Mην τους αφήσεις !

 

 

"Ή τώρα ή ποτέ"! Κι όταν λέω "ποτέ", το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα - πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες"....

Είσαι νέος. Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το. 
Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας...
Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες. Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι. Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της. Κι όλα αυτά επειδή δεν αντέδρασες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. 

Η ένδοξη χώρα των Ελλήνων, η ποτισμένη από αίμα ηρώων και μαρτύρων, το λίκνο της Ρωμηοσύνης, στα βάρβαρα χέρια του 4ου Ραΐχ και των συνεργατών του. Αμαχητί. Τι τραγική ειρωνεία
Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι. Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας.

Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου. 
Mάθε, λοιπόν, ότι τα αποθέματα του υπεδάφους μας είναι αμύθητης αξίας. Η αξία του ορυκτού μας πλούτου ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Πρόσφατα, σε μεγάλη εκδήλωση που όλα τα μέσα απέκρυψαν (Ίδρυμα Κακογιάννη, 7-11-2012), ειδικοί επιστήμονες βεβαίωσαν, για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, ότι μόνο τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εκτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.

Κι εκτός του ανυπολόγιστης αξίας, υπεδάφους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γεωγραφική μας θέση, μας καθιστά παγκόσμιο κόμβο εμπορίου. Πως η ναυτιλία μας είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως κι΄ η αξία του τουρισμού μιάς τέτοιας, νησιωτικής , κι όχι μόνον, χώρας είναι ανυπολόγιστη. Πως θα ανεχθείς να δεσμεύονται όλα αυτά τα έσοδα σε ένα "Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας" με στόχο την -ες αεί- αποπληρωμή τού μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους; Αντιλαμβάνεσαι τώρα την έσχατη προδοσία που συντελείται; Κατανοείς γιατί οι "σύμμαχοί" μας, μας... "σώζουν" μέσω Μνημονίων από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν;

Για να μας κατακτήσουν χωρίς να υποψιαστούμε και να καταφέρουν το μεγάλο ξεπούλημα της γης μας. Βλέπεις γιατί τα παπαγαλάκια του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν, χρόνια ολόκληρα τώρα, να σε πείσουν ότι όλα γίνονται "για το καλό σου"; Για να σε κατακτήσουν αδιαμαρτύρητα. Για να σε κατακτήσουν ολοκληρωτικά. Γιατί όποιος κατακτά τις συνειδήσεις, κατακτά ολοκληρωτικά.

Έκρυψαν τα όπλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια. Σ' έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν. Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, "Έλληνες" και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί. 

Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη "δημοκρατία" που μας σέρβιραν. Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις. Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν. Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να 'ρθούν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.
Mην τους αφήσεις ! Θυμήσου τους αγώνες των προγόνων σου και τίμα το αίμα που χύθηκε ως τα σήμερα. Εμπνεύσου απ' το φρόνημα των αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους.

"Να 'ρθει ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στέργομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να 'χω, στραβός θε να είμαι", έλεγε ο Μακρυγιάννης , απηχώντας το διαχρονικό ανυπέρβλητο πνεύμα του Ελληνισμού .

Αγάπα την πατρίδα σου! Αγάπα την άδολα, μακριά από μισαλλοδοξία. Αγκάλιασε τον συμπατριώτη σου αληθινά, ό,τι κι αν πρεσβεύει "ιδεολογικά". Δεν είναι αυτός ο εχθρός σου. Αυτοί που σε σαγήνευσαν με τις υποσχέσεις τους και θέλησαν να σε κάνουν συνένοχο με τα ρουσφέτια τους, αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Αυτοί που σ' αποκοίμισαν όσο θαύμαζες τον εκσυγχρονισμό τους, σ' είχαν προγραμματίσει να ξυπνήσεις μέσα σε εμφύλιο σπαραγμό.
Ξύπνα αδελφέ πριν το μοιραίο! Μην περιμένεις τίποτα απ' όσους διαχειρίζονται "πολιτικά" την κατάσταση. "Αλίμονο στους αγώνες που κρέμονται από τα χαρτιά. Το γένος δεν χρειάζεται τα χαρτιά κανενός για τη λευτεριά του. Έχετε πίστη; Έχετε καρδιά; Αλλιώς καθίστε εκεί που κάθεστε. Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες και τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας", έκραζε πριν δύο αιώνες ο Παπαφλέσσας. 

Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο "ΟΧΙ"! Να πεις το νέο "Μολών Λαβέ"! "Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται"!
Δεν είσαι μόνος σου στον αγώνα αυτό. Πολλοί είμαστε αυτοί που αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε οι πρώτοι Έλληνες στην τρισχιλιετή ιστορία αυτού του Έθνους που θα σκύψουν, ομοθυμαδόν, το κεφάλι στον κατακτητή. Έστω και καθυστερημένα, ξεσηκωθήκαμε, πολεμάμε και θα νικήσουμε! Ένωσε τη σπίθα του αγώνα σου μ' αυτήν του διπλανού σου. "Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει". Για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, μ' αληθινή δημοκρατία και υγιή πατριωτισμό !

Και μη ξεχνάς το πού χρωστάς.
"Χρωστάμε σ' όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθούν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι

 

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΡΟΜΠΟΝΑ ( ΦΩΤΟ )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Το μεγάλο αμάρτημα των οικουμενιστών

 

Τὸ μεγάλο ἁμάρτημα τῶν οἰκουμενιστῶν 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΟΙ ἄνθρωποι κάθε φορά, ποὺ γίνεται δημόσιος λόγος γιὰ τὴ δραστηριότητα τῶν οἰκουμενιστῶν προκειμένου νὰ ἑνωθοῦν οἱ  Ὀρθόδοξοι, οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες, συμφωνοῦν καὶ μάλιστα ἐπικαλοῦνται καὶ τὴν ἀγάπη, ποὺ δίδαξε ὁ Χριστός. Πρόκειται προφανῶς γιὰ πλάνη, τὴν ὁποία ἔντεχνα καλλιεργοῦν διάφοροι ἐκκλησιαστικοὶ καὶ πολιτικοὶ παράγοντες.

Γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως κανένας δὲν διαφωνεῖ. Μακάρι κάποια στιγμὴ νὰ πραγματοποιηθεῖ. Ἡ πίστη, ὡστόσο, εἶναι μία καὶ τὸ περιεχόμενό της δεδομένο καὶ μὴ ἐπιδεχόμενο ἀλλοιώσεις μὲ διάφορες προσθαφαιρέσεις. Ἔχουμε τὸ σύμβολο τῆς πίστεως καὶ καλοῦνται ὅλοι οἱ ἑτερόδοξοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι, νὰ τὸ ἀποδεχτοῦν καὶ νὰ γίνουν μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Προσπάθειες συμφιλίωσης μὲ τοὺς ἑτεροδόξους μὲ ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις δὲν νοοῦνται, γιατὶ δὲν διαχειριζόμαστε δική μας ὑπόθεση, ἀλλὰ διαφυλάττουμε τὴν πίστη, ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Χριστός. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ κοσμικοὶ τρόποι συνδιαλλαγῆς καὶ οἱ διάλογοι καὶ οἱ συσκέψεις μὲ ἀλληλοϋποχωρήσεις καὶ ἀπαράδεκτους συμβιβασμούς, δὲν ἔχουν καμία θέση στὴν προσπάθεια γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως. Ἐδῶ ὑπάρχουν ὅρια, σαφεῖς ἐντολὲς καὶ ἐκ Θεοῦ ἀποκαλύψεις, ποὺ ἀπαγορεύουν αὐθαίρετες ἑρμηνεῖες, νοθεύσεις καὶ ὑποχωρήσεις. Ἕνας μόνος τρόπος προσέγγισης μὲ τοὺς ἑτερόδοξους ὑπάρχει: Οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους, νὰ ἀγαποῦν τοὺς ἑτερόδοξους καὶ νὰ τοὺς διαβεβαιώνουν ὅτι οἱ θύρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀνοιχτές, ἀρκεῖ νὰ ἀποδεχτοῦν τὸ σύμβολο τῆς πίστεως καὶ τὴν παράδοσή της. Ἐὰν ἐκεῖνοι δὲν ἔχουν τέτοια διάθεση καὶ ἀρνοῦνται νὰ ἀπορρίψουν τὶς πλανεμένες ἀντιλήψεις τους, εἶναι δική τους ὑπόθεση, ἡ ὁποία στὴν πράξη σημαίνει ἄρνηση τῆς ἀγάπης, ποὺ τοὺς δείχνουν οἱ Ὀρθόδοξοι.

Ἡ ἐπιμονὴ τῶν οἰκουμενιστῶν νὰ συνεχίζουν τὴν προσπάθεια προσέγγισης τῶν ἑτεροδόξων, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν ἐνδείξεις καλῆς προαίρεσης καὶ εἰλικρινοῦς ἀναζήτησης ἐκ μέρους τους, συντηρεῖ τὸν κίνδυνο διάσπασης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο ἁμάρτημα τῶν οἰκουμενιστῶν, γιὰ τὸ ὁποῖο ὄχι μόνο δὲν μετανοοῦν, ἀλλὰ παρασέρνουν καὶ ἄλλους σὲ αὐτό!

Ὁ ἐπίσκοπος Ἀχρίδος Νικόλαος, ἀπευθυνόμενος στοὺς ὑπέρμαχους τῆς ἕνωσης τῶν «ἐκκλησιῶν» καὶ στὸν τρόπο, ποὺ χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ τὴν πετύχουν, ἔλεγε τὰ ἑξῆς: «Ὅλοι θέλουμε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἑνότητα πίστεως στὸν κόσμο. Μὰ ἐσεῖς τὰ μπερδεύετε τὰ πράγματα. Ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν ἀνθρώπων καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπιβάλλει ν᾽ ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τοὺς πάντες, ὅποια πίστη καὶ ἂν ἔχουν! Συγχρόνως ὅμως μᾶς διατάζει νὰ κρατᾶμε ἀλώβητη τὴν πίστη μας καὶ τὰ δόγματά της. Σὰν χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐλεεῖτε ὅλο τὸν κόσμο, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους! Ἀκόμη καὶ τὴ ζωή σας νὰ δώσετε γι᾽ αὐτούς. Ἀλλὰ τὶς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ τὶς θίξετε. Γιατὶ δὲν εἶναι δικές σας. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας νὰ τὴν κάνουμε ὅ,τι θέλουμε».

Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2020, 2 Μαΐου 2014

Πρωτοπρ. Γεώργιος Ματαλληνός, Ήταν αναμενόμενη η ευρωπαϊκή περιπέτεια μας (2ον)

 

Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ εὐρωπαϊκὴ περιπέτειά μας 

Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ 

(2ον) 

