 1997, στα λίγα εγκλωβισμένα Ελληνόπουλα του Ριζοκάρπασου. Βρήκα τότε την ευκαιρία και της πήρα μια μικρή συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα του Κιλκίς.
Επειδή τούτες τις «πονηρές» ημέρες, κάτω στο πολύπαθο νησί, οι σύγχρονες Ηρωδιάδες, πάλι μαίνονται και ταράσσονται, ζητώντας επί πίνακι την κεφαλή της Κύπρου, αποσπώ από εκείνη την εξομολόγηση της Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλούσε η γερόντισσα και δάκρυζε με σπαραγμό. Περίλυπη ιστορούσε τα μαρτύριά της, όμως... περήφανη και αγέρωχη, ωραία σαν Ελληνίδα του ’21, που «της ελευθεριάς ο έρως/τες έμπνευσε χορό»). Η Κύπρος συνιστά το τελευταίο όριο του Ελληνισμού. Απώλεια της Κύπρου, αν υπογράψουν οι Εφιάλτες, «με χέρια και ποδάρια», που ‘λεγε ο Μακρυγιάννης, το νέο σχέδιο «Ανάν», θα σημάνει και το οριστικό τέλος της μείζονος παρουσίας του Ελληνισμού και τον οριστικό εγκλεισμό του στο συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο. Είναι βέβαιο ότι οι μηχανισμοί καταδολίευσης του λαού και τα αργύρια της προδοσίας θα επιστρατευτούν και πάλι. Οι εχθροί πανηγυρίζουν για τα κοινά ανακοινωθέντα. Και ως γνωστόν «επαινούμενος γαρ υπό των εναντίων αγωνιώ μη τι κακόν είργασμαι», όταν χειροκροτούν, Τούρκοι και Φράγκοι, πρέπει να τρέμουμε. Η δημοσιογραφική ξεφτίλα ήδη πήρε γραμμή και μπήκε στη γραμμή.  Οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι, τα γνωστά πουλημένα τομάρια, βγήκαν από τα θαλάμια τους. Ορθώς λέχθηκε ότι «κακό είναι να πουλιέσαι, αλλά χειρότερο είναι να πουλιέσαι και να μην σε αγοράζει κανείς».

Αν νομίζουν ότι θα επιβιώσουν ανεβάζοντας την στάθμη της ατιμίας και της σαπίλας τους, αυτοαπατώνται. «Πολλούς αφέντες άλλαξες/δεν άλλαξες καρδιά» έγραφε ο Παλαμάς γιά την Κύπρο.

Αυτό ισχύει για τον Ελληνισμό. Θα ξυπνήσει ο γίγαντας και τότε θα τους πάρει και θα τους σηκώσει...

Ας παραθέσω όμως τα λόγια της Δασκάλας του Γένους:

«Κάτω από ποιές συνθήκες γινόταν το μάθημά σας;

Έκανα μάθημα σε συνθήκες Κρυφού Σχολειού. Τούρκοι τσαούσηδες έστηναν αυτί για να ακούν τι λέμε. Πολλές φορές τα βράδια, βρώμιζαν το σχολείο και μεις το καθαρίζαμε το πρωί. Όσο για τα βιβλία, αυτά έφθαναν στα χέρια μας από τις ελεύθερες περιοχές τον Μάρτιο.

Τι κάνατε για να διατηρήσετε το εθνικό φρόνημα των μαθητών σας;

Ήμουν μαθήτρια των μαθητών μου. Κάθε πρωί ζωγραφίζαμε στον πίνακα την ελληνική σημαία για να μην ξεχνούν. Ζητούσαν πολύ να κάνουμε ιστορία, να μιλάμε για ήρωες και Συναξάρια αγίων. Δεν έσκυψαν ποτέ το κεφάλι, ούτε φοβήθηκαν. (σ.σ. Αυτά να τα διαβάζουν οι ποικιλώνυμοι μεταπατερικοί εκκλησιομάχοι  και  επίβουλοι των Θρησκευτικών και της Ιστορίας).

Ποιές ήταν οι συνθήκες ζωής των εγκλωβισμένων;

Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Το μεγαλύτερο κακό μάς το έκαναν οι έποικοι. Βίαζαν, δολοφονούσαν και οι οικογένειες που είχαν κορίτσια αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις ελεύθερες περιοχές. Οι έποικοι ήρθαν σε δύο δόσεις. Οι πρώτοι ήρθαν στις 25 Μαρτίου και οι δεύτεροι τον Δεκαπενταύγουστο, όταν γιορτάζει η Παναγία για να μας εξευτελίσουν.

Επίσης, να σας αναφέρω ότι ο πατέρας μου όταν χρειάστηκε εγχείρηση, πήγε σε νοσοκομείο στα κατεχόμενα. Η τομή έγινε σε σχήμα μισοφέγγαρου και τον έραψαν όπως ράβουν τσουβάλια με πατάτες. Η κατάσταση του επιδεινώθηκε και μετά από λίγο πέθανε.

Τι γνώμη έχετε για το Σχέδιο Ανάν;

Ανάλγητοι ξένοι, υποστηρικτές της Τουρκίας, χάριν των στυγνών συμφερόντων τους και υποτελείς στους ξένους δικοί μας, μεθόδευσαν το περιβόητο Σχέδιο Ανάν. Όχι για την ελευθερία της Κύπρου. Όχι για όσα περιμέναμε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Ούτε και για τις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλά για την επέκταση του τουρκικού ελέγχου σε ολόκληρη την Κύπρο. Για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για τη μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο. Για την επιβολή ενός ρατσιστικού, αντιδημοκρατικού καθεστώτος διαχωρισμού, μόνιμης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για τη νομιμοποίηση του παράνομου τουρκικού ψευδοκράτους και των εποίκων».

Ποια είναι η άποψή σας για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού;

Το βιβλίο Ιστορίας είναι απαράδεκτο. Χάνουμε την ταυτότητά μας, εξευτελιζόμαστε με τέτοια βιβλία. Ο πατέρας μου έλεγε ότι οι Τούρκοι θρησκεία δεν έχουν και θρησκεία τηρούν. Εμείς έχουμε Ιστορία και Ιστορία δεν τηρούμε».

Σπουδαία, τρανά λόγια. Το Κρυφό Σχολειό που οι τωρινοί τσαρλατάνοι της ιστοριογραφίας και των Μ.Κ.Ο. απορρίπτουν, ζούσε και βασίλευε στην Κύπρο ως τα χρόνια μας. Άλαλα τα χείλη των ασεβών... Όταν τέτοιοι «μεταξένιοι» άνθρωποι, σαν την Ελένη Φωκά, λένε Ελλάδα, εννοούν τάφο. Λόγος εθνικός γι’ αυτούς είναι να μιλάς μες από το μνήμα. Να, σαν τον Αυξεντίου, τον Γρηγόρη τον αντρειωμένο, που έγινε λαμπάδα του Γένους, στις 3 Μαρτίου του 1957, εκεί στον Μαχαιρά. (Στο χωριό Ακρίτας του Κιλκίς, δίπλα στα σύνορα με το σκοπιανό ψεύδος, στέκεται ολόρθη προτομή του ήρωα. Γύρω στο 1950 υπηρετούσε ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού εδώ στον νομό Κιλκίς. Άραγε πήγε ποτέ ένα σχολείο να τον τιμήσει, να καταθέσει ένα δάφνινο στεφάνι στην μνήμη του; Προλαβαίνουμε από τους αποκριάτικους χορούς και τις λοιπές αξιολύπητες... εκδηλώσεις).

Κι αν «ανεβούμε» λίγο στον Μάρτιο, «θα σκοντάψουμε» στις 13, τότε που έπαιρνε την ανηφοριά και τα σκαλοπάτια της λευτεριάς ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Πήγαν στην μάνα του, την περήφανη Ρωμηά της Κύπρου, να της πουν, να πιέσει το γιο της ώστε να προδώσει. Οι λίρες πολλές και ένα διαβατήριο οικογενειακό για την Αγγλία. Τους είπε: «Εγώ δεν εγέννησα παιδί να το λαλούν προδότη/χαλάλι της πατρίδας μου το αίμα του παιδιού μου».Στα παλιά βιβλία Γλώσσας Στ’ δημοτικού (προ του 2006) υπήρχε, στο γ’ τεύχος, ένα ωραιότατο ποίημα για τον Ευαγόρα, γραμμένο από τον Δωδεκανήσιο Φώτη Βαρέλη. Το αντιγράφω:

«Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα/ μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας. /Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας. /Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,/ οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,/ η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι./

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα. /Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα./ Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο, /ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης/ και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει./ Χτυπά κουδούνι, μπαίνουμε στην τάξη του ο καθένας./

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η Τρίτη που διαβάζει, /μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα./

-Παρόντες όλοι;

-Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

-Παρόντες, λέει ο δάσκαλος, και με φωνή που τρέμει:

-Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,/ αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει /να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη./

-Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος, /στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,/ συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι, /και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία. /Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα ‘στα κλαμένα νιάτα, /που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,/ έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».

Το πέταξαν έξω και στη θέση του διδάσκουμε τον ηρωισμό μέσω μίας σαχλαμάρα με τίτλο «Με λένε Σόνια» (β’ τ., σελ. 62). Η «Σόνια» είναι μία γάτα-ήρωας, γιατί νιαούριζε και ξύπνησαν οι γείτονες και αποσοβήθηκε μια πυρκαγιά και την επαινούν οι πυροσβέστες και... δεν συνεχίζω γιατί «καπνίζουν τα μάτια μου» από οργή. Όπως το είπε η Δασκάλα, «εμείς έχουμε Ιστορία και Ιστορία δεν τηρούμε» γιατί κυβερνάει το σκουπιδαριό...

Τὸν τῆς Νηστείας καιρόν, φαιδρῶς ἀπαρξώμεθα, πρὸς ἀγῶνας πνευματικοὺς ἑαυτοὺς ὑποβάλλοντες, ἁγνίσωμεν τὴν ψυχήν, τὴν σάρκα καθάρωμεν

Νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν,
εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ,
ἀληθὴς νηστεία, ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις,
ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή,
ἐπιθυμιῶν χωρισμός,
καταλαλιᾶς, ψεύδους, καὶ ἐπιορκίας·
ἡ τούτων ἔνδεια,
νηστεία ἐστίν,
ἀληθὴς καὶ εὐπρόσδεκτος.

Καλό στάδιο αδελφοί...