"Πετάω γιὰ τὸν πατέρα μου ποὺ καμαρώνει στὴν ἄκρη στὸ χωράφι ὅταν περνοῦν τὰ μαχητικά μας, πετάω γιὰ τὸν παπά μας ποὺ κάνει χιλιόμετρα νὰ κάνει Ἀνάσταση μὲ τοὺς τσοπαναραίους στὸ ὕψωμα τῆς Παναγιᾶς"

Συγκλονιστική ἐπιστολὴ ἀπὸ ἕναν νῦν πιλότο μαχητικοῦ ἀεροσκάφους ποὺ κάθε μέρα ἀγωνίζεται κατὰ τῶν Τούρκων στὶς ἐσχατιὲς τοῦ Αἰγαίου. Ἐξαιρετικὰ ἀφιερωμένη στὸν Ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν, Τρόικα, ΔΝΤ καὶ λοιποὺς οἰκονομικοὺς ἐξολοθρευτὲς 

"Σαν ἀντικρύσω τὸ ἄσπρα ἄλογα τοῦ Αἰγαίου, χάνεται ἡ σκέψις μου στὸν Οὐρανὸ τοῦ Θείου, τοῦ Ὡραίου του Ἀληθινοῦ! Δὲν εἶμαι ἡμίθεος, δὲν εἶμαι ἄτρωτος, δὲν εἶμαι καν ἥρωας! Καημένη Πατρίδα ἔχεις ὅλους τους ἄχρηστους στὴν πλάτη σου ἔχεις καὶ μένα.  Μπορεῖ νὰ μὴν εἶμαι σὲ θέση νὰ ζητήσω ἀπὸ τὴν ἔρμη Πατρίδα κάτι τὸ καλύτερο γιὰ μένα, γιὰ τὰ παιδιά μου, μπορεῖ νὰ μὴν εἶμαι καν ἱκανὸς γιὰ αὐτὰ ποὺ παίρνω! Ὅλες αὐτὲς οἱ σκέψεις ποὺ περνᾶνε ἀπὸ τὸ μυαλό μου, σφίγγουν τὸ λαιμὸ καὶ ξεραίνουν τὸ στόμα μου !
Μπορεῖ νὰ ἤξερα πόσο ἐπικίνδυνο καὶ ἀνούσιο, ἴσως καὶ ἄχρηστο, γιὰ πολλοὺς ἐκεῖ κάτω νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνω! Ἴσως καὶ νὰ ἔχουν δίκιο, βλέπεις ἐγὼ δὲν κατεβάζω διακόπτες, ἐγὼ δὲν ὁδηγῶ λεωφορεῖο μὲ 50 ψυχές, ἐγὼ δὲν βγάζω φωτοτυπίες στὰ βουλευτικὰ ἕδρανα ἕνα χειμωνιάτικο βράδυ τοῦ Γενάρη στὴ ζεστασιὰ τῆς Βουλῆς! Ἐγὼ κάθομαι, σκέπτομαι, μελετάω καὶ περιμένω τὸν Τοῦρκο. Μπορεῖ καὶ ἐγὼ νὰ μὴν ἔχω νὰ πληρώσω τὰ κοινόχρηστα ἀλλὰ ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, μπορεῖ νὰ μὴν ἔχω νὰ πληρώσω τὸ χαράτσι στὸ....

 πατρικό τοῦ χωριοῦ μου, ἀλλὰ ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει. Οὔτε καὶ πρέπει ! Ἐγὼ ὅμως πρέπει νὰ ἀδειάσω τὸ μυαλό μου νὰ κλειδώσω τὸ ὑποσυνείδητο, νὰ μὴν σκεφτῶ ὅτι μὲ περιμένουν καὶ ἐμένα στὸ σπίτι μου, ὅπως τόσους καὶ τόσους ἄλλους ποὺ δὲν γύρισαν Ποτὲ πίσω ἀπὸ μία ἀκόμη καθημερινὴ ἀποστολή. Ἴσως καὶ κάποιοι νὰ ποῦν ὅτι τὰ ἤθελε καὶ τὰ ἔπαθε!
Ἐγὼ ὅμως δὲν πετάω γιὰ αὐτούς, πετάω γιὰ τὸν Πατέρα μου ποὺ καμαρώνει στὴν ἄκρη στὸ χωράφι ὅταν περνοῦν τὰ μαχητικά μας, πετάω γιὰ τὸ παιδὶ στὴ Φλώρινα ποὺ περπατάει στὸ χιόνι νὰ πάει στὸ σχολειό του, πετάω γιὰ τὸν Παπά μας ποὺ κάνει χιλιόμετρα νὰ κάνει Ἀνάσταση μὲ τοὺς τσοπαναραίους στὸ ὕψωμα τῆς Παναγιᾶς!
Πετάω γιὰ τὸ ψαρὰ ποὺ βγῆκε 4 τὸ πρωὶ μὲ τὴν ψαρόβαρκα νὰ φέρει τὸ μεροκάματο στὴ φαμελιά του, πετάω γιὰ τὸ δασκαλάκο ποὺ πληρώνει ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ τὶς φωτοτυπίες στὰ Ἄγραφά της Καρδίτσας.
Γιὰ αὐτοὺς πετάω. Γιὰ νὰ μποροῦν νὰ κάνουν αὐτὸ ποὺ χρόνια κάνουν καὶ νὰ κρατᾶνε τὴν Πατρίδα μᾶς ζωντανή!
Οὔτε αὐτοί, οὔτε ἐγὼ θὰ ζητήσω ὑπερωρίες γιορτὲς καὶ Κυριακὲς ,γιατί ἐγὼ πετάω γιὰ τὴν Πατρίδα μου.
Πετάω γιὰ τοὺς δικούς μου ἀνθρώπους, αὐτοὺς ποὺ γλεντᾶνε μὲ τὴν ψυχή τους, ζοῦν γιὰ μιὰ στιγμὴ καὶ ὅταν πεθαίνουν ξεπροβοδίζουν τοὺς δικούς τους ἀνθρώπους μὲ τραγούδια καὶ εὔχονται καλὴν ἀντάμωση !
Ἴσως κάποιο πρωὶ ὅταν κοιτάξεις ψηλὰ θὰ μὲ δεῖς γιατί
Ἐκεῖ ποὺ Ἰσιώνει ὁ Ἀετὸς oι Γλάροι δὲν πετᾶνε!"

defencenet

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

ΙΕΡΟ ΛΑΥΡΙΩΤΙΚΟ ΚΕΛΛΙ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ, ΣΤΗ ΒΙΓΛΑ (Με τον παπα - Ιωσήφ 
που ανεμίζει τις σημαίες όταν παιρνούν τα πολεμικά μας αεροσκάφη!)

