Ο Λένιν και η ερωτική ελευθερία

 

Σαράντος Ι. Καργάκος

Είναι πολλά και περίεργα αυτά που συμβαίνουν στον πα­ρόντα καιρό στον ελληνικό πληθυσμό σ’ ένα μεγάλο του πο­σοστό, που μάλιστα αυτοχαρακτηρίζεται «Αριστερό». Στα παιδικά και νεανικά μου χρόνια οι Αριστεροί (χωρίς εισαγω­γικά) σε θέματα σεξουαλικής συμπεριφοράς ήσαν πιο αυστη­ροί απ’ ό,τι οι αυστηρότεροι Αγιορείτες μοναχοί. Σήμερα παρατηρούμε κάποιους περίεργους «Αριστερούς» να γίνονται πρόμαχοι παντός σεξουαλικού εκτραχηλισμού.
Βέβαια, και σε παλαιότερους καιρούς κάποιοι και κάποιες που είχαν ενταχθεί στο κομμουνιστικό κίνημα πίστευαν ότι η επαναστατική επικράτηση του προλεταριάτου θα σημάνει την επανάσταση στον έρωτα. Ταύτιζαν την πολιτική με την ερωτική ελευθερία. «Όλα στον έρωτα επιτρέπονται».
Υπέρ της ερωτικής ελευθερίας είχε ταχθεί και η περί­φημη Γερμανίδα επαναστάτρια Κλάρα Τσέτκιν (1857-1933), που είχε συμπαρασταθεί και στον Βλαδίμηρο Λένιν και στη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Το 1921 μάλιστα κατά το τρί­το συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς είχε εκλεγεί μέλος της εκτε­λεστικής επιτροπής και του προεδρείου της. Το 1932 ως το γηραιότερο μέλος είχε εκλεγεί πρόεδρος του Ράϊχσταγκ.
Όταν οι Μπολσεβίκοι επικράτησαν στη Ρωσία, η Κλάρα Τσέτκιν διατύπωσε κάποιες θέσεις σχετικά με την ελευθεριότη­τα των ερωτικών σχέσεων που ενόχλησαν τον Λένιν, ο όποιος ως προς αυτό υπήρξε καταπελτικός. Θυμίζω στους νεώτερους Αριστερούς και «Αριστερούς» την περίφημη περικοπή που σε παλαιότερη εποχή ήταν κανόνας ζωής για τους οπαδούς του:
«Η επανάσταση απαιτεί από τις μάζες κι από το άτομο συγκέντρωση, ένταση των δυνάμεων. Δεν ανέχεται τις οργιακές καταστάσεις, σαν εκείνες που είναι συνήθειες στους ήρωες και τις ηρωίδες της λογοτεχνίας της παρακμής του Ντ’ Αννούτσιο. Η έλλειψη αυτοκυριαρχίας στη σε­ξουαλική ζωή είναι αστική: είναι σημάδι αποσύνθεσης. Το προλεταριάτο είναι τάξη που ανεβαίνει. Δεν έχει ανάγκη από μεθύσι που θα το αποβλάκωνε ή θα το ερέθιζε. Δεν του χρειάζεται ούτε το μεθύσι του σεξουαλικού εκτραχηλισμού ούτε το μεθύσι με αλκοόλ. Δεν του επιτρέπεται και δεν θέ­λει να ξεχάσει την ποταπότητα, τη βρωμιά και την βαρβα­ρότητα του καπιταλισμού. Αντλεί τα ισχυρότερα κίνητρα για πάλη από την κατάσταση της τάξης του, από το κομμου­νιστικό ιδανικό. Του χρειάζονται ξεκάθαρα πράγματα, ξε­κάθαρα και πάλι ξεκάθαρα. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνω δεν θα πρέπει να υπάρχει κανένα αδυνάτισμα, καμμία εξάντλη­ση και καταστροφή δυνάμεων. Αυτοκυριαρχία, αυτοπειθαρ­χία-όχι υποδούλωση. Αυτά χρειάζονται και στον έρωτα».
Θυμίζω προχείρως ότι ο Ντ’ Άννούτσιο ήταν ένας διάση­μος Ιταλός ποιητής, έξαλλος εθνικιστής που άνοιξε το δρό­μο στον ερωτικώτατο Μουσσολίνι. Όσο για τον Λένιν, φαί­νεται πως οι τωρινοί φορείς των «αριστερών» ιδεών τον έχουν καταγράψει στο κιτάπι των αντιδραστικών. Η δική τους επανάσταση ξεκινάει πρώτα από το σεξ και επεκτείνε­ται στο χρήμα. Πρότυπο ζωής ο έκλυτος βίος των μεγαλο­αστών της προπολεμικής Γερμανίας, τους όποιους σατίρισε σκληρά ο Μπρεχτ βάζοντας τους να τραγουδούν ομαδικά:
«Πρώτα έρχεται η μάσα
και μετά η ηθική...».
Ό,τι λοιπόν, τον παλαιότερο καιρό από τους αυθεντι­κούς Αριστερούς εθεωρείτο αστικός εκφυλισμός, από τούς νεο-αριστερούς των ποικίλων κομμάτων, ρευμάτων και σχηματισμών θεωρείται -ακόμη κι αν είναι διασυρμός- συρμός και σε τελευταία ανάλυση προοδευτισμός. Αυτά που έλεγε ο Λένιν για την ελευθεριότητα στις ερωτικές σχέσεις («Δεν μπορείς να πίνεις από ποτήρι που ήπιε άλλος»), θεωρούνται ξεπερασμένα ταμπού, που ασφαλώς στον πρέποντα βαθμό είναι.
Αυτή, όμως, η αυστηρότητα σε βαθμό πουριτανισμού έδινε στους παλαιούς Αριστερούς ένα επαναστατικό σφρί­γος, μια άτεγκτη ηθική που τους έκανε ευαγγελιστές μιας νέας ζωής, απαλλαγμένης από τη «σαπίλα» της αστικής κοινωνίας. Βέβαια, κάποια ηγετικά στελέχη, για να μπο­ρούν απερίσπαστα από σεξουαλικές ανάγκες να δια­νοούνται πιο άνετα, είχαν κάπως κρυφά ένα χαρεμάκι. Ωστόσο η μάζα της Αριστεράς είχε μία συμπαγή σεξουαλική ηθική, που έσπασε λίγο πριν και κυρίως μετά τη με­ταπολίτευση. Το να είσαι νυμφευμένος επί 20ετία με την ίδια γυναίκα, είναι ρουτινιέρικος κομφορμισμός. Ερώτη­σα φίλο μου Αριστερό, που είχα 20 χρόνια να τον δω, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, «Τι κάνει η γυναίκα σου;» και εισέπραξα μία αποσβολωτική απάντηση: «Ποια απ’ όλες;». Είχε ανέβει οικονομικά και κοινωνικά και βρισκό­ταν στα πρόθυρα τρίτου διαζυγίου!
Αλλά το πιο διασκεδαστικό είναι το ακόλουθο περιστα­τικό. Καλλιτέχνης Αριστερός μου είπε κάποτε επιδεικτικά: «Έλα να σου γνωρίσω τη νόμιμη σύζυγό μου». Περνώ κάθε πρωί με τον Ηλεκτρικό από τον Περισσό και βλέπω σαν κρατημένο από αόρατη αρτάνη το κεφάλι του Λένιν και νιώθω ειλικρινά οίκτο για τον άνθρωπο που πέρασε μια ολόκληρη ζωή με την Κρούπσκαγια που μόνο sex appeal δεν μπορεί να της προσάψει κανείς.
Τούτες τις μέρες τις μετεκλογικές πολλοί εκπλήσ­σονται για το θρίαμβο της Λεπέν. Κι άλλοτε μου έχει δοθεί η ευκαιρία να γράψω στην «Εστία» ότι ο εθνικι­σμός και ο ρατσισμός έχουν βαθειές ρίζες στη Γαλλία. Η γαλλική «ελίτ» έζησε ζωή χαρισάμενη στο Παρίσι στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής. Αλλά δεν πρόκει­ται μόνο περί αυτού. Ο γαλλικός λαός είναι συντηρητι­κός στο βάθος, και σιχάθηκε την ερωτική ζωή των ηγε­τικών στελεχών της πολιτικής του ζωής. Κάποτε η Υβόννη Ντε Γκωλλ είχε πει: «Μετά από 40 χρόνια γά­μου τώρα περνάμε με το Στρατηγό την ωραιότερη φάση της ερωτικής μας ζωής». Κι όταν κάποιος δημοσιογρά­φος τη ρώτησε, αν φοβάται μήπως την απατήσει ο Στρα­τηγός, η πανέξυπνη Υβόν αποκρίθηκε τάχα αφελώς: «Αποκλείεται! Λατρεύει τις μαρμελάδες μου...»! Αλλά και ο Στρατηγός, όπως με είχε διαβεβαιώσει στενός συ­νεργάτης του, όταν ρωτήθηκε στο γέρμα της ζωής του, ποια υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία του, κοιτάζοντας την Υβόν, αποκρίθηκε: «Ο γάμος μου»!
Το ένστικτο των λαών είναι δείκτης αλάθητος. Η κατα­στροφή των κρατών αρχίζει από την έκλυση των ηθών.

