"Εθνική Εταιρεία" ή Εταιρεία των "Εθνικών";

Προσοχή  Ορθόδοξοι  πατριώτες!!! Γέμισε ο τόπος απο  μεταμφιεσμένους   πεμπτοφαλαγγίτες  της  "Νέας Εποχής" που  παριστάνουν τους  "μπουρλοτιέρηδες" του  εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα,τους γνήσιους πατριώτες ή τους  δήθεν "Ορθόδοξους".

Δεν έχουν περάσει παρά λίγα εικοσιτετράωρα απο την  "βόμβα"  που  έσκασε  στο ΕΠΑΜ με τις αποκαλύψεις  για  το μέχρι  προχθές "πρωτοπαλλήκαρό" τους  με το ψευδώνυμο "Ιφικράτης" Αμυράς (βλ.εδώ )  και ήλθε  η άλλη αποκάλυψη  για τη νεοσύστατη  "Εθνική Εταιρεία"  (12/2/2012).
Πρίν απο λίγες ημέρες στην αίθουσα διαλέξεων του πολεμικού μουσείου  αυτή η "Εθνική Εταιρεία"  διακήρυξε και επισήμως την ίδρυσή  της .Ένας εκ των ομιλητών  ήταν και η γνωστή δασκάλα  κ. Χαρά Νικοπούλου  η οποία  στο "μάθημά" της  (έτσι  ονόμασε  την ομιλία της ζητώντας απο τους παριστάμενους "μαθητές" να μην χειροκροτούν) κατά την αγαπημένη συνήθεια των συνειδητών ή ασυνείδητων υπηρετών της "Νέας Εποχής" , ακολούθησε  την γνωστή συνταγή της "μίξης των αμίκτων".Μάθαμε λοιπόν ότι "από αιώνες μακρυνούς και απο χρόνους θείους απο αρχαίους φιλοσόφους και ρήτορους (ρήτορες θα εννοούσε) ορίσθηκαν στο έθνος μας οι αρετές του ανθρώπου... που υμνήθηκαν απο  ιερείς του Δία  και  ιερείς του Χριστού μας και όρισαν  γενεές ανθρώπων να πρεύονται εν οδώ αγίων  πάντα προς το θείον".
Εδώ βλέπουμε μια πιο πονηρή  προπαγάνδα , αφού  εν αντιθέσει   με την  "εκκλησία των Ελλήνων" του Ιφικράτη  δεν εξοντώνουν τους  "αιρετικούς Ναζωραίους" αλλά  προσπαθούν  να τους  "παντρέψουν"  με τους  νεοειδωλολάτρες  της αρχαιολαγνείας και τους εραστές του "Απολλώνιου φωτός".Η  πατριώτισα λοιπόν κ. Νικοπούλου  αφού έκανε μία φευγαλέα  αναφορά στον Χριστό  συνέχισε  την  νεο-παγανιστική της  ρητορεία  λέγοντας : "η αρετή των αρετών είναι να είσαι Έλληνας  να είσαι το φως πάνω στη γη που πήρε ο Προμηθέας....Είμαι Έλληνας θα πεί πως έχω μέσα μου την πιο μεγάλη θεία αρετή , έχω το φως του θείου λόγου, και ορίζω μόνο με αρχές ελληνικές τα αρχέγονα πατήματά μου.Για χάρη αυτής της αρετής που Ελλάνιο φως ονόμασαν  οι αρχαίοι  ο Προνηθέας σταυρώθηκε και έγινε θυσία για να γενεί ο άνδρας Έλληνας και νάχει φως μεσ΄την ψυχή του για να γεννήσει η μάννα τα παιδιά που θα γεννού εωσφόροι της ελπίδος...."
Δεν θα συνεχίσουμε  με το  "εωσφορίζον" νεο-παγανιστικό  πατριωτικό παραλήρημα της κ. Νικοπούλου , αυτό μπορείτε να το θαυμάσετε στο παρακάτω video .Θα ξαναπούμε όμως αυτό που εδώ και πολλά χρόνια έχουμε κουραστεί να επαναλαμβάνουμε, ότι δηλαδή  πρέπει να είμαστε  πολύ προσεκτικοί  διότι οι πραγματικοί  εχθροί της  Ελλάδας  δεν είναι μόνο απέναντί μας αλλά και πίσω μας και μάλιστα μεταμφιεσμένοι με  χλαμύδες, φουστανέλες ή ακόμα  ψευτόρασα παριστάνοντας δήθεν  τους χριστιανούς.
Να γιατί όταν μιλάμε σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα  αναφερόμαστε στον Μακρυγιάννη , τον Παπουλάκο και όλυς τους άλλους  Μάρτυρες και αγωνιστές του έθνους μας.Αν θέλουμε να ξεδιψάσουμε θα πιούμε  καθαρό νερό απο αυτές τις πηγές και όχι απο τα λασπόνερα  που μάζεψαν  στους πρόχειρα ανοιγμένους νερόλακκους οι λαϊκατζήδες της δημοκρατίας και του πατριωτισμού  και οι άλλοι  κρυφοφασίστες ελλαδέμποροι.


