Η Αγία Νίνα η ξαδέρφη του Αγίου Γεωργίου - Φωτίστρια της Γεωργίας

Η Αγία Νίνα είναι Ισαπόστολος της Γεωργίας, και εξαδέλφη του Αγίου Γεωργίου του τροπαιοφόρου. Γεννήθηκε στα τέλη του 3ου αι. στην Καππαδοκία. Κατάγονταν από αριστοκρατική οικογένεια. Πατέρας της ο Ζαβουλών, φημισμένος στρατιωτικός στην αυτοκρατορική αυλή της Ρώμης. Μητέρα της η Σωσσάνα, αδελφή του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ιουβεναλίου.



Όταν η Αγία Νίνα έγινε δώδεκα χρονών, οι γονείς της αποφάσισαν να αφιερώσουν την υπόλοιπη ζωή τους στο Θεό. Πούλησαν όλη τους την περιουσία και την μοίρασαν στους φτωχούς. Ο Ζαβουλών έφυγε και εξαφανίστηκε στην έρημο του Ιορδάνου. Η Σωσσάνα όμως, έφυγε στα Ιεροσόλυμα, και από τον επίσκοπο αδελφό της, τοποθετήθηκε διακόννισα στον ιερό ναό της Αναστάσεως του Κυρίου, για να φροντίσζει τις φτωχές και άρρωστες γυναίκες. Την Αγία Νίνα παρέδωσαν στην ευλαβέστατη γερόντισσα Νιοφόρα για να την αναθρέψει.



Η Αγία Νίνα έμαθε καλά την Αγία Γραφή και τα λειτουργικά κείμενα. Όταν έμαθε την ιστορία του άρραφου χιτώνα, άρχισε να προσεύχεται στην Υπεραγία Θεοτόκο να την αξιώσει να προσκυνήσει τον χιτώνα του Κυρίου. Η Παναγία εισάκουσε τις προσευχές της, και δίνοντάς της στο χέρι έναν σταυρό κατασκευασμένο από κληματόβεργες, για να την προστατέψει από ορατό και αόρατο εχθρό, της είπε να πάει στη Γεωργία να κυρήξει το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, και να βρει τον άρραφο χιτώνα Του. Όταν ξύπνησε η Αγία Νίνα, είδε να κρατά στο χέρι της, στην πραγματικότητα, τον σταυρό, ο οποίος φυλάσσεται επαργυρωμένος μέχρι σήμερα στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην Σιών, στην Τιφλίδα της Γεωργίας.

Με την βοήθεια αυτού του Ιερού Σταυρού, δοσμένο από τα χέρια της Παναγίας μας, κήρυξε η Αγία Νίνα το Ευαγγέλιο, και βρήκε επίσης τον άρραφο χιτώνα. Έκανε θαύματα πολλά, πίστεψε ακόμα και ο ειδωλολάτρης βασιλεύς Μίριαν, από θαύμα που έκανε και στον ίδιο, και ζήτησε μαζί με την Αγία Νίνα, από τον Μέγα Κωνσταντίνο στο Βυζάντιο, ομάδες μορφωμένων Ορθοδόξων Ιερέων, να μεταβούν στην Γεωργία και να βαπτίσουν όλον τον λαό της, 5.000.000 κατ. στους ποταμούς Κούρα και Αράγβι, και να θεμελιώσουν την εκκλησία του Χριστού.



Μετά από πολλά γόνιμα χρόνια αποστολικής διακονίας, παρέδωσε το πνεύμα της ειρηνικά στα χέρια του Χριστού, στις 14 Ιανουαρίου, πιθανότατα του έτους 338, και σε ηλικία εξήντα επτά ετών, αφού πρώτα παρήγγειλε να ταφεί στο φτωχικό καλύβι όπου βρισκόταν εκείνη την ώρα. Ο βασιλιάς, ο επίσκοπος και όλος ο λαός, θρηνώντας για το θάνατο της μεγάλης αθλήτριας της πίστεως, θέλησαν να μεταφέρουν το λείψανό της στον καθεδρικό ναό της Μτσχέτα. Παρ’όλες τις προσπάθειές τους όμως, δεν μπόρεσαν να μετακινήσουν το φέρετρο της Αγίας από τον τόπο της εκλογής της. Έτσι την έθαψαν εκεί στην ταπεινή της καλύβα, στο χωριό Μπόντμπε.



Αργότερα ιδρύθηκε εκεί, γυναικεία μονή προς τιμήν της. Ο Πανάγαθος Θεός δόξασε την Αγία Νίνα διατηρώντας το σώμα της άφθαρτο. Τον πρώτο «σπόρο» της Ορθοδοξίας στην Γεωργία, τον έσπειρε ο Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος και ο Σίμων ο Κανανίτης από την εποχή των Αποστόλων, αλλά η πραγματική νίκη του Χριστιανισμού πραγματοποιήθηκε περί τα μέσα του 4ου αι. μέσω της Ισαποστόλου Αγίας Νίνας.



Ο πρώτος ναός της Αγίας Νίνας στην Ελλάδα, κτίζεται στην Αιδηψό της Ευβοίας, στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, μαζί με της μητέρας του Αγίου, της Αγίας Πολυχρονίας.





ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ.

Ηχος πλ. α΄ . Τον συνάναρχον Λόγον.





Ως ωραίοι οι πόδες σου οι ζηλώσαντες, ακολουθήσαι ταις τρίβοις των αποστόλων Χριστού, Νίνα σκεύος Παρακλήτου παμφαέστατον’ όθεν τιμώντες σε πιστώς, Γεωργίας φρυκτωρέ, φωτόλαμπρε, σε αιτούμεν’ ημών τα σκότη λιταίς σου, της αγνωσίας πόρρω σκέδασον.





Απολυτίκιον Αγ. Πολυχρονίας.

Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.





Ζωήν την αιώνιον επιποθούσα σεμνή, φθαρτών κατεφρόνησας και ηδονών κοσμικών, Χριστόν αγαπήσασα· όθεν Πολυχρονία, συν υιώ Γεωργίω, θείω τροπαιοφόρω, μαρτυρίου μετέσχες· διό σε μακαρία, πίστει γεραίρομεν.