πηγή

Νεοταξίτικη επίθεση στην Ορθοδοξία;

Την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα χτίζουμε τζαμιά, ο νέος υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Α.Λοβέρδος απεργάζεται σχέδια κατάργησης των καμπαναριών, των σημάντρων της Ορθοδοξίας. Ότι δεν κατέλυσαν οι Οθωμανοί Τούρκοι κατά την διάρκεια των τεσσάρων αιώνων σκλαβιάς, προτίθεται να το κάνει η ελληνική κυβέρνηση, προς τέρψιν των ισλαμιστών που έχουν κατακλύσει την χώρα, αλλά και αυτών που τους υποστηρίζουν με ποταπούς σκοπούς.

Με τα τζαμιά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη να βρίσκονται προ των πυλών, ξεκινά παράλληλα και η αποδόμηση των ορθόδοξων εκκλησιών…

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. και όπως φαίνεται η Τρόικα μόνο τυχαία δεν επέλεξε τον συγκεκριμένο πολιτικό για το συγκεκριμένο πόστο.Ο Ανδρέας Λοβέρδος, ανασύρει ένα πολύ «περίεργο» νομοσχέδιο, το οποίο άφησε… κληρονομιά στον διάδοχό της, στο υπουργείο Περιβάλλοντος τότε, η Τίνα Μπιρμπίλη ( Ναι, υπήρχε από τότε)

Σύμφωνα με πληροφορίες από το agioritikovima.gr και το hellasforce το νομοσχέδιο, προβλέπει «περιορισμό, έλεγχο έως και πλήρη κατάργηση της έντασης με την οποία κτυπούν οι καμπάνες των Εκκλησιών». Υποτίθεται ότι ενοχλούνται "κάποιοι" από τον θόρυβο των σημάντρων. Όταν όμως θα φτιαχτούν τζαμιά και θα ακούγεται η φωνή του μουεζίνη να φωναζει για προσευχή τους μουσουλμάνους, τότε θα τους πειράζει η "ηχορύπανση";

Δηλαδή την ίδια ώρα που η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ανάψει το πράσινο φως για τη δημιουργία τζαμιών, πάει να αποδομήσει τις ορθόδοξες εκκλησιές μέσω δόλιου μέσου.

Οι καμπάνες των Ορθοδόξων Ναών κτυπούν αιώνες τώρα για να ειδοποιήσουν τους πιστούς για την έναρξη της Θείας Λειτουργίας και για άλλους πολλούς λόγους, είναι συνυφασμένες με την καθημερινή ζωή και την παράδοση αυτού του λαού και βέβαια ποτέ δεν ενοχλούσαν κανέναν.

Τώρα όμως, με αφορμή τον θόρυβο που προκαλούν, υπάρχουν καταγγελίες από τους ισλαμιστές που έχουν έλθει στη χώρα. Είναι οι ίδιοι οι οποίοι καταγγέλουν και τις εικόνες του Χριστού στα σχολεία και τους λοιπούς δημοσίους χώρους κ.τ.λ.

Άμεσα υπεύθυνο για την ηχορύπανση, η οποία καταγγέλεται, είναι το υπουργείο Περιβάλλοντος και όχι αυτό της Παιδείας και Θρησκευμάτων, ωστόσο η ανάσυρση του συγκεκριμένου νομοσχέδιου επανέρχεται στο προσκήνιο μετά από σκέψη του Ανδρέα Λοβέρδου.

Εάν ισχύει αυτό πρόκειται περί εφαρμογής νεοταξίτικων σχεδιασμών εναντίον της Ορθοδοξίας, με την βοήθεια του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ελληνικά ΜΜΕ έχουν αναλάβει εργολαβικα΄και την αποδόμηση της ομόδοξης Ρωσίας, στο ουκρανικό ζήτημα. Τα περισσότερα μεταδίδουν ειδήσεις σαν να διαβάζονται από δελτίο της αμερικανικής Πρεσβείας.

Υπάρχει ένα συστηματικό οργανωμένο μίσος εναντίον της Ορθοδοξίας, κατευθυνόμενο από ξένα κέντρα εξουσίας. Διώκεται και ξεριζώνεται παντού στην Μέση Ανατολή, και εδώ προσπαθούν να ωθήσουν τον κόσμο στην λησμονιά και την αθεϊα. Ορθοδοξία και Ελληνισμός είναι οι πυλώνες του Έθνους, και οι δύο δέχονται πολλαπλές και συνεχόμενες επιθέσεις, στα πλαίσια ενός ολοκληρωτικού πολέμου που εξαπέλυσε η Νέα Τάξη Πραγμάτων.