klassikoperiptosi

Xρυσή Αυγή : τα αποκαλυπτήρια του πιο σκληρού αντιχριστιανισμού

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΉ

 

σαντορινιος

Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως στο Ι. Κελλί Τιμίου Σταυρού των π. Τύχωνα και Παϊσίου

Στο λιτό εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού στο Κελλί του παπα Τύχωνα και του Γέροντα Παΐσιου είχα την ευλογία να βρεθώ το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Το Σάββατο το απόγευμα ο ιερομόναχος Μακάριος, Γέροντας του Ι. Κελλιού Μαρουδά, τέλεσε Αγιασμό.

Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, παρουσία Αγιορειτών Μοναχών τελέσθηκε Θεία Λειτουργία.

।


Τέλος στο υπαίθριο αρχονταρίκι, δίπλα στον τάφο του παπα Τύχωνα, ο Γέροντας Ιερόθεος μας διηγήθηκε ιστορίες από τις επισκέψεις του εδώ, στις αρχές της δεκαετίας του 60, όταν νεαρός τότε μοναχός επισκέπτονταν τον ρώσο ασκητή.

πηγή

Μια φωτογραφία,μια συγκινητική ιστορία!

Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2009,μία πολύ συγκινητική ιστορία είχε κάνει τον γύρω του κόσμου.Ας την ξαναθυμηθούμε.
Ένα χελιδόνι το χτύπησε ένα αυτοκίνητο,έπεσε κάτω και δεν μπορούσε να πετάξει πια.Το ταίρι του άρχισε να το ταίζει.Η συμπόνοια του και η αγάπη με την οποία το φρόντιζε ήταν εντυπωσιακά.
Κάποια στιγμή,όταν το ταίρι του χελιδονιου ξαναήρθε φέρνοντας τροφή,διαπίστωσε ότι δεν κινείται πια.Είχε πεθάνει.Η απόγνωσή του ήταν συγκλονιστική.Στάθηκε δίπλα στο ταίρι του βγάζοντας φωνές πόνου!Μάταια όμως.Η λύπη και ο πόνος ήταν μεγάλα.Τελικά κατάλαβε ότι είχε πεθάνει.
Η φωτογραφία είχε πρωτοδημοσιευτεί σε γαλλική εφημερίδα η οποία είχε εξαντληθεί./πηγή

Γιατί συνεχίζονται οι αλβανικές προκλήσεις;

Κωνσταντίνος Χολέβας

Πολιτικός Επιστήμων

Μπορεί η προσοχή μας να είναι στραμμένη κυρίως στα οικονομικά και πολιτικά θέματα της εσωτερικής επικαιρότητος, καλό είναι όμως να προσέχουμε τί γίνεται στον βαλκανικό περίγυρό μας. Κάποιοι γείτονες δείχνουν διαθέσεις κάθε άλλο παρά φιλικές και αξίζει να αναρωτηθούμε πού το πάνε. Ο αλβανικός εθνικισμός πρέπει να προσεχθεί διότι εμφανίζει εξάρσεις και επικίνδυνα ανθελληνικές τάσεις. Η ελληνική εξωτερική πολιτική επιχειρεί διαρκώς να κατευνάσει αυτά τα φαινόμενα δείχνοντας διαλλακτικότητα, όμως από θρασείς γείτονες αυτή η στάση μας ερμηνεύεται ως αδυναμία και έτσι αποθρασύνονται περισσότερο.