πηγή: τρελογιαννης

σχολικός τσελεμεντές (β’ τόμος)

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς



Δημοσιεύσαμε την προηγούμενη εβδομάδα τον «πρώτο τόμο του σχολικού τσελεμεντέ». Τα υλικά παρασκευής του αντλήθηκαν από τα βιβλία Γλώσσας των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου.

Στο παρόν άρθρο θα καταγράψουμε το εδεσματολόγιο, τις συνταγές μαγειρικής των υπολοίπων τάξεων του Δημοτικού καθώς και του Γυμνασίου.



Γράμματα πολλά μπορεί να μην μαθαίνουν οι μαθητές, αλλά είναι σίγουρο ότι περατώνοντας την εννιάχρονη υποχρεωτική, κατά το Σύνταγμα, εκπαίδευση, θα γνωρίζουν επαρκώς τα μυστικά της κουζίνας και την περιποίηση της δέσποινας κοιλίας τους.



Λέγαμε παλιότερα ότι η Εκπαίδευση εγκατέλειψε την ψυχή του παιδιού και στράφηκε μονομερώς στον εγκέφαλό του, για να θεραπεύσει τις ανάγκες του κράτους, της βιομηχανίας και των επιχειρήσεων.



Τώρα με την κρίση και την τρομακτική ανεργία εγκαταλείπει την χρησιμοθηρική της αποστολή και στρέφεται στο στομάχι του μαθητή για να θεραπεύσει τις ανάγκες του σώματός του. Εκπαίδευση, δηλαδή, σαρκολατρική, ηδονοθηρική.



Αποστολή πια του εκπαιδευτικού δεν είναι να μεταδίδει γνώσεις και ήθος - αυτά είναι μισητά πράγματα- αλλά να μεταβληθεί σε «βοηθό μάθησης» σε «εμψυχωτή ομάδας της τάξης» σ’ ένα είδος «σεφ», αρχιμάγειρα.



Για το «Νέο Σχολείο» προτιμότερη είναι η διδαχή μιας συνταγής για «μακαρόνια με κιμά», παρά το απόσπασμα από τον «Επιτάφιο» του Περικλή, ο ύμνος στην δημοκρατία, που περιείχαν τα παλαιότερα βιβλία.



«Ώρα με την ώρα μακραίνουμε απ’ όλα όσα θα μπορούσαν να μας γνωρίσουν τον αληθινό εαυτό μας. Κόβουμε τις ίδιες μας τις ρίζες ή προδίδουμε την ιστορική μας μνήμη. Αγνοούμε την αλήθεια του αρχαίου ρητού: Γένοιο οίος έσσι μαθών ή, όπως με άλλα λόγια την εξέφρασε ο Χριστός: Ουκ έχουσιν ρίζαν εν εαυτοίς αλλά πρόσκαιροι εισίν…». (Δ. Πικιώνης).



Συνεχίζουμε τις σχολικές συνταγές.



Ε΄ Δημοτικού.



Στη σελ. 29 του β΄ τεύχους της Γλώσσας, στην ενότητα που είναι αφιερωμένη στα Χριστούγεννα, διαβάζουμε: «Τη μέρα της χριστουγεννιάτικης γιορτής στο σχολείο, μπορείτε να ασχοληθείτε με ζαχαροπλαστική! Φτιάξτε κορμό με μπισκότα…».

Και ακολουθεί η συνταγή. Την ημέρα της πιο όμορφης, χαρούμενης και συγκινητικής σχολικής γιορτής, τα παιδιά δεν θα ψάλλουν κάλαντα, αλλά θα μαγειρεύουν. Τι να πει κανείς;



Στ’ Δημοτικού.



Σελ 48. α΄ τεύχος Γλώσσας.

Συνταγή: «Μακαρόνια με κιμά». Στην επόμενη σελίδα συνταγή για πάρτι «Ρολό για φάγωμα» (Το οποίο είναι φτιαγμένο με τυρί, ζαμπόν, καρότα και λοιπά «χάδια της κοιλιάς»).

Σελ. 52: Συνταγή: «Φασολάκια βραστά». (Μέσω του κειμένου τα παιδιά υποτίθεται θα μάθουν την προστακτική έγκλιση. «Καθαρίστε και πλύντε τα φασολάκια…»).

Σελ. 55. Ολοσέλιδη διαφήμιση του «Ανθότυρου».

Τετράδιο Εργασιών, α΄ τεύχος, σελ. 33.

Συνταγή «Ομελέτα καραβάκι».

Σελ. 41 του ιδίου βιβλίου. Εξωτική συνταγή από τη Μοζαμβίκη: «το φούφου».

Στο β΄ τεύχος της Γλώσσας, σελ. 42-43, περιέχεται κείμενο με τίτλο «οδηγίες χρήσης καφετιέρας». Μαθαίνουν τα παιδιά να φτιάχνουν καφέ. Ερωτηθείσα η κυρά-Δραγώνα, πριν αποπεμφθεί κλωτσηδόν από το διαβίου υπουργείο τους, για την χρησιμότητα και την καταλληλότητα των κειμένων, από Θεσσαλονικιό δημοσιογράφο απάντησε: «Για να μαθαίνουν τα παιδιά να κάνουν καφέ στους γονείς τους». Ακούς απάντηση! Ας μάθουν να στρίβουν και τσιγάρο, λοιπόν. Έξοχη οικογενειακή αγωγή. (Στο Τετράδιο Εργασιών, α΄ τεύχος, στη σελ. 61 φιλοξενείται κεφάλαιο με τίτλο «Οδηγίες χρήσης κλιματιστικού». Ερωτώ: υπάρχει περίπτωση να χαλάσει το κλιματιστικό και να αναθέσουμε στο 12χρονο παιδί μας να το επισκευάσει; Να προσέχουν οι γονείς μήπως δουν καμιά φορά τον κανακάρη τους σκαρφαλωμένο σε σκάλα σκαλίζοντας και επιδιορθώνοντας το …ψυχροαεροποιό μηχάνημα).



Α΄ Γυμνασίου.



Τετράδιο Εργασιών, Νεοελληνική Γλώσσα, σελ. 40. Συνταγή: «Σπαγγέτι μαρινάρα βήμα- βήμα».