2) Ἑλληνισμὸς καὶ Εὐρωπαϊκὴ Ἑνοποίηση 

Γιὰ νὰ λειτουργήσει καθολικὰ ἡ ἑνότητα μιᾶς κοινωνίας, ἀπαιτεῖται πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ ἐξομοίωση τῶν μελῶν της. Διαφορετικὰ κάθε δυνατότητα ἐπιρροῆς καὶ ἐπιβολῆς τῆς κεντρικῆς ἐξουσίας εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ἀδύνατη. Ἡ οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ἑνότητα, ἔτσι, ἀπαιτεῖ τὴν πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ συμφωνία. Αὐτὸ τὸ «δόγμα», ποὺ ἀκολούθησε ἐπὶ αἰῶνες τώρα, ἰσχύει καὶ στὴν οἰκοδομὴ τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. Τὸ ἐρώτημα, λοιπόν, σ᾽αὐτὴ τὴ συνάφεια εἶναι: Ὑπάρχει ἑνότητα πολιτισμοῦ καὶ πνευματικότητας στὴν Εὐρώπη σήμερα; Ἡ «πνευματικὴ γεωγραφία» τῆς Εὐρώπης δίνει τὴν ἀκόλουθη εἰκόνα: Μετὰ τὴν εἰσδοχὴ τῆς Ἱσπανίας (37 ἑκατ.) καὶ τῆς Πορτογαλίας (10 Ἑκατ.) ὁ συνολικὸς πληθυσμὸς τῆς Ε.Ε. εἶναι περίπου 350 ἑκατομμύρια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ 240 (περίπου) εἶναι ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ τὰ ὑπόλοιπα προτεστάντες. Ἔτσι μόνο οἱ Ἕλληνες εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ οἱ ὑπόλοιπες ὀρθόδοξες Χῶρες βρίσκονται στὸ χῶρο τοῦ λεγομένου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» (οἱ δὲ Ὀρθόδοξοι τῆς εὐρωπαϊκῆς διασπορᾶς δὲν ξεπερνοῦν τὸ ἕνα ἑκατομμύριο). Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἀτομικὲς πεποιθήσεις τῶν πολιτῶν τῆς Ε.Ε. - δὲν εἶναι ἄλλωστε λίγοι ἐκεῖνοι, ποὺ δηλώνουν «χωρὶς θρήσκευμα» στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη σήμερα - βλέπουμε νὰ ὑπάρχει μιὰ θρησκευτική πνευματικὴ πολυχρωμία, ἡ ὁποία ἐκφράζει τὴν βαθύτερη πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ διάθλαση, ποὺ καλεῖται σήμερα νὰ μεταβληθεῖ σὲ ἑνότητα. Οἰ θρησκευτικὲς ὅμως διαφορές, ἐπειδὴ εἶναι πνευματικές, εἶναι ἐκεῖνες, ποὺ ἀσκοῦν τὶς ἰσχυρότερες ἐπιδράσεις. Γι᾽ αὐτό, αὐτὲς ἀκριβῶς εἶναι ἐκεῖνες, ποὺ οἱ πολιτικοὶ θέλουν πάντοτε νὰ ἀμβλύνουν καὶ τελικὰ νὰ ἐξουδετερώσουν, μιὰ τακτικὴ ποὺ ἐφαρμόζεται ἤδη ἐπὶ μακρὰ σειρὰ αἰώνων.

Ἡ Οἰκονομικὴ καὶ Κοινωνικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Ε.Ε. προϋποθέτει ὡς δεδομένη τὴν πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ ἑνότητα τῶν Λαῶν τῆς Κοινότητος. Γι᾽ αὐτὸ μιλεῖ γιὰ «κοινὴ πολιτιστικὴ καὶ πολιτισμικὴ κληρονομιά»9. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ πολὺ γνωστὴ στὸν τόπο μας εὐρωβουλευτὴς Σιμὸν Βέϊλ ὑποστηρίζει, ὅτι «ἡ κληρονομιὰ τῆς Ἑλλάδος ἀνήκει σ᾽ὅλη τὴν Εὐρώπη». Ἡ δήλωση αὐτή, ποὺ κολακεύει ἰδιαίτερα ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, ἀποτελεῖ τὸ πνευματικὸ ὑπόβαθρο ὅλων τῶν εὐρωπαϊζόντων Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κοραῆ μέχρι σήμερα (πρβλ. τὴν θεωρία περὶ «μετακενώσεως») 10. Τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι: «Ἡ κληρονομιὰ τῆς Ἑλλάδος» περιορίζεται στὴν προχριστιανικὴ ἀρχαιότητα ἤ ἐπεκτείνεται καὶ στὴ χριστιανικὴ Ἑλλάδα, τὴν Ἑλληνορθοδοξία, χωρὶς τὴν ὁποία εἶναι ἀδιανόητος ὁ Νεώτερος Ἑλληνισμός; Γιατὶ ἡ Ἑλλάδα, ποὺ ἑνώνεται σήμερα μὲ τὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη, δὲν εἶναι ἡ Ἑλλάδα (μόνο) τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας ἤ Σπάρτης, τῶν Φιλοσόφων ἤ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, ἀλλὰ (καί) ἡ Ἑλλάδα τοῦ Χριστοῦ, τῶν Μαρτύρων, τῶν Πατέρων καὶ Ἀσκητῶν καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἡ ἔνταξή μας, συνεπῶς, στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη κερδίζει πολὺ σὲ σοβαρότητα μὲ τὴν ἀναφορὰ στὰ ἱστορικὰ καὶ πνευματικὰ θεμέλια τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινωνίας ἀφ᾽ ἑτέρου.

α) Ἡ πολιτιστικὴ διαφοροποίηση 

Οἱ ἄθρωποι τῆς Ε.Ε., στὸ εὐρὺ φάσμα τῶν μέσων ποὺ διαθέτουν γιὰ τὴν προαγωγὴ καὶ ἐμπέδωση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἰδέας, περιλαμβάνουν καὶ τὴν Ἱστορία, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ποτὲ δύσκολο, χρησιμοποιούμενη κατάλληλα, νὰ δίνει τὶς ἐπιθυμητὲς ἀπαντήσεις. Ἔτσι, σὲ πρόσφατο εἰδικὸ τεῦχος τῆς ΕΟΚ11 ὑπογραμμίζεται, ὅτι πρέπει νὰ ἐπιδιωχθεῖ «ἡ ἀπόκτηση ὅλο καὶ μεγαλύτερης εὐρωπαϊκῆς συνείδησης, μὲ τὴν προώθηση νέων προγραμμάτων ἱστορίας, ὥστε νὰ μπορέσουν οἱ Νέοι νὰ ἀποκτήσουν μεγαλύτερη συναίσθηση τῆς εὐρωπαϊκῆς ταυτότητας». Τὸ ἐρώτημα εἶναι: ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ταυτότητα ἤ ἐπιδιώκεται νὰ δειχθεῖ μὲ τὴν κατάλληλη χρήση τῆς ἱστορίας; Εἶναι γεγονός, ὅτι στὸν Ἀπόστολο Παῦλο ὀφείλει ἡ Εὐρώπη τὰ πνευματικὰ θεμέλιά της. Ἡ γόνιμη σύνθεση τοῦ αὐθεντικοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως τὸν κήρυξε ὁ Παῦλος στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴ Ρώμη, ἀποτέλεσαν τὴν πεμπτουσία τῆς εὐρωπαϊκῆς κληρονομίας. Ἡ συμβολή, μάλιστα, τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος στὴ διαμόρφωση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ εἶναι καθολικὰ δεκτή12. Τοῦτο ὅμως ἐπιτεύχθηκε σὲ μιὰ νέα σύνθεση, μαζὶ μὲ τὴν ρωμαϊκὴ κρατικὴ ἰδέα καὶ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, ποὺ ἔδωσαν στὸν κόσμο τὸ ἐντελῶς νέο μέγεθος τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ρωμανίας, τῆς Χριστιανικῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας13. Ἐν τούτοις, λόγῳ τῶν ἱστορικῶν περιπετειῶν τους, Ἑλληνορθοδοξία καὶ Εὐρώπη διαφοροποιήθησαν στὴν ἱστορική τους πορεία, ριζικὰ καὶ ἀσύμπτωτα14. Ἀπὸ τὸ 476 μ.Χ. ἀρχίζει ἡ ὑποταγὴ τοῦ δυτικοῦ Τμήματος τῆς Χριστιανικῆς Αὐτοκρατορίας σὲ διάφορα βόρεια φῦλα (Βανδάλους, Γότθους, Λογγοβάρδους κ.λπ.), μέχρι νὰ περιέλθει στὸ μεγαλύτερό της μέρος στὰ χέρια τῶν Φράγκων. Ἡ ἐκφράγκευση τῆς χριστιανικῆς Δύσεως ὁλοκληρώθηκε τὸν ια´ αἰώνα, ὅταν καὶ ὁ ἐπισκοπικὸς θρόνος τῆς Παλαιᾶς Ρώμης περιῆλθε στὰ χέρια τους, μὲ τὴν ἀνάδειξη τοῦ πρώτου Φράγκου Πάπα (1046). Ἐπὶ δύο ὅμως ἤδη αἰῶνες οἱ Φράγκοι εἶχαν ἐπιβάλει κυριολεκτικὰ μὲ τὸ σπαθί τους τὸ δικό της τρόπο ζωῆς καὶ μεταβάλει ριζικὰ τὴν εἰκόνα τῆς δυτικῆς εὐρωπαϊκῆς κοινωνίας, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀλλοτρίωση τοῦ Δυτικοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου. Σ᾽αὐτὴν τὴν ἀλλοτριωτικὴ διαδικασία μεγάλο ρόλο ἔπαιξε ὁ ἐκφραγκευμένος δυτικὸς κλῆρος, ποὺ ἔγινε ὄργανο τοῦ φραγκικοῦ ἐπεκτατισμοῦ. Ἐνῶ δηλαδὴ στὴν Ἀνατολὴ ὁ κλῆρος ἀνέλαβε ἐθναρχικὸ ρόλο καὶ ἔσωσε τὸ Γένος ἀπὸ τὴν ἀλλοτρίωση, στὴ Δύση ὁ παπικὸς κλῆρος ἔγινε ὄργανο τῶν Κατακτητῶν καὶ ἐπιτάχυνε τὴν ἀλλοτριωτικὴ διαδικασία.

Οἱ Φράγκοι κατακτητὲς αὐτοανακηρύχθηκαν «εὐγενεῖς» καὶ «κύριοι» καὶ μετέβαλαν τοὺς ὑποτεταγμένους Ρωμαίους σὲ δούλους. Ἔτσι, ἔδωσαν ὑπόσταση στὴ δυτικὴ φεουδαρχία, ποὺ διαφέρει διαμετρικὰ ἀπὸ τὴ φεουδαρχία τῆς Ἀνατολῆς. Στὸ δικό μας χῶρο «φεουδαρχία» σημαίνει στὴν πράξη κυριότητα πάνω στὴ γῆ καὶ τὴ διάκριση τῶν ἀνθρώπων σὲ ἰδιοκτῆτες γαιοκτήμονες καὶ ἄκληρους ἐργάτες (κολίγους). Στὴ Δύση ὅμως ἡ φεουδαρχία ἔλαβε ἕνα βαθύτερο καὶ σοβαρότερο χαρακτήρα. Οἱ Φράγκοι κατακτητὲς δὲν ἔγιναν μόνο κύριοι τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπέκτησαν καὶ συνείδηση φυσικῆς ὑπεροχῆς ἀπέναντι στοὺς κατακτημένους, ποὺ ἔγιναν ὑπόδουλοί τους15. Ἡ διάκριση σὲ κυρίους καὶ δούλους δὲν ἦταν ἐργασιακοῦ χαρακτήρα, ἀλλὰ σήμαινε γι᾽ αὐτοὺς φυσικὴ διαφορά. Ἔτσι, ὁ πληθυσμὸς διαιρέθηκε σὲ δύο ἀρχικὰ βασικὲς τάξεις, τὴν τάξη τῶν φυσικῶν εὐγενῶν καὶ τὴν τάξη τῶν φυσικῶν (ὑπο)δούλων.

Ἀλλὰ καὶ ἡ τάξη τῶν «εὐγενῶν» (NOBILITAS, NOBILES) θὰ διαιρεθεῖ σὲ διάφορες βαθμίδες, ποὺ ἀποτέλεσαν τὴν ἱεραρχία τῆς φραγκικῆς «εὐγένειας» φεουδαρχίας, Λ.χ. ἱππότες, βαρῶνοι, κόμητες, δοῦκες, πρίγκηπες, βασιλεῖς καὶ ὁ αὐτοκράτορας, ἡ ὑψηλότερη βαθμίδα16. Οἱ τρεῖς τελευταῖοι τίτλοι χαρακτηρίζουν τὰ μέλη τῆς βασιλικῆς οἰκογένειας, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ φραγκικὴ βασιλεία εἶναι κληρονομική, σ᾽ ἀντίθεση μὲ τὴν ρωμαίϊκη (βυζαντινοελληνική) βασιλεία, ποὺ δὲν εἶναι κληρονομική, λόγῳ τῆς ἐν Χριστῷ ἰσότητος ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Στὴν Ἀνατολὴ ὁ ἄκληρος ἐργάτης μποροῦσε νὰ γίνει μιὰ μέρα Αὐτοκράτορας ἤ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Στὴ Δύση ὅμως αὐτὸ ἦταν ἀδύνατο, γιατὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ ὑπερβεῖ τὰ ὅρια τῆς τάξεώς του. Ἀκόμη καὶ στὴν Ἐκκλησία ἐπεκράτησαν οἱ κανόνες τῆς φεουδαρχίας. Γι᾽ αὐτὸ μόνο γόνοι «εὐγενικῶν» οἰκογενειῶν μποροῦσαν νὰ γίνουν πάπες, ἐπίσκοποι ἤ ἡγούμενοι. Ἔτσι, ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας βρισκόταν μόνιμα στὰ χέρια τῶν Εὐγενῶν. Γι᾽ αὐτὸ στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση (1789) ὁ Κλῆρος ἀνῆκε στὴν εὐγενικὴ τάξη καὶ ἐθεωρεῖτο ἀντίπαλος τοῦ λαοῦ καὶ ἐχθρὸς τῆς δημοκρατίας καὶ ἐλευθερίας. Τὸ πνεῦμα τῆς φεουδαρχίας, ὅπως περιγράφθηκε παραπάνω, δημιούργησε τὴν φυλετικὴ (ρατσιστική) συνείδηση τοῦ Δυτικοῦ κόσμου, ποὺ βρῆκε τὴν ἀπαισιότερη ἔκφρασή της στὸ χῶρο τῶν ἀποικιῶν (πρβλ. τὸ πρόβλημα τῶν μαύρων νέγρων στὶς Η.Π.Α.). Ἡ Ὀρθοδοξία ὅμως ἀπὸ τὴν ἴδια της τὴν ἀνθρωπολογία («οὐκ ἔνι δοῦλος ἤ ἐλεύθερος», Γαλ. 3,28· Κολ. 3,11) δὲν δημιούργησε ποτὲ συνείδηση ρατσιστική, κατεδίκασε μάλιστα συνοδικὰ καὶ τὸν φυλετισμό ρατσιστικὸ ἐνθικισμὸ στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1872.

Ἡ σημερινὴ Εὐρώπη -συνεπῶς δὲν εἶναι ἄμεσος ἀπόγονος τῆς ἀρχαίας ἑλληνοχριστιανικῆς παραδόσεως, ἀλλὰ γέννημα τῶν ἐξελίξεων, ποὺ ἀκολούθησαν τὴν ὑποταγή της στὴ φραγκικὴ φεουδαρχία. Γι᾽ αὐτό, λέγοντας «Δύση», ἐννοοῦμε κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ γεωγραφικὴ περιοχή. Ἀκόμη, κάτι εὐρύτερο καὶ ἀπὸ μιὰ συγκεκριμένη πολιτιστικὴ παρουσία. «Δύση» σημαίνει τὴν ἀλλοτριωμένη Χριστιανοσύνη στὸ σύνολό της καὶ στὴν καθολικότητά της. Γιατὶ ἡ ἀλλοτρίωση τῆς Δυτικῆς κοινωνίας συνετελέσθηκε σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα: τὸ θρησκευτικό, τὸ πολιτιστικὸ καὶ τὸ κοινωνικοπολιτικό17.

Στὸ χῶρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ἔλαβε χώρα ἡ διαφοροποίηση τῆς Θεολογίας καὶ πνευματικότητας σὲ σχέση μὲ τὴ Θεολογία καὶ πνευματικότητα τῆς Ἀνατολῆς, ἡ ὁποία συνέχισε τὴν ἀρχαιοεκκλησιαστικὴ πράξη. Ἡ Δύση ἐκφράζεται μετὰ τὸ σχίσμα μὲ μιὰ διαφοροποιημένη στάση ἀπέναντι στὸ Θεό, τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα, τὸν κόσμο. Ἡ δυτικὴ θεολογία αἰχμαλωτίσθηκε στὸ φραγκικὸ σχολαστικισμό, ποὺ φαινομενικὰ μὲν στηρίχθηκε στὴν πατερικὴ θεολογία, στὴν οὐσία ὅμως, μέσα στὴ φραγκικὴ ἔπαρση, μετέβαλε τὴ θελογία σὲ φιλοσοφικὸ σύστημα καὶ ἰδεολογία χριστιανική. Ἡ χριστιανικὴ θεολογία στὴ γνησιότητά της εἶναι πρακτική, ἐμπειρική. Εἶναι ὁ ἀγώνας τοῦ ἀνθρώπου νὰ γνωρίσει τὸν Θεὸ μὲ τὴν κάθαρση τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὰ πάθη (μέσῳ τῆς ἀσκήσεως) καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι θεολογοῦν οἱ ἅγιοι Πατερες ὅλων τῶν αἰώνων. Ἡ θεολογία στὸ φραγκικὸ περιβάλλον ἔχασε τὸν ἐμπειρικό της χαρακτήρα καὶ μετεβλήθη σὲ διανοητικὴ ἐνασχόληση, σὲ σημεῖο ποὺ ὁ ὅρος «πνευματικός» νὰ παύσει πιὰ νὰ σημαίνει τὸν φορέα καὶ κάτοχο τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ σημαίνει τὸν διανοούμενο, τὸν στοχαστή. Ἔτσι, χάνει ἡ θεολογία τὸν ἀληθινὸ προσανατολισμό της καὶ μαζὶ παύει καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ θεωρεῖται «ἰατρεῖον πνευματικόν» (ἱερός Χρυσόστομος), χῶρος δηλαδὴ θεώσεως σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, καὶ μεταβάλλεται σὲ κοσμικὸ καθίδρυμα (ἐκκοσμίκευση), ποὺ συναγωνίζεται τὴν πολιτικὴ ἐξουσία (συγκρούσεις γερμανοῦ αὐτοκράτορα Πάπα) καὶ θέτει στόχους ἐνδοκοσμικοὺς (ἀπόκτηση πλούτου καὶ δυνάμεως= Παπισμός). Ὁ Προτεσταντισμὸς δὲν ὑπῆρξε διόρθωση τῆς παπικῆς παρέκκλισης, ἀλλὰ ἐπιδείνωση τῆς καταστάσεως. Ἐμφανίσθηκε στὰ 1517, ὡς θρησκευτικὴ ἐπανάσταση στὸ χῶρο τῆς δυτικῆς Εὐρώπης ἐναντίον τοῦ παπικοῦ κατεστημένου, ἀλλὰ ὁδήγησε στὴν πολυδιάσπαση καὶ τὴν διάλυση, νοθεύοντας καὶ αὐτὸς τὴν οὐσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς θεολογίας της.

Ἡ στάση τῆς Δύσεως ἀπέναντι στὸν ἄνθρωπο συνδέθηκε μὲ μιὰ ἄλλη ἐπανάσταση ἐνάντια στὴ φραγκική παπικὴ ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ μεσαίωνα. Πρόκειται γιὰ τὴν Ἀναγέννηση (15ος 16ος αἰ.), ἡ ὁποία, γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν παπικὴ καταπίεση, ἔκαμε τὸν ἄνθρωπο κέντρο τοῦ κόσμου («μέτρον πάντων πραγμάτων», ἀλλὰ τὸν ἐγκλώβισε στὸν κόσμο καὶ τὴν προσωρινότητα, ἀποσπώντας τον ἀπὸ τὴν στροφὴ πρὸς τὰ ἄνω, ποὺ τόσο ἀσύστολα εἶχε καταχρασθεῖ ἡ παπωσύνη (πρβλ. τὰ συγχωροχάρτια λ.χ.). Ὁ ἀνθρωποκεντρισμὸς τῆς Ἀναγέννησης ἦταν ἡ ἀναίρεση τοῦ Θεανθρωποκεντρισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας. Στὴν Ἐκκλησία ὡς Ὀρθοδοξία ὁ ἄνθρωπος ἔχει προορισμὸ νὰ γίνει «Θεὸς κατὰ χάριν», μὲ τὴν ἔνταξή του μέσα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Στὴ Δύση χάθηκε αὐτὴ ἡ ἔννοια τῆς θεώσεως, ὅπως τὴν βιώνει ἀδιάκοπα ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, ὁ δὲ ρόλος τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅταν γίνεται δεκτός, περιορίσθηκε σὲ προσπάθεια ἐξηθικισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου (ἀτομοκρατικὸς μοραλισμός), γιὰ τὴν διευθέτηση ἐνδοκοσμικῶν σκοπιμοτήτων (ἐξασφάλιση ἁρμονικῶν κοινωνικῶν σχέσεων). Γυμνὸς ὅμως ἀπὸ χάρη ὁ ἄνθρωπος, μένει ἐντελῶς ἀδύναμος νὰ πραγματοποιήσει καὶ τὴν ἁπλὴ ἠθικὴ βελτίωσή του, ἀφοῦ δὲν γνωρίζει τὸν τρόπο νὰ νικᾶ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ τὰ πάθη του καὶ νὰ μεταβάλλεται σὲ «ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Α´ Κορ. 6, 19), ποὺ εἶναι ὁ προορισμός του.

Μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς θετικῆς φιλοσοφίας (17ος αἰ. κ.ἑ.) προχώρησε ἡ Εὐρώπη ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση στὸν Διαφωτισμό, ὁ ὁποῖος αὐτοθεοποίησε τὸν ἀνθρώπινο λόγο καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο, κηρύσσοντας τὴν αὐθαίρετη κυριαρχία τοῦ ἀνθρώπου πάνω στὴ φυσικὴ καὶ ἱστορικὴ πραγματικότητα καὶ συντελώντας στὴν «ἐξορία» τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ἱστορία. Πρόκειται γιὰ τὴν τραγικὴ «ἀνταρσία κατὰ τοῦ ὑπερβατικοῦ», ὅπως εὔστοχα τὴν χαρακτηρίζει ὁ καθηγ. Χρ. Γιανναρᾶς18. Καὶ ὅταν ἀκόμη δὲν ἀπορρίπτεται ρητὰ ὁ Θεὸς (ἄθεος διαφωτισμός), ὁ Θεὸς χωρίζεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ (Δεϊσμός). Πρόκειται γιὰ τὸν «θάνατο τοῦ Θεοῦ», ποὺ διαπίστωσε τὸν περασμένο αἰώνα ὁ Νίτσε καὶ ἀνέλυσε «θεολογικά» ἡ σύγχρονη θεολογικὴ σκέψη. Θάνατος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀποκοπὴ τῆς θρησκευτικῆς πίστεως ἀπὸ τὴν καθημερινὴ ἐμπειρία. Ἡ θρησκεία θεωρεῖται ἀναγκαία ἔστω γιὰ τὴν ἐξασφάλιση μιᾶς θέσης στὸν παράδεισο, ἀλλὰ οὔτε κἄν διανοεῖται ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὅτι ἡ χριστιανικὴ πίστη θέλει νὰ μεταβάλει καὶ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία σὲ «βασιλεία Θεοῦ» («γῆν οὐρανὸν ποιήσωμεν», ἔλεγε συχνὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος).

---

Σημειώσεις:

9. Βλ. τὴν ἔκδ. τῆς Ε.Ο.Κ.: Στόχος 1992, Βρυξέλλες 1988, σελ. 7.

10.Ὁ Κοραῆς δεχόταν ἀνεπιφύλακτα τὴν ἀνάγκη μεταφορᾶς («μετακένωσης») τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ στὴν Ἑλλάδα, διότι πίστευε στὴν ἑλληνικότητά του (βλ. στοῦ Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, Παράδοσις καὶ Ἀλλοτρίωσις, Ἀθήνα 1986, σ. 139 ἑ.ἑ.).

11. Στόχος 1992 ὅπ. π. σ. 6, παράγρ. 4: «Ἡ Εὐρώπη τῶν πολιτῶν».

12. Βλ. Μητροπολίτου Ἑλβετίας Δαμασκηνοῦ, Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν οἰκοδόμησιν τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης, Ἐπίσκεψις ἀρ. 407/15.10.1988.

13.Βλ. εἰδικὰ γιὰ τὴ γέννηση αὐτοῦ τοῦ νέου κόσμου στοῦ Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία Οἱ Ἕλληνες στὴν Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, Ἀθήνα 1988, σ. 23 ἑ.ἑ.

14.Βλ. ἀνάπτυξη τοῦ προβλήματος στὴ σπουδαία μελέτη τοῦ καθηγ. π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, Ρωμῃοσύνη Ρωμανία Ρούμελη, Θεσσαλονίκη 1975 (β´ ἔκδ. 1981).

15.Γιὰ τὴ γένεση τῆς φραγκικῆς φεουδαρχίας βλ. στὸ προηγούμεο, σ. 121 ἐ.ἔ.

16. Εἶναι ἐκπληκτικό, ὅτι, ἀκόμη καὶ σήμερα, στὴ δημοκρατικὴ Εὐρώπη, οἱ τίτλοι εὐγενείας («of», «de», «von», κ.λ.π.) παίζουν σημαντικὸ ρόλο, ὄχι μόνο στὶς κοσμικὲς δεξιώσεις, ἀλλὰ καὶ στὴν καθημερικὴ ζωή! Ἀρκεῖ νὰ διαβάσει κανεὶς τὴν κοινωνικὴ στήλη στὸν εὐρωπαϊκὸ ἡμερήσιο Τύπο.

17. Τὸ πρόβλημα ἐξέτασαν διαλεκτικὰ ὁ καθηγ. Χρῆστος Γιανναρᾶς, Ὀρθοδοξία καὶ Δύση Ἡ θεολογία στὴν Ἑλλάδα σήμερα, Ἀθήνα 1972 καὶ Σεβ. Μητροπολίτης Μύρων Χρυσόστομος (Κωσταντινίδης), Ὀρθόδοξος Ἀνατολὴ καὶ Δυτικὸς κόσμος διάλογος ἰδεῶν-, Ἀθῆναι 1972. Σημαντικὲς συμβουλὲς ἀκόμη: παπα-Φιλόθεου Φάρου, Ἡ ἀπόγνωση τῆς Δύσεως καὶ ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀνατολῆς, Ἀθήνα 1982 καὶ Λαυρέντιος Γκεμερέϋ, Ἡ δύση τῆς Δύσης ἡ ἀποθυμοποίηση τῆς Εὐρώπης καὶ ὁ Ἑλληνισμός, χ.τ. χρ.

18. Ὀρθοδοξία καὶ Δύση, ὅπ. π. σ. 21.

Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2020, 2 Μαΐου 2014

Η προδοσία του πολιτικού κόσμου και η θρησκευτική αποστασία

«Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον πλανώντες και πλανώμενοι»

Τιμ. Β΄ 3,13

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 

Βλέποντας τις φωτογραφίες του πατριάρχη Βαρθολομαίου στην επίσκεψη του στην Ολλανδία, όπου μετείχε σε λειτουργική συνπροσευχή με αιρετικούς και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, αντιλαμβάνομαι ότι πλέον η λαίλαπα του οικουμενισμού μας έχει πλημμυρίσει από παντού και ότι ο προκαθήμενος έχει ξεπεράσει όλα τα όρια για να μπορεί να ονομάζεται Πατριάρχης των Ορθοδόξων.

Στο Βυζάντιο ο λαός, (όπως μας αναφέρει ο Στήβεν Ράνσιμαν), πολλές φορές επενέβη δυναμικά για να ανατρέψει κάποιον Πατριάρχη που είχε ξεφύγει από τα ποιμαντικά του όρια. Δυστυχώς αν δεν γίνει κάτι πολύ σύντομα, τότε στην Ορθοδοξία θα επέλθει ένα οδυνηρό σχίσμα που θα είναι ακόμα πιο οδυνηρό από τα προηγούμενα ιστορικά ανάλογα.

Στην εποχή μας των έσχατων καιρών, η προδοσία του πολιτικού κόσμου έρχεται να συζευχθεί με την θρησκευτική αποστασία που γίνεται όλο και πιο εμφανή. Έτσι βλέπουμε να αλληλοϋποστηρίζονται για την καταστροφή της Ορθοδοξίας και την επιβολή της νεοταξικής δικτατορίας.

Υπάρχει όμως ελπίδα φωτός καθώς στην μεγάλη κρίση αναφύονται όλο και πιο πολλές εστίες ορθοτομούντων, φωνές αντίστασης που δεν αποδέχονται την μεγάλη αποστασία. Και όπως έλεγε ο μεγάλος εκείνος παππούλης, ο πάτερ Παΐσιος, «Έχουν αυτοί τα σχέδια τους αλλά έχει και ο Θεός τα δικά του»

Άγιος Ευθύμιος ο εκ Δημητσάνης

Σταυρός βαΐα, και πόλου κληρουχία. Έπαθλα λαμπρά, Ευθύμιε σων πόνων. Εικάδι δευτερίη τον Ευθύμιον άνομοι κέρσαν. Bαΐα κρατών, ή δε σταυρόν παμμάκαρ, Eύθυμος Eυθύμιε, χωρείς προς ξίφος.

Βιογραφία Ο Αγιος Οσιομάρτυς Ευθύμιος, κατά κόσμο Ελευθέριος, καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Δημητσάνας. Εκπαιδεύτηκε στη σχολή της πόλεως αυτής και συνέχισε τις σπουδές του, μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη, στην Πατριαρχική Ακαδημία Κωνσταντινουπόλεως. Στην συνέχεια μετέβη στο Ιάσιο της Ρουμανίας, όπου βρισκόταν ο πατέρας του με τα μεγαλύτερα αδέλφια του Γεώργιο και Χρήστο. Ο Ελευθέριος αποφάσισε να έλθει στο Αγιο Όρος, για να καρεί μοναχός. Μην μπορώντας όμως να πραγματοποιήσει την επιθυμία του, λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν, μετέβη στο Βουκουρέστι, όπου παρέμεινε κοντά στο Γάλλο πρόξενο, έπειτα δε σε Ρώσο ανώτερο αξιωματούχο. Αργότερα προσκολλήθηκε σε κάποιους Τούρκους και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του προς την Κωνσταντινούπολη αρνήθηκε τον Χριστό, εξισλαμίσθηκε και ονομάσθηκε Ρεσίτης. Αμέσως μετά την περιτομή του, αισθανόμενος τύψεις συνειδήσεως, ζητούσε να επανέλθει στην πατρώα πίστη. Ήλθε, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί, αφού διευκολύνθηκε από τη Ρωσική πρεσβεία, έφθασε στο Αγιο Όρος, όπου συνάντησε στη Λαύρα τον Πατριάρχη Αγιο Γρηγόριο τον Ε', προς τον οποίο εξομολογήθηκε τα αμαρτήματά του και έτυχε από αυτόν προστασίας και παρηγοριάς. Αφού περιήλθε πολλές σκήτες και μονές εξομολογούμενος την εξωμοσία του και ζώντας με προσευχή, άσκηση και νηστεία, εκάρη μοναχός με το όνομα Ευθύμιος. Προπεμφθείς από πολλούς μοναχούς του Αγίου Όρους, έφθασε στο Γαλατά της Κωνσταντινουπόλεως στις 19 Μαρτίου του 1814 μ.Χ., συνοδευόμενος από έναν μοναχό με το όνομα Γρηγόριος . Αφού εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων κατά την Κυριακή των Βαΐων, έβγαλε το μοναχικό ένδυμα, ντύθηκε με τουρκικά ενδύματα, έβαλε μετάνοια στο συνοδίτη μοναχό Γρηγόριο και ξεκίνησε την πορεία προς το μαρτύριο. Παρουσιάσθηκε ενώπιον του βεζίρη Ρουσούτ πασά και, αφού καταπάτησε ενώπιον αυτού το τουρκικό φέσι, ομολόγησε τον Ιησού Χριστό Θεό αληθινό και δήλωσε ότι αρνείται την θρησκεία του Μωάμεθ. Κατά διαταγή του βεζίρη ο Μάρτυς ρίχτηκε στη φυλακή, όπου βασανίστηκε σκληρά. Και όταν πάλι προσήχθη για δεύτερη φορά ενώπιον του άρχοντος, ούτε και αυτήν την φορά δεν ενέδωσε στις κολακείες και στις απειλές. Με σταθερό φρόνημα και γενναία ψυχή ο Οσιομάρτυς Ευθύμιος ομολογούσε το όνομα του Κυρίου. Έτσι αποκεφαλίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 22 Μαρτίου 1814 μ.Χ. Οι συμπατριώτες του, για να τον τιμήσουν, έκαναν ναό στο όνομα του μαζί με αυτό του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' στη Δημητσάνα. Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του Οσιομάρτυρος Ευθυμίου και την 1η Μαΐου, μαζί με τους συναθλητές του Ιγνάτιο και Ακάκιο.

Ἀπολυτίκιον Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. Ιδρώσιν ασκήσεως προστομωθείς Αθλητά, τους πόνους υπήνεγκας του μαρτυρίου στερρώς, Ευθύμιε ένδοξε` έδραμες γαρ ως γίγας, αποθέσθαι την πλάνην, φέρων εν ταις χερσί σου τον Σταυρόν και Βάϊα, , μεθ ων και στεφανηφόρος Χριστώ, χαίρων παρίστασαι. Κοντάκιον Ήχος γ'. Η Παρθένος σήμερον. Του Σταυρού το τρόπαιον, και τα βαΐα, κατέχων, εν χερσί Ευθύμιε, κριτή ανόμω παρέστης, ήσχυνας ψευδοπροφήτην εν παρρησία` εύφρανας τους Ορθοδόξους Θεόν τρανώσας, τον Χριστόν, προς ον πρεσβεύεις, υπέρ απάντων των σε υμνούντων πιστώς. Κάθισμα Ήχος πλ. δ'. Την Σοφίαν και Λόγον. Ποίημα Κυρίλλου Πρωτοσυγκέλου. Των αιμάτων την χύσιν και την τομήν, της ιδίας σου Κάρας, ω Αθλητά, Κυρίω προσήγαγες, ως συνάλλαγμα πρόσφορον` αντ` αυτών δε απείληφας θαυμάτων, και ζωήν την αιώνιον, Τριάδι ιστάμενος` όθεν και υπήρξας εν εσχάτοις τοις χρόνοις, αγλάϊσμα ένθεον και πιστοίς παραμύθιον, Οσιομάρτυς Ευθύμιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω την αγίαν μνήμην σου.