πηγή

Η Λιτανεία στον Άγιο Λουκά στην Κριμέα (2014)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ ΤΟΝ ΙΑΤΡΟ.

Ψυχολόγους θέλουμε, ἱερεῖς καὶ πνευματικοὺς δὲν θέλουμε! (Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης †8/6/2014)

Ψυχολόγους θέλουμε, ἱερεῖς καὶ πνευματικοὺς δὲν θέλουμε!

τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους †8/6/2014

Εἰς τὸ «Ἄνθρωπος ἣν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελώνα»
(Ματθ. κα´ 33-42, Εὐαγγέλιον ΙΒ´ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου).

Ὁ Οἰκοδεσπότης τῆς Παραβολῆς εἶχε φυτεύσει ἀμπελώνα, τὸν εἶχε περιφράξει, εἶχε ἀναθέσει τὴν καλλιέργειά του σὲ γεωργοὺς καί, ὅταν ἦλθε ὁ καιρὸς τῆς συγκομιδῆς, ἔστειλε ἀνθρώπους του γιὰ νὰ συλλέξουν τὸν καρπό.

Ὁ ἀμπελὼν εἶναι ἡ ἀνθρωπότης καὶ ὁ Οἰκοδεσπότης εἶναι ὁ ἅγιος Θεός. Ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα ὁ Κύριος περίμενε καρπούς. Ἔστελνε κατὰ καιροὺς τοὺς ἀπεσταλμένους Του νὰ ζητήσουν τοὺς καρποὺς ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ εἶχαν σφετερισθῆ τὸν ἀμπελώνα, οἱ κακοὶ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῶν διαφόρων λαῶν ποὺ μέχρι σήμερα ἐξουσιάζουν τοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ νόμιζαν καὶ νομίζουν ὅτι ὁ ἀμπελὼν εἶναι δικός τους. Θέλουν νὰ σφετερισθοῦν τὰ ἀγαθὰ αὐτοῦ τοῦ ἀμπελῶνος, αὐτοῦ τοῦ κόσμου, καὶ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν ἰδιοτελῶς ὄχι γιὰ τὸ καλό της ἀνθρωπότητος, ὅπως ἤθελε ὁ Ἰδιοκτήτης του.

Βέβαια ἡ Παραβολὴ ἀναφέρεται ἄμεσα στοὺς ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον ἀπέρριψαν τοὺς Προφῆτας, τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ, ποὺ ζητοῦσαν τοὺς καρποὺς τοῦ ἀμπελῶνος, ἀλλὰ στὸ τέλος ἀπέρριψαν καὶ θανάτωσαν καὶ τὸν Υἱὸ τοῦ Οἰκοδεσπότου, τὸν Ὁποῖον ἔστειλε ὁ Οἰκοδεσπότης μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ συνήρχοντο καὶ θὰ μετανοοῦσαν. Αὐτοὶ ὅμως ὄχι μόνο δὲν μετενόησαν, ἀλλὰ βρῆκαν εὐκαιρία καὶ εἶπαν: αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός, ὁ κληρονόμος τοῦ ἀμπελῶνος, ἂς τὸν σκοτώσουμε, νὰ τελειώνουμε μιὰ γιὰ πάντα. Ἔτσι ἔκαναν τὸ μεγάλο ἔγκλημα νὰ θανατώσουν τὸν ἀθῶο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ἀλλὰ ἡ Ἱστορία δυστυχῶς ἐπαναλαμβάνεται. Καὶ σήμερα καὶ σὲ κάθε ἐποχὴ ὑπάρχουν ἐκεῖνοι οἱ κακοὶ ποιμένες, οἱ κακοὶ ὁδηγοὶ τῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι παραμερίζουν τὸν Ἰδιοκτήτη τοῦ ἀμπελῶνος, τὸν Δημιουργὸ Θεό, καὶ θέλουν νὰ διαφεντεύουν αὐτοὶ τὴν Ἱστορία καὶ τὸν κόσμο.

Καὶ κάνουν τόσα ἐγκλήματα, τόσες ἀδικίες, τόσα παράλογα πράγματα, προκειμένου νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὰ πάθη τους.

Καὶ βλέπουμε ὅτι καὶ στὴν Πατρίδα μας δυστυχῶς ὑπάρχει αὐτὴ ἡ προσπάθεια σιγὰ-σιγὰ νὰ ἐξοβελισθῆ ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν ζωή μας μὲ πολλοὺς τρόπους, καὶ τελευταῖα μὲ τὴν ἀπαγόρευσι ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας στοὺς Πνευματικοὺς νὰ πηγαίνουν στὰ σχολεῖα -ὅπως γινόταν μέχρι σήμερα- νὰ ἐξομολογοῦν τὰ παιδιὰ ποὺ ἤθελαν νὰ ἐξομολογηθοῦν. Γιατὶ οἱ Πνευματικοὶ δὲν ἐξομολογοῦσαν ὅποιον δὲν ἤθελε, ἀλλὰ ὅποιον ἤθελε. Καὶ τὸ θαυμαστὸ εἶναι ὅτι τὰ περισσότερα παιδιὰ ἤθελαν καὶ ἀνεπαύοντο καὶ ὠφελοῦντο ἀπὸ τὴν παρουσία τῶν Πνευματικῶν. Ἴσως μερικὲς φορὲς κάποιοι Πνευματικοὶ νὰ μὴν ἐφέροντο μὲ τὴν δέουσα διάκρισι. Ἀλλὰ αὐτὲς ἦσαν οἱ ἐξαιρέσεις. Ὁ κανὼν εἶναι -ἀπ᾿ ὅ,τι καὶ ἐμεῖς γνωρίζουμε- ὅτι οἱ Πνευματικοὶ βοηθοῦσαν πολὺ τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα.

Τώρα λοιπὸν μὲ πρόσφατη ἀπόφασι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ἀπηγορεύθη στοὺς Πνευματικοὺς νὰ πηγαίνουν στὰ σχολεῖα νὰ ἐξομολογοῦν τὰ παιδιά. Μὲ ἀνακοίνωσί της ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶπε ὅτι τὸ μέτρο δὲν στρέφεται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ κυρίως κατὰ τῶν παιδιῶν. Γιατὶ τὰ παιδιά, ἰδιαίτερα σήμερα ποὺ βάλλονται ἀπὸ τόσους πειρασμούς, ποὺ δέχονται τόσες κακὲς ἐπιδράσεις, τὶς ὁποῖες ὅλοι τὶς γνωρίζουμε, τώρα περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ θὰ εἶχαν ἀνάγκη ἀπὸ τὴν παρουσία ἑνὸς Πνευματικοῦ στὰ σχολεῖα.