Στις σελ. 60-80 του βιβλίου «Νεοελληνική Γλώσσα» φιλοξενείται ενότητα αφιερωμένη στη διατροφή και την υγεία. Το ίδιο είχε επαναληφθεί στην Στ΄ Δημοτικού. Σε δυο σελίδες προτείνονται προγράμματα υγιεινής διατροφής πανάκριβα κατάλληλα για εύπορους καλοφαγάδες.



Β΄ Γυμνασίου.



Τετράδιο Εργασιών, Νεοελληνικής Γλώσσας, σελ. 15.

Συνταγή: «Μαγειρίτσα με άγρια χόρτα» και δίπλα «Τσουρέκια παραδοσιακά». (Παράδοση; Τι είναι αυτό, τρώγεται

«Νεοελληνική Γλώσσα», σελ. 16.

Συνταγή: «Τοματοκεφτέδες» (Κυκλάδες).

Στην σελ. 118 του βιβλίου περιέχεται ένα ακατανόητο, προβληματικό κείμενο, ερανισμένο από το βιβλίο του Τ. Λενέν με τίτλο «Συμφωνία με τον διάβολο». Μια κοπέλα με το φίλο της, τον Νταβίντ, γιορτάζουν τα γενέθλιά της. Οι γονείς λείπουν. Ο Νταβίντ όμως παίρνει ναρκωτικά. Κάποια στιγμή πεινούν και η ανώνυμη νέα πετάγεται να πάρει μια πίτσα. Την αγοράζει και αίφνης θυμάται να τηλεφωνήσει σε μια γραμμή βοήθειας (S.O.S. Ναρκωτικά). Τους εξηγεί το πρόβλημα και σημειώνει τις συμβουλές πάνω στο κουτί της πίτσας. Ερώτηση: ένα τόσο σοβαρό θέμα που θερίζει εκατοντάδες οικογένειες και απειλεί απροκάλυπτα νέα παιδιά, είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με τόση ελαφρότητα; Τι δουλειά έχουν οι πίτσες και οι μακαρονάδες με την φρίκη των ναρκωτικών;



Γ΄ Γυμνασίου.



Τετράδιο Εργασιών, Νεοελληνική Γλώσσα, σελ. 15 «Μια παραδοσιακή ελληνική συνταγή: κολοκυθοκεφτέδες»..

Εδώ τελειώνει η διατροφική περιήγηση στα σχολικά βιβλία. Οι συνταγές που περιέχονται είναι περίπου τριάντα (30). Τριάντα συνταγές, όταν δεν βρίσκεις στα βιβλία αυτά αριστουργήματα του ελληνικού λόγου εν τη διαχρονία του. Δηλαδή, όχι μόρφωση εδραία, αφυπνιστική και ελευθερογόνο, αλλά αποβλακωτική, στενόμυαλη, φιλήδονη, «καντιποτένια». Πουθενά ο ηρωισμός, η αυτοθυσία, το φιλότιμο, «το εύδαιμον και ελεύθερον», αλλά κιμάδες, πίτσες και κολοκυθοκεφτέδες.



Μαθαίνουμε και για το μάθημα της ιστορίας του «Νέου Λυκείου» ότι ξεπαστρεύεται με το πονήρευμα της μετατροπής του σε επιλεγόμενο. Ποιος μαθητής θα επιλέξει την όλβιον ιστορική μάθηση και παίδευση; Τι χρειάζεται η ιστορία και η μνήμη στην εποχή του μνημονίου και της υποδούλωσης; Πικρές οι ρίζες της παιδείας, πικρότεροι, δηλητήριο, και οι καρποί της. Μιζέρια, τιποτοκρατία, κατάθλιψη παντού. Ένα τεράστιο σάβανο απλώθηκε πάνω από τα πάλαι ποτέ «ρόδινα ακρογιάλια» της αγαπημένης μας πατρίδας. Μόνο μια παρήγορη φωνή μας απέμεινε: « Εν τω κόσμω θλίψην έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

Ο Στάθης ανέλαβε αντί Εκκλησιαστική δράση!!!

Φαίνεται ότι ο Στάθης της «Ε», πήρε τη σκυτάλη από τους …εκλιπόντες «Ιούς»!!!

Δεν εξηγείται διαφορετικά το επαγγελματικό του μένος κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας, σήμερα ακριβώς που εντείνονται οι καθεστωτικές προσπάθειες εναντίον του αντι-ιμπεριαλιστικού, αντικαθεστωτικού και αντινεοταξικού λόγου και πράξης πολλών μαχητών μοναχών και κληρικών.

Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο Στάθης, αγανακτεί μόνο με τους παπάδες εκείνους που στρέφονται κατά της κατοχικής κυβέρνησης και των διεθνών προστατών της. Μόνο από το λόγο και τις πράξεις εκείνες που κτυπούν την παγκόσμια ιμπεριαλιστική τάξη και τα ποικίλα όργανά της.

Ο Στάθης ΣΙΩΠΑ πάνω στο λόγο και στις πράξεις της εκκλησιαστικής γραφειοκρατικής ιεραρχίας που συναινούν και προωθούν τους καθεστωτικούς σχεδιασμούς!!!!

Τόσο «αμερόληπτος» και «ανεξάρτητος» είναι ο φίλτατος Στάθης…



Το έχουμε γράψει στο άρθρο:

«Οι εφεδρείες των «αριστερών» άλλοθι»

ΕΔΩ:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5225



Στο σημερινό του άρθρο βρόντηξε και άστραψε ο Στάθης εναντίον του Μητροπολίτη Πειραιώς.



Ξαφνικά ο Στάθης, ενώ ο κόσμος καίγεται και υφαίνονται ποικίλα σχέδια ολοκληρωτικής υπονόμευσης της εθνικής μας υπόστασης, ο Στάθης θυμήθηκε κάποιες δηλώσεις του Μητροπολίτη αρκετά παλιές και πολλαπλά σχολιασμένες τότε που διατυπώθηκαν…



Η πονηρία της δήθεν «αριστερής» προοδευτικότητας συνίσταται σε τούτο: Να μη μιλάς τότε που το γεγονός είναι νωπό, αλλά πολύ αργότερα για να το παρουσιάζεις αφοριστικά και κατά τρόπο «βολικό».



Το σπουδαιότερο: Να αποφεύγεις τις κακοτοπιές της «ταύτισης» με το καθεστώς, τα ποικίλα ανδρείκελά του και τα κραγμένα «παπαγαλάκια» του.