Τρία γεγονότα καταγράφει η πρόσφατη επικαιρότητα: Στην αλβανική κυβέρνηση εισήλθαν ως Υπουργοί δύο στελέχη Τσάμικων οργανώσεων με έντονο ανθελληνικό ύφος.

Οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες έδρασαν κατά την ιταλογερμανική κατοχή ως συνεργάτες των κατακτητών στη Θεσπρωτία και καταδικάσθηκαν από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Ιωαννίνων με δήμευση των περιουσιών τους. Σήμερα οι απόγονοί τους ζουν στην Αλβανία και διεκδικούν τα πάντα από την Ελλάδα. Ξεκινούν από την επιστροφή των περιουσιών και φθάνουν μέχρι την απαίτηση να παραχωρηθεί η Ήπειρος στην Αλβανία., Τσαμουριά ονομάζουν τη Θεσπρωτία, η δε προπαγάνδα τους διαχέεται σε όλα τα αλβανικά κόμματα.

Δεύτερον. Σε ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της ομάδας των Αγίων Σαράντα και εκείνης της Χειμάρρας οι Χειμαρριώτες, που ανήκουν στην ελληνική εθνική κοινότητα, δέχθηκαν ύβρεις, προπηλακισμούς και έντονα ανθελληνικά συνθήματα. Στην κερκίδα κυριαρχούσε μία μεγάλη αλβανική σημαία και αφίσες του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσόβου, του γνωστού UCK. Η αναφορά σε αυτά τα αρχικά ίσως έγινε επίτηδες για να λειτουργήσει ως απειλή. Ότι δηλαδή το επόμενο βήμα του ανθελληνισμού θα είναι η ίδρυση του UCC, του Απελευθερωτικού Στρατού της Τσαμουριάς. Συνθήματα με αυτά τα αρχικά έχουν αναγραφεί κατά καιρούς στην Κόνιτσα και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

Το τρίτο γεγονός δεν αφορά τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, αλλά τον ευρύτερο αλβανικό αλυτρωτισμό. Η εθνικιστική οργάνωση «κόκκινο και μαύρο» που εμπνέεται από τα χρώματα της αλβανικής σημαίας σε συνεργασία με άλλα σωματεία ετοιμάζονται να διοργανώσουν διαδήλωση στα Τίρανα με αίτημα να ενωθούν με την Αλβανία οι αλβανικοί πληθυσμοί των Σκοπίων και τα αντίστοιχα εδάφη. Ο αλβανικός αλυτρωτισμός με βάση το Εθνικό Δόγμα όπου εξέδωσε το 1997 η Ακαδημία Επιστημών διεκδικεί εδάφη από τα Σκόπια, το Μαυροβούνιο και τη Σερβία, ενώ από την Ελλάδα διεκδικεί τα «δικαιώματα» των Τσάμηδων και την αναγνώριση των μεταναστών ως νόμιμης μειονότητας στη χώρα μας.

Η απαράδεκτη πολιτική των δήθεν προοδευτικών στον τομέα της μετανάστευσης και ο υπό κατάργηση Νόμος Ραγκούση περί ιθαγενείας ανοίγουν παράθυρο για την προώθηση των επικινδύνων αλβανικών σχεδίων στην πατρίδα μας. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ανεχθούμε τη δημιουργία μειονοτικού ζητήματος εις βάρος της εσωτερικής μας ηρεμίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας. Φυσικά οι Αλβανοί εργαζόμενοι δεν είναι όλοι ύποπτοι ή παραβατικοί, αλλά καλύτερα να φυλάμε τα ρούχα μας. Να μην δοθεί η ελληνική ιθαγένεια ούτε το δικαίωμα ψήφου σε Αλβανούς που ζουν στη χώρα μας. Φτάνει πια με τις υποχωρήσεις στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας. Όλα τα ευρωπαϊκά κράτη καταργούν την πολυπολιτισμική αυταπάτη και προστατεύουν τη εθνική τους ασφάλεια. Εμείς θα είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που θα μένει παραδομένη στις εγκληματικές αφέλειες κάποιων απροσγείωτων κουλτουριάρηδων που ρίχνουν νερό στον μύλο του αλυτρωτισμού των γειτονικών λαών;

Οι Αμερικανοί άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου ενθαρρύνοντας την απόσχιση των Αλβανών του Κοσσόβου από τη Σερβία. Ας μην είμαστε εμείς το επόμενο θύμα. Απαιτείται πυγμή και αποφασιστικότητα.

ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Η ηθογραφία ως δυστοπία

Του Νίκου Ξυδάκη

Παρατηρώ το χτίσιμο: πέτρες δεμένες με πλίνθους και κουρασάνι. Ρωμαϊκό, βυζαντινό. Αγκαλιάζω τη χαρίεσσα φόρμα. Χαμηλώνω το βλέμμα. Στο πεζούλι του βυζαντινού ναού των Αγίων Θεοδώρων, στην πλατεία Κλαυθμώνος, ένας (μία;) μικροπωλητής, συνήθως άφαντος, έχει απλώσει την πραμάτειά του: εικονίτσες, βίους αγίων, την Αγία Μαρκέλα, τον Αγιο Κυπριανό, θρησκευτικά ημερολόγια, λιβάνι, βραχιολάκια, κομπολόγια, ένα CD με Λόγους Μετανοίας. Στην άκρη απιθωμένο ένα πλαστικό κύπελλο του καφέ. Ενας γενειοφόρος Πρόδρομος, νωδός, διαλαλεί ψευδά τα λαχεία του «τι σου ’χω σήμερα, σε γλιτώνω!». Πιο πάνω, άλλος σαλός με άδειο βλέμμα, λευκογενειοφόρος με πατημένα παπούτσια σαν παντόφλες, κουνάει ένα άδειο κουτί «πεινάω» προς παγερά αδιάφορους διαβάτες, είναι αόρατος. Στο πεζοδρόμιο της Αθηνάς, ένας άντρας έχει ανοίξει ένα χαρτόκουτο και επιδεικνύει καρδερίνες, λούγαρους και φλώρια, έχουν μαζευτεί καμιά δεκαριά άντρες σαράντα-πενήντα χρόνων, χαζεύουν και καπνίζουν, ένας σαν κράχτης κάνει ότι ψωνίζει και βάζει σε ένα σακβουαγιάζ ένα πουλάκι. Στις παρυφές της Ερμού, επί της Αρεως, ένας αστυνομικός με μπλε εξάρτυση καλεί έναν Ινδοασιάτη μικροπωλητή για έλεγχο, αυτός κρατάει μια γαλάζια ομπρέλα ανοιχτή και τέσσερις–πέντε κλειστές σε νάιλον, το βάζει στα πόδια, ξεφορτώνεται το εμπόρευμα στο δρόμο, τρέχει με τη γαλάζια ομπρέλα ανοιχτή, ο νεαρός αστυνομικός τον προλαβαίνει, του βάζει τις φωνές, ο Πακιστανός χαμογελάει διαρκώς και στριφογυρίζει ψηλά την ανοιχτή ομπρέλα, κανείς δεν δίνει σημασία, μόνο ένας σκουρόχρωμος σαλεπιτζής παρακολουθεί διακριτικά.

Κανείς δεν παραξενεύεται με αυτές τις εικόνες στο κέντρο των Αθηνών. Ολοι προσπερνούν αποτραβηγμένοι στον εαυτό τους, σκυθρωποί, κοιτάνε πέρα, μακριά, πολύ μακριά από τον τρέχοντα ζόφο. Βαλκανίλα και Κάιρο μυρίζει. Και παλιά Αθήνα του ’60, όταν οι ζητιάνοι συνωστίζονταν στα σκαλιά των εκκλησιών κάθε Κυριακή, απλώνοντας εικονίτσες και άδεια χέρια κάτω από τις μύτες των νοικοκυραίων, κι όταν μαυροντυμένες κοσμοκαλόγριες με μπόγους γυρνούσαν πόρτα πόρτα πουλώντας μοσχολίβανο και καρβουνάκια. Εικόνες απόμακρες, καταχωνιασμένες, ακατανόητες σήμερα, κι όμως επιστρέφουσες μαζικά, ορμητικά: η επαιτεία ως αναπόσπαστο μέρος του βίου, ως μια φυσικότατη εκδήλωση της διάχυτης πενίας· οι μικροπωλητές που περιφέρουν εμπόρευμα–σαβούρα σε χαρτόκουτα ή κρεμασμένο στο λαιμό τους· οι παπατζήδες στο δρόμο και οι λοταριατζήδες στα καφενεία· οι μπανανοπώλες με καρότσια μπεμπέ· οι υπαίθριοι ψήστες κοκορετσιού· οι πωλητές χύμα χλωρίνης, ελαιολάδου, φυτίνης και γιαουρτιού πόρτα πόρτα· οι δοσάδες με είδη προικός στη βαλίτσα.Το ’50 και το ’60 εισβάλλουν βίαια στο 2012. Δεν φέρουν κανένα φολκλόρ, δεν ξυπνούν καμιά νοσταλγία, δεν περιέχουν αισθητική και καλαμπούρια, όπως αυτή που ξυπνούσαν έως πρόσφατα οι ασπρόμαυρες φαρσοκωμωδίες. Ποιος νοσταλγεί την αυλή με τη σκάφη και τον κοινό απόπατο; Αυτά ήταν για να τα βλέπουν σε Plasma 40 ιντσών και να γελάνε χορτάτοι επίγονοι, παιδιά και εγγόνια αυτών των παράξενων Ελλήνων με τα τριμμένα ντρίλια και τα παλτά της αμερικανικής βοήθειας.

Δεν θα γυρίσουμε στη σκάφη. Αλλά σε πολλά διαμερίσματα φέτος δεν άναψαν καλοριφέρ· τα αυτοκίνητα στέκουν ακίνητα, χωρίς πανάκριβη βενζίνη· στα γραφεία κολατσίζουν από τάπερ σπιτικά.

Γυρνάμε στη φτώχεια· δεν γυρνάμε όμως και στην αθωότητα της παλαιάς ηθογραφίας της. Οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι, συνοικίες και αστικές ζώνες ολόκληρες έχουν μπει στα κόκκινα, οι πολυκατοικίες χτυπιούνται κάθε βράδυ, κάθε ώρα και μία διάρρηξη, αλαφιασμένοι μικρομεσαίοι προσθέτουν κλειδαριές και σίδερα.

Ο πόλισμαν της ηθογραφίας, με το γκρίζο κοστούμι–στολή και το πηλήκιο, εξαφανίστηκε· στις φυλασσόμενες ζώνες με τράπεζες και πολιτικά κτίρια στέκονται πάνοπλοι ειδικοί φρουροί με περικνημίδες και οπλοπολυβόλα. Η επιτήρηση, ο ατομικός οπλισμός και οι αυτοδικούσες μιλίτσιες προβάλλουν ως μόνες απαντήσεις στη φτώχεια, την ανασφάλεια, την ανισότητα. Ζητιάνοι, πρεζάκια, μικροπωλητές, αξύριστοι άντρες στα πεζοδρόμια, και φρουροί με οπλοπολυβόλα. Λείπουν οι προφήτες.

Η ηθογραφία διαστρωματώνεται και αλλάζει. Και λουπάρει. Ηταν η αυλή, γεράνια, πατριάρχες άντρες, μεγαλοκοπέλες, έρωτες, ένας ορισμένος νεορεαλισμός, υποβασταζόμενος από το όραμα της διαρκούς προόδου. Κατόπιν ήρθε το διαμέρισμα, κοστούμια, γαλλικούλια, κούρσες, ροκ εν ρολ, μπλουτζίν και καμπάνες, χουντοπόπ. Μετά, δημοκρατία και φενάκη αναδιανομής, μαζική παιδεία, πλησμονή, νεοπλουτισμός, προωθητικός φθόνος, θαυμαζόμενη ανομία, κατανάλωση, τηλεόραση, μάζα, σκυλοπόπ. Ευρώπη – όραμα και φενάκη. Η τελευταία στοιβάδα ηθογραφίας αναπαράγει διαθλασμένα, σαρκαστικά, ένα παλαιότερο πρόσωπό της, παραμορφωμένο, απεχθές, μια αστυνομική πτωχοκρατία. Η ηθογραφία εξελίσσεται: σαν δυστοπία.

πηγή

Όταν ο ποιητής Κωστής Παλαμάς "προφήτευε" οι νεοέλληνες τον κατήγαγαν σε κοινό ακαδημαϊκό φαινόμενο...

“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”

(1912)



... και ούτως μας πήρε και μας σήκωσε από την ακατάσχετη φιλολογία.

πηγή