Θὰ θυμᾶστε ὅτι μὲ ἀφορμὴ τὰ γεγονότα ποὺ ἔγιναν τελευταῖα στὴν Βέροια προτάθηκε νὰ διορισθοῦν μόνιμα ψυχολόγοι στὰ σχολεῖα. Οἱ ψυχολόγοι νὰ σώσουν τὰ παιδιά! Λοιπόν, ψυχολόγους θέλουμε, ἱερεῖς καὶ Πνευματικοὺς δὲν θέλουμε!

Αὐτὸς εἶναι ἕνας ἔμμεσος διωγμὸς τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ σχολεῖα, ἀπὸ τὴν παιδεία καὶ ἀπὸ τὴν κοινωνία.

Διώχνουμε τὸν Χριστό, ἀλλὰ δὲν σκεπτόμαστε ποιὲς συνέπειες θὰ ἔχη ἡ ἀπουσία τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ζωή μας. Δὲν θέλω νὰ ἐπιρρίψω εὐθύνες μόνο στοὺς πολιτικούς. Καὶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας κάνουμε λάθη. Ἀλλὰ τὰ λάθη αὐτὰ δὲν ἔπρεπε νὰ τὰ ἐκμεταλλεύωνται οἱ ἐχθροί της Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ βγάλουν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν ζωή μας καὶ ἀπὸ τὰ σχολεῖα.

Ἂς ἔχουμε τὸν νοῦ μας, γιατὶ μπορεῖ καὶ ἐμεῖς νὰ ἐξορίζουμε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν προσωπική μας ζωή. Ὄχι μόνο τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ δὲν ξέρω ποιοὶ ἄλλοι Ὀργανισμοί, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι με τὶς ἀπροσεξίες μας, μὲ τὴν ἔλλειψη πίστεως, ἀγάπης, προσευχῆς, μετανοίας, διώχνουμε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴν ζωή μας καὶ μένουμε ἔρημοι.

Τί θὰ γίνη ὁ κόσμος χωρὶς τὸν Χριστό; Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰωνία κόλασις, νὰ ζῆ ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Χριστό, χωρὶς τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς τὴν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴν ἀλήθεια ποὺ μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ δώση.

Μὲ αὐτὲς τὶς ταπεινὲς σκέψεις ἤθελα νὰ ἐπικοινωνήσω σήμερα μαζί σας -βλέπω ὅτι ἔχετε ἔλθει πολλοὶ ἀδελφοὶ προσκυνηταὶ καὶ μάλιστα πολλοὶ νέοι- καὶ νὰ προβληματισθοῦμε γιὰ τὸ ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ θέσις τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή μας, στὰ σχολεῖα μας, στὸ ἔθνος μας, στὴν κοινωνία μας. Θέλουμε ἔθνος, σχολεῖα, κοινωνία, τὸν ἑαυτό μας, χωρὶς Χριστὸ ἢ μὲ τὸν Χριστό;

Ἐὰν βγάλουμε τὸν Χριστό, θὰ ὑποφέρουμε, δὲν θὰ χαροῦμε ἀληθινά, θὰ βασανιζόμαστε. Ἐὰν βάλουμε τὸν Χριστὸ στὴ ζωή μας, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ θέλη κόπο καὶ ἀγώνα, θὰ ἔχουμε ἀληθινὴ εἰρήνη, τὴν χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία εὔχομαι εἰς πάντας ὑμᾶς. Ἀμήν.

Ὁμιλία στὴν Τράπεζα τῆς Μονῆς στὶς 28.8.2006

users.uoa.gr/~nektar

Ιδού πως έπρεπε να αντιδρούν οι υπηρέτες της Ορθοδοξίας απέναντι στους μασόνους!

Το κείμενο που ακολουθεί το αλιεύσαμε από το καλό ιστολόγιο ΗΓΓΙΚΕΝ και είναι ενδεικτικό του ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΥ φρονήματος των “ΠΑΛΑΙΩΝ”  Χριστιανών. Φρόνημα που πλέον έχει αντικατασταθεί από αλλοιωμένες ή αλλοτριωμένες πεποιθήσεις στο νου “συγχρόνων” και “μοντέρνων” χριστιανών. Έτσι η λέξη ΟΜΟΛΟΓΙΑ έχει χαλαρά αντικατασταθεί από την λέξη “διπλωματία”, την λέξη “πολιτική” και στην χειρότερη περίπτωση από την αγία λέξη “Διάκριση”. Αποτέλεσμα τούτης της αλλοίωσης είναι ο απόλυτος ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ με τους εχθρούς του Χριστού. Φτάσαμε στο σημείο Ιερείς και Λαϊκοί, με “αντιαιρετικά” οφίκια να “υπομένουν” (άλλη μια λέξη που αντικατέστησε την ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΗΣ) την σατανολατρεία. Επειδή τα ράσα δεν κάνουν τον Παπά και τα μεγάλα λόγια δεν κάνουν τον Χριστιανό, ας αναλογιστούμε ΟΛΟΙ τις τεράστιες ευθύνες μας απέναντι στην Εκκλησία και Τον Ίδιο τον Κύριό μας και ας μετα-νοήσουμε. Οι καιροί ου μενετοί αδελφοί και Πατέρες… «Τίς γὰρ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ ἢ τίς μερὶς πιστῷ, μετὰ ἀπίστου;» Β´ Κορ. 6, 14

Τον Νοέμβριον του1949 απέθανε σημαίνον μέλος της κοινωνίας της Χαλκίδος και εγένετο αυτώ μεγαλοπρεπής κηδεία, καθ’ ην παρέστη ο Σεβ. Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Γρηγόριος μεθ’ ολοκλήρου του ιερατείου. Αλλά κατά τον επικήδειον λόγον απεκαλύφθη, ότι ο αποθανών ανήκεν εις την από πολλών ετών λειτουργούσαν και δρώσαν εν Χαλκίδι στοάν των μασόνων ο «Σκουφάς». Άμα τω ακούσματι ο παριστάμενος εν τω ναώ θερμουργός ιεροκήρυξ αρχιμ. Χριστόφορος Καλύβας ήρε φωνήν μεγάλην συγκλονίσασαν το πλήθος.«Αδελφοί και πατέρες! Ηκούσατε; Ο προ ημών νεκρός ήτο μασόνος, σεβάσμιος αρχιερεύς της στοάς. Ως κλήρος ουδεμίαν θέσιν έχομεν εις την κηδεία μασόνου» και αμέσως έβγαλε το επιτραχήλιον και απεχώρησεν εις το Ι. Βήμα. Μετά την έντονον ταύτην διαμαρτυρίαν τα πνεύματα των μασόνων και των φιλομασονικών στοιχείων της πόλης εξήφθησαν, έτριξαν τους οδόντας των οι οπαδοί της στοάς, ηπειλήθη ο ιεροκήρυξ, αλλ’ η Εκκλησία Χαλκίδος δια του στόματος του τε Μητροπολίτου και ιεροκήρυκος εκαυτηρίασε δριμύτατα τον μασονισμόν «ως σύστημα αντιχριστιανικόν και απορροφητικόν της πνευματικής ικμάδας ενός τόπου. Λεπτομερείας των εν Χαλκίδι συμβάντων, ως και πλήρη διαφώτισιν περίτης εν Ελλάδι δρώσης μασονίας, θα ίδη ο φίλος αναγνώστης εις το βιβλίον του ειρημένου ιεροκήρυκος «Εβραϊσμός και Τεκτονισμός» έκδοσις δευτέρα επηυξημένη, όπερ εκδίδεται προσεχώς και ιδιαιτέρως συνιστώμεν εις τους φίλους της «Σπίθας» αναγνώστας.