Αν μίλαγε τότε ο Στάθης θα ταυτιζόταν με το ισραηλινό κράτος της διεθνούς ιμπεριαλιστικής κακουργίας, με τη Ντόρα, τους καμπουράκηδες και τους λοιπούς πολιτικούς και δημοσιογραφικούς μαϊντανούς του καθεστώτος…



Έτσι, έρχεται σήμερα να επιτεθεί με ασυνήθιστη αγριότητα, μπαμπεσιά και με μεθόδους σταλινικού τύπου κατά του Μητροπολίτη του Πειραιά.



Διαβάστε εδώ:

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=240246



ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ:



α). Ο Στάθης χρησιμοποιεί την ταχυδακτυλουργική μέθοδο και τη σταλινική συνταγή του αφοριστικού στιγματισμού: Μέθοδος των «Ιών»



Η ταχυδακτυλουργική του δολιότητα συνίσταται σε τούτο: Παρακάμπτει, ακριβέστερα δολοφονεί, την ενότητα και τη συνοχή των απόψεων του Μητροπολίτη, αποσυναρμολογεί και ταξινομεί το λόγο του σε λεκτικά σχήματα και «ψαρεύει» τα σχήματα που τον βολεύουν για να στιγματίσει και να αφορίσει τον κληρικό.



Έτσι φαίνεται σαν ο Μητροπολίτης να βρίζει τους Εβραίους φυλετικά και τους ομοφυλόφιλους σαν «νοσηρά» άτομα.



Με το τέχνασμα αυτό ο Στάθης «απελευθερώνεται» για να εφαρμόσει τη σταλινική συνταγή: του στιγματισμού κάθε αντιπάλου ως «ακροδεξιού», «φασίστα», κ.λπ…



β). Η ουσία, όμως και το νόημα των λόγων του Μητροπολίτη ήταν εντελώς διαφορετικά και δεν ήταν λέξεις πεταγμένες χωρίς ΣΥΝΟΧΗ: ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ.



Ο Μητροπολίτης καυτηρίαζε το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, τη διεθνή κερδοσκοπική μηχανή αυτού του συστήματος, το πλέγμα της πλανητικής Νέας Τάξης που έχει επιβάλει κατοχή στην Ελλάδα και προωθεί τις πρακτικές που ισοπεδώνουν τους συνεκτικούς ιστούς των κοινωνιών και διαλύουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Μέσα εδώ ενέταξε ο Μητροπολίτης και την προώθηση της πανσεξουαλικότητας, της ομοφυλοφιλίας και άλλων κοινωνικών και ψυχολογικών διαστροφών.



Αυτή ήταν η ουσία, το «περιεχόμενο» του λόγου του. Και με αυτήν την έννοια μίλησε για «διεθνή σιωνισμό» και ΟΧΙ σαν να είναι οι Εβραίοι, ως φυλή και λαός, πέτρα του σκανδάλου..,



Σίγουρα η αντίληψη ότι πίσω από τα δεινά της ανθρωπότητας βρίσκεται ο «διεθνής σιωνισμός» μένει σε μια αστυνομική και «συνωμοτική» ερμηνεία της ιστορίας.



Δεν μπορούμε όμως να περιμένουμε θεωρητική, κοινωνική και πολιτική ακρίβεια από τους ανθρώπους που αγωνίζονται εναντίον της Νέας Τάξης και του πλανητικού ιμπεριαλισμού.



Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού που αντιστέκεται στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης και στρέφεται εναντίον της πλανητικής βαρβαρότητας και εναντίον των κατοχικών της ανδρεικέλων, δεν έχει σαφή και ακριβή θεωρητική και πολιτική σύλληψη των πραγμάτων.



Η ΟΥΣΙΑ, όμως δεν είναι το ΓΕΝΙΚΟ θεωρητικό, κοινωνικό και πολιτικό λάθος (εξάλλου δεν ευθύνονται οι λαοί γι αυτό, ούτε οι παπάδες, αλλά οι «αριστεροί» και οι Στάθηδες με τους αφορισμούς τους), ΑΛΛΑ το βαθύτερο νόημα των λόγων και των πράξεων.



Και τα λόγια, καθώς και οι πράξεις του Μητροπολίτη στρέφονται ΣΑΦΩΣ και ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ εναντίον των διεθνών δημίων και ληστών, εναντίον των δυνάμεων της κατοχής μας, έστω και αν δαιμονοποιεί το διεθνή σιωνισμό…



Διαβάστε και τη δική μας κριτική στο άρθρο:

«Με το δάκτυλο στη σκανδάλη για να πυροβοληθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία»

ΕΔΩ:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5238



Θα μπορούσε ο «αριστερός» Στάθης να κριτικάρει αυτήν τη δαιμονοποίηση του σιωνισμού, να δείξει ότι το κεφάλαιο και το χρήμα είναι μια σχέση κοινωνική ΥΠΕΡΑΝΩ των συνωμοτικών ιδεολογημάτων κ.λπ…



Ο Στάθης, βεβαίως, δεν νοιάζεται για όλα αυτά. Τον ενοχλεί άλλο: Ότι οι παπάδες «ξυπνούν» και αρχίζουν να μιλούν ΠΟΛΙΤΙΚΑ, αρχίζουν δηλαδή να αμφισβητούν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα (έστω με τις συγχύσεις τους) και να κινητοποιούνται εναντίον της Νέας Τάξης και των εγχώριων καθεστωτικών υπαλλήλων τους…



Ο Στάθης «αγανακτεί» επειδή ΑΓΑΝΑΚΤΕΙ το καθεστώς με αυτήν την κινητικότητα των παπάδων, με τους προβληματισμούς τους, με την κριτική τους κατά των μορφών της σήψης και των διαστροφικών πολιτικών που προωθεί το καθεστώς και τα «αριστερά» τους δεκανίκια: Αλλοδαπή εισβολή, μουσουλμανική απειλή, διάβρωση και ισοπέδωση των αξιών και των ηθών, ομοφυλόφιλοι και πολλά άλλα διαστροφικά νοσήματα της αποσύνθεσης…



Ο Στάθης εκτελεί, συνειδητά ή μη, διατεταγμένη υπηρεσία: Την υπηρεσία του ιδεολογικού και πολιτικού γενίτσαρου του καθεστώτος…



Γι αυτό σε όλα τα ΜΕΓΑΛΑ και ΣΟΒΑΡΑ ζητήματα είναι με το καθεστώς της Νέας Τάξη: Είτε σιωπώντας σκανδαλωδώς, είτε υιοθετώντας ανοικτά (όταν χρειαστεί) τα νεοταξικά ιδεολογήματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας…



ΤΩΡΑ έχει αναλάβει εργολαβία εναντίον της Εκκλησίας, της Εκκλησίας εκείνης που σηκώνει κεφάλι εναντίον του καθεστώτος και αγωνίζεται…



Για την άλλη την «Εκκλησία» που στηρίζει το καθεστώς, μούγκα…



Ας αφήσει, λοιπόν, τα τεχνάσματα και τις αφοριστικές, σταλινικές εξυπναδούλες του και ας επιχειρηματολογήσει πάνω στα ζητήματα ζωής και θανάτου που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία και ο λαός της…



ΑΡΚΕΤΑ η ΑΝΟΧΗ πλέον…



πηγή: resalto

Παρά πέντε στην Κάτω Αχαγιά - ξενοδοχείο << ΠΑΥΛΙΝΑ >>

ΘΑ ΔΕΧΟΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΟΣΗ ΛΑΜΨΗ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ;

Απάντηση σε μια επιστολή



Του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς Επισκ. Αχρίδος







Στο προηγούμενο γράμμα μου απαντάτε πάλι με ερώτηση: «Θα ανεχό­ταν ο Χριστός τόση λάμψη στην Εκκλησία;». Οπωσδήποτε. Το ανεχόταν και τότε, θα το ανεχόταν και τώρα. Τότε υπήρχε στα Ιεροσόλυμα ο ναός του Σολομώντα, ένα από τα σπάνια θαύματα της αρχιτεκτονικής και πο­λυτέλειας στον κόσμο. Τούτος ο ναός είχε περισσότερο χρυσό και πολύτι­μες πέτρες εσωτερικά απ' ό,τι έχουν σήμερα όλοι οι χριστιανικοί ναοί στα Βαλκάνια. «Και όλον τον οίκον περιέσχε χρυσίω έως συντέλειας παντός του οίκου» (Γ' Βασ. 6,22). Σ' αυτό το ναό έμπαινε ο Χριστός πολλές φορές, όμως ποτέ δεν εξέφρασε τη δική σας σκέψη, ότι θα έπρεπε όλα αυτά να με­ταμορφωθούν σε ψωμί και να φαγωθούν.



Αυτός προέβλεψε την κατάρ­ρευση αυτού του ναού και ο ναός καταστράφηκε, αλλά όχι εξαιτίας του χρυσού στον ναό, αλλά εξαιτίας της λάσπης στις ανθρώπινες ψυχές. Εμένα με ευχαριστεί που δείχνετε ελεήμων προς τους φτωχούς, αλλά ακόμα πε­ρισσότερο θα με ευχαριστούσε εάν δείχνατε ελεήμων με τη δική σας περι­ουσία και όχι των άλλων.



Δεν θα ήθελα να σας δω όμως στήν ίδια πλευρά με τον Ιούδα. Θα θυμάστε πώς ο Ιούδας θέλησε κάποτε να φανεί πιο ελε­ήμων από τον Χριστό... Διαβάστε το δωδέκατο κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Κάποια γυναίκα πήρε ένα μπουκαλάκι με πολύτιμο μύρο νάρδου και άλειψε τα πόδια του Ιησού. Ο Ιούδας, ο οποίος αργότερα πρόδωσε τον δάσκαλο του για τα λεφτά, θύμωσε και φώναξε: «Διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη πτωχοίς;» (Ιωάν. 12,5). Σ' αυτό του απάντησε ο στοργικός Κύριος, που ήταν καθ' οδόν να δώσει και τη ζωή Του για τούς φτωχούς: «Τους πτωχούς γάρ πάντοτε έχετε μεθ' εαυτών, εμέ δε ου πάντοτε έχετε» (Ιωάν. 12,8).



Ακούστε, λοιπόν, τι θα σας πω: εάν όλοι εμείς είχαμε πάντα τον Χριστό μαζί μας, δεν θα υπήρχαν φτωχοί ανάμεσα μας. Εκείνοι οι οποίοι έχουν τον Χριστό μαζί τους, εκείνοι προσέφεραν στην Εκκλησία όλα αυτά που εσείς ονομάζετε «λάμψη». Εκείνοι οι ίδιοι δίνουν τα μέγιστα στους φτωχούς. Η αγάπη προς τον ζωντανό Χριστό τους σπρώχνει και στις δύο θυσίες: στη θυσία προς την Εκκλησία τους και στη θυσία προς τα φτωχά αδέλφια τους. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν τον Χριστό μαζί τους, δεν έχουν ούτε τούς φτωχούς μαζί τους. Εκείνοι θα ήθελαν να πάρουν από την Εκκλησία και να δώσουν στους φτωχούς, για να μη δίνουν τα δικά τους και για να μην τούς ενοχλούν οι φτωχοί. Αυτός είναι ο βαθύτερος πειρασμός, πού κάνει αυθάδη περίπατο ανάμεσα μας με το προσωπείο της ευεργεσίας.



ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ

ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

ΤΕΥΧΟΣ 43 ΑΠΡΙΛΙΟΣ - ΙΟΥΛΙΟΣ 2010

Σχολικός…τσελεμεντές (α΄ τόμος)

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος- Κιλκίς





«Με τόσο μαγείρεμα που πέφτει στα κανάλια, με τόσα φαγητά που παρασκευάζονται θα μπορούσαν να τραφούν τα μισά λιμοκτονούντα παιδιά της γης». Κάπου το διάβασα. Είναι αλήθεια. Νυχθημερόν συνταγές μαγειρικής…

«Αρχή και ρίζα παντός αγαθού η της γαστρός ηδονή». Τα λόγια του Επίκουρου… επικουρούν την διαπίστωση. Τα δε βιβλία μαγειρικής πετυχαίνουν επίδοση κυκλοφοριακή που δεν την έχουν αξιωθεί κορυφαία έργα της λογοτεχνίας μας.



Απίθανες τηλεοπτικές σουσούδες και «παλιμπαιδίζοντα» γραΐδια, τηλεμαγειρεύοντας την επωνυμία τους έφτιαξαν τεράστιες περιουσίες. Γιατί; «Γιατί οι άνθρωποι καταντήσανε σαν τα άδεια κανάτια, και προσπαθούν να γεμίσουν τον εαυτό τους, ρίχνοντας μέσω ένα σωρό σκουπίδια, μπάλες, εκθέσεις με τερατουργήματα, ομιλίες και αερολογίες, καλλιστεία, που μετριέται η ομορφιά με τη μεζούρα, καρνάβαλους ηλίθιους, συλλόγους λογής – λογής με γεύματα και με σοβαρές συζητήσεις για το ίσκιο του γαϊδάρου…», γράφει ο Φώτης Κόντογλου στα «Μυστικά Άνθη» του.



Προσθέστε σήμερα στην εποχή της απόλυτης τηλεοπτικής ξεφτίλας και του έσχατου κρετινισμού τα παρδαλοειδή αρσενοθήλεα «που μας κρατούν συντροφιά το μεσημέρι», τα φτηνά και γελοία σκύβαλα, οι τουρκοσαπουνόπερες της κακιάς ώρας – για να συνηθίσουμε την επί θύραις νεοοθωμανοκρατία- και λοιπά κοπροθεάματα που αποχαυνώνουν έτι περαιτέρω τα «άδεια κανάτια». Σαβούρα καθημερινή που αλέθει ψυχές, εμφιαλώνει μυαλά και μαγαρίζει αθωότητες.



Και βέβαια δεν θα μπορούσε η διαβίου εκπαίδευση της αμάθειας να μην συμμετέχει σ’ αυτήν την ύπουλη επιχείρηση αποβλάκωσης.



Πρώτα καλλιέργεια μίσους για το παρελθόν -μέσω της ιστορίας- εξοβελισμός από τα βιβλία της κλασσικής γραμματείας και της ρωμαίικης λογοτεχνίας και παράδοσης, γλωσσική σύγχυση (αγγλικά από Α΄ δημοτικού, βραχυκυκλώνοντας τα παιδιά) και στη θέση τους ενηλικιώνουμε μια γενιά, διδάσκοντας συνταγές μαγειρικής, γιατί το σχολείο οφείλει, όπως λένε τα ανατριχιαστικά ανοητολογήματα των τελευταίων ετών, να είναι ανοιχτό στη ζωή. (Εννοώντας προφανώς την εικονική).



Σκοπός; ετοιμάστε τους αυριανούς άβουλους και πειθήνιους καταναλωτές.



Έδεσα την καρδιά μου κόμπο και άρχισα πάλι να ξεφυλλίζω τα βιβλία «Γλώσσας» Δημοτικού και Γυμνασίου. Αυτή τη φορά θα καταγράψω τις συνταγές μαγειρικής που φιλοξενούν τα «περιοδικά ποικίλης ύλης».



Στις συγκεντρώσεις γονέων των μαθητών της τάξης μου, συμβουλεύω πάντοτε τις μητέρες των παιδιών, να μην αγοράζουν τους πανάκριβους τσελεμεντέδες, αλλά να καταφεύγουν στα βιβλία των παιδιών τους. Γιατί να καταξοδεύονται; Το «διαβίου» υπουργείο τους προσφέρει δωρεάν συνταγές μαγειρικής, μέσω των βιβλίων των παιδιών τους.



Αρχίζω την καταθλιπτική περιδιάβαση και καταγραφή.



Α΄ Δημοτικού.



Μια και τα παιδιά δεν ξέρουν να διαβάζουν ακόμη εδώ «υποφώσκουν» οι συνταγές. «Οκτώ μεγάλοι ποντικοί/ δυο μέρες νηστικοί/ ονειρεύονται ομελέτα/ με ντομάτα αυγά και φέτα». (Γλώσσα, Α’ τεύχος, σελ. 35). Έτσι μαθαίνουν το «όμικρον».



«Ζάχαρι, ζύμη, παγωτά/ρυζόγαλο, ζαχαρωτά/ ένα καζάνι σοκολάτα». (σελ. 59). Έτσι μαθαίνουν το «ζήτα».



Στην επόμενη σελίδα: «Πες μου πού να βρω /το Γλυκόσαυρο;/ - Να’ μαι!/ Σε μια σκάφη μαρμελάδα/ μπήκα να δροσιστώ /με του μπακλαβά το φύλλο/ τώρα θα τυλιχτώ».(Και μετά απορούμε γιατί τα παιδιά έχουν πρόβλημα κατανόησης ενός απλού κειμένου).



«Η γάτα φτιάχνει γλυκό. Υλικά για γλυκό, μέλι, σύκα, ζύμη, γάλα» (Τετράδιο Εργασιών, Α΄ τεύχος, σελ. 51).



«Η κότα, ο λαγός, και ο σκύλος πήγαν στα γενέθλια του κόκορα. Ο κόκορας έβαλε στο τραπέζι πιάτα και ποτήρια. Γέμισε το πιάτο με σοκολάτες και πάστες. Έβαλε στα ποτήρια γάλα και χυμό πορτοκάλι». (Τετρ, Εργασιών, Α’τ.,σελ.54). Σίγουρα τα κοκόρια δεν φημίζονται για την διατροφική τους εκλεκτικότητα.



Συμβουλή: μην πάρεις ποτέ για διατροφολόγο έναν κόκορα, θα σε «φλομώσει» στις πάστες.



Προχωρούμε παρακάτω. Αφιέρωμα στο Πάσχα. Δύο ποιήματα. Στο πρώτο εξυμνούνται τα τσουρέκια και στο δεύτερο τα πασχαλινά κουλούρια. Αυτό είναι το Πάσχα.



Πουθενά η Ανάσταση του Χριστού. (Γλώσσα, Β΄ τεύχος, σελ. 56).



«Βαρέθηκα να τρώω βίδες και μπαταρίες. Αχ, και να είχα ένα πιάτο παϊδάκια από αρνί. Σαλάτα με μαϊντανό και ένα μεγάλο κανταΐφι. Πού θα βρω ένα καλό εστιατόριο;…». (Τετράδιο Εργασιών, Β’΄ τ., σελ. 42). Ναι, οι βίδες και οι μπαταρίες είναι κάπως…αχώνευτες.



Β΄ Δημοτικού.



Συνταγή για κομπόστα ροδάκινο. (Τετράδιο εργασιών, Α΄ τεύχος, σελ. 29). Στην σελίδα 43 του ιδίου βιβλίου οι μαθητές καλούνται να συμπληρώσουν σε άσκηση το εξής: «Νοστιμίζει το σέλινο τη φασολάδα/ και στη μέση δυο λάμδα/φοράει η πατρίδα μας/ η Ελλάδα». Εξαιρετικός ορισμός της πατρίδας μας.



Συνταγή: «πατάτες βραστές με τυρί». (Τετράδιο Εργασιών, Β΄ τ., σελ. 5.

Συνταγή. «Μπισκότα με σταφίδες». Όταν γράφω συνταγή εννοώ υλικά και εκτέλεση, όπως στους τσελεμεντέδες. (Γλώσσα, Γ’τεύχος, σελ. 47).



Σελ. 65. Ποίημα με τίτλο «Μακαρόνια». Ένα δείγμα από το 6 στροφών «αριστούργημα»: «Τριγύρω δέντρα φύτεψαν/ ψιλόλιγνα και ίσια/ μακαρονοκυπάρισσα/ ιτιά μακαρονίσια». Και οι μπούρδες τους χτυπάνε … «ίσια», όχι κυπαρίσσια, αλλά μυαλά «παιδιακίσια». Τι να κάνω; Η ανάγνωση της σαχλαμάρας έχει παρενέργειες. (Ζητώ συγγνώμη, αλλά, πώς αλλιώς μπορεί ο δάσκαλος να αντέξει την…κρανιοκενή βλακεία).



Γ΄ Δημοτικού.



Κείμενο: «Μικρομαγειρέματα» ένα «κουζινοξωτικό» μαγειρεύει. (Β΄ Τεύχος Γλώσσας, σελ. 39).



Σελ. 41. Συνταγή: «Τρουφομπαλίτσες».



Σελ. 42. Συνταγή: «Χαλβάς με σιμιγδάλι».



Συνταγή: «Η μαρουλοσαλάτα της γιαγιάς». (Τετράδιο Εργασιών, Β΄ τ., σελ. 14).

Σελ 49. Άσκηση: «Ρώτησε τους δικούς σου ή συμβουλέψου ένα βιβλίο μαγειρικής και γράψε μια συνταγή ψωμιού για το βασιλιά». (Ενός παραμυθιού).



Σελ. 56. Κείμενο: «Οι τηγανίτες του Καραγκιόζη». Είναι κείμενο της συγγραφικής ομάδας και όχι «παραδοσιακό». Είναι μια συνταγή για τηγανίτες. Μετά το κείμενο ακολουθεί άσκηση, στην οποία οι μαθητές πρέπει να γράψουν στο τετράδιο τους τη συνταγή.



Δ΄ Δημοτικού.



Συνταγή: «Κουλουράκια λαδιού». Στην ίδια σελίδα και άλλη συνταγή: «Φασολάκια λαδερά». Η ίδια συνταγή επαναλαμβάνεται και στην έκτη Δημοτικού. Κάποιος πέρασε στα βιβλία το αγαπημένο του φαγητό. Εφ’ όσον του αρέσουν τα «λαδερά», προφανώς πρόκειται για μέγα νηστευτή. Εκτός και αν γράφτηκαν με σκοπό να συνηθίσει ο λαός την ολιγοδεΐα και ολιγοφαγία. Αφού είμαστε χώρα υπό κατοχή πρέπει να τρώμε όπως στην Κατοχή. (Γλώσσα Β΄ τεύχος, σελ 40).



Συνταγή: «Πρωτότυπα πασχαλινά αυγά». (Γλώσσα, Γ΄ τεύχος, σελ. 70).



Εδώ τελειώνει ο α΄ τόμος του σχολικού τσελεμεντέ, για τον οποίο συνεργάστηκαν τα «βιβλία γλώσσας» Α΄, Β’, Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού. Την επόμενη εβδομάδα ο β΄ τόμος..
 
resalto blog

Το υπερεθνικό, «αριστερό» χρώμα του νέου φασισμού

ΜΜΕ: Ο καθρέπτης

Ο Ουμπέρτο Έκο έχει γράψει ότι «μια χώρα ανήκει σ’ αυτόν που ελέγχει τα Μέσα Ενημέρωσης».

Τα ΜΜΕ, ως οι μεγάλες προπαγανδιστικές βιομηχανίες του καθεστώτος, αποτυπώνουν όλα τα κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά του καθεστώτος, με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο.

Τα ΜΜΕ είναι καθρέπτης: Σε αυτά καταγράφεται η πιο ακριβής και ζωντανή εικόνα του καθεστώτος.

Το σπουδαιότερο: Δεν προαπαιτείται βαθιά θεωρητική και πολιτική γνώση για να διαβάσεις αυτήν την καθεστωτική εικόνα.



Το μόνο εφόδιο που απαιτείται (σπανίζει και αυτό σήμερα) είναι η απλή, απροκατάληπτη παρατήρηση: Δηλαδή, να μη φοράς παρωπίδες και να μη διακατέχεσαι από τις ποικίλες και πολύχρωμες αγκυλώσεις των ιδεολογημάτων, δηλαδή των προκαταλήψεων και των κούφιων κομματικών σοφισμάτων.



Σήμερα, ιδιαίτερα, είναι τόσο βαθιά η σήψη και η αποσύνθεση του καθεστώτος που «αναβλύζει», σαν χείμαρρος, στην «εικόνα» των ΜΜΕ. Σ’ αυτήν την «εικόνα» απαστράπτει η ακραία παρασιτική εκβλάστηση των ιερατείων της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας: Ο αντικοινωνικός παρασιτισμός της πολιτικής, δημοσιογραφικής και «ιδεολογικής» αλητείας του συστήματος.



Η «εικόνα», συνεπώς, των ΜΜΕ καταγράφει αλάθευτα και πολύ ευδιάκριτα το «στίγμα» και το «όνειδος» της καθεστωτικής εξουσίας. Μια «εικόνα» που σου φέρνει στο μυαλό, κατά δραματικό τρόπο, το βιβλίο του Καίσλερ, «Το Μηδέν και το Άπειρο»: Τη μετάλλαξη και την ομοιότητα των γουρουνιών της εξουσίας.







Το καταλυτικά κυρίαρχο στοιχείο αυτής της «ομοιότητας των γουρουνιών» είναι η μεταλλαγμένη «αριστερά» σε όλες τις ποικιλίες της και αποχρώσεις της.



Αυτό το καθεστώς της μεταλλαγμένης «αριστεράς» είναι που κατακλύζει, σαν νεροποντή, τα ΜΜΕ.



Πιο απλά: Η πλέον μοχθηρή, σήμερα, γκριμάτσα της καπιταλιστικής σήψης και βαρβαρότητας, η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα, αλλά και σε μορφές παράκρουσης στα ΜΜΕ, είναι η μεταλλαγμένη «αριστερά».



Όλοι αυτοί οι «πρώην» σοσιαλδημοκράτες» και κομμουνιστές, αλλά και «αριστεριστές», αποτελούν, σήμερα, τα λυσσασμένα σκυλιά του καθεστώτος και των διεθνών μαφιών του χρήματος, δηλαδή το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ της Νέας Τάξης…



Οι μεγάλοι σταρ της δημοσιογραφίας, έντυπης και ηλεκτρονικής, είναι αυτά τα μεταλλαγμένα «αριστερά» παράσιτα. Αποτελούν, κατά τρόπο γλοιωδέστατο, αλλά και με «παχυλά» αργύρια, τους μπράβους και τους ρουφιάνους του καθεστώτος, αλλά και τους «παραγωγούς» της ΑΠΑΤΗΣ, της ΨΕΥΤΙΑΣ και όλων των υποπροϊόντων της καθεστωτικής σήψης και διαστροφής…



Τα φανταχτερά είδωλα αυτής της βαρβαρότητας και καθεστωτικής φρενοβλάβειας είναι αυτοί οι μεταλλαγμένοι «αριστεροί»: Λαζόπουλοι, Τριανταφυλλόπουλοι, Πρετεντέρηδες, Τσίμηδες, «στην υγειά σας κρόιδα», Κούλουγλου, Χαρδαβέλλες, Τρέμη, Στάη… για να περιοριστούμε μόνο σε ένα ελάχιστο αριθμό…

ΟΛΟ το δημοσιογραφικό στερέωμα (η εικόνα του καθεστώτος) είναι πνιγμένο από αυτά τα μεταλλαγμένα παράσιτα της «αριστεράς».



Οι πλέον γλοιώδεις είναι αυτοί που ήταν και οι πλέον «αριστεροί» στο παρελθόν. Πάρτε για παράδειγμα τον Τσίμα και τον Παπαδόπουλο του «στην υγειά μας κορόιδα»…



Ιδιαίτερα αυτή η «ψυχαγωγική» εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου (του πρώην Μαοϊκού), αποτελεί ένα «προφασιστικό σκηνικό» του εμπορικού τελετουργικού καθεστωτικού θεάματος: Απονευρώνει, αποξηραίνει, εκχυδαΐζει και πολτοποιεί τους χυμούς των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων…

Σε αυτήν την εκπομπή οι αγωνιστικές μνήμες κάθε ιστορικής περιόδου που εκφράστηκαν και αποτυπώθηκαν στα μεγάλα ποιητικά και μουσικά έργα τα οποία διώχτηκαν αγρίως από το καθεστώς της εποχής τους, έχουν ΙΣΟΠΕΔΩΘΕΙ, έχουν ΜΕΤΑΛΛΑΧΤΕΙ και ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΕΙ στο εμπορικό ψυχαγωγικό προϊόν και το τελετουργικό θέαμα του καθεστώτος, του νεοταξικού καθεστώτος.



Έχουν γίνει ένας εμπορικός πολτός, όχι μόνο ανώδυνος για τις εξουσίες εναντίον των οποίων γεννήθηκαν, αλλά και ΕΠΕΝΔΥΣΗ θωράκισης των νέων, ιμπεριαλιστικών εξουσιών: Της Νέας Τάξης…



Μέσα σε αυτό το εμπορικό, τηλεοπτικό σώου της καθεστωτικής ψυχαγωγίας οι αποξηραμένοι χυμοί των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων ανακατεύονται, σαν σκορδαλιά, με τα παρασιτικά ρετάλια και κουρέλια των μεταλλαγμένων «αριστερών», με «γαρνιτούρα» τις πολύχρωμες «γλάστρες» των καθεστωτικών σκυβάλων: Και αυτές με «αριστερό», κατά κανόνα, χρώμα…



Η «ψυχαγωγική» αυτή εκπομπή αναδίδει, με τον πλέον χυδαίο και αποκρουστικό τρόπο, την κυρίαρχη καθεστωτική ψυχολογία της εποχής μας: την «αριστερή» καθεστωτική «λέπρα» που κυβερνά παρασιτικά…



Το ίδιο αντανακλάται και στα άπειρα, εμετικά σήριαλ: Και εδώ κυριαρχεί ολοκληρωτικά ο αγοραίος «πολιτισμός» των παρασίτων της μεταλλαγμένης «αριστερής» καμαρίλας…



Ένας «πολιτισμός» με κύριο χαρακτηριστικό του το γκρίζο: Ηθική αμεριμνησία, ναρκισσιστική αυτό-ικανοποίηση και χυδαία ευχαρίστηση.



Η εικόνα των ΜΜΕ και ιδιαίτερα αυτών των «ψυχαγωγικών» εκπομπών, είναι καταλυτική. Το «συμπόσιο» της «αριστερής», παρασιτικής κραιπάλης: Η «ευθυμία» ενός κόσμου της μεταλλαγμένης «αριστεράς», πολιτικά, πνευματικά και ηθικά ευνουχισμένου, με μια ψυχολογία καλοαναθρεμμένης αυθάδειας και ένα πνεύμα καταθλιπτικά φτωχό και κενό.



Στα πρόσωπα όλων αυτών των «αριστερών» παρασίτων είναι χαραγμένες έντονα οι καλοαναθρεμμένες, παγερές και γεροντικές ρυτιδώσεις της ψυχολογίας του «νέου φασισμού»: Του υπερεθνικού και πολυπολιτισμικού φασισμού της Νέας Τάξης…


resalto blog