ΙΕΡΟ ΛΑΥΡΙΩΤΙΚΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΣ

Οι φωτογραφίες αυτές αποτελούν μέρος από ένα σύνολο περίπου 5000 αεροφωτογραφιών, αποτέλεσμα πάμπολλων ωρών πτήσεων από τον Ιούνιο του 2006 μέχρι τον Μάρτιο του 2007, των κ.κ. Νικολάου Σαράφη και Αριστείδη  Χ. Κοντογεώργη.
Ολόκληρο το φωτογραφικό υλικό προσεφέρθη αφιλοκερδώς στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους.

 ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ!!! Εδώ μπορείτε να τις δείτε όλες.

πηγή

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ-ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ(+4 Φεβρουαρίου 1843)

Μία από τίς κορυφαίες μορφές του Ελληνισμού διαχρονικά, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, είναι χωρίς αμφιβολία ό Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο θρυλικός Γέρος του Μωρία, όπως τον ονόμασε ή λαϊκή φωνή.

Όταν ή μακαρίτισσα ή Σοφία Βέμπο τραγουδούσε: «Γεια καί χαρά σας, Μωραΐτες αδελφοί, πού αν μάνα δεν σας γέννα, οϋτ' "Αγια Λαύρα θάχαμε, ούτε Εικοσιένα», λίγο σκανδαλιζόμουνα. Αμάν, πια, πάλι με τους Μωραΐτες! Νισάφι! Μας έπρηξαν! Οι υπόλοιποι Έλληνες, δηλαδή, δεν κάναμε τίποτα; Ό σκανδαλισμός μου σταμάτησε όταν το βλέμμα μου στηλώθηκε στην πολυσέβαστη μορφή του Κολοκοτρώνη. - Μάλίστα εΐπα. "Αν τόπε για τον Κολοκοτρώνη, τότε δεν χωράει κουβέντα! Έτσι είναι!... Συμφωνώ καί επαυξάνω!...

Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ό θρύλος, πού ό επιβλητικός ανδριάντας του πάνω στο περήφανο άλογο του υψώνεται μεγαλοπρεπής μπροστά στο κτήριο της Παληάς Βουλής των Ελλήνων, στο κέντρο της Αθήνας, με το χέρι να δείχνει δρόμο πορείας στους Έλληνες; Ποιος είν' αυτός ό ιερός μύθος, πού τ' όνομα του αγιάζει αμέτρητους δρόμους σ' ελληνικές πόλεις καί χωριά, πού ή φωτογραφία του στολίζει κάθε Εθνική γιορτή των Πανελλήνων; Ποιος είν' αυτός, πού τα Τουρκάκια, μέχρι τα βάθη της Ανατολίας, ακούγανε τ' όνομα του καί πάθαιναν ακράτεια εντέρου καί τσίριζαν σαν λωλά: Κολοκοτρώνα!... Κολοκοτρώνα!... κι έτρεχαν να κρυφτούν;

Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1770, Δευτέρα του Πάσχα, στη ρίζα ενός δένδρου, πάνω σ' ένα απόκρημνο βουνό της Μεσσηνίας, ονομαζόμενο Ραμαβούνι. Πατέρας του ήταν ό ηρωικός αρχηγός των αρματολών του Μωρία Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, ό φόβος και ό τρόμος των Τούρκων. Φονεύθηκε το 1780 στους Πύργους της Καστανιάς,μεταξύ Γυθείου καί Σπάρτης. Ή μητέρα του, ή ηρωική καπετάνισσα, λεγόταν Ζαμπία, το γένος Κωτσάκη και σώθηκε μόνη αυτή από την οικογένεια των Κολοκοτρωναίων στη μάχη των Πύργων πού έπεσε ό σύζυγος της. Ντυμένη άντρίκια, με το σπαθί στο χέρι καί με το δεκάχρονο Θεόδωρο δίπλα της διέφυγε καί διέσωσε τον κατόπιν θρυλικό Αρχιστράτηγο γιο της. Ανάδοχος του στο άγιο βάπτισμα ήταν ό Ρώσος ναύαρχος Θεόδωρος 'Ορλώφ, ό οποίος του χάρισε το δικό του όνομα.

  Μεγαλωμένος μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθειάς χριστιανικής πίστεως καί άμετρης φιλοπατρίας, έκλεισε ό μικρός Θοδωράκης από νωρίς στην καρδιά του την αγάπη για το Χριστό καί για την Ελλάδα, την οποία πονούσε να τη βλέπει σκλαβωμένη καί τα παιδιά της να τυραννοϋνται καί να βασανίζονται από τους Τούρκους. Το ψαλτήρι, το κτωήχι, ό μηναϊος, άλλαι προφητείαι, ήσαν τα βιβλία οπού άνέγνωσα, μας πληροφορεί ό ίδιος. Αυτές ήταν οί πρώτες καί κύριες πηγές της γνώσεως του, οί όποιες άρδευσαν την ψυχή του με τα νάματα της ευσέβειας. Γυμνάστηκε σωματικά από παιδί πολύ γερά καί είχε πόθο του να συνεχίσει το έργο του πατέρα του καί της ηρωικής οικογένειας των Κολοκοτρωναίων.
  Τον προίκισε καί ό Θεός με εξαιρετική ευφυία, μυαλό - ξυράφι, τετραγωνική λογική, ισχυρή θέληση, διορατικότητα, γερό ένθυμικό, δύναμη σωματική και βροντερή φωνή επιβλητική, στεντόρεια, στοιχεία πού αναμφίβολα αναδεικνύουν τον Ηγέτη. Παράλληλα, έκαλλιέργησε από παιδί στον εαυτό του κάθε αρετή; εγκράτεια, αυτοκυριαρχία, ευθύτητα χαρακτήρας, υψηλό αίσθημα τιμής, παροιμιώδη άνιδιοτέλεια καί αφιλοκέρδεια, παραδειγματική άμνησικακία, τέτοια πού μόνο σε Συναξάρια συναντά κανείς, σεμνότητα, αξιοπρέπεια, μεγαλοψυχία, φιλαδελφία, αγνό πατριωτισμό. Σπάνια βρίσκει κανείς τόσες αρετές συγκεντρωμένες σ' ένα μονάχα πρόσωπο!

Δεκαπέντε χρονών παλληκαράκι ό Θοδωρής ανακηρύχθηκε από τα επιζώντα παλληκάρια τοϋ πατέρα του Καπετάνιος καί βγήκε στο κλαρί στα βουνά της Αρκαδίας. Δεκαεφτά χρονών αναγνωρίστηκε αρματολός στην επαρχία του Λεονταρίου. Είκοσι χρονών παντρεύτηκε την κόρη ενός προεστού της περιοχής, την Αικατερίνη Καρούσου, με την οποία απέκτησε τρεις γιους, τον Πάνο, τον Ιωάννη ή Γενναίο καί τον Κωνσταντίνο ή Κολίνο. Επίσης δυο θυγατέρες, τη Γεωργίτσα, πού πέθανε μικρή, καί την Ελένη, την οποία στα 1820 πάντρεψε με τον Νικήτα, αδελφό του Παπαφλέσσα. Όμως ό σκοπός της ζωής του ήταν ένας: Να λευτερώσει την Πατρίδα! Γι' αυτό τον βλέπουμε να πετιέται σαν αρχάγγελος από βουνοκορφή σε βουνοκορφή κι από λαγκαδιά σε ρέμα, από χωριό σε χωριό κι από πολιτεία σε πολιτεία να ξεσηκώνει τους Έλληνες, να τους ενθαρρύνει, να ειρηνεύει καί να συμφιλιώνει όσους τρωγόντουσαν μεταξύ τους από οικογενειακά μίση καί ανόητες εχθρότητες, καί να ετοιμάζει όλους με κάθε τρόπο για τον μεγάλο σηκωμό. Αφού τους μιλούσε με τη μεγάλη ρητορική άνεση πού του χάρισε ό Θεός, έκανε το σταυρό του καί τους έλεγε: "Οσοι αγαπάτε την Πατρίδα, ελάτε κοντά μου! Πήγε στα Εφτάνησα. "Ορκίστηκε τον όρκο του Φιλικού στη Ζάκυνθο. Μπήκε στην υπηρεσία του Αγγλικού στρατού για να μάθει καί την επιστήμη του πολέμου, να ετοιμαστεί για το μεγάλο έργο πού είχε μπροστά του. Έγινε Λοχαγός, κι αργότερα Ταγματάρχης. Συνεργάστηκε με τους Ρώσους καί με τους Γάλλους. Ήθελε να τον βοηθήσουν να πολεμήσει τον Τούρκο. Κέρκυρα, Λευκάδα, Ζάκυνθος, Ιθάκη ήταν τόποι πού τους έμαθε τόσο καλά, όσο καί την Πελοπόννησο. Ετοίμαζε τους Έφτανησιώτες να έρθουν αρωγοί στον ξεσηκωμό εναντίον των Τούρκων. Πήγε καί στα Κύθηρα.
  Διηγείται σχετικά ό ίδιος: Μια φορά επήγα εις το πανηγύρι της Αγίας Μόνης. Αυτό το μοναστήρι ήταν μεγάλο καί έχαλάσθη εις την πρώτην Τουρκιά. "Οταν έπέρασα ήτον μία μάνδρα χαλασμένη καί σκεπασμένη ή εκκλησιά με κλάδους δένδρων. Τότε έταξα ότι: Παναγιά μου, βοήθησε μας να έλευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον τύραννο, καί να σε φκιάσω καθώς ήσουν πρώτα (1803). Τον αξίωσε πράγματι καί έκαμε το τάμα του: Με έβοήθησε, καί είς τον δεύτερον χρόνον της Επαναστάσεως μας έπλήρωσα το τάμα μου καί την έφκιασα. Στό μεγάλο κυνηγητό πού έκαμαν οι Τούρκοι στους κλέφτες της Πελοποννήσου όταν αντιλήφθηκαν ότι σε λίγο θα φούντωνε ό ξεσηκωμός, ό Κολοκοτρώνης απάντησε περνώντας ξανά στον Μωρία, επιτιθέμενος με ορμή κατά των Τούρκων, καίγοντας κι αφανίζοντας τα τουρκοχώρια περνώντας από μαχαίρι Τούρκους καί τουρκολάτρες. Κι όταν πίά τα πράγματα έφτασαν στο ανθρωπίνως απροχώρητο για την ώρα, μπαρκάρησε, πήγε στ' "Αγιον Όρος, όπου συναντήθηκε με τον Παπα-Βλαχάβα, τον Νικητάρα κι άλλους ονομαστούς οπλαρχηγούς καί συγκρότησαν έναν πειρατικό στόλο, με τον όποιο καταναυμαχοϋσαν τα τουρκικά πλοία στο ανατολικό Αιγαίο καί κούρσευαν τα τουρκικά παράλια, ώσπου νάρθει ή ώρα του γενικού ξεσηκωμού.


Ό Κολοκοτρώνης δεν είχε αυταπάτες, όσον αφορά στη βοήθεια των ξένων για την απελευθέρωση της Πατρίδος: "Οταν είδα ότι εις τα συμβούλια της Βιέννας δεν έγινε κανένα καλό δι' ημάς... είπα, να μην έχωμεν ελπίδα λυτρώσεως άλλη παρά από τον εαυτό μας καί από τον Ύφιστον, γράφει. Έτσι, κάθε του σκέψη, κάθε του σχέδιο, κάθε του προσπάθεια καί ενέργεια, τα έναπέθετε πάντοτε στα χέρια του Θεού. Καί πίστευε απόλυτα καί διεκήρυσσε πώς: Ό Θεός έδωσε την ύπογραψήν Του δια την έλευθερίαν της Ελλάδος. Δεν την παίρνει πίσω! Κατόπιν έμπαινε στον αγώνα χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Ή λέξη ηρωισμός είναι πολύ φτωχή για να χαρακτηρίσει τον τρόπο με τον όποιο έμάχετο.

Οι μεγαλύτερες στρατιωτικές επιτυχίες καί νίκες του ιερού αγώνα στην Πελοπόννησο φέρουν ανάγλυφη την προσωπική σφραγίδα του Κολοκοτρώνη. Τη σφραγίδα της φρόνησης, της σύνεσης, της στρατηγικής τέχνης, της ανδρείας, της πίστεως, της θυσίας καί της πολεμικής αρετής του: Καλαμάτα, Βαλτέτσι, Δολιανά, Τριπολιτσά, Δερβενάκια κσί ό Μωρίας ολόκληρος!... Μετά την αποφασιστική μάχη του Βαλτετσίου, ό θεοσεβής Αρχιστράτηγος έκήρυξε νηστεία για να ευχαριστήσουν καί δοξολογήσουν τον Θεό. Όπως διηγείται ό ϊδιος: Δώδεκα - δεκατρείς Μαίου ήτον. Εικοσιτρεϊς ώρες έβάσταξε ό πόλεμος. Έκείνην την ήμερα ήτον Παρασκευή καί έβαλα λόγον ότι: Πρέπει να νηστεύσω-μεν όλοι δια δοξολογίαν εκείνης της ημέρας, καί να δοξάζεται αιώνας αιώνων έωσοϋ στέκει το έθνος, διατί αυτή ήταν ή ελευθερία της Πατρίδος(2). Τί έχουν να πουν άραγε έπ' αυτού όσοι, δεξιά κι αριστερά διοργανώνουν σουβλακομάζωξες καί ξεφαντώματα κοιλιοδουλείας καταμεσίς στη Μεγάλη Σαρακοστή, για να τιμήσουν τάχα μου την Επανάσταση του '21; "Αν σηκωνόταν από τον τάφο του ό Γέρος του Μωρία, το λιγότερο πού θάκουγαν από το στόμα του θάταν κανένα: Ντροπής όρέεε!!!... Ντροπής!!!

Παρά τη μεγάλη του συμβολή στην απελευθέρωση της Ελλάδος, παρά την αρετή του καί την άνιδιοτέλειά του, ό Πατέρας αυτός του Γένους ήπιε άπ' αυτούς πού λευτέρωσε πολλά πικρά ποτήρια. Στή διάρκεια του αγώνα, κάποιοι Μανιάτες προσπάθησαν να τον σκοτώσουν μπαμπέσικα. Σώθηκε. Τους είχε κατόπιν του χεριού του.Κι όμως δεν εκδικήθηκε! Ή απάντηση του ήταν: Εάν ό Θεός μ'έφύλαξε, τούς χαρίζω τήν ζωήν.Αργότερα είδε τον γιο του Πάνο, τον δοξασμένο ήρωα του Αγώνος να πέφτει νεκρός από ελληνική σφαίρα. Στή διάρκεια εμφυλίων ταραχών, διαρκοϋντος του Αγώνος, φυλακίστηκε σ' ένα Μοναστήρι στην Ύδρα. Αργότερα, στον καιρό της Όθωνικής Αντιβασιλείας συνελήφθη ξανά, φυλακίσθηκε καί μετά από μια παρωδία δίκης, κατά την οποία την τιμή του Γένους έσωσαν μόνο δύο τίμιοι δικαστές, ό Πολυζωίδης καί ό Τερτσέτης κηρύσσοντας τον αθώο, ό Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε, ό κορυφαίος αυτός ήρωας της φυλής καί Πατέρας της Ελληνικής Ελευθερίας, σε... θάνατο! Ακούγοντας την καταδικαστική σε βάρος του απόφαση, ό μεγάλος Κολοκοτρώνης, σηκώθηκε ήρεμα, έκαμε αργά - αργά τον σταυρό του καί είπε: Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου!Τίποτε άλλο! Κανένα σχόλιο! Έτοιμος να υποστεί καί τον θάνατο, ως πρόβατον επί σφαγήν, όπως ό Κύριος τον Όποιο πίστευε καί λάτρευε βαθύτατα.

Ευτυχώς ό Κύριος έφώτισε τον Όθωνα καί δεν επέτρεψε να συντελεσθεί το άνοσιούργημα, αλλά μετέτρεψε την ποινή του σεπτού ήρωα σε φυλάκιση, ώσπου, όταν ενηλικιώθηκε, του την χάρισε ολότελα καί τον αποκατέστησε πλήρως ηθικά καί στρατιωτικά στον βαθμό του Στρατηγού. Μάλιστα τον διόρισε καί στην υψηλή καί έπίζηλη θέση του Συμβούλου της Επικρατείας. Έτσι αποφεύχθηκε ένα έγκλημα, το όποιο θα έστιγμάτιζε το Γένος μας αιώνια.Σεβαστός σε όλους ό Κολοκοτρώνης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμώμενος από όλους καί μάλιστα από τους βασιλείς Όθωνα καί Αμαλία.
 Το ταπεινό σπίτι του στην Πλάκα ήταν πανελλήνιο προσκύνημα. Όλοι οι επίσημοι επισκέπτες του νεοσύστατου κράτους θεωρούσαν τιμή τους να τον επισκεφθούν. Σπουδαίοι καί σοφοί τον συμβουλεύονταν. Ή νεολαία τον λάτρευε. Όποτε περπάταγε στους δρόμους της Αθήνας ό κόσμος μέριαζε, αποκαλύπτονταν κι έκανε εδαφιαίες υποκλίσεις. Περνά ό Γέρος του Μωρία!, έλεγαν με σεβασμό. Καί πίσω του συνήθως ακολουθούσαν τιμητικά νέα παλληκάρια πού έψαλλαν πατριωτικά τραγούδια. Κάποτε επισκέφθηκε το Γυμνάσιο των Αθηνών, το οποίο διηύθυνε ό μέγας εκείνος παιδαγωγός καί Δάσκαλος του Γένους, ό Γεώργιος Γεννάδιος. Μίλησε στους νέους. Άπλα. Μέσα από την καρδιά του, όπως συνήθιζε. Τους είπε ανάμεσα στα άλλα σοφά καί αγιασμένα: ''Πρέπει να φυλάξετε την Πίστη σας, καί να την στερεώσετε, διότι, όταν έπιάσα-με τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως καί έπειτα υπέρ Πατρίδος!... Πρίν άπ' όλα να φυλάξετε στην ψυχή σας την Πίστη σας καί την Πατρίδα σας. Εμείς, περισσότερο από τα ντουφέκια, με την Πίστη μας οτόν Χριστό καί την αγάπη μας στην Πατρίδα ελευθερώσαμε την Ελλάδα. Μείνετε πάντα καλοί Χριστιανοί καί κολοί Έλληνες. Έτσι ό Θεός θα οάς εύλογη, ή Ελλάδα, θα σας προοτατεύη καί όλα θα πάνε καλά στη ζωή σας...

Την νύχτα της 3ης προς την 4η Φεβρουάριου του 1843, επιστρέφονταςαπό μια γιορτή στα ανάκτορα για την επέτειο της άφίξεως του Όθωνα στην Ελλάδα, ό θρυλικός Γέρος του Μωρία,ό Δάσκαλος της πίστεως, της αρετής,του ήθους, της ανδρείας καί της λευτεριάς, προσβλήθηκε από αποπληξία κι αναχώρησε για την ουράνια Πατρίδα. Το Γένος υποκλίνεται στη μνήμη του. 0ί Πανέλληνες τον θυμούμαστε. Πρέπει να τον θυμούμαστε! Ιδιαίτερα σήμερα,στις δύσκολες μέρες πού ζούμε καί πού οι αρετές πού μας δίδαξε σπανίζουν τόσο τραγικά. 

1. Θ. Κολοκοτρώνη, ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ, Αθήναι, Κεφ. Β', σελ. 44.
2. "Ενθ'όνωτ., σελ. 72.
3. Ένθ'άνωτ., σελ. 31.

κ.ΙΩΣΗΦ-ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΝΕΑΣ ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ

πηγή-περιοδικό ΄΄Πειραική Εκκλησία''(Μαρτ.2007)

“Τα «παγκόσμια συνέδρια», τα συμβούλια των «εκκλησιών» και το κατάντημα των ορθοδόξων να συμπροσεύχονται με καταδικασμένους αιρετικούς”

Συμπροσευχή σε συνεδρίαση του ΠΣΕ στην Κρήτη

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής ΙΕ΄ Ματθαίου

(Β΄ Κορ. δ΄ 6-15 )

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης

e-mail: ioil.konitsa@gmail.com

Για την θαυμαστή ζωή της πίστεως μας κάνει λόγο μεταξύ των άλλων ο Απόστολος.  Μια ζωή λουσμένη, εμπνευσμένη και καθοδηγούμενη από το φως της χάριτος του Χριστού! Και αυτή η ανέκφραστη ζωή, χαρίζει την θαυμαστή γνώση του Θεού η οποία είναι ένας πραγματικός θησαυρός με ανεκτίμητη αξία. Ένας θησαυρός εμπιστευμένος στα οστράκινα σκεύη.

Σ' εμάς δηλ. τους πήλινους και αδύναμους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι τα θαυμαστά και εκπληκτικά της πίστεώς μας, δεν είναι δικά μας. Δεν προέρχονται από εμάς τους ιδίους, αλλά από την παντοδύναμη χάρη του Τριαδικού Θεού!

Πόσο εναργώς ο παγκόσμιος Απόστολος, υπογραμμίζει την αλήθεια αυτή: «ίνα η υπερβολή της δυνάμεως η του Θεού και μη εξ' ημών»!

«Υπερβολή δυνάμεως»! Μια φράση που όσοι αρνούνται την αγάπη και τη δύναμη του Θεού, είναι εντελώς αδύνατον να την εννοήσουν και να την αποδεχθούν.

Βεβαίως, στην συνέχεια το κείμενο κατά τρόπο που μας κόβει την ανάσα, καταγράφει το τι περνούσαν οι Άγιοι Απόστολοι για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού: «πάντοτε την νέκρωσιν του Κυρίου Ιησού εν τω σώματι περιφέροντες». Μια περιγραφή στην οποία ρίγη συγκινήσεως διαπερνούν την ύπαρξή μας. Όταν μάλιστα συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματικότητα της Αποστολικής ζωής ήταν περισσότερο αγωνιστική και μαρτυρική, απ' όσα ελάχιστα από ταπείνωση καταγράφει ο Παύλος στους Κορινθίους, τότε αρχίζουμε να εννοούμε κάπως, τι θα πει αγάπη Θεού και πόλεμος εναντίον του εχθρού και των πλανεμένων οργάνων του.

Αλλά, ταυτοχρόνως μεταφέροντας τον αποστολικό ζήλο στη δική μας ζωή, στη δική μας προσωπικότητα, συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορεί να βεβαιώσει κανείς εύκολα για τον εαυτόν του ότι είναι Χριστιανός.

Να λοιπόν το μεγάλο ερώτημα που δεν θα πρέπει να μας αφήνει ήσυχους: «Είμαστε Χριστιανοί»;

Μια επιπόλαιη ματιά «εις εαυτούς και αλλήλους», κάνει τον καθένα να πιστέψει ότι δεν χρειάζεται να τίθενται καν τέτοιου είδους ερωτήματα, αφού το πλείστον των συνανθρώπων μας αποδέχονται τον Θεό...

Αλλά και πάλι αμείλικτο το ερώτημα, ως αδέκαστος κριτής ορθώνεται μπροστά στη συνείδησή μας: «Είμαστε Χριστιανοί»; Χριστιανοί βεβαίως, όχι όπως εννοεί και ερμηνεύει τον όρο και την ερώτηση ο κόσμος, αλλά όπως αναπτύσσει το θέμα του ο Απόστολος και όπως βάσει των εντολών του Θεού μας θέλει ο ίδιος ο Θεός.

Αδελφοί μου, ας «προσγειωθούμε» κατ' αρχάς, και ας γίνουμε ειλικρινείς με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Όταν μεγάλες μορφές της εκκλησίας μας, και μάλιστα στο τέλος της επιγείου ζωής τους θέτουν τέτοιο ερώτημα, όταν οι Άγιοι εκλιπαρούν το έλεος του Θεού, και όταν επιτέλους ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος θεωρεί τον εαυτόν του «ως έκτρωμα», τότε καταλαβαίνουμε εμείς ότι ούτε καν μπορούμε να θέτουμε το παραπάνω ερώτημα. Το ερώτημα από την άποψη ότι όσο περισσότερο πλησιάζει κανείς προς τον προβολέα, τόσο και περισσότερο μεγαλώνει ο ίσκιος του. Δηλ. όσο περισσότερο προσεγγίζουμε τον Ιησού, τόσο κα περισσότερο πρέπει, θα πρέπει να αισθανόμαστε τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μας.

Και αυτά μεν για τα εσωτερικά του εαυτού μας. Να περάσουμε τώρα και στην έκφραση της Ορθής Πίστεως που χρειάζεται να δείχνουμε προς το στενό αλλά και ευρύτερο περιβάλλον; Το περιβάλλον, τόσο το φιλικό, όσο και το εχθρικό του Χριστού; Αλήθεια, τι θα διαπιστώσουμε; Αλλ' ας προχωρήσουμε λίγο περισσότερο έχοντας τώρα μπροστά μας το Αποστολικό κάτοπτρο.

Ω, θα τρομάξουμε και σύγχυση ίσως να καταλάβει την καρδιά μας. Κρίνεται όμως απολύτως αναγκαίο τούτο, αφού άλλωστε και προς το σκοπό αυτό εγράφη ο Θεόπνευστος λόγος του Θεού.

Ευθύς αμέσως αναδύονται ορισμένα κεφαλαιώδη ερωτήματα. Ποιοι από εμάς έχουμε θλίψεις στη ζωή μας; Θλίψεις, όχι από άλλους λόγους, αλλά για τις εντολές του Θεού; Πόσοι φθάνουν σε ποικίλες ανάγκες και σε μεγάλες δυσκολίες για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού; Πόσοι και ποιοι καταδιωκόμαστε από τους ανθρώπους χάριν της υπακοής προς τον Θεάνθρωπο Ιησού; Δεν προχωρούμε φυσικά στα όσα αναφέρει και σε άλλες του επιστολές ο Απόστολος, εκφράζοντας την Αποστολική ζωή και των άλλων συναποστόλων του, και που επιβάλλεται με προσοχή να μελετήσουμε...

Τι να πούμε λοιπόν μετά απ' όλ' αυτά; Ότι βρισκόμαστε στα επίπεδα που μας θέλει ο λόγος του Θεού; Αστείο ή μάλλον τραγικό να το παραδεχθούμε. Και αλλοίμονο, ας προσέξουμε μην δικαιολογηθούμε με αυτό που είπε κάποιος, ότι τώρα δεν μπορούν να συμβαίνουν αυτά, δηλ. οι διωγμοί και τα βάσανα για την πίστη, διότι δήθεν ο κόσμος έχει εκχριστιανιστεί και έτσι δεν εκδιώκονται οι πιστοί. Αλλά, αδελφοί μου, δεν άλλαξε καθόλου ο κόσμος. Μάλλον προϊόντος του χρόνου καταντά χειρότερος και λυσσωδέστερος εναντίον του Χριστού και των Αγίων Του. Εκείνο που δυστυχώς αλλοιώθηκε είναι το αγωνιστικό φρόνημα των πιστών. Αλλοίμονο, των Χριστιανών. Και εν πολλοίς φαίνεται όχι ο κόσμος να μεταμορφώνεται σε Εκκλησία, αλλά τραγική η διαπίστωση, οι μάζες των «πιστών» και αυτών των ορθοδόξων να μετατρέπονται σε κόσμο με όλα τα συμπαρομαρτούντα...

Επίσης, ας μη λησμονούμε ποτέ ότι μια από τις πτυχές του λυσσαλέου αυτού δαιμονικού πολέμου, δεν είναι τόσο το να αδειάζουν τώρα από κόσμο και να γκρεμίζονται οι Ναοί, (όπως συνέβη τον περασμένο αιώνα με το κατακόκκινο θηρίο, απο τα αίματα των θυμάτων του,  του μαρξισμού-κομμουνισμού), είναι βεβαίως και αυτό στα απαίσια σχέδιά τους. Όμως, κυρίως τώρα, σχεδιάζουν και εφαρμόζουν το να γεμίζουν οι Εκκλησίες και οι Ναοί!

Ναι, αγαπητοί μου. Μην εκπλήττεσθε. Να γεμίζουν με ποιμένες και ποίμνιο, με αρχιποιμένες και μάζες, με πλήθη ανθρώπων, οι οποίοι όμως ουδεμία σχέση θα έχουν με αυτό που ονομάζεται Χριστιανισμός και δη Ορθοδοξία-Ορθοπραξία. (Ομολογουμένως φοβερό-σατανικό το σχέδιο).

Τα «παγκόσμια συνέδρια» και τα ποικίλα συμβούλια των «εκκλησιών» που τελευταίως φιλοξενούν οποιαδήποτε αηδιαστική διαστροφή και αισχρή ανωμαλία, και όλη η εν γένει κοσμοθεωρία των ποικίλων θρησκευτικών ηγετών και της πανσπερμίας των πολιτικών αρχηγών στη συνέχεια, ότι δήθεν όλοι είμαστε ένα και ότι οι θρησκείες δεν είναι παρά δρόμοι που οδηγούν στον ίδιο Θεό, εξαιρέτως δε το κατάντημα των ορθοδόξων να συμπροσεύχονται και σχεδόν να συλλειτουργούν με τους καταδικασμένους αιρετικούς, όλα αυτά, κατά τραγικό τρόπο αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Πρέπει να έχει κανείς αποκτήσει υψηλούς βαθμούς πνευματικής μυωπίας ώστε να μην βλέπει και να μη διακρίνει ότι τα τεκταινόμενα εξελίσσονται βάσει σατανικού σχεδίου ανομίας.

Και επίσης, θλίβεται κανείς όταν βλέπει πως ακόμα και άνθρωποι που έδωσαν την ζωή τους για τον Χριστό, πρόσωπα που απομακρύνθηκαν από την κοινωνία των ανθρώπων, για μια υψηλή ζωή, ενώ ουσιαστικώς διαφωνούν με όλα αυτά τα θέατρα, ορισμένες φορές κρατούν μια περίεργη σιωπή. Ο λόγος τους δε περί «συνέσεως» κ.τ.λ. είναι τόσο επαναλαμβανόμενος και αποστεωμένος, ώστε κινδυνεύουν οι ευλογημένοι, να τον πιστέψουν και οι ίδιοι. Άραγε έπαυσε το πνεύμα των Στουδιτών στην καθ' ημάς Ανατολή ή σήμερα, δεν είμαστε  άξιοι για Μάρκους Ευγενικούς;...

 Άραγε οι αντιδράσεις μας τώρα θα περιορίζονται μόνο για τα οικονομικά και για τα εμβάσματα; Η φωνή μας τώρα θα υψώνεται μόνο για τα επιδόματα και τις συντάξεις; Και οι Ιερές μας Μονές θα διαμαρτύρονται μόνο για τη δυσβάσταχτη φορολογία η οποία τους επιβάλεται; Μήπως τελικώς μας διαφεύγει ότι τον Κύριο στον κήπο της Γεσθημανή, δεν τον πρόδωσε τόσο ο Ιούδας όσο ο ύπνος των αγαπημένων Μαθητών;

Μήπως πάλι, αν υπάρχουν κάποιες, ελάχιστες ψυχές που αισθάνεται η καρδιά τους να φλογίζεται για την αγάπη του Χριστού και διαθέτουν τον άγιο ζήλο για το Σώμα Του, την Ορθόδοξη δηλ. Εκκλησία μας, μήπως τώρα εμείς οι «συνετοί» είμαστε έτοιμοι να τους συκοφαντήσουμε; Να τους χαρακτηρίσουμε ως τρελούς και παράφρονες, ως μισαλλόδοξους και ακραίους; Ή και κάποιες φορές, αναπολόγητους τους αφορίζουμε διότι μας ταράσσουν τα «λιμνάζοντα ύδατα» και αποκαλύπτουν την λυματολάσπη της πανθρησκείας και του διεθνισμού;

Συγκλονιζόμαστε λοιπόν από τα Αποστολικά λόγια που ακούμε και μελετούμε; Ή η πνευματική και ηθική μας αναισθησία δεν αφήνει να μας αγγίξει η χάρις του Θεού;

Βεβαίως, δεν είναι όλοι για όλα. Ναι, τούτο είναι αλήθεια. Ο κάθε ένας έχει τα χαρίσματά του. Όμως, όλοι είμαστε για τον Χριστό και την ομολογία Του. Αυτό ας το κατανοήσουμε ότι είναι εκ των ων ούκ άνευ της Ορθοδόξου πνευματικότητος και αποτελεί διαβατήριο  σωτηρίας. Ας ρίξουμε επιτέλους από τους οφθαλμούς της συνειδήσεώς μας τη στάχτη με την οποία ο διάβολος θέλει να μας κοιμήσει.

Είμαστε Χριστιανοί; Εάν ναι, ας είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε αδιέξοδα, κινδύνους, θλίψεις και δοκιμασίες.

Ναι, θα τα περάσουμε όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν θα τα χάσουμε και ουδέποτε θα φθάσουμε στην απελπισία. Και τούτο, διότι ο ίδιος ο Κύριος θα επεμβαίνει δυναμικά και θα μας σώζει κατά τρόπο θαυμαστό.

Αυτή είναι η αλήθεια. Τούτο βλέπουμε στη ζωή των Αποστόλων και των Αγίων μας.

Είθε να αγαπήσουμε τον Κύριο και ασυμβίβαστοι και ατρόμητοι να πορευόμαστε την οδόν της Πίστεώς μας.   
Αμήν. 

πηγή

ΠΥΡΙΝΟ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΙΩΗΛ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==================

Επανέρχεται με πολύ ωμή γλώσσα ο Ομολογητής ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Κονίτσης, Πανοσ. Αρχιμανδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος και βάζει τα πράγματα στη θέση τους χωρίς να χαρίζεται σε κανένα και χωρίς να φοβάται κανένα.

Συγκινητικές οι συνεχείς θαρραλέες παρεμβάσεις του που είναι βέβαιο ότι γίνονται σε βάρος της προαγωγής του σε επίσκοπο και που εμπνέουν τους πιστούς.

Δεν πρόκειται για “παλικαρισμούς”, όπως θα έλεγαν όσοι αρνούνται να ομολογήσουν την αλήθεια και να συγκρουστούν με τους βασικούς εκπροσώπους του Οικουμενισμού, αλλά για χριστιανική Ομολογία, δηλαδή Ομολογία με προσωπικό τίμημα.

Γράφει μεταξύ άλλων:

“Τα «παγκόσμια συνέδρια» και τα ποικίλα συμβούλια των «εκκλησιών» που τελευταίως φιλοξενούν οποιαδήποτε αηδιαστική διαστροφή και αισχρή ανωμαλία, και όλη η εν γένει κοσμοθεωρία των ποικίλων θρησκευτικών ηγετών και της πανσπερμίας των πολιτικών αρχηγών στη συνέχεια, ότι δήθεν όλοι είμαστε ένα και ότι οι θρησκείες δεν είναι παρά δρόμοι που οδηγούν στον ίδιο Θεό, εξαιρέτως δε το κατάντημα των ορθοδόξων να συμπροσεύχονται και σχεδόν να συλλειτουργούν με τους καταδικασμένους αιρετικούς, όλα αυτά, κατά τραγικό τρόπο αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Πρέπει να έχει κανείς αποκτήσει υψηλούς βαθμούς πνευματικής μυωπίας ώστε να μην βλέπει και να μη διακρίνει ότι τα τεκταινόμενα εξελίσσονται βάσει σατανικού σχεδίου ανομίας.

Και επίσης, θλίβεται κανείς όταν βλέπει πως ακόμα και άνθρωποι που έδωσαν την ζωή τους για τον Χριστό, πρόσωπα που απομακρύνθηκαν από την κοινωνία των ανθρώπων, για μια υψηλή ζωή, ενώ ουσιαστικώς διαφωνούν με όλα αυτά τα θέατρα, ορισμένες φορές κρατούν μια περίεργη σιωπή. Ο λόγος τους δε περί «συνέσεως» κ.τ.λ. είναι τόσο επαναλαμβανόμενος και αποστεωμένος, ώστε κινδυνεύουν οι ευλογημένοι, να τον πιστέψουν και οι ίδιοι. Άραγε έπαυσε το πνεύμα των Στουδιτών στην καθ' ημάς Ανατολή ή σήμερα, δεν είμαστε  άξιοι για Μάρκους Ευγενικούς;...

 Άραγε οι αντιδράσεις μας τώρα θα περιορίζονται μόνο για τα οικονομικά και για τα εμβάσματα; Η φωνή μας τώρα θα υψώνεται μόνο για τα επιδόματα και τις συντάξεις; Και οι Ιερές μας Μονές θα διαμαρτύρονται μόνο για τη δυσβάσταχτη φορολογία η οποία τους επιβάλεται; 

Μήπως πάλι, αν υπάρχουν κάποιες, ελάχιστες ψυχές που αισθάνεται η καρδιά τους να φλογίζεται για την αγάπη του Χριστού και διαθέτουν τον άγιο ζήλο για το Σώμα Του, την Ορθόδοξη δηλ. Εκκλησία μας, μήπως τώρα εμείς οι «συνετοί» είμαστε έτοιμοι να τους συκοφαντήσουμε; Να τους χαρακτηρίσουμε ως τρελούς και παράφρονες, ως μισαλλόδοξους και ακραίους; Ή και κάποιες φορές, αναπολόγητους τους αφορίζουμε διότι μας ταράσσουν τα «λιμνάζοντα ύδατα» και αποκαλύπτουν την λυματολάσπη της πανθρησκείας και του διεθνισμού;”

ΗΠΑ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ

ΗΠΑ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

===================

Διαβάζουμε στο ιστολόγιο “Κόκκινος ουρανός”: 

“Εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικάνοι συγκεντρώθηκαν την Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου στην Ουάσιγκτον για την 40η εκδήλωση “March for Life” (“Πορεία για την Ζωή”) για να διαδηλώσουν κατά των αμβλώσεων. Η φετινή εκδήλωση συνέπεσε με την επέτειο της διαβόητης απόφασης “Roe κατά Wade” του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που νομιμοποίησε τις εκτρώσεις πριν από 40 χρόνια.

Παρά τις συνθήκες παγετού και το πυκνό χιόνι, υπήρχε ένα τεράστιο πλήθος απλωμένο παντού, στο οποίο υπήρχαν κυρίως νέοι άνθρωποι γεμάτοι ενθουσιασμό για την υπεράσπιση του αγέννητου και το μέλλον της οικογένειας. Μια πραγματική θάλασσα από σημαίες και πανώ από διάφορες ομάδες από όλη την Αμερική σκέπασε το National Mall από το απόγευμα της Παρασκευής.

Καθώς η τεράστια ανθρωποθάλασσα έφτανε μέχρι το Καπιτώλιο στα σκαλιά του Ανώτατου Δικαστηρίου, (στην συγκλονιστική φωτογραφία μία γυναίκα αφήνει στα σκαλιά καλτσάκια) τα μέλη της Αμερικανικής Εταιρείας για την Υπεράσπιση της Παράδοσης, της Οικογένειας, και της Ιδιοκτησίας (TFP) βάδισαν με κόκκινες κορδέλες, ενώ κοντά ήταν μια μπάντα με γκάιντες και τύμπανα που ενθάρρυνε το πλήθος. Διεθνείς αντιπροσωπείες της TFP από το Βέλγιο, τη Γερμανία και την Ιταλία εντάχθηκαν στην πορεία.

Ο πρόεδρος του “Pro-life Caucus” του Λευκού Οίκου, Chris Smith, στην ομιλία του μίλησε για την "τρομακτική κληρονομιά" της Roe κατά Wade μετά από 40 χρόνια, με 55 εκατομμύρια αμβλώσεις - «ένας απολογισμός νεκρών, που ισοδυναμεί με το συνολικό πληθυσμό της Αγγλίας».

Προσέξτε τους αριθμούς.

Μισό εκατομμύριο - στην πλειοψηφία τους νέοι - συμμετέχουν στην πορεία κατά των εκτρώσεων που πραγματοποιείται κάθε χρόνο.

Ποια δημοσιότητα δόθηκε στο γεγονός από τα ΜΜΕ την ώρα που γίνεται τόσος θόρυβος για τη χειροτονία γυναικών και το γάμο ομοφυλοφίλων και άλλα παρόμοιας φύσεως θέματα που υποστηρίζονται από περιθωριακές μειοψηφίες;

Οσο για τις καιρικές συνθήκες κυμαίνονται γύρω από το μηδέν! Και όμως! Δεν απουσίασαν από το προσκλητήριο μισό εκατομμύριο άνθρωποι.!

Προσέξτε επίσης τον αριθμό των εκτρώσεων που έγιναν στις ΗΠΑ τα τελευταία σαράντα χρόνια όταν νομιμοποιήθηκαν οι εκτρώσεις: 55 εκατομμύρια έμβρυα (δηλαδή ίσος με τον πληθυσμό της Μ. Βρετανίας),  θανατώθηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους που αν χρησιμοποιούνταν για τη θανάτωση σκύλων ή γάτων λ.χ. θα πήγαιναν φυλακή οι δράστες τους ο Θεός ξέρει για πόσο χρόνο!

Τι είναι το παρήγορο μέσα στην απίστευτη αυτή απανθρωπιά;

Οτι παρόλον ότι η φοβερή αυτή ανομία των εκτρώσεων πραγματοποιείται σε τόσο μεγάλη έκταση, υπάρχει μια τεράστια αντίδραση εναντίον της στις ΗΠΑ, η οποία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό πολλές φορές και το αποτέλεσμα των εκλογών των πολιτικών αρχόντων.

Η ανατροπή της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ με την οποία νομιμοποιούνται οι εκτρώσεις, δεν έχει ακόμη ανακληθεί και είναι άγνωστο εάν και κατά πόσο θα γίνει κατορθωτό να ανατραπεί στο μέλλον.

Ως χριστιανοί όμως έχουμε αδήριτο χρέος να υπερασπιστούμε το δικαίωμα ΟΧΙ της μητέρας να σκοτώνει το παιδί της, αλλά το δικαίωμα του παιδιού να ζήσει.

Και δεν ξεχνούμε ότι αυτό που μετρά δεν είναι απλά να γίνουν παράνομες οι εκτρώσεις, αλλά να μη γίνονται καθόλου.

Οχι απλά illegal, όπως μία διαδηλώτρια είπε, αλλά unthinkable! Οχι παράνομες, αλλά αδιανόητες. Οχι απλή αλλαγή του νόμου, αλλά αλλαγή των καρδιών και του φρονήματος. 

Και για να γίνει αυτό πραγματικότητα “του Κυρίου δεηθώμεν”!

 

πηγή:Παναγιώτης Τελεβάντος