Δημήτριος Προμπονάς - Dimitrios Prombonas

    

Τίτλος έργου: Δημήτριος Προμπονάς
Θέση: Άλσος Προμπονά – Ριζούπολη
Έτος Κατασκευής: 1954
Υλικό Κατασκευής: Μάρμαρο
Καλλιτέχνης: Άγνωστος

Η μαρμάρινη προτομή του Δημητρίου Προμπονά βρίσκεται στον ομώνυμο κήπο στη Ριζούπολη, όπου ο γιατρός χρησιμοποιούσε για την καλλιέργεια φαρμακευτικών φυτών. Το κτήμα Προμπονά κληροδοτήθηκε το 1950 στον Δήμο Αθηναίων με τον όρο να μετατραπεί σε κήπο αναψυχής για τους Αθηναίους. Αρχικά ο χώρος αποτελούσε δημοτικό φυτώριο και σήμερα έναν από τους μεγαλύτερους χώρους πρασίνου. Η προτομή του Δημητρίου Προμπονά τοποθετήθηκε με έξοδα του Κληροδοτήματος στον χώρο σε ανάμνηση της δημόσιας δωρεάς του μεγάλου κήπου στην πόλη των Αθηνών.

Ο Δημήτριος Προμπονάς γεννήθηκε το 1874. Σε ηλικία μόλις 16 ετών έρχεται για σπουδές στην Αθήνα. Παρά τις μικρές του γνώσεις γίνεται βοηθός φαρμακοποιού. Μετά από πολλές στερήσεις καταφέρνει να ολοκληρώσει το Πανεπιστήμιο. Το 1909 ιδρύει δικό του φαρμακείο με ορθοπεδικά είδη στην οδό Πειραιώς. Παράλληλα με την εργασία του γράφεται στην Ιατρική Σχολή όπου ολοκληρώνει τις σπουδές του με επιτυχία. Για μεγάλο διάστημα πολιτεύεται στην ιδιαίτερη πατρίδα του στην Νάξο όπου εκλέγεται και βουλευτής. Μαζί με την καλή φήμη, δημιουργεί και μια τεράστια περιουσία. Μετά το θάνατό του το 1949 το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του Δημητρίου Προμπονά κληροδοτείται στην Πολεμική Αεροπορία και στον Δήμο Αθηναίων.

• Μ. Βουγιούκα – Β. Μεγαρίδης, Οδωνυμικά, Τόμος Β’, Αθήνα: 1993, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων

Φωτογράφος: Μελέτης Ζαχαράκης

Μακεδονικός Αγώνας 1904-1908 Μέρος 2ο

Μακεδονικός Αγώνας 1904-1908 Μέρος 1ο

Έτσι ήταν κάποτε οι Άρχοντες του Γένους μας...

ΑΜΦΙΠΟΛΗ: Ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου βρίσκεται στην Αμφίπολη Σ. Καργάκος

Τελευταίες αποκαλύψεις τού γέροντος Εφραίμ τής Αριζόνας…

,

Μάϊος 2014, Αριζόνα

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βλέπετε την φωτογραφία αυτή του Γέροντα Ιωσήφ, του Ησυχαστή. Είχα μεγάλο Γέροντα, ήταν πυρ – πυρ, άνθρωπος φαινόμενο. Όλο τα επουράνια σκέπτονταν, μ’ αυτά ζούσε.

Δύο λέξεις μας έλεγε συνεχώς, υπομονή, υπομονή και προσευχή και εδώ μας βοηθάει, όσο του επιτρέπει η Πρόνοια του Θεού. Σαν υποτακτικοί του, ποτέ δεν μαλώσαμε μεταξύ μας. Άλλοι απέξω μας δημιουργούσαν προβλήματα, συκοφαντούσαν τον Γέροντα, τον κατηγορούσαν, αλλά ο Γέροντας Ιωσήφ έλεγε, « αυτοί ας λένε, εμείς να μην πούμε».

Συνομιλήτρια: Εμείς Γέροντα, είμαστε πολύ αδύνατοι σε όλα. Τι θα γίνει με εμάς;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Άλλα χρόνια είναι τώρα. Άλλα τα κριτήρια του Θεού, για σήμερα. Ο Γέροντας Ιωσήφ είχε το πνευματικό πανεπιστήμιο. Εγώ είμαι ευχαριστημένος να είστε εσείς ( ..δηλαδή τα πνευματικά του παιδιά ) στο πνευματικό λύκειο. Σήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση που σας παρέδωσα και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας. Αυτό δεν το θέλουν οι σκοτεινές δυνάμεις.

Συνομιλήτρια: Γέροντα, μετά από τόσα χρόνια αγώνα, τι σας έμεινε μέσα στη ψυχή σας;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Όλα είναι δεύτερα, όλα δεύτερα. Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας και τώρα , περνώντας τα χρόνια , είδα στη πράξη, ότι μόνο με την αγάπη κερδίζεται ο άνθρωπος. Η ζωή μου ήταν κόπος και πόνος, με την φτώχεια, με τους Γερμανούς, με την πείνα στη κατοχή, με τους πειρασμούς και τις θλίψεις στα μοναστήρια. Μεγάλος αγώνας. Μόνο το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας μ’ έβγαλε πέρα. Όποιος άνθρωπος δεν λέγει καθημερινά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας, δεν είναι Χριστιανός.

Συνομιλήτρια: Δηλαδή η ευχή του Χριστού είναι το μέγιστο;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως, γιατί είμαστε συνέχεια με τη μνήμη του Χριστού μας. Οι Άγιοι Πατέρες φωτίστηκαν και μας άφησαν αυτές τις προσευχούλες. Τρία και δύο γράμματα, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς» και «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Δεν είναι να διαβάσουμε εγκυκλοπαίδειες, ούτε πολλά βιβλία. Μ’ αυτές τις δύο προσευχούλες, σωζόμαστε όλοι οι Χριστιανοί. Οι μοναχοί που δεν έχουν τις μέριμνες των κοσμικών, προσεύχονται πολύ και φθάνουν ψηλά. Τους βοηθάει πολύ και η Παναγία μας. Είναι σαν να μιλούν στο αυτί του Χριστού μας, γιατί είναι αφοσιωμένοι στη προσευχή και αυτό είναι το κύριο έργο τους και όποιος έχει το δώρο της προσευχής στη καρδιά του, όταν πεθάνει δεν τον αγγίζουν τα τελώνια. Πηγαίνει μετά τον θάνατό του , κατευθείαν στο Χριστό μας. Δεν έχει εμπόδια, γιατί το όνομα του Χριστού έχει δύναμη. Είναι πυρ ο Θεός.

Συνομιλήτρια: Και οι χαιρετισμοί της Παναγίας μας είναι δυνατή προσευχή;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως, όταν τους λέμε, έχουμε χαρά και φώτιση από την Παναγία μας. Πολύ με βοηθάει η παναγία μας. Με βγάζει από πολλά αδιέξοδα.

Συνομιλήτρια: Σήμερα πάσχουμε από απελπισία και ανυπομονησία.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Η απελπισία είναι πάντα από τον διάβολο και όποιος απελπίζεται χάνει τις δυνάμεις του. Η βάση της ζωής μας είναι η υπομονή. Όταν δεν την έχουμε διαλύεται η ζωή μας.

Συνομιλήτρια: Γέροντα, ο κόσμος, εμείς, είμαστε σε μια δύσκολη θέση με όλα αυτά που γίνονται και ακούμε. Υπάρχει φόβος.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι, διαισθανόμαστε ότι θα γίνουν καταστροφικά πράγματα και γίνονται καθημερινά, Γι’ αυτό τρέχουμε στα μοναστήρια και στις εκκλησίες, αλλά δεν πρέπει να έχουμε φόβο. Για σκεφτείτε , αν ένα τάγμα αγγέλων έγιναν δαίμονες και κάνουν τόση ζημιά, τι βοήθεια μας προσφέρουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων. Μια φορά είδα τον Χριστό στο θρόνο του και δίπλα την Παναγία μας και τα τάγματα των αγγέλων και των αγίων. Περιμένανε το νεύμα του Χριστού μας για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα στη νέα κατάσταση. Όταν γεμίζουμε συνεχώς την καρδιά μας με τον Χριστό καθημερινά δυναμώνει η πίστη μας και όλα τα αντιμετωπίζουμε. Η Παναγία μας, παρακαλεί για μας και δέεται συνεχώς, να έχουμε δύναμη και αισιοδοξία.

Συνομιλήτρια: Γέροντα σ’ αυτή την ηλικία που είστε, μπορείτε να προσεύχεσθε όπως πρώτα, ή διαφορετικά;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Προσεύχομαι καλύτερα από πρώτα. Βέβαια δεν έχω την ένταση της προσευχής του Γέροντα Ιωσήφ, του Ησυχαστή, αλλά έχω δυνατή προσευχή και αυτό παρηγορεί την ψυχούλα μου, τόσα που πέρασα και περνώ.

Συνομιλήτρια: Πολλές φορές τα άγια λείψανα ευωδιάζουν.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Είναι σαν να λένε είμαστε συγγενείς.

Συνομιλήτρια: Ο καρκίνος είναι διάχυτος σήμερα.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Οι καρκινοπαθείς είναι μάρτυρες. Προσπαθώ να τους ενισχύω με την προσευχή μου, με τις νουθεσίες και όταν μπορώ τους επισκέπτομαι.

Συνομιλήτρια: Πολλοί άνθρωποι περνούνε σκληρές δοκιμασίες, είτε από την κακία των άλλων, είτε από δικά τους παραπτώματα. Τόσο δύσκολα, σαν να ζουν τη κόλαση εδώ.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Όταν ζουν εδώ τη κόλαση .…. και αξιοποιήσουν αυτή τη κατάσταση, με πνευματικά κριτήρια, όταν πεθάνουν δεν θα δικαστούν καθόλου, αλλά θα πάνε , κατευθείαν στην αγκαλιά του Χριστού. Αν όμως δεν αξιοποιήσουν, με πνευματικά κριτήρια, τη κόλαση αυτή, τότε θα βασανίζονται και στην άλλη ζωή. Ήθελα να σας πω κάτι για τον Παράδεισο. Πριν από τα ογδόντα μου χρόνια, πήγαινα συχνά στον Παράδεισο. Και τώρα βέβαια, αλλά η ηλικία έχει τον ρόλο της. Μία φορά με πήρε ο Κύριος από το χέρι και μου έλεγε « ..εδώ έκανες εκκλησία, εδώ εξομολόγησες και σώθηκε η ψυχή, εδώ παρηγόρησες, εδώ νουθέτησες,.», μου έλεγε δηλαδή τα πάντα και μαζί με αυτό μου έδινε χαρά, συγχρόνως με το λόγο του, Τόσο πολύ χαρά που είπα. Χριστούλη μου, δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω άλλο. Θα εκραγώ. Να με γυρίσεις πίσω. Και βρέθηκα πάλι στο δωμάτιό μου.

Άλλη φορά στον Παράδεισο, είδα έναν λεβέντη, θαυμάσιο. Είχε δίπλα του ένα άλογο με μια γυριστή ουρά, ωραιότατο. Μέσα μου το ζήλεψα. Ήθελα να το είχα εγώ αυτό το άλογο. Με φωνάζει και μου λέγει, ήτανε κάτι σαν διοικητής. « Να πας να πεις στο στράτευμα, ότι το πίσω μέρος το έχουν αφύλακτο και θα πάνε οι αντάρτες ( οι δαίμονες δηλαδή ) ». Και τρέχω και το λέγω. Και γύρισα τρέχοντας να πω ότι το έκανα. Εκείνος μ’ αγκάλιασε, με φίλησε και ανέβηκε στο άλογό του χαμογελαστός και έφυγε.

Συνομιλήτρια: Δηλαδή Γέροντα, γίνονται πολλά πίσω, που δεν τα πιάνουμε;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως. Γι’ αυτό πρέπει από παντού να προσέχουμε. Προσοχή μεγάλη. Θα περάσουμε δικαστήριο φοβερό.

Συνομιλήτρια: Η κόλαση πώς είναι;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Πως είναι; Φρίκη, φρίκη. Ούτε πουλάκι να μην πάει εκεί. Όπως πνίγονται οι άνθρωποι στη θάλασσα, έτσι πνίγονται στα βάσανα της κόλασης, συντροφιά με τους δαίμονες. Να προσευχόμαστε για τους νεκρούς. Είναι μεγάλη ελεημοσύνη. Η μητέρα μου ήτανε πολύ ενάρετη γυναίκα. Στα λόγια της στήριζα την παιδική μου ζωή. Πριν πεθάνει ήτανε δύο χρόνια κατάκοιτη και έλεγε. «Πάτερ πες τον Θεό να με πάρει. Κουράστηκα». Αλλά πριν φύγει έδωσε μάχη.

Συνομιλήτρια: Μάχη με ποιους;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Τους δαίμονες.

Συνομιλήτρια: Τους βλέπατε;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι, όπως βλέπω τους ανθρώπους.

Συνομιλήτρια: Ο Αρχάγγελος δεν την βοηθούσε;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ήτανε πίσω από τη πλάτη της. Είχε υποχωρήσει. Να πολεμήσει μόνη της, να στεφανωθεί.

Συνομιλήτρια: Τόσα που ακούμε για καταστροφές, που έρχονται, εμείς που ζητάμε την βοήθεια του Θεού, τι θα γίνουμε;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Κατά το σχέδιο που έχει ο Θεός για κάθε άνθρωπο, θα κάνει και τις πράξεις του, για να σωθεί, αυτός ο άνθρωπος. Πω ! Πω ! Τι θα περάσουμε! Δυσκολίες μεγάλες. Η Αθήνα έχει κρυφούς Αγίους πολλούς, αλλά και το Άγιο Όρος με τον Άγιο Δημήτριο στηρίζουν τη Βόρειο Ελλάδα. Έχω ιδιαίτερη αγάπη στον Άγιο Δημήτριο. Με το Άγιο Μύρο του κοιμάμαι. Η Ελλάδα γύρισε τη πλάτη της στο Χριστό. Γι’ αυτό θα υποφέρει πολλά. Τα παιδιά στην Ελλάδα σήμερα είναι ή πολύ φωτισμένα, ή πολύ σκοτισμένα. Τα παιδιά των ενάρετων οικογενειών, είναι η μαγιά του Χριστού και το μέλλον της Ελλάδας.

Συνομιλήτρια: Πολλές γυναίκες υποφέρουν στις οικογένειες σήμερα.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ο Χριστός είναι πολύ κοντά στις ψυχές που περιφρονούνται.

Συνομιλήτρια: Μερικοί άνθρωποι έχουν ένα ιδιαίτερο πνευματικό χάρισμα. Πως γίνεται αυτό;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Αυτοί οι άνθρωποι, ή αδικήθηκαν πολύ, ή συκοφαντήθηκαν, ή εμβάθυναν σ’ αυτό τον τομέα και τους δόθηκε χάρισμα. Όπως κανοναρχούμε τον Θεό, έτσι και μας ψέλνει.

Συνομιλήτρια: Στα Ιεροσόλυμα, τα τελευταία χρόνια, γίνονται θαυμαστά πράγματα.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ήθελα και εγώ να τα έβλεπα. Εκεί είναι η βάση του Χριστού μας. Το Άγιο Φώς είναι κάθε ημέρα στον Πανάγιο Τάφο, αλλά το Πάσχα δίνεται γενικό δώρο σε όλους. Να πηγαίνετε στα Ιεροσόλυμα. Εκεί βλέπουμε τι υπέμεινε ο Χριστός για μας και εμείς , όσο μπορούμε να τον ευχαριστούμε και να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη Του. Παλαιότερα είχα πάει και εγώ μερικές φορές.

Συνομιλήτρια: Πολλές φορές συμβαίνουν παρεξηγήσεις μεταξύ μας.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Αυτά είναι ανθρώπινα. Δεν θα λείψουν ποτέ. Να τα προσπερνάμε και να τρέχουμε στον Χριστό. Να σκεπτόμαστε τι μας έχει ετοιμάσει ο Χριστός, στο καλό – καλό παράδεισο, μετά την Δευτέρα παρουσία. Τώρα πηγαίνουμε στον νάρθηκα του Παραδείσου, Δεν χωράει νους ανθρώπου πως θα είναι ο καλός – καλός παράδεισος. Όλα φως ! Όλα ευωδία ! Χαρά ανεκλάλητη. Μακαριότητα. Τίποτε δεν θα είναι γερασμένο. Όλα νέα τα θέλει ο Χριστός στη Βασιλεία Του. Τίποτα παράταιρο. Όλα τέλεια. Η μητέρα μου πέθανε 95 ετών και εγώ την βλέπω στον παράδεισο τριάντα χρονών.

Στη κατοχή είχαμε κάτι γειτονόπουλα, που ήτανε λειψά στο μυαλό. Δύο παιδάκια ήτανε. Εμείς παίζαμε και αυτά ακόμη περπατούσανε να έρθουνε, ενώ είχαμε ξεκινήσει μαζί. Τα βρήκα στον Παράδεισο, γιατί πεθάνανε στη κατοχή από την πείνα, μικρά στην ηλικία. Τα λέγω : « Τι κάνετε εδώ ; Πως περνάτε ; ». Μου λένε: « Εφραίμ, εδώ δεν μιλάμε. Εδώ μόνον διαβάζουμε, έχουμε μελέτη ». Αυτά δεν ξέρανε να γράψουν το όνομά τους και στον παράδεισο μελετούσαν. Αυτό δείχνει την τελειότητα του παραδείσου.

Συνομιλήτρια: Πολλοί άνθρωποι βοηθάνε τα μοναστήρια, σε ανάγκες που έχουν.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ότι κάνουν όλα γράφονται στον ουρανό. Να έχουν ειρήνη και υγεία και ευλογία στα σπίτια τους.

Συνομιλήτρια: Στην εκκλησία ήμασταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο. Δηλαδή , τι ωραία Γέροντα, σαν τους Αγίους Αποστόλους είναι το έργο σας. « Μαθητεύσατε πάντα τα έθνη ».

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Είμαι ένα κούφιο καρύδι. Δεν έκανα τίποτα.

Συνομιλήτρια: Τι σκέπτεστε στην ηλικία που είστε;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Σκέπτομαι να στερεώσω το έργο μου εδώ, γιατί πολλοί άνθρωποι σώθηκαν, πολλές ψυχούλες. Και πως θα πάω να συναντήσω τον Κύριο; Που θα πάω ο ταλαίπωρος;

Συνομιλήτρια: Ο Κύριος θα στείλει τους αγγέλους του να σας πάρει.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Δεν το ξέρω αυτό, όπως κρίνει ο Κύριος. Το κεφαλάκι μου χωρούσε όλη την οικουμένη. Τώρα δεν με βοηθάει η υγεία μου, έχω γεράματα.

Συνομιλήτρια: Ο κ. Π…Γέροντα, πέθανε την ημέρα, ενός μεγάλου Αγίου.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Αυτός του άνοιξε την πόρτα του παραδείσου να μπει μέσα. Όταν κάποιος πεθαίνει και σώζεται η ψυχούλα του, ο Άγιος που γιορτάζει εκείνη την ημέρα, τον υποδέχεται στον παράδεισο, γιατί είναι η ημέρα δική του, η εορτή του δηλαδή.

Συνομιλήτρια: Πολλούς ανθρώπους ξαφνικά τους βρίσκει ο θάνατος.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι. Κάθε ημέρα να είμαστε με το εισιτήριο στο χέρι. Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί. Κάποτε εξομολόγησα κάποιον στο νοσοκομείο με τα νεύματα και σε λίγο πέθανε. Κάτι καλό έκανε στη ζωή του και σώθηκε τελευταία στιγμή. Στη ζωή μου πέρασα πολλές ταλαιπωρίες και είδα ότι η Θεία Πρόνοια, κατευθύνει τα πάντα προς το καλό του ανθρώπου. Να μην μας φεύγει η μνήμη του θανάτου. Να διαβάζετε από το Γεροντικό, την συνομιλία του Αγίου Μακαρίου με το κρανίο. Κάποτε σε όραμα είδα τον εαυτό μου ντυμένο πολύ ωραία. Με άμφια, όπως στις γιορτές και ήμουνα ψηλά σε εξέδρα και πιο κάτω ήτανε κοπέλες, που είχα εξομολογήσει και φωνάζανε « Γέροντα …. Γέροντα. Θέλουμε και εμείς να έρθουμε αυτού », αλλά δεν τους επιτρεπότανε. Αυτό δείχνει την ευθύνη μου και την χάρη της ιεροσύνης, Γι’ αυτό, να προσεύχεστε για μένα. Να έχετε τάξη και προσοχή. Να αγωνίζεστε κάθε μέρα, όσο μπορείτε. Ο Χριστός μας αγαπάει την τάξη των μοναχών, γιατί είναι οι στρατιώτες του.

Συνομιλήτρια: Γέροντα, όταν πάτε στον παράδεισο και έχετε αυτήν την επικοινωνία με τον Κύριο, δεν του μιλάτε και για μας τους μοναχούς σας και τις μοναχές και για τους ανθρώπους που θέλουν την βοήθειά σας;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως του μιλάω.

Συνομιλήτρια: Τι σας απαντά;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Εντάξει. Θα φροντίσω. Ο.Κ.

Συνομιλήτρια: Όταν εσείς Γέροντα πεθάνετε και εάν τυχόν εμείς ζούμε, εσείς μη μας ξεχάσετε, που θα καλοπερνάτε με τον Χριστό μας και εμείς εδώ θα παλεύουμε.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: (Γελώντας) Όχι, αυτό δεν γίνεται.

Συνομιλήτρια: Αύριο φεύγουμε Γέροντα (..από την Αριζόνα ). Πέστε μας έναν τελευταίο λόγο.

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Καλό και ευλογημένο ταξίδι να έχετε. Να έχετε την ευχή μου. Να έχετε υγεία και να έρχεστε. Ο καθένας ξέρει τι έχει στον τρουβά του, αλλά η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα. Να το εργαστείτε και να το χτίσετε μέσα σας, τηρώντας τις εντολές του Ευαγγελίου και έχοντας ειρήνη στη ψυχή σας, Να έχετε αγάπη, ομόνοια και να φωνάζετε το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας. Οι άγγελοι να σας συντροφεύουν.

Πως λένε αυτούς που παντρεύονται παράνομα εδώ;

Συνομιλήτρια: Μήπως εννοείτε τους ομοφυλόφιλους;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι αυτούς. Η Παλαιά Διαθήκη λέγει : « δεν θα μείνει το πνεύμα μου στους ανθρώπους, γιατί είναι σάρκες ». Αυτό ισχύει για σήμερα. Τα Σόδομα κάηκαν, το ίδιο …τα πυρηνικά. Δεν ανέχεται αυτές τις αμαρτίες ο Χριστός. Παντού λατρεύεται η αμαρτία της σάρκας. Δεν υπάρχει μετάνοια. Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία μετανόησε. Όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα εξαλειφθούν. Όλα χώμα …Τα πυρηνικά …Όλα χώμα. Ο πόλεμος θα γίνει για τις αμαρτίες.

(Απομαγνητοφωνημένο υλικό μοναχών, πνευματικών παιδιών του Γέροντος από την Ελλάδα, που τον επισκέφθηκαν στην Ελληνορθόδοξη Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου, στην Αριζόνα της Αμερικής)

πηγή   το είδαμε εδώ

 nefthalim

Νίκος Χειλαδάκης, Ο πόλεμος του «σκότους»

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ «ΣΚΟΤΟΥΣ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μέσα από τα ερείπια της καταστροφής και την εδραίωση της «ισορροπίας του  τρόμου» του ψυχρού πολέμου, άρχισε δειλά δειλά στην αρχή και πιο ενεργά στη συνέχεια να αναδύεται η «αναγκαιότητα» της Νέας Τάξης. Το πρωταρχικό και κύριο της μέλημα, το οποίο σκόπιμα δεν προβλήθηκε από την αρχή, ήταν η τελική άλωση και κατάργηση του αυτεξούσιου της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό προϋποθέτει εκτός των άλλων, κυρίως την σταδιακή μείωση σε πρώτη φάση και στη συνέχεια την πλήρη απάλειψη του έμφυτου θρησκευτικού αισθήματος. Αυτό το θρησκευτικό αίσθημα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για να προωθήσει σταδικά τα επιμέρους βασικά σχέδια της, όπως το παγκόσμιο φακέλωμα και η άμβλυνση μέχρι εκμηδενισμού όλων των συνειδησιακών αντανακλαστικών στην επέλαση της παγκόσμιας «πολτοποίησης».

Μερικοί πίστευαν τότε πως ο κομουνισμός ήταν ο μεγάλος αντίπαλος της Νέας Τάξης της καπιταλιστικής Δύσης. Αυτή η πεποίθηση ήταν μια σκοπίμως καλλιεργηθείσα ψευδαίσθηση που συμπαρέσυρε μεγάλες λαϊκές μάζες στην πολιτικοποίηση του «κενού» και της απάτης, έτσι ώστε να μην μπορούν να αντιληφτούν το τι πραγματικά τους ετοίμαζαν από τότε. Το πολιτικό παιχνίδι της αριστεράς και της δεξιάς το έπαιξαν πολύ καλά οι διακινούντες τα «νήματα» για εκατομμύρια ευκολόπιστους φανατισμένους-μαριονέτες, που είχαν γινει όργανα για τα δικά τους συμφέροντα. Λαϊκές επαναστάσεις κατά παραγγελία που σε λίγα χρόνια ξεφούσκωναν σκορπίζοντας απογοήτευση αφού είχαν επιτελέσει το φθοροποιό τους έργο σε μεγάλες λαϊκές μάζες.  Μέσα σε μια ιδεολογική και θρησκοληπτική πλημμυρίδα του εικοστού αιώνα, η Ορθοδοξία ήταν ένα από τα πιο δυσκολότερα εμπόδια προς την κατεύθυνση της πλήρης συνειδησιακής επικράτησης της Νέας Τάξης. Η παπική εκκλησία ήταν πάντα το προγεφύρωμα της με την προώθηση της Ουνίας και του Οικουμενισμού, δηλαδή της «ενότητας» της Νέας Εποχής ενώ οι αμέτρητες, κυρίως αμερικανικές προτεσταντικές σέχτες, οι καλλίτεροι προωθητές της αποδυνάμωσης και διαστρέβλωσης του χριστιανικού μηνύματος. Για το σιϊτικό Ισλάμ υπήρχε από παλιά ένα σχέδιο να εξουδετερωθεί μελλοντικά, ακόμα και με βίαιο τρόπο, από μια ακραία σουνιτική ισλαμική εξτρεμιστική «θύελλα» που θα είχε δημιουργηθεί στα «εργαστήρια» της Νέας Τάξης. Η «θύελλα» αυτή θα εξαπολύονταν στην τελική φάση της επιχείρησης από την αρχή της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», η οποία ανατρέποντας τα κοσμικά αλλά εθνικιστικά αραβικά καθεστώτα που έβλεπαν με μεγάλη καχυποψία τους Αμερικανούς, θα χτυπούσε με ανελέητο τρόπο τα σιϊτικό Ισλάμ που θεωρούσε την Αμερική σαν δαιμονική χώρα. Οι σουνιτικές εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες θα προχωρούσαν στο αιματηρό ξεκαθάρισμα κάθε πιθανής αντινεοταξικής αντίστασης στον ισλαμικό κόσμο. Στο Ισλάμ είχε προκληθεί η δημιουργία μια χαώδους  κατάστασης που δεν θα επέτρεπε πλέον καμία σοβαρή αντίσταση. Τα φρικτά εγκλήματα των Τζιχαντιστών αλλά και των αμερικανικών επεμβάσεων σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Σομαλία, το μόνο που κατάφερναν  ήταν να προκληθεί χάος έτσι ώστε εκατομμύρια να μετακινηθούν προς την Δύση για να προωθηθεί η σχεδιαζόμενη από χρόνια  αλλοίωση των γηγενών πληθυσμών και η πολτοποίηση των λαών με πρώτο και καλλίτερο στόχο την Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς στην πρώτη γραμμή εισροής των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών. Εκείνο όμως που δεν είχε υπολογιστεί ήταν ότι αυτοί οι εξτρεμιστές κάποτε θα ξέφευγαν από το «πρόγραμμα» και θα δρούσαν ανεξέλεγκτα. Παράλληλα οι εξελίξεις στην κρίση της Ουκρανίας, που επίσης ήταν προγραμματισμένες, έδειξαν πως τα πράγματα δεν ήταν και τόσο εύκολα όπως τα είχαν υπολογίσει οι σχεδιαστές της Νέας Τάξης, παρά τα όσα είχαν κατορθώσει τα προηγούμενα χρόνια. Και στις δυο περιπτώσεις, Μέση Ανατολή και Ουκρανία, φάνηκε πως το θρησκευτικό ζήτημα λίγο ή πολύ πρωτοστατούσε. Παρά τις προθέσεις τους να προτάξουν τα κίβδηλα συνθήματα της Νέας Τάξης, όπως δημοκρατικές διαδικασίες, ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα μειονοτήτων και διαφορετικών ομάδων και κυρίως ανεξιθρησκία και αγνωστικισμό, το θρησκευτικό πρόβλημα ήταν αυτό που οδηγούσε σε καθυστέρηση υλοποίησης των σχεδίων των ταγών της διεθνούς μασονίας.  Κάτι ήξερε εκείνος ο Χάντιγκτων.

Στην ανατολίτικη ορθόδοξη Ευρώπη ο κομουνισμός, άλλο ένα δημιούργημα της Νέας Τάξης, είχε πετύχει κατ’ αρχή να υποσκάψει τα θεμέλια της Ορθοδοξίας στην μεγαλύτερη ορθόδοξη χώρα. Λόγω όμως της αντιπαλότητας που είχε δημιουργήσει η ΕΣΣΔ από την δεκαετία του πενήντα με την καπιταλιστική Δύση, κυρίως μετά την αντισιωνιστική στροφή του Στάλιν, έπρεπε κάποτε το κομουνιστικό μπλοκ να ανατραπεί και να διαλυθεί. Το μεγαλύτερο όπλο για την διάλυση του ανατολικού μπλοκ ήταν η φιλελεύθερη, βλέπε τοκογλυφική χρηματιστηριακή οικονομία, που σαν το ιστό της αράχνης  είχε αρχίσει να απλώνεται παντού στηριζόμενη στην πρόοδο της τεχνολογίας. Η μασονική ελίτ είχε βρει άλλο ένα ισχυρό μέσο παγκόσμιας επιβολής της. Η παγκόσμια οικονομία  δεν ήταν πλέον η οικονομία της παραγωγής, αλλά του πλαστικού χρήματος. Σερβίροντας λοιπόν ωραία συνθήματα, όπως «φιλελεύθερη οικονομία», «ελευθερία λόγου», «δημοκρατικές εκλογές», κ.λ.π. κατέρρευσαν την Σοβιετική Ένωση που δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τις τεράστιες  τεχνολογικές εξελίξεις στην οικονομία και στην καταναλωτική πλημμυρίδα των δυτικών σούπερ μάρκετ. Από την κατάρρευση αυτή όμως αναδύθηκε ξανά σαν από θαύμα, η Ορθοδοξία της παλιάς Ρωσίας σε όλο της το μεγαλείο. Οι Αμερικανοί που είχαν προβλέψει την πιθανότητα  αυτής την δυσάρεστης μελλοντικής εξέλιξης, της εμφάνιση δηλαδή ενός νέου ανεξέλεγκτου παράγοντα στην πορεία επιβολής της Νέας Τάξης, πολύ νωρίς  είχαν προσεταιριστεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Από την εποχή του Αθηναγόρα υπήρχε σχέδιο να χρησιμοποιήσουν στο μέλλον το πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης  προς όφελος της επιβολής της Νέας Τάξης μέσω ορθόδοξων συμβόλων, με οικουμενισμό, ένωση των εκκλησιών, πανθρησκεία και λοιπά. Σήμερα ζούμε την κορύφωση αυτής της «επιχείρησης» με ένα Πατριάρχη που υπηρετεί  αυτά τα σχέδια  και τον οποίο ακολουθούν πιστά και οι υπόλοιποι πατριάρχες της ανατολής, δηλαδή Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας. Η μεγάλη στήριξη της Ουάσιγκτον στον πατριάρχη Κωνσταντινούπολης ήταν για να ηγεμονεύσει  σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο και να τον οδηγήσει στην νεοταξική «ένωση» των εκκλησιών. Η κορυφή της Ορθοδοξίας θα γίνονταν το όργανο της επικράτησης, με την επίκληση της δήθεν χριστιανικής ενότητας και ανοχής, των νεοταξικών προτύπων, δηλαδή «ανακάτωμα» όλων των γνωστών θρησκευτικών δογμάτων για να βγει το «ζουμί» της νέας «θρησκευτικής» αγνωστικιστικής δικτατορίας, αναγνώριση ακόμη και νομικώς κάθε είδους φυσικής διαστροφής και τέλος πλήρη πνευματική αποχαύνωση του κόσμου. Στην εκστρατεία αυτή θα συνέβαλλε και ο τεχνολογικός ψυχολογικός πόλεμος που είχε εξαπολυθεί από παντού σε ένα έρμαιο ποίμνιο, για να φτάσουμε στην τελική επίθεση, στον κορυφαίο στόχο τους όπως τον είδαμε παραπάνω, δηλαδή στην καταστροφή του αυτεξουσίου και στον πλήρη έλεγχο των ανθρωπίνων συνειδήσεων. Κατασκευή ανθρώπων ανδρείκελων- ρομπότ που θα εκτελούν χωρίς καμία αντίσταση τις εντολές των σατανικών πατρώνων της Νέας Τάξης.

Παράλληλα η πλήρης υποταγή στο άρμα της Νέας Τάξης μέσω μιας ανίερης προδοσίας ενός διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου της ορθόδοξης Ελλάδας, που ήταν η μόνη ορθόδοξη χώρα που δεν είχε πληγεί από τον κομουνισμό, στόχευε στην σταδιακή απαξίωση του ορθόδοξου φρονήματος του ελληνικού λαού.  Η ορθόδοξη Ελλάδα έμελε να χρησιμέψει σαν το «φωτεινό» παράδειγμα από τους δυνάστες του κόσμου και για άλλες χώρες. Σήμερα η Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχη χώρα αλλά όργανο των σκοτεινών συμφερόντων της διεθνούς μασονίας και έχει μια πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία που υπακούει πιστά στις εντολές των νεοταξικών της αφεντάδων, καταστρέφοντας ότι ιερό και όσιο κράτησε σε ζωή τον Ελληνισμό και τη Ορθοδοξία επί τόσους αιώνες. Παρέμεναν όμως κάποιες εστίες ελληνορθόδοξης αντίστασης σε όλη αυτή την νεοταξική λαίλαπα σαν μαγιά στηρίζοντας την ελπίδα της Ορθοδοξίας. Παράλληλα μετά την βάναυση διάλυση και της Γιουγκοσλαβίας παρέμενε το «αγκάθι» της ορθόδοξης Ρωσίας. Κάποιες κινήσεις προσέγγισης της ρωσικής Ορθοδοξίας με τον πάπα και την δυτική νεοταξική φιλοσοφία και εδώ με τα δέλεαρ της «ενότητας» της ανάγκης μιας ενιαίας παγκόσμιας εκκλησίας, είχαν κάποιες επιτυχίες αλλά σε γενικές γραμμές δεν κατάφεραν πολλά πράγματα.  Η καταπληκτική αναβίωση της Ορθοδοξίας στην απέραντη Ρωσία συνεχίστηκε με γοργό ρυθμό προκαλώντας ιδιαίτερη ανησυχία στην Δύση. Στην εξέλιξη αυτή προστέθηκε και το γεγονός της ανάδυσης  στην εξουσία ενός νέου ηγέτη. Αυτός ήταν  ο Βλαδίμηρος Πούτιν. Αν και πολλοί τον χαρακτήρισαν σαν ένα ύπουλο ηγέτη, πρώην αρχηγό της μυστικής υπηρεσίας της Σοβιετικής Ένωσης, κατάφερε για πρώτη φορά να ορθώσει κάποιες σοβαρές αντιστάσεις στην επέλαση της νέας Τάξης. Ο Ρώσος ηγέτης γρήγορα κατανόησε ότι η Νέα Τάξη επιδίωκε την πλήρη άλωση της Ρωσίας στον οικονομικό αλλά και στον πολιτιστικό, συνειδησιακό τομέα, με την επιβολή των πολιτιστικών της αξιών. Το σχέδιο προέβλεπε να ξεπουληθεί η χώρα σε τιμές «εκπτώσεων» που θα απέφερε δισεκατομμύρια στους σχεδιαστές της Νέας Τάξης, κάτι που ο Πούτιν δεν μπορούσε να το αποδεχτεί χωρίς αντίδραση. Ο Πούτιν γρήγορα συνειδητοποίησε πως είχε κάποια μεγάλα «όπλα» που τα χρησιμοποίησε με τον καλύτερο τρόπο δημιουργώντας εν μέρει συνθήκες υπέρβασης της δυτικής οικονομικής μονοκρατορίας και της αμερικανικής πλανηταρχίας. Το ένα ήταν το ατομικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, το άλλο οι ενεργειακές της πηγές και το τρίτο ο παράγοντας της Κίνας, που αν και είναι μια χώρα επιρρεπής στα οικονομικά καταναλωτικά δέλεαρ της Δύσης, διακατέχεται και αυτή από μια παραδοσιακή καχυποψία για την Αμερική. Το θέμα της Κίνας ήταν άλλη μια αποτυχία της Νέας Τάξης καθώς το παλιό σχέδιο του Κίσινγκερ να στρέψει τους Κινέζους κατά της Μόσχας, αυτή την φορά λειτουργούσε αντίστροφα φέρνοντας τους Κινέζους όλο και πιο κοντά στην Ρωσία και εξ’ αιτίας της αλόγιστης και αμέριστης στήριξης των ΗΠΑ στην ανταγωνίστρια της Κίνας, Ιαπωνία. Πραγματικά η ανάδυση και η παρουσία του Ρώσου πρόεδρου που γρήγορα έκανε συνεταίρο του τους Κινέζους, απέβαινε ένα σοβαρό «αγκάθι» όχι τόσο γιατί ο ίδιος έχει αναλάβει να είναι ο προστάτης της Ορθοδοξίας, αλλά γιατί τα πραγματικά του συμφέρονται είχαν έρθει σε απευθείας σύγκρουση με τους δυτικούς νεοταξικούς ηγέτες. Το ενεργειακό πρόβλημα ήταν το επίμαχο σημείο σε αυτή την φάση του πολέμου με προέκταση τις θρησκευτικές διαστάσεις που αναφέραμε παραπάνω. Η προσοχή συγκεντρωνόταν στην ενεργειακή απομόνωση της Ρωσίας κάτι που όμως εθελοτυφλούσε στην τεράστια ενεργειακή της επάρκεια καθώς και στην μεγάλη ενεργειακή εξάρτηση πολλών δυτικών χωρών. Βέβαια υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποιας προσέγγισης που θα προβλέπει ένα κάποιο μοίρασμα επικρατειών και κερδών και παράλληλα την σταδιακή υποβάθμιση του θρησκευτικού προβλήματος με μια προβλεπόμενη πίεση προς το πατριαρχείο της Μόσχας, που ακόμα αντιστέκονταν, σε «ιστορικό συμβιβασμό» με το Βατικανό και κυρίως με την Κωνσταντινούπολη.  Η εμμονή όμως κάποιων ηγετών της Νέας Τάξης από την Αμερική και από την Ευρώπη στο παλιό τους σχέδιο της ολοκληρωτικής άλωσης της Ρωσίας, δεν βοηθά καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση.

Το σύγχρονο πρόβλημα είναι πως πολλοί ταγοί της Νέας Τάξης, όπως οι Ρότσιλντ, άρχισαν να εκνευρίζονται γιατί πολλά σχέδια τους δεν πραγματοποιηθήκαν όπως είχαν προγραμματίσει και αυτό ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη. Η αμερικανική οικονομία υπέστη σοβαρά πλήγματα από την πολιτική των Μπους και έφτασε σε πραγματικό οικονομικό αδιέξοδο που επισείει την παγκόσμια ανασφάλεια και τους  κίνδυνο μιας μεγαλύτερης σύρραξης.  Πολλοί προβλέπουν μια αναπόφευκτη επιδείνωση μέχρι και ανοιχτή σύγκρουση Δύσης με Ρωσία με τελική νίκη της Νέας Τάξης ενώ προσβλέπουν πως η ανατολική Ορθοδοξία θα υποταχτεί τελικά στις επιταγές της καθώς η εκκλησιαστικές ηγεσίες, πλην κάποιων εξαιρέσεων, έχουν ήδη υποταχτεί πλήρως στα οικουμενιστικά πρότυπα. Μια ανοιχτή σύγκρουση όμως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση καθώς μια Ρωσία με τις σημερινές της πυρηνικές δυνατότητες και παράλληλα μια Κίνα όπου αυξάνεται συνεχώς η καχυποψία προς τους Αμερικανούς και η εχθρότητα της με τους  κύριους συμμάχους των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, δηλαδή τις Ιαπωνία και Ν. Κορέα, αποτελούν ισχυρά αποτρεπτικά δεδομένα . Για να γίνει ένας πόλεμος με επιτυχία χρειάζεται και ένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Σε αυτό το πεδίο από την μια έχουμε τα «ιδανικά» και τα «πρότυπα» της Νέας Τάξης, δηλαδή πανθρησκεία, παγκόσμια κυβέρνηση, ένα ενιαίο νόμισμα, ελεύθερο εμπόριο, ηλεκτρονικές κάρτες που υποτίθεται θα «ελέγχουν» το παγκόσμιο έγκλημα, (στην πραγματικότητα τους πολίτες των κρατών σε κάθε τους δραστηριότητα κατά το,  «Ο Μεγάλος Αδελφός» του Όργουελ), και από τα άλλη κάποιες εστίες θρησκευτικής αντίστασης που προέρχονται κυρίως από αγωνιζόμενα ορθόδοξα κέντρα. Το πόσο το θρησκευτικό ζήτημα επηρεάζει την διεθνή γεωπολιτική επικαιρότητα και γενικότερα τις διεθνές εξελίξεις, φάνηκε ξεκάθαρα σε όλες τις τελευταίες  μεγάλες κρίσεις  στην Συρία και στην Ουκρανία. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι σχεδιαστές της Νέας Τάξης και εδώ έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος. Αν δουν πως αποτυγχάνουν τα σχέδια τους για τον πλήρη συνειδησιακό έλεγχο της ανθρωπότητας, δεν αποκλείεται να προκρίνουν το σχέδιο της δραστικής μείωσης του πληθυσμού μέσω νέων περιφερειακών συγκρούσεων ακόμα και γενικότερου πολέμου, ενώ υπάρχει πάντα και το σχέδιο μέσω καινούργιων ανθρωποκτόνων επιδημιών από καινούργιους θανατηφόρους ιούς κατασκευασμένους σε «επιλεγμένα» χημικά εργαστήρια.  

Αν και εκ πρώτης όψεως ο «πόλεμος» φαίνεται πως είναι άνισος υπέρ του «Σκότους», υπάρχει ένα πολύ σοβαρό αδύνατο σημείο της Νέας Τάξης. Εκείνο που δεν κατανόησαν, ή  καλύτερα ποτέ δεν παραδεχτήκαν οι ταγοί της, είναι πως σαν άνθρωποι κάνουν ανθρώπινα σφάλματα και πως ανθρώπινα σχεδία, όσο τέλεια και να είναι, είναι ανθρώπινα, δηλαδή ενέχουν πάντα τον κίνδυνο ανατροπής και αποτυχίας τους. Πολλές φορές, όπως ανέφερε κάποτε ένας χαρισματικός ηγούμενος, ο Θεός βάζει τον Διάβολο για να παιδεύσει τον άνθρωπο και να τον φέρει στον σωστό δρόμο. Αυτό είναι και το νόημα όλων αυτών των δοκιμασιών. Ο κόσμος δεν έγινε στην τύχη και ούτε ο άνθρωπος είναι μόνο ένα μείγμα υγρών και αδένων που όταν παύει να χτυπά η καρδιά και νεκρώνεται ο εγκέφαλος γίνεται άχρηστο χώμα. Εκείνο που δεν συνειδητοποίησαν είναι πως κάπου υπάρχει πάντα «κάτι» που μας λείπει και αυτό είναι η ουσία όλης της σημερινής κρίσης της ανθρωπότητας που την προκάλεσε και  συνεχίζει να την υποδαυλίζει η άμετρη απληστία της Νέας Τάξης τόσο στο υλικό, όσο, και εδώ είναι το επίμαχο σημείο, στο πνευματικό επίπεδο. Η κορύφωση αυτής της απληστίας είναι η μέσω της   τρομακτικής εξέλιξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, που έφτασε στο σημείο να πιστεύει ότι είναι ικανή να δημιουργήσει ζωή χωρίς ποτέ να μπορεί να καθορίσει τι είναι η ζωή,  ο «άνθρωπος –θεός», χωρίς τον μόνο και αληθινό Θεό. Εδώ έρχεται να παίξει τον πραγματικά πολύ σημαντικό θεραπευτικό της ρόλο σε όλες αυτές τις αρρωστημένες αυταπάτες, η Ορθοδοξία, όπως αυτή κράτησε την αλήθεια επί τόσους αιώνες και έφτασε σήμερα και αυτή να βιώνει την μεγάλη παγκόσμια κρίση που είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση. Ο άνθρωπος δεν είναι ανδρείκελο που κατασκευάζεται σε κάποιο γήινο εργαστήριο, αλλά πρόