Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Τα δόγματα και αι παραδόσεις της Εκκλησίας

 

Τὰ δόγματα καὶ αἱ παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

ΠΟΛΛΕΣ φορὲς παρατηροῦμε στὴν Ἐκκλησία φαινόμενα ἀποκαρδιωτικά, τὰ ὁποῖα θὰ ἀποφεύγονταν ἐὰν οἱ πρωταγωνιστές τους (συνήθως μεγαλόσχημοι κληρικοί) σέβονταν τὶς παραδόσεις καὶ εἶχαν εὐαισθησία ἀπέναντι στὰ ἀπὸ αἰῶνες καθιερωμένα.

Δυστυχῶς, τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ ἡ ἀδιάκοπη τάση ἐκσυγχρονισμοῦ εἶναι οἱ κύριες αἰτίες τῆς κακοδαιμονίας. Κληρικοὶ ποὺ δὲν ἔζησαν μέσα στὴν παράδοση, ἀλλὰ μετὰ τὴ χειροτονία τους ἀναγκάστηκαν νὰ τὴν ἀκολουθήσουν, τηρώντας τοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους, νιώθουν ἄβολα καὶ ἐπιδιώκουν ἀλλαγές, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάτι καλύτερο θὰ προκύψει στοὺς ἴδιους καὶ στὸ ποίμνιό τους. Περιφρονώντας τὸ ζωογόνο πνεῦμα τῆς παράδοσης, προτείνουν ἀλλαγές, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ὡς συνέχειά της καὶ ἐμπλουτισμός της, ἀφοῦ στὴν πραγματικότητα ἀνατρέπουν τὰ πάντα καὶ κατεδαφίζουν ἐκεῖνα, ποὺ χτίστηκαν ἀπὸ ἐνάρετους κληρικοὺς καὶ μοναχούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά τους στραμμένα στὴν αἰώνια βασιλεία καὶ ὄχι στὴν παροῦσα ζωή.

Ἡ προσπάθεια τῶν ἀντιπαραδοσιακῶν κληρικῶν ἐμπνέεται ἀπὸ τὸν ἀνατροπέα τῶν πάντων διάβολο, ὁ ὁποῖος μὲ τρόπο ὕπουλο προσπαθεῖ νὰ ἀντικαταστήσει τὴν καθαρὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς διάφορες ἐφάμαρτες παραδόσεις τοῦ κόσμου. Γι᾽ αὐτὸ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, ἀλλὰ καὶ ταπείνωση.

Ἡ ἔλλειψη σεβασμοῦ πρὸς τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στηρίζεται στὴν ἄγνοια πολλῶν, οἱ ὁποῖοι βλέπουν τὴν παράδοση ἀποκομμένη ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν ταυτίζουν μὲ τὶς ἁπλὲς συνήθειες τῶν ἱερέων. Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι. Ἡπαράδοση δὲν εἶναι συνήθεια. Εἶναι κάτι πολὺ πιὸ σπουδαῖο καὶ πιὸ βαθύ. Κάτι ποὺ γιὰ νὰ τὸ κατανοήσεις χρειάζεται πίστη καὶ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀναφέρεται στὸ θέμα αὐτὸ μὲ σαφήνεια καὶ μακάρι ὅλοι νὰ ἀποδεχτοῦν τὸ διευκρινιστικό του λόγο: «Τὰ δόγματα καὶ οἱ παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἀντίθετα μεταξύ τους· διότι τὰ δόγματα τῆς Πίστεως συνιστοῦν τὶς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας θεμελιώνονται ἐπάνω στὰ δόγματα τῆς Πίστεως».

Στὴ συνεχῶς μεταβαλλόμενη ἐποχή μας οἱ κληρικοὶ πρέπει νὰ μένουν σταθεροὶ καὶ νὰ προβάλλουν τὴ διδασκαλία καὶ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀποφεύγοντας καθετὶ τὸ νεωτερικό.Ὅσοι δὲν μποροῦν νὰ κάνουν κάτι τέτοιο, εἶναι προτιμότερο νὰ πάρουν ἄλλες ἀποφάσεις γιὰ τὴ ζωή τους, γιὰ νὰ σταματήσει ὁ σκανδαλισμὸς καὶ ἡ φθορὰ τῶν συνειδήσεων τῶν πιστῶν.
Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2017, 4 Απριλίου 2014

Διαθρησκειακά "Στριπτιζάδικά" της Βαβυλώνας του Π.Σ.Ε.

  Οι ....τουρίστες του Πουσάν!!! 
Ολοι τους καλα περνούν, φλυαρούν, συζητούν ατελείωτα, καλαμπουρίζουν, 
πανε για ψωνια και ολοι τους ξεκαρδίζονται στα γελια πολυ γελαδερά ...
και μετα επιστρέφουν για να συνεχίσουν τον ...τουρισμό τους, 
στις μητροπόλεις τους ή στα μοναστήρια τους....άσχημα περνούν;

 

του Νικολαου Πανταζη  
"Μη βρίζετε τους υβριστές του Θεού. Μη βρίζετε τους υβριστές της Πίστεως, τους Οικουμενιστές Επισκόπους."

- Όχι, θα καθίσουμε να τους χαϊδεύουμε τα ώτα, να εισπνέουμε τα βλάσφημα και μολυσματικά τους χνώτα, να τους κολακεύουμε και να τους επαινούμε, να τους συγχαίρουμε και να τους ωραιοποιούμε...

Η συμπόρευση η σιωπηλή, συνιστά απόλυτη ενοχή, κάλυψη, εκτροφή και διατροφή του εστεμμένου θηρίου του Οικουμενισμού. Η συμπόρευση αποτελεί έμμεση κολακεία και εφάμαρτη αποδοχή.

Έτι δε και προωθεί το κακό, επιβραβεύει τη βλασφημία, και το χειρότερο όλων δικαιώνει και εμψυχώνει τους Οικουμενιστές να προκόβουν επί το χοιρότερον ως χοίροι χαριεντιζόμενοι στο βέβηλο βούρκο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Διαβολοθρησκειών των Δαιμονίων των Εθνών.

Άλλη μια μορφή μολυσμού της συνειδήσεως εκ του Οικουμενισμού είναι η άμβλυνση της δικαίας κρίσεως, η σχιζοφρενική διαστροφή της αποκαλύψεως της παναιρέσεως και των φορέων αυτής, ως δήθεν "ιεροκατηγορία!" Εκεί καταντήσαμε.

Για να τελειώνει όμως εδώ το ρυπαρό παραμύθι, "ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι!"

Ύβρις είναι να κατονομάζεις κάποιον για κάτι που δεν είναι. Κατά το λεξικό: «Κάτι που θίγει την τιμή και την αξιοπρέπεια κάποιου.»

ΠΟΙΑ τιμή όμως έχουν οι ΑΤΙΜΟΙ; Ποιά τιμή πρέπει σε αυτούς που ατιμάζουν την Πίστη και αναίσχυντα ποδοπατούν την Αλήθεια του Χριστού;

Ποια ακριβώς αξιο-πρέπεια πρέπει στους αναξίους της κλήσεώς τους που απαξιούν την Ορθόδοξη Αρχιερωσύνη και ενώνονται με την παγανιστική σατανοσύνη; 

Οι ανάξιοι δεν είναι ανάξιοι επειδή τους αποκαλεί ο υποφαινόμενος έτσι. Ανάξιος είμαι και ο ίδιος και δεν είναι ύβρις να με αποκαλείτε έτσι. Βρίσιμο είναι να με πει κανείς άξιο και να το βροντοφωνάζει μάλιστα παταγωδώς, τριαδολογικώς, εν Οίκω Θεού ενώπιον Αγγέλων και Αγίων του Θεού και μετά να το ψάλλει εκκοφαντικά σε Ήχο Βαρύ κι' ασήκωτο μ' ένα μακρόσυρτο "αξι-οοοοος" στο τέλος.

Σκοπό δεν έχουνε να θίξουμε κανέναν. Θίγουμε τα κακώς κείμενα. Τα λόγια και τις πράξεις. Εάν τώρα θίγονται και οι διαπράττοντες αυτά, "ας πρόσεχαν" να μην τα έπρατταν. Το "Πρόσχωμεν" αυτό σημαίνει. Ας πρόσεχαν καλά. Το "Στώμεν Καλώς" αυτό σημαίνει, ας έστεκαν καλά, όχι να τρικλίζουν, να τραυλίζουν, ν' αγκαλιάζουν τύφλα στο μεθύσι τις κολώνες και να παίρνουν σβάρνα την άσφαλτο με απανωτά "χιξ" κι' έπειτα να διαμαρτύρονται κάποιοι που τους λένε μεθυσμένους.

Τον μεθυσμένο να τον πεις νηφάλιο είναι ύβρις διότι καλύπτεις το αμάρτημα και προωθείς το κακό εις "μίμησιν πράξεως σπουδαίας και τελείας".

Τον μεθυσμένο από το κολάσιμο κρασί του Οικουμενισμού να τον πεις Ευαγγελιστή και κήρυκα της Αληθείας είναι όντως ύβρις διότι βρίζεις μαζί του την αγία αποστολή του. Εις οδόν εθνών μη απέλθητε.

Τον άσωτο, ο Χριστός τον είπε άσωτο. Δεν τον έβρισε. Μα αφού ήταν. Τί να του πει; Να του βάλει μετάνοια και να τον προσκυνήσει "άγιε γέροντα την ευχή σου"; Τον άσωτο να τον θεωρείς "Παναγιώτατο" και να τον αποκαλείς "Τρίτο και Δέκατο της Οικουμένης", κεκαθαρμένο, θεωμένο, δεν είναι διαστρέβλωση και αμαρτία;

Οι Οικουμενιστές που διατείνονται περιχαρώς, "μεσ' τη χάρι έναν πράμα" οι "κεχαριτωμένοι" ότι "συμμετέχουμε, λέει ο Πατριάρχης, ίνα ευηγγελίσουμε τους μακράν" (μακρυά την έχει την ουρά...) μου θυμίζουν μια δική μου πρωτινή παράβαση, "αμαρτία μου παλιά", - την εξομολογήθηκα και την εξομολογούμαι εν εκκλησία παρρησία, "εξομολογείσθε αλλήλοις" προς καταρτισμόν:

Κάποτε, προ είκοσι περίπου ετών,  κατόπιν ισχυρών πιέσεων πολλών, ενός φιλτάτου σχολικού/οικογενειακού μου φίλου, που δεν θα έπρεπε να είχα ενδώσει, ντροπή μου, και δεν προσπαθώ να πω το πονηρό το "παρασύρθηκα", εις εντροπή μου λέγω και ζητώ ειλικρινά συγγνώμη για ενδεχόμενο σκανδαλισμό, ύστερα από ανυπόστατες υποσχέσεις και όρκους πως δεν θα αμαρτάναμε (εάν είναι ποτέ δυνατό!...έστω και με το συλλογισμό...) αλλά μόνο "για ένα και μόνο ένα ποτό" καταπάτησα τη συνείδησή μου και ξέπεσα χαμηλά καταδεχόμενος να μπούμε σε μπαρ παραλιακό με χορεύτριες "κάπως ντυμμένες"...

Προς μεγάλη μου έκπληξη είχα παρατηρήσει εκεί, στη πρώτη περίοδο της δημοσίας εμφανίσεώς του, τον "όμοιο με το Χριστό" με μανδύα λευκό, αγγελικό και ευπρεπή γενειάδα, Παναγιώτη Τουλάτο, καθισμένο σε περιστρεφόμενο στρογγυλό σκαμνί. Ενθεν και ένθεν, δύο καλλονές σχεδον γυμνες, να "κρέμονται από τα χείλη του".

Αφού με ρώτησε ο φίλος μου ποιός είναι αυτός εκεί που παριστάνει το Χριστό, το εξήγησα περί του τύπου, που εμφανιζόταν στα κανάλια ως "Χριστομίμητος προφήτης και μεσσίας".

Ο φίλος μου τότε με ιδιαίτερο θάρρος τον πλησίασε και τον ρώτησε τι δουλειά είχε αυτός εκεί μέσα. Ο Τουλάτος, με κείνο το γνωστό, μελιστάλακτο, απαλό και πράο ύφος, κοιτώντας τις χορεύτριες στα μάτια με συγκινητικό και λάγνο ύφος, είπε: "Τούτες οι ψυχές έχουν καλή διάθεση, έρχομαι να τις ευαγγελίσω..."

Και αποχωρήσαμε αηδιασμένοι μ' αυτόν και με τον εαυτό μας....

Αυτόν μου θυμίζετε ΣΕΙΣ οι αισχροί Οικουμενιστές, στα Παπικά σας τα "Λαδάδικα" και Διαθρησκειακά "Στριπτιζάδικά" της Βαβυλώνας του Π.Σ.Ε., αγκαλιά με ξώστηθες ιέρειες "καλλονές" ολόγυμνες από χάρι, να τελείτε ΠΟΡΝΕΙΑ και ΜΟΙΧΕΙΑ πνευματική, (κατά τους Αγίους Πατέρες) και να διαμαρτύρεστε παράλληλα "με βαριά παληκαρίσια αναπνοή" πως "δεν είστε Οικουμενιστές"...

Και σεις οι ομόφρονες, οι συνευδοκούντες, οι συμβιβασμένοι και ανεπαυμένοι σε αρρωστημένες υπακοές, αμέσως θα διαμαρτυρηθείτε και θα βγείτε να πείτε "μη βρίζετε" τους Επισκόπους μας, μη τους θίγετε και τους χαλάτε τη χωρίστρα, μη ταράζετε τον ύπνο της αδικίας τους και μη τους ενοχλείτε κατά τις Διαθρησκειακές συνουσίες τους.

Αυτοί συνιστούν συμμετοχή. Αυτοί ξέρουν. Για αυτό δεν σας δείχνουμε τα πρόσωπά τους. Σας δείχνουμε τα οπίσθιά τους να τους ξεσκεπάσουμε τη μεγάλη και φρικτή και εσχάτη ΠΡΟΔΟΣΙΑ και σεις μας κατηγορείτε για "ιεροκατηγορία". Την τύφλα σας τη μαύρη!

Ηθικιστές και συγχωρητές των ανασταυρωτών του Χριστού. Δεν έχετε δικαίωμα κανένα για κακόβουλη και υστερόβουλη παραχάραξη του "άφες αυτοίς". Δεν είστε σεις οι επί ξύλου κρεμάμενοι, αλλ' η Εσταυρωμένη Ορθοδοξία.

Και ΣΕΙΣ, οι πανένοχοι της γεένης Σιγονταροοικουμενιστές, που σκανδαλίζεσθε τάχα για τα πορνικά παρατράγουδα ενώ είστε και σεις τακτικοί θαμώνες-πιστά μέλη του ΠΣΕ, ισότιμα, ισόκυρα και ισάξια της διαβολικής σας συνουσίας "γέμουσα βλασφημιών", συμπορεύεστε μαζί τους, συντρώγετε, συνπίετε και συμμεθύσκεσθε οίνω, ο κεκέρακεν υμάς ο πρώτος, ο Εωσφόρος, και αφήσατε την αγάπη σας την πρώτη προσκυνώντας παπικά πρωτεία.

ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ έχει η Ορθοδοξία με τους ΒΙΑΣΤΕΣ και ΟΡΓΙΑΣΤΕΣ της Αληθείας, εν ονόματι του δήθεν διαλόγου της αγάπης;

Τώρα που γράφω είναι 4 χαράματα. Εάν κάποιος μεθυσμένος αλήτης χτυπήσει τη πόρτα μου και ζητήσει να βιάσει τα παιδάκια μου και να συνκοιμηθεί με τη γυναίκα μου, ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ κύριοι Οικουμενιστές να του πω; "Δεύτε διαλεχθώμεν;" Έλα "μεγάλε" μπες να το συζητήσουμε;;;;;

ΣΥΖΗΤΙΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΤΕ;;;
πηγή

EΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ( ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ )

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ: Σαν σήμερα ο Γρηγόριος ο Ε” ήρε τον αφορισμό στους αγωνιστές του 1821… Όμως δεν το διδάσκουν πουθενά!

Βέβαια το ότι ήρε τον αφορισμό και τα υπόλοιπα συγκλονιστικά στοιχεία, δε θα τα μάθετε ΠΟΤΕ, επειδή κάποιοι δε θέλουν να γνωρίζουμε την Αλήθεια…
Θα είστε «υποχρεωμένοι» όμως να μαθαίνετε , τις ψευτο-απόψεις κάποιων ανιστόρητων – αγράμματων που έχουν άποψη … μιας και αυτές παίζουν παντού. Υποχρέωση όσων αγαπούν την Αλήθεια, να διαδοθεί το παρακάτω, ως μία ακόμα απάντηση με ιστορικά στοιχεία στα φερέφωνα της νέας α-πάτριδος τάξης.
.
Την Μεγάλην Δευτέραν του 1821, τρεις ώρας μετά το μεσονύκτιον, εν ω άπαντες οι εν τω Πατριαρχείω εκοιμώντο, ο Πατριάρχης κατήρχετο την κλίμακα, φέρων εις χείρας κλείδα και υπό των αγίων συνοδικών, των Μητροπολιτών Καισαρείας, Δέρκων, Εφέσου, Χαλκηδόνος, Νικομηδείας και Νικαίας ακολουθούμενος. Κατελθών εις την αυλήν του μεγάρου διηυθύνθη προς την θύραν του Πατριαρχικού ναού και ήνοιξεν αυτήν. Αφού δε πάντες εισήλθον, εκλείδωσεν αυτήν ένδοθεν. Θεία γαλήνη εκράτη εν τω ναώ.
Ουδέν άλλο φως έλαμπεν εν αυτώ ειμή το αμυδρόν ακοίμητον της κανδήλας της προ του Εσταυρωμένου και το της όπισθεν του αρτοφορείου της Αγίας Τραπέζης.
Η σιγή, το τρέμων φως των δύο κανδήλων, η μαρμαρυγή των αγίων εικόνων, αίτινες εφαίνοντο κινούμενοι υπό το ασθενές των κανδήλων φως, το σοβαρόν και ιεροπρεπές της Εκκλησίας, η παρουσία επτά ρασοφόρων, των επισημοτέρων ποιμένων της Ανατολικής Ποίμνης, παρίστων θέαμα εξαίσιον και απερίγραπτον.
- Άγιοι αδελφοί και συλλειτουργοί, είπε προς αυτούς ο Πατριάρχης, προχωρήσαντας μέχρι των αγίων θυρών του ιερού βήματος, ένθα συνετάχθησαν εις κύκλον, έχοντες αυτόν εν τω μέσω, ιδού συνήλθομεν, εν τω ναώ του Θεού. Ουδείς άλλος μας βλέπει ειμή ο ακοίμητος αυτού οφθαλμός και ουδέν άλλο ους μας ακούει ειμή το ους το κλίνοντος αυτό εις τας δεήσεις και των δικαίων και των αμαρτωλών. Προ μικρού απηυθύναμεν αφορισμόν ακούσιον κατά των επαναστατών αδελφών ημών χριστιανών, των υπέρ Πίστεως και Πατρίδος υπό την σημαίαν του Σταυρού μαχομένων.
Ο Σωτήρ ημων ενετείλατο ημίν το «εύχεσθαι και μη καταράσθε», ημείς δε κατηράσθημεν έργον άγιον, πράξιν θείου μαρτυρίου, θυμάτων ιερών υπέρ της πίστεως του Χριστού προσφερθέντων εις ολοκαύτωσιν.
Κατηράσθημεν τους τον βαρύν ζυγόν της δουλείας απειθήσαντας, ίνα ελευθερώσωσι την Πατρίδα από τους υβριστάς της αγίας ημών πίστεως και τους καταπιεστάς της εθνικότητος ημών. Όθεν ο ακοντιστείς παρ΄ ημών αφορισμός κατ΄ αυτών, ου μόνον επιβαρύνει τον τράχηλον ημών, αλλά και τους αγωνιζομένους κατέθλιψε, καίτοι ακούσιος, δι΄ ο οφείλομεν να άρωμεν αυτόν τη παρακλήσει του παναγίου Πνεύματος.
- Αλλ΄ ημείς, Παναγιώτατε Πατριάρχα, επράξαμεν έργον ακούσιον. Υπετάχθημεν εις την βίαν και εις την ανάγκην ίνα μη ερεθίσωμεν την οθωμανικήν κυβέρνησιν εις μείζονας κατά των χριστιανών κακώσεις, απεκρίθη ο Μητροπολίτης Εφέσου, απομάξας δάκρυ συμπαθείας και μετανοίας.
- Αληθώς επράξαμεν έργον ακούσιον, επανέλαβεν ο Πατριάρχης, και καθ΄ ην στιγμήν υπεγράφομεν τον αφορισμόν ενώπιον της εξουσίας, αι καρδίαι ημών ηύχοντο. Οφείλομεν εν τούτοις να τον λύσωμεν. Ακούσατε αδελφοί.
Το μεσονύκτιον του παρελθόντος Σαββάτου, αφ΄ ου ο διάκονός μου μοι ανέγνωσε το μεσονυκτικόν, επορευόμην εις την κλίνην μου, ότε δ΄ έκλεισα την θύραν του κοιτώνος μου και επλησίασα ολίγα βήματα προς αυτήν, μορφήν φωτεινή ώφθη αίφνης ενώπιόν μου».
«Ετοιμάσου, μοι είπεν εις το μαρτύριον, ευλόγησον ους κατηράσθης και μιμήθητι τον Χριστόν τον υπέρ της σωτηρίας των ανθρώπων αποθανόντα, επί του Σταυρού. Το μαρτύριόν σου έσεται η σωτηρία των πιστών».
Ήτο τοσούτον η φωνή αρμονική και πραεία, ώστε ως ηδύτατον βάλσαμον εισέδυσεν εν τη καρδία μου. Όλην εκείνην την νύκτα διήλθον εν προσευχή και η ψυχή μου επληρώθη αγαλλιάσεως.
Ήδη δε περιμένω το μαρτύριον, μαρτύριον εις σωτηρίαν των χριστιανών.
Οι συνοδικοί εθεώρουν εν πλήρει σιγή και κατανύξει τον Πατριάρχην της Ανατολικής Εκκλησίας, με τους οφθαλμούς πλήρεις δακρύων να συγκινήσεως και αγάπης προς το Έθνος των.
Άγομεν, εξηκολούθησεν ο Γενάρχης. Το μαρτύριόν μου θέλει ακολουθήσει και ημείς μετά μικρόν αδελφοί, ίνα γίνη πλήρης η θυσία.
Και στραφείς ο Μητροπολίτης Νικομηδείας :
-Συ είσαι ο νεώτερος πάντων ημών, είπε. Άναψε τας λαμπάδας της Αγίας Τραπέζης. Πρόθυμος εκτελεστής της εντολής του αρχηγού ο Ιεράρχης έδραμε προθύμως και λαβών κηρίον το ήναψε, καταβιβάσας την κανδήλα του Σταυρού, και εισήλθεν εις το Άγιον Βήμα, το οποίον εν ακαρεί εγένετο κατάφωτον.
- Ενδυθείτε τας ιερατικάς υμών στολάς, είπεν ο Πατριάρχης, εν ω συγχρόνως ενεδύετο και ούτος διακονούμενος υπό του Νικομηδείας.
Εισήλθον είτα πάντες εις το Ιερόν. Ο Πατριάρχης έστη ενώπιον της Αγίας Τραπέζης και οι Συνοδικοί περιεκύκλωσαν αυτόν πέριξ αυτής ιστάμενοι.
Και μετά σύντομον ακολουθίαν, λαβών ο Πατριάρχης τον αφορισμόν έθηκεν αυτόν επί ενός τρίποδος παρά την Αγίαν Τράπεζαν και απήγγειλε την εξής προσευχήν, ακροωμένων των Συνοδικών:
«Θεέ Παντοκράτωρ, Συ ο αποστείλας τον Μονογενή σου υιόν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν εις τον κόσμον, ίνα λάβη σάρκαν, δια Πνεύματος Αγίου παρά της αειπαρθένου Μαρίας και ν΄ αποθάνη επί του Σταυρού υπέρ υμών, συγχώρησον πρώτον ημίν τοις ημαρτηκόσι σοι δια της παραβάσεως της εντολής του Μονογενούς Σου υιού, του εντειλαμένου ημίν «Εύχεσθε και μη καταράσθε». Είτα καθά δέδωκας ημίν εντολήν του δεσμείν και λύειν, καταλύομεν τον αφορισμόν τούτον, ον ακουσίως απηυθύναμεν κατά του Χριστεπωνύμου ποιμνίου Σου. Ναι Κύριε Βασιλεύ, επάκουσον ημών και ενίσχυσον και σώσον αυτό τω βραχίονί Σου τω υψηλώ ότι δεδοξασμένος υπάρχεις συν τω Μονογενεί Σου Υιώ και τω Παναγίω σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν».
Και λαβών μία των λαμπάδων της Αγίας Τραπέζης, ενέπρισε τον αφορισμόν, όστις έπεσεν εις σποδόν προ των ποδών αυτού.
Απεξεδύθησαν είτα τα ιερά άμφια οι Ποιμένες, τα φώτα εσβέσθησαν και προπορευομένου του Γρηγορίου εξήλθον του Ναού.
Εξ ημέρας βραδύτερον ο Εθνάρχης εκρεμάτο ως κακούργος εις τα πρόθυρα της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, άπνους έχων εστραμμένους τους οφθαλμούς προς τον ουρανόν τα δε χείλη ημιηνεωγμένα, ως να παρεκάλει τον ουράνιο πατέρα υπέρ της απελευθερώσεως απάσης της Ελληνικής Φυλής…
ΠΗΓΕΣ :
1. ΡΑΦΤΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, Η βιογραφία και το μαρτύριον του πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’: Άγνωστοι λεπτομέρειαι προκαλούσαι ρίγη ιεράς συγκινήσεως και λατρείας προς το σεπτόν σκήνωμα και την μνήμην του αοιδίμου πατριάρχου,[χ.τ.] (Έκδοσις Μαργαρίτας Ραφτοπούλου Πρόσφυγος ) [χ.χ.], σσ. 25 – 28.
2. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ . ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, Συλλογή εκ των γραφέντων και παραδοθέντων περί του Οικουμενικού Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄. Αθήνησι :Εκ του Τυπογραφείου ¨Μερίμνης¨, 1863, σσ. 351 – 353.
3. ΑΝΩΝΥΜΟΥ, Βιογραφία και το μαρτύριον του πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄. Άγνωστοι λεπτομέριαι Εκδίδεται υπό ειδικής επιτροπής της κοινής των αλυτρώτων Ελλήνων επιτροπείας, και παρέχεται δωρεάν εις τους προσφέροντας τον έρανον αυτών[sic]. [Εν Αθήναις] Τυπογραφεία & Βιβλιοδετεία «Θάρρους¨,[χ.χ.], σσ. 29 κ.ε.
4. ΑΝΩΝΥΜΟΥ, Του ιερομάρτυρος Γρηγορίου Ε” πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως βιογραφία και τα κατά την εν Οδησσώ μεν κηδείαν εις Αθήνας δε μετακομιδήν, των Λειψάνων αυτού /υπό ***.Εν Αθήναις :Τέλεσί τε και Τύποις Κ. Αντωνιάδου,1871, σσ. 39 – 40.
5. ΚΑΝΔΗΛΩΡΟΥ Χ. ΤΑΚΗ, Ιστορία του Εθνομάρτυρος Γρηγόριου του Ε΄, Εν Αθήναις 1909 σ. 219.
πηγή 

Ποσοι χριστιανοι της Ελλαδος θα μπορουσαν σημερα, να κανουν την ομολογια του π. Γαβριηλ;Θα τον χαρακτηριζαν ακραιο και εξαλλο.

 

 

Ο π.Γαβριήλ ο Γεωργιανός γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 στην Τυφλίδα .Ο πατέρας του ήταν φανατικός κομμουνιστής.

Η μητέρα του ,η οποία αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Άννα ,εκοιμήθη στις 26 Απριλίου 2000 και είναι θαμμένη δίπλα στον γιο της.

Οι γείτονές του τον θυμούνται από μικρό παιδί να νηστεύει και παρόλη την αθειστική ανατροφή που έλαβε, στα 12 του χρόνια ήξερε το ευαγγέλιο απέξω.

Έγινε μοναχός το 1955 επί κομμουνιστικού καθαστώτος. Για σαράντα χρόνια έζησε σε νεκροταφεία, φυλακές και ψυχιατρεία.

Επί δεκαπέντε χρόνια ζητιάνευε ταπεινωμένος, λοιδωρούμενος και περιφρονημένος απ’ όλους.

Η «σαλότητά» του άρχισε να εκδηλώνεται στις 1 Μαίου 1965. Σ’αυτην την επίσημη για τους κομμουνιστές ημέρα,παρουσία των αρχών,είχε συγκεντρωθεί μεγάλο πλήθος στην κεντρική πλατεία της Τυφλίδας.

Πίσω από τους επίσημους δυό τεράστια πορτραίτα του Στάλιν και του Λένιν κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος ενός κτιρίου.

Ξαφνικά,και ενώ στην ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο πλατεία οι εκδηλώσεις είχαν φτάσει στο αποκορύφωμά τους, η 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν έπιασε φωτιά.

Τι είχε γίνει; Ο μοναχός Γαβριήλ καταφέρνοντας να φτάσει στον πρώτο όροφο του κυβερνητικού κτιρίου, άνοιξε το παράθυρο και περιέλουσε το πίσω μέρος των πορτραίτων με βενζίνη βάζοντας φωτιά.

Μετά από λίγο κάηκε και το πορτραίτο του Λένιν. Ο τρόμος είχε απλωθεί πάνω από το πλήθος και επικρατούσε νεκρική σιγή.

Όσο τα πορτραίτα καιγόνταν ο μοναχός Γαβριήλ φώναζε από το παράθυρο τα παρακάτω λόγια: «Ο Κύριος είπε να μη φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από εμένα.Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε! Όσοι έζησαν σ’αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στο Θεό.Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε…Τα είδωλά σας όμως δε θα αναστηθούν ποτέ. Ακόμη και όταν ζούσαν ήταν νεκροί»!

Αμέσως τον κατέβασαν κάτω με ένα πυροσβεστικό όχημα του οποίου ύψωσαν την σκάλα .Έπειτα το πλήθος όρμησε επάνω του. Τον χτύπησα με κλωτσιές, με τις κάνες των όπλων, με τους πυροσβεστικούς σωλήνες, φωνάζοντας: «Αφήστε με να αποτελειώσω αυτήν την ψείρα!…»

Όλοι ήθελαν να πατήσουν αυτόν τον ”εχθρό του λαού”για να δείξουν τον ζήλο τους. Με δυσκολία τον έβγαλαν οι πυροσβέστες από τα νύχια του πλήθους.

Ο λόγος που δεν τον πυροβόλησαν ήταν ότι μετά απ’όλα αυτά έδειχνε ακριβώς σαν ένα πτώμα.

Το κεφάλι του ήταν ανοιγμένο και του είχαν σπάσει 17 κόκκαλα. Για έναν μήνα ήταν στο νοσοκομείο αναίσθητος.

Μετά από πολλά χρόνια τον έβγαλαν από τη φυλακή αφού του έδωσαν ένα ”πιστοποιητικό τρέλλας”. Ζούσε μαζί με τη μητέρα του.Κανείς δεν τον δεχόνταν σπίτι του,ούτε σε καμία δουλειά.

Όλοι τον ήξεραν και τον φοβόνταν. Ούτε αυτός ούτε η μάνα του μπορούσαν να βγουν έξω κατά τη διάρκεια της ημέρας. Εάν έβγαιναν οι γείτονες αμόλουσαν τα σκυλιά επάνω τους.

Για πολύ καιρό ο μοναχός Γαβριήλ ζούσε περιφρονημένος και διωκόμενος από τους ανθρώπους.

Μυστικά αποτραβιόνταν σε μία μικρή σπηλιά που είχε σκάψει σ’έναν βράχο και προσευχόνταν με δάκρυα.

Την εποχή εκείνη οι εκκλησίες ήταν κατεστραμμένες και οι άνθρωποι φοβούνταν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Ο γέροντας Γαβριήλ είχε φτιάξει στην αυλή του μία μικρή εκκλησία με τέσσερις τρούλους.

Του την κατέστρεψαν πολλές φορές, αυτός όμως την ξαναέφτιαχνε με μεγαλύτερο ζήλο.

Όταν ο καιρός των διωγμών πέρασε, πολλοί άνθρωποι άρχισαν να αναζητούν στο πρόσωπό του έναν πνευματικό καθοδηγητή.

Είχε το προορατικό χάρισμα ενώ υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για θαύματα που έχει επιτελέσει.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτραβήχθηκε στη Μονή Mtskheta όπου έγινε αρχιμανδρίτης και όπου και τον κήδεψαν.

Πριν πεθάνει του πήραν αίμα για κάποιες αναλύσεις. Αυτό το αίμα δεν χάλασε. Ο Θεός της αληθείας εδοξάσθη σ’αυτόν.

Η μορφή του γέροντα Γαβριήλ έδειχνε ξεκάθαρα ότι ο Χριστός κατοικεί στην ψυχή του. Εκοιμήθη στις 2 Νοεμβρίου 1995.

«Ότι είναι κακό στον άνθρωπο είναι συμπτωματικό. Να μην περιφρονείτε κανέναν, ακόμη κι αν βλέπετε πόσο ανήθικοι,μέθυσοι και βλάσφημοι είναι. Η Εικόνα του Θεού υπάρχει και σ’αυτούς κάπου, χωρίς βέβαια να το συνειδητοποιούν. Είναι φυσιολογικό ο εχθρός να θέλει να λερώσει αυτήν την Εικόνα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βλέπεις την εικόνα του Θεού σε εκείνους που σε ονειδίζουν και σου συμπεριφέρονται σαν θηρία. Αυτούς όμως πρέπει να τους λυπάσαι ακόμη πιο πολύ επειδή η ψυχή τους έχει παραμορφωθεί,χωρίς ίσως να μπορεί να επανορθωθεί ποτέ,καταδικάζοντας τη ψυχή τους σε αιώνια βάσανα…Πόσο δύσκολο είναι αυτό: Ν’αγαπησει κάποιος τους εχθρούς του! (Γέροντας Γαβριήλ).

Δημήτριος Νατσιός, Τμήμα ισλαμικών σπουδών: υπογράφοντας προσκυνοχάρτια

 

Τμήμα ισλαμικών σπουδών: υπογράφοντας προσκυνοχάρτια

Νατσιός Δημήτριος, δάσκαλος Κιλκίς

«Έρμη, σκλάβα, πικρή Ρωμιοσύνη...

Μην αφήσεις τον άθεο να πάρη

το στερνό θησαυρό σου»

Κωστής Παλαμάς

«Αδελφοί μου, η συζήτησις ετελείωσεν εις τας ημέρας μας. Ο Χριστός απεμακρύνθη από την Ευρώπην, όπως κάποτε από την χώραν των Γαδαρηνών, όταν οι Γαδαρηνοί το εζήτησαν. Μόλις όμως αυτός έφυγεν, ήλθε πόλεμος, οργή, τρόμος και φρίκη, κατάρρευσις,  καταστροφή. Επέστρεψεν εις την Ευρώπην ο προχριστιανικός βαρβαρισμός, εκείνος των Αβάρων, των Ούνων, των Λογγοβάρδων, μόνον ότι ήτο εκατόν φορές φρικωδέστερος. Ο Χριστός επήρε τον Σταυρόν Του και την ευλογίαν Του και απεμακρύνθη. Έμεινε ζόφος και δυσωδία. Και σεις τώρα αποφασίστε με ποιον θα υπάγετε, ποιον θα ακολουθήσετε: την σκοτεινήν και δυσώδη Ευρώπην ή τον Χριστόν;».

(αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός», εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, 1974, σελ. 252).

Επειδή έχω την εντύπωση, αν όχι πεποίθηση, ότι και το θέμα του τζαμιού στην Αθήνα και η ίδρυση τμήματος ισλαμικών σπουδών στην θεολογική σχολή του Α.Π.Θ., έγινε κατόπιν έξωθεν πιέσεων-όπως παλαιότερα και για το ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες-απευθύνω το ερώτημα του αγίου Ιουστίνου στους ελλογιμοτάτους καθηγητές του τμήματος θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με ποιον θα υπάγετε;  

(Η σιωπή, η αποχή και η υπογραφή σε ανθελληνικά και αντορθόδοξα κείμενα, είναι το λιπαντικό για μία ταχεία και άνευ προσκομμάτων αναρρίχηση στο δένδρο της ιεραρχίας. Όπως έλεγαν παλιότερα για τους μετανοημένους αριστερούς, τους δηλωσίες, «άντεξαν στα βασανιστήρια, λύγισαν στις προσφορές»).

Μια και «ήδη εβάφη κάλαμος αποφάσεως», κεκλεισμένων των θυρών, διά τον φόβο του λαού, οφείλουν οι κύριοι καθηγητές να απαντήσουν σε κάποια ερωτήματα, που εύλογα αναφύονται.

Πρώτον: Ποιο είναι το Ισλάμ, το οποίο, «δόξη και τιμή», ανακηρύσσουν τμήμα της Θεολογικής; Το μόνο Ισλάμ που γνώρισε τούτος ο τόπος είναι το, θηριώδες και κτηνώδες, τουρκικό. Παραπέμπω, για να θυμηθούν ποιό Ισλάμ τιμούν, στο βιβλίο «Οι τουρκικές ωμότητες στην Κύπρο», του Π. Μαχλουζαρίδη,  Λευκωσία 1975. (Σελ. 72). Διηγείται γριά 75 ετών, η οποία είχε και κόρη 40 χρονών, με διανοητική καθυστέρηση: «Όταν ήρθαν οι Τούρκοι στο χωριό μας, την Παρασκευή 16.8.74, εγώ και η κόρη μου μείναμε στο χωριό μας, διότι δεν τα καταφέραμεν να φύγωμεν, όπως πολλοί άλλοι χωριανοί μας. Με την κόρη μου μείναμε χωσμένες για 5-6 μέρες στο σπίτι μας κι εκεί μέσα μάς βρήκαν 3 Τούρκοι στρατιώτες... Αυτοί όρμησαν πάνω μας, μας έδεσαν το στόμα και τα χέρια και μας εβίασαν. Την άλλη μέρα ήρθαν άλλοι 5 Τούρκοι στρατιώτες και μας εβίασαν... Την άλλην μέραν πήγαμεν στο σπιτούδιν της μάνας μου (εκατοχρονίτισσα γριά), την ηύρα τσουλλοκαθιστήν, χαμαί πεθαμένην...». Ούτε γριούλες σέβονταν οι οπαδοί του τουρκοϊσλάμ ούτε άρρωστα πλάσματα του Θεού. Τρίζουν τα κόκκαλα των αθώων θυμάτων...

Δεύτερον: Ο ταπεινωμένος, εξαθλιωμένος και κατασυκοφαντημένος λαός μας, αναζητεί μία αιτία, μιαν αναλαμπή για να νιώσει λίγο υπερήφανος, μια στάλα ελπίδας για να σηκωθεί λίγο ψηλότερα. Τέτοιες ειδήσεις επιτείνουν την απόγνωσή του. «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται». Γονάτισε οικονομικά ο λαός και «χορεύουν» οι προβατόσχημοι λύκοι. Περνούν «αβρόχοις ποσί» τα πονηρεύματα. «Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου εμόλυναν την μερίδα μου» θρηνεί ο Ιερεμίας και μαζί κι εμείς για την κατάντια κάποιων «ποιμένων» πανεπιστημιακών και μη. (Ακούμε και για επισκόπους που επικροτούν την ισλαμολαγνεία).

Τρίτον: Στην πατρίδα μας, όσο κι αν χώνουν κάποιοι το κεφάλι στην άμμο και επιδίδονται στον αντιρατσισμό της Μυκόνου, έχουμε τεράστιο, εκρηκτικό πρόβλημα με τους Μουσουλμάνους λαθρομετανάστες. Το Ισλάμ δεν αφομοιώνεται παρ’ όλες τις πολυπολιτισμικές σαχλαμάρες και επινοήσεις. Το φανατικό Ισλάμ «αφομοιώνει» με το σπαθί, βιάζει και δηώνει, γατί έτσι απολαμβάνει τα ουρί του Παραδείσου. Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει είναι του Νικηταρά του Τουρκοφάγου. Η ίδρυση τέτοιου τμήματος δεν θα εκληφθεί ως δημοκρατική γενναιοδωρία, ευρωπαϊκό κεκτημένο, «άνοιγμα στον ξένο» και λοιπές κρανιοκενείς πομφόλυγες, αλλά υποχώρηση, δειλία, ηττοπάθεια. Όπως έλεγε και ο παππούς μας, ο Θουκυδίδης, «ει ξυγχωρήσετε και άλλο τι μείζον ευθύς επιταχθήσετε». Μετά το τζαμί στην Αθήνα και το τμήμα στην Θεσσαλονίκη, θα ζητήσουν ισλαμοσχολεία, αποκαθήλωση εικόνων, μαντίλες και μπούργκες και... νέα Τουρκοκρατία. Και τώρα δεν υπάρχουν «Κολοκοτρωναίοι ικανοί να αποβάλουν την δουλεία με σκέτο σαπουνόνερο» όπως θα έλεγε και ο Ελύτης.

Τέταρτον: Τα τελευταία μνημονιακά χρόνια έγιναν στην πατρίδα μας σημεία και τέρατα. Δεν είδα δημοσιευμένο και με υπογραφές ένα κείμενο των καθηγητών, με το οποίο να καταδικάζουν την επιδρομή κατά του λαού, που με τον ιδρώτα του και το αίμα του, τους σιτίζει. Κάνουν την καλύτερη δίαιτα: καταπίνουν, τα λόγια τους, «παίρνουν γραμμή και μπαίνουν στην γραμμή». Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν περιφρουρεί πλέον ελεύθερα πνεύματα, αλλά νεοκουβαλητές του σάπιου συστήματος. Τι φοβούνται αλήθεια; Το «ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως» του απ. Παύλου δεν τους συγκλονίζει;

(Φημολογείται ότι κάποιοι δέχτηκαν «πιέσεις». «Πιέσεις» δέχονταν και οι Νεομάρτυρες, «πιέσεις» δέχτηκε και ο Αθανάσιος Διάκος... Αλλά ας μην κάνω τέτοιες συγκρίσεις, «στον τόπο που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια» λέει ο θυμόσοφος λαός).

Πέμπτον: Οι φοιτητές τους, προς τιμήν τους, αντιδρούν. Είμαι δάσκαλος και νομίζω δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για ένα δάσκαλο, από το να χάσει τον σεβασμό, την εκτίμηση, το κύρος του έναντι των μαθητών του. Να θυμίσω στους σεβαστούς καθηγητές, τους υπογράψαντες το προσκυνοχάρτι, τον αδυσώπητο λόγο του Μ. Βασιλείου ότι ο διδάσκαλος πρέπει να είναι «αρχέτυπον βίου, νόμος έμψυχος και κανών αρετής». Ας σταθούμε όλοι μας απέναντι απ’ αυτόν τον καθρέφτη και ας σκεφτούμε τι και ποιον βλέπουμε. Οι καλοί οι καπεταναίοι στην φουρτούνα κρίνονται και όχι υψηλές θεολογικές ρητορίες με ουισκάκι στα σαλόνια. Όπως έγραφε και ο Κόντογλου στο «Ευλογημένο Καταφύγιο» (σελ. 17). «Ο ευλαβής λαός δεν αισθάνεται την ανάγκη να ακούη βαθυστόχαστες θεολογίες με πανεπιστήμια και με διπλώματα ούτε παγκόσμια συμβούλια και διαλόγους. Ο πόθος του είναι να ακούση ότι υπάρχει κάποιος ρασοφόρος, ιερεύς ή καλόγερος (σ.σ. και λαϊκός θεολόγος, όπως ο μακαριστός Δ. Παναγόπουλος), που έχει καθαρή ζωή, ας είναι κι αγράμματος. Τόση είναι η δίψα του για αγιότητα, που φτάνει να είναι ένας ιερωμένος μοναχός ενάρετος, και τον λέγει άγιον». Βεβαίως ο λαός γνωρίζει ότι οι καλύτεροι θεολόγοι είναι τα «βοτσαλάκια της ερήμου», εκεί φυτρώνουν τα ευωδιαστά και μυρίπνοα άνθη οι Παϊσιοι, οι Πορφύριοι, οι Ιάκωβοι.  

Να κλείσω με τον Ελύτη, ήταν τότε που η πνευματική ηγεσία σήκωνε στις πλάτες της τον λαό και δεν καθόταν στο σβέρκο του.

«Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιώ Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια».

(«Πρόσω ηρέμα», 1990).

Τα Ποτάμια έχουν λάσπες