πηγή:(Βιβλίο «Ο ΕΛΕΓΧΟΣ», Επισκόπου Αυγουστίνου Ν. Καντιώτη)

Πατερική περίοδος Μία "περίοδος" που δεν τελείωσε ποτέ!

 

 Του  π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Έγινε σαφές ότι η προφητική εποχή συνδέεται αναπόσπαστα με την Αποστολική και την πατερική παράδοση και αυτή η πατερική παράδοση συνεχίζει την Αποστολική εποχή μέχρι τις ημέρες μας.

«Ένα θέμα που θέλει πολύ ξεκαθάρισμα είναι το θέμα της περιόδου της πατερικής παραδόσεως. Πού αρχίζει η πατερική παράδοση και πού τελειώνει; Για τους ίδιους τους Πατέρες της Εκκλησίας, η πατερική παράδοση αρχίζει από τον Αβραάμ, και λέγονται οι Πατέρες της Παλαιάς Διαθήκης, οι Πατέρες των Πατέρων ημών, και μερικές φορές, απλώς, οι Πατέρες ή και Προπάτορες και είναι οι προ του Νόμου, οι εν τω Νόμω, και μετά τον Νόμον. Έχει πολύ μεγάλη σημασία, ότι υπάρχουν Πατέρες προ του Νόμου, κατηλλαγμένοι με τον Θεό και φίλοι του Θεού, οι οποίοι μάλιστα έχουν φθάσει και στην εμπειρία της Θεώσεως προ του Νόμου. Έχει μεγάλη σημασία αυτό, για να μπορή κανείς να τοποθέτηση τα θέματα σωστά. Μετά έχουμε τους Αποστόλους, έχουμε την ενσάρκωση, την περίοδο μεταξύ ενσαρκώσεως και Πεντηκοστής, μετά έχουμε τα μετά την Πεντηκοστή».

Έτσι, συνεχής είναι η πατερική παράδοση στην Εκκλησία, χωρίς να διακόπτεται.

Στην Δύση οι θεολόγοι των Φράγκων ανέπτυξαν την θεωρία ότι η πατερική παράδοση περατώθηκε τον 8° αιώνα. Κατά την περίοδο των συγκρούσεων μεταξύ Φράγκων και Ρωμηών, οι Φράγκοι δεν αποδέχθηκαν ως Πατέρα τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, μόνον αργότερα θεώρησαν ότι ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός είναι ο τελευταίος Πατέρας της Εκκλησίας, οπότε με αυτόν τελείωσε η πατερική παράδοση.

«Στην εποχή της διαμάχης (μεταξύ Φράγκων και Ρωμαίων) ο Δαμασκηνός δεν θεωρείται Πατήρ της Εκκλησίας από τους Φράγκους. Οι Φράγκοι δέχθηκαν τον Δαμασκηνό τον 12° αιώνα ως Πατέρα της Εκκλησίας. Μέχρι τότε δεν τον εδέχοντο. Και γι’ αυτό κατέχει πολύ σπουδαία θέση η θεολογία του Ακινάτου στο Summa Theologica, ο οποίος συνέχεια επικαλείται κυρίως τον Αυγουστίνο, μερικούς άλλους Πατέρας και τον Δαμασκηνό.

Είχε μεταφρασθή τελικά ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός στα Λατινικά και τον δέχθηκαν ως Πατέρα της Εκκλησίας. Αλλά είναι ο τελευταίος Πατέρας της Εκκλησίας που έγραψε στα Ελληνικά, κατά τους Φράγκους. Γιατί όμως είναι ο τελευταίος Πατήρ της Εκκλησίας; Διότι όλοι οι άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας αντισταθήκανε στους Φράγκους επάνω στο θέμα του filioque. Οπότε, είναι δυνατόν τώρα να δεχθούν ως Πατέρες της Εκκλησίας αυτούς που δεν δέχονται το filioque; γι’ αυτό ο Δαμασκηνός έγινε ο τελευταίος Πατήρ της Εκκλησίας στην Ανατολή.

Στην Δύση τελευταίος Πατήρ της Εκκλησίας ήτανε ή ο Ισίδωρος Σεβίλλης ή ο Βερνάρδος εκ Κλερβώ. Γιατί όμως στην Δύση τελειώνει η πατερική παράδοση για τους Φράγκους; Διότι, η πατερική παράδοση για τους Φράγκους είναι κυρίως η ρωμαϊκή θεολογική παράδοση, η πατερική. Τώρα που έχουμε την φραγκική παράδοση, αυτή η θεολογία πλέον λέγεται σχολαστική θεολογία. Είναι η λατινική θεολογική παράδοση εν αντιδιαστολή προς την ρωμαϊκή. Κι επειδή οι Φράγκοι θεωρούσαν τον εαυτό τους ως καλύτερο και υψηλότερο και πιο έξυπνο λαό απ’ τους Ρωμαίους, γι’ αυτόν τον λόγο και η σχολαστική θεολογία θεωρείται ως πρόοδος επί της πατερικής θεολογίας και θεωρείται ανωτέρα της πατερικής θεολογίας.

Αυτή είναι η γραμμή που ακολουθούσαν οι δυτικοί θεολόγοι μέχρι προχθές. Εγώ, όταν σπούδασα σε παπικό σχολείο, αυτά μαθαίναμε. Υπήρχε πατερική θεολογία, μετά διαδέχθηκε την πατερική θεολογία η σχολαστική θεολογία. Και πιο υψηλή θεολογία που υπήρχε ποτέ σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας είναι το Summa Theologica του Θωμά του Ακινάτη.

Να πάρετε τα συγγράμματα που έγραφαν οι Έλληνες θεολόγοι μετά την Ελληνική Επανάσταση, να δήτε πως έχουν επηρεασθή από αυτές τις φράγκικες ιδέες, που κατέφθασαν και στη Ρωσία. Διότι, όταν οι Ρώσοι άρχισαν να γράφουν, δεν μπορούσαν να πουν ότι ο Δαμασκηνός είναι ο τελευταίος Πατήρ της Εκκλησίας, αλλά συνήθως τελειώνανε με τον Μέγα Φώτιο ως τον τελευταίο Πατέρα της Εκκλησίας.

Πάρτε τώρα τα Ελληνικά συγγράμματα, να ψάξετε πόσοι εδώ στην Ελλάδα λέγανε το ίδιο πράγμα, ότι ο Φώτιος είναι ο τελευταίος Πατήρ της Εκκλησίας, δηλαδή στην Ανατολή, και ο Ισίδωρος Σεβίλλης στην Δύση. Αυτός είναι ο συνήθης τρόπος του συγγράφειν πατρολογία και ιστορία δογμάτων κ.ο.κ. Δηλαδή μετά τον Μέγα Φώτιο, μας λέγανε ότι δεν έχουμε Πατέρες της Εκκλησίας».

Το ότι δεν θεωρούσαν τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό Πατέρα της Εκκλησίας, φαίνεται από το ότι δεν είχαν αποδεχθή τις αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου περί ιερών εικόνων. Όμως, αυτό δεν μπορεί να γίνη αποδεκτό από Ορθοδόξου απόψεως, γιατί ποτέ δεν τελείωσε η πατερική παράδοση. Γι’ αυτό αναδείχθηκαν ως Πατέρες ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, οι φιλοκαλικοί Πατέρες κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας κλπ.

«Οι Φράγκοι την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο την αποδέχθηκαν τον 12° αιώνα και τότε πλέον αποκαθίσταται και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ως ο τελευταίος Πατέρας της Εκκλησίας στην Ανατολή και ο Βερνάρδος ο εκ Κλερβώ ως ο τελευταίος Πατέρας στην Δύση, και αρχίζει αυτή η περίεργη παράδοση. Εκείνο που είναι παράδοξο, είναι ότι υπάρχει αυτός ο παραλληλισμός, που είναι περίεργο φαινόμενο, μεταξύ της φραγκικής παραδόσεως και της ρωσικής παραδόσεως.

Οι ελληνόφωνοι Ορθόδοξοι μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία δεν είχαν σκεφθή ποτέ ότι η πατερική παράδοση τελείωσε, διότι, γι’ αυτούς, πατερική παράδοση είναι και ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ο Νικήτας Στηθάτος, ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, όλοι οι μαθηταί του Γρηγορίου του Παλαμά. Και στην Τουρκοκρατία υπάρχει πατερική παράδοση, για μας. Και αυτή την παράδοση, ότι υπάρχει παράδοση και μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, αυτή την παράδοση την κατέστρεψε το Πανεπιστήμιο Αθηνών».

Οι Φράγκοι δεν γνώριζαν τους Ρωμηούς Πατέρες της Εκκλησίας. Για την ανάπτυξη της θεολογίας τους χρησιμοποίησαν μερικές απόψεις του ιερού Αυγουστίνου.

«Άλλους Πατέρας της Εκκλησίας, εκτός του Αυγουστίνου, δεν ξέρανε οι Φράγκοι. Επίσης, είχαν τον Αμβρόσιο. Άλλο μεγάλο πρόβλημα αυτό. Διότι δημιουργεί την εντύπωση ότι ο Αυγουστίνος ήταν μαθητής του Αμβροσίου, ενώ, αν κανείς κάνη μια αντιπαραβολή των διδασκαλιών του Αυγουστίνου περί αυτής της θεολογικής μεθόδου, ο Αμβρόσιος δεν έχει τέτοια πράγματα στα συγγράμματα του.

Ο Αμβρόσιος ακολουθεί κατά πόδας στην θεολογική του μέθοδο τους Καππαδόκες Πατέρες, τους οποίους και μεταφράζει και αντιγράφει, γιατί ξέρει άπταιστα Ελληνικά και διαβάζει και αυτούς. Και μάλιστα ο Ιερώνυμος κατηγορεί τον Αμβρόσιο ότι το βιβλίο του περί Αγίου Πνεύματος είναι μετάφραση του Μεγάλου Βασιλείου και τίποτε άλλο. Αντιγράφει κατά γράμμα τον Μέγα Βασίλειο στα θέματα περί Αγίας Τριάδος. Βέβαια, δεν κατηγορείται, αλλά απλώς το αναφέρει. Μετά, στα θέματα περί αποκαλύψεως στην Παλαιά Διαθήκη, ο Αμβρόσιος ακολουθεί κατά γράμμα τους προηγουμένους Πατέρας που έγραψαν στα Λατινικά, που συμφωνούν απόλυτα με τους Πατέρας που έγραψαν στα Ελληνικά. Καμία διαφορά δεν υπάρχει.

Ο Αυγουστίνος, υπό την επίδραση του μανιχαϊκού του παρελθόντος, χαράσσει τελείως καινούριες ερμηνείες. Οι ερμηνείες του περί θεοφανειών στην Παλαιά Διαθήκη καμία σχέση δεν έχουν, ούτε με τους παλαιότερους λατινοφώνους Πατέρες της Εκκλησίας, ούτε με κανέναν από τους ελληνοφώνους Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι μια τελείως πρωτότυπη, καινούρια γραμμή, στα θέματα αυτά, δηλαδή, περί αποκαλύψεως της Αγίας Τριάδος στην Παλαιά Διαθήκη κλπ.».

Η φραγκική αυτή θεωρία περί περατώσεως της πατερικής παραδόσεως με τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό ή με τον ιερό Φώτιο αναπτύχθηκε και από την ρωσική θεολογία, η οποία στην πατερική παράδοση συγκαταλέγει και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και προχωρεί σε νέες απόψεις.

«Αναπτύσσεται η αντίληψη μεταξύ των Φράγκων, οι οποίοι είχαν κατακτήσει τις δυτικές επαρχίες, ότι υπήρχε η πατερική θεολογία και την πατερική θεολογία την διαδέχεται η δική τους η θεολογία, όπως έχουμε ακριβώς με τους Ρώσους. Δεν υπάρχει κανένας Ρώσος Πατέρας της Εκκλησίας, τουλάχιστον εάν υπάρχουν δεν τους ονομάζουν Πατέρες της Εκκλησίας.

Οπότε, υπάρχει η αντίληψη μεταξύ των Ρώσων ότι η πατερική θεολογία τελείωσε ή με τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό ή με τον Μέγα Φώτιο ή υπάρχουν μερικοί Ρώσοι που μπορούν να «κολλήσουν» μέχρι τον Γρηγόριο τον Παλαμά στην πατερική θεολογία. Και μετά σταματάει η πατερική θεολογία, ουσιαστικά, και την πατερική θεολογία την διαδέχεται η ρωσική θεολογία. Για τους Ρώσους δηλαδή, υπάρχει αυτή η γραμμή, είναι μια πραγματικότητα».

Η τσαρική Ρωσία επηρεάσθηκε πολύ από την θεολογία των Φράγκων, κυρίως από την σχολαστική θεολογία και τον θεολογικό φεουδαλισμό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο καταδικάσθηκε στη Ρωσία και ο ησυχασμός ως αντιπατερικός στο πρόσωπο του Αγίου Μαξίμου του Βατοπαιδινού, του αποκαλουμένου Γραικού.

Η άποψη των Φράγκων και των Ρώσων ότι τελείωσε η πατερική παράδοση τον 8° αιώνα καταλήγει να υποστηριχθή ότι ο σχολαστικισμός των Φράγκων και η ρωσική θεολογία υπερέβησαν την πατερική παράδοση.

«Το σημαντικό, για να έχουμε υπ' όψη μας, είναι ότι οι Ρώσοι επηρεάσθηκαν πολύ από την Δύση, από πολύ νωρίς. Διότι, από τον καιρό που κατεδίκασαν επισήμως σε φυλάκιση τον Μάξιμο τον Βατοπαιδινό, τον λεγόμενο Γραικό, τον 16° αιώνα, είχαν καταδικάσει και τον Νείλο Σόρτσκι, ο οποίος ήταν αρχηγός των Ρώσων ησυχαστών.

Οι Ρώσοι είχαν ησυχαστικό μοναχισμό. Και φαίνεται ότι τότε ανέκυψε ένα κίνημα να εγκαταλείψουν αυτόν τον μοναχισμό, αντί ενός δυτικού τύπου της εποχής εκείνης. Εισήχθηκε ένας μοναχισμός στη Ρωσία μη αγιορείτικος. Αυτό, είναι φανερό, αφού κατεδικάσθη ο Μάξιμος ο Βατοπαιδινός και ο Νείλος. Μαζί τους κατεδικάσθη και ο μοναχισμός.

Στην ρωσική παράδοση οι αγιορείτες μοναχοί λέγονται οι «μη κτηματίες», ενώ οι άλλοι λέγονται οι «κτηματίες». Η μία παράταξη ήταν αυτή που έλεγε ότι είναι απαραίτητη η ακτημοσύνη για τον καλόγερο, όπως έλεγαν πριν, δεν μπορεί κανείς να είναι ασκητής, χωρίς να είναι ακτήμων. Και η άλλη έλεγε ότι τα κτήματα είναι απαραίτητα για τον μοναχισμό και πρέπει να έχουν κτήματα. Και τότε εισήχθη η περίεργη παράδοση στη Ρωσία, κατά την οποία τα Μοναστήρια στη Ρωσία όχι μόνον είχαν κτήματα, αλλά είχαν και δούλους, όπως είχαν τα Μοναστήρια των Φράγκων.

Τα Μοναστήρια των Φράγκων είχαν πάντοτε ως Ηγούμενο έναν Φράγκο και οι περισσότεροι καλόγεροι δεν ήσαν Φράγκοι. Αυτός ο μοναχισμός με δουλοπάροικους εισήχθη και στη Ρωσία. Όταν ανεπτύχθη η τάξη των μουζίκων στη Ρωσία, κυρίως με τις μεταρρυθμίσεις του Πέτρου του Μεγάλου, μπήκε στη Ρωσία ο ευρωπαϊκός φεουδαλισμός, με την υποταγή των ανθρώπων αυτών. Και τα Μοναστήρια ήταν φεουδαλικά ιδρύματα.

Με την εμφάνιση αυτής της σχολαστικής θεολογίας, έσβησε ο μοναχισμός στη Ρωσία. Μετά, ο ησυχασμός ξαναμπήκε το 1817 με τα πνευματικά τέκνα του Παϊσίου Βελιτσκόφσκι. Κι έτσι άρχισε η αναβίωση του ησυχαστικού μοναχισμού, που επηρέασε τόσο πολύ τον Ντοστογιέφσκι. Φαίνεται σαφώς. Και μετά επηρέασαν και τους σλαβοφίλους, αλλά κατά τρόπο ρομαντικό και όχι ουσιαστικό. Διότι οι σλαβόφιλοι θεολόγοι είναι άλλο πράγμα. Πρέπει και αυτοί να μας απασχολήσουν.

Στους Ρώσους πάντως, ήλθε η ιδέα ότι η πατερική θεολογία τελείωσε. Διότι δεν μπορούσαν οι Ρώσοι να παραδεχθούν την ιδέα ότι μπορούν οι Ρωμηοί, με την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, να είναι οι ησυχαστές της πατερικής παραδόσεως. Διότι τώρα, με την ανάπτυξη της Αγίας Ρωσίας οι Ρώσοι γίνονται κληρονόμοι, όχι μόνο των πολιτικών, αλλά και των θεολογικών δικαιωμάτων της Ρωμηοσύνης, οπότε αυτοί πρέπει να γίνουν οι κατ' εξοχήν κληρονόμοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οπότε, έγιναν δεκτικοί της θεωρίας των Φράγκων, περί τερματισμού της πατερικής παραδόσεως.

Στην φραγκική παράδοση, όμως, η πατερική θεολογία τερματίσθηκε κατά τρόπο θεολογικό και πολιτικό, διότι, όταν οι Φράγκοι προσέθεσαν το Φιλιόκβε στο Σύμβολο της Πίστεως, αμέσως βρήκαν την αντίδραση όλων των Ρωμαίων θεολόγων της αυτοκρατορίας και στην Δύση και στην Ανατολή. Διότι και οι λατινόφωνοι και οι ελληνόφωνοι Ρωμαίοι αντέδρασαν στην εισαγωγή του Φιλιόκβε στο Σύμβολο της Πίστεως και στο δόγμα του Φιλιόκβε. Αυτό σημαίνει ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας, επειδή επολέμησαν το Φιλιόκβε, ήταν αδύνατο να θεωρηθούν από τους Φράγκους ως Πατέρες της Εκκλησίας.

Γι’ αυτόν τον λόγο και κατ' αυτόν τον τρόπο, επειδή οι Ρωμαίοι Πατέρες της Εκκλησίας πολέμησαν το Φιλιόκβε, οι Φράγκοι ετερμάτισαν αυτομάτως την πατερική παράδοση με τον Ιωάννη Δαμασκηνό. Διότι, ο Ιωάννης Δαμασκηνός είναι ο τελευταίος Πατήρ της Εκκλησίας, ο οποίος δεν πολέμησε το Φιλιόκβε, τουλάχιστον ανοικτά, αν και ο ίδιος δίδασκε σαφώς ότι το άγιον Πνεύμα εκπορεύεται εκ μόνου του Πατρός.

Γι’ αυτό και ο Θωμάς ο Ακινάτης λέγει ότι επηρεάσθηκε από τον θεοδώρητο Κύρου πάνω σε αυτό το θέμα. Ομολογεί ο Θωμάς ο Ακινάτης ότι ο Δαμασκηνός είναι εναντίον του filioque. Αλλά ήταν γνωστόν στους Φράγκους ότι ο Ιωάννης Δαμασκηνός ήταν εναντίον του filioque. Γι’ αυτό ακριβώς δεν τον είχαν ως Πατέρα της Εκκλησίας από την αρχή. Ως Πατήρ της Εκκλησίας γίνεται αποδεκτός ο Ιωάννης Δαμασκηνός μόνον κατά τον 12° αιώνα μαζί με την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. Επισήμως και ο Δαμασκηνός είναι υπέρ των εικόνων και υπέρ της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου και είναι και κατά του filioque βέβαια. Αλλά μετά έγινε συμβιβασμός μεταξύ των κατακτηθέντων Ρωμαίων της Ρώμης και των Φράγκων και από τον συμβιβασμό αυτό βγήκε η αναγνώριση της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου και του Ιωάννου Δαμασκηνού από τους Φράγκους, εφ’ όσον οι Ρωμαίοι της Δύσεως, είχαν πλέον δια της βίας δεχθή το filioque.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ότι και οι Ρώσοι και οι Φράγκοι, όταν λένε ότι τερματίζεται η πατερική θεολογία, εννοούν με αυτόν τον τερματισμό, ότι υπάρχει κάποια διαδοχή που είναι καλύτερη από την προηγούμενη κατάσταση. Διότι στην φραγκική παράδοση η φραγκική θεολογία είναι καλύτερη από την πατερική θεολογία. Δεν είναι απλώς συνέχεια, αλλά υπερέχει της πατερικής παραδόσεως. Γι’ αυτό και η προπαγάνδα είναι ότι τερματίζεται η πατερική θεολογία και μετά αρχίζει η σχολαστική. Η σχολαστική θεολογία υπερέχει της πατερικής θεολογίας. Εδώ στην Ελλάδα δεν μπορούν να το φαντασθούν αυτό το πράγμα. Και οι Ρώσοι είχαν βέβαια μια περίεργη γραμμή. Γι’ αυτούς ξέπεσε το Βυζάντιο από την πατερική θεολογία με την άλωση της αυτοκρατορίας κλπ.».

Αυτή την σχολαστική και φεουδαλιστική θεολογία της τσαρικής Ρωσίας συνήντησαν οι μαρξιστές και πολέμησαν τον Χριστιανισμό. Όμως, μια τέτοια δυτικής προελεύσεως θεολογία δεν είναι Ορθόδοξη πατερική θεολογία, αλλά είναι παρέκκλιση από αυτήν.

«Οι μαρξιστές δεν ξέρουν τον Θεό της Ορθοδοξίας. Οι Ρώσοι μαρξιστές ξέρουν τον θεό της τσαρικής Ρωσίας, αλλ’ αυτός είναι ο θεός των Φράγκων, ο θεός της μεταφυσικής και της φιλοσοφίας, όχι της πατερικής παραδόσεως και του ησυχασμού, της εμπειρίας, της Θεώσεως και του φωτισμού. Δεν είναι αυτός ο Θεός της τσαρικής Ρωσίας. Διότι η τσαρική Ρωσία τον 16ον αιώνα επισήμως κατεδίκασε τον ησυχασμό, όταν φυλάκισαν τον Μάξιμο τον Αγιορείτη και πέθανε στην φυλακή, που σημαίνει ότι η ρωσική παράδοση διαμορφώθηκε μακριά από την πατερική παράδοση. Οι Ρώσοι έχουν δική τους παράδοση.

Γι’ αυτό έχουν απατηθή οι Έλληνες, τόσα χρόνια με την προπαγάνδα του Κοραή, που νομίζουν ότι θα μιμηθούν τους Ρώσους. Σε ποια εποχή να μιμηθούν τους Ρώσους; Αν κανείς υπολογίση, όταν έγραφε ο Κοραής να μιμηθή η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος την τσαρική Ρωσία, αυτή είχε φεουδαλισμό και η Εκκλησία υπεστήριζε τον φεουδαλισμό εκείνα τα χρόνια, την δουλεία των Ρώσων, των μουζίκων δηλαδή».

Το νεοελληνικό Κράτος αποδέχθηκε τις θεωρίες του Κοραή και αποδεσμεύθηκε βίαια από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με εκκλησιαστικές και θεολογικές συνέπειες.

«Αυτό σημαίνει, ότι το Υπουργείο Παιδείας χάραξε αμέσως γραμμή Αδαμαντίου Κοραή. Κατ' αυτόν τον τρόπο καταστράφηκαν τα θεμέλια της πατερικής θεολογίας και αντικαταστάθηκαν αυτά τα θεμέλια με φραγκεμένη ρωσική θεολογία και πράξη. Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Η θεολογία πάει μαζί με την πράξη».

Στην νεώτερη εποχή έγιναν σύντονες προσπάθειες αλλοιώσεως των θεμελίων της πατερικής παραδόσεως.

«Στο νεοελληνικό Κράτος, η Ορθοδοξία είχε ξεριζωθή θεμελιωδώς, δηλαδή από την εσωτερική συνοχή, την παραδοσιακή, με το παρελθόν και ούτε ίχνος υποψίας δεν είχαν περί της πατερικής θεολογικής μεθόδου. Όχι που δεν την καταλαβαίνανε δηλαδή, ίχνος κατανοήσεως δεν είχε μείνει. Τίποτε δεν είχε μείνει, απολύτως τίποτε. Ούτε ξέρανε πλέον τι είναι Θεός, ούτε ξέρανε τι είναι ο φωτισμός, ούτε ξέρανε τι είναι η κάθαρση, ούτε ξέρανε πώς οι Πατέρες ερμηνεύουνε την Αγία Γραφή κ.ο.κ. Ξέρανε ακροθιγώς μόνον ορισμένα πατερικά πράγματα».

Ευτυχώς στις ημέρες μας έχουμε κατανοήσει αυτήν την ζημία και επανερχόμαστε στην γνήσια ησυχαστική πατερική παράδοση. Γενικά, οι Πατέρες είναι διάδοχοι των Αποστόλων και των Προφητών και η πατερική παράδοση συνδέεται αναπόσπαστα με την εκκλησιαστική ζωή.

Πηγή: Σεβ. Ναυπάκτου Ιεροθέου: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη". Τόμος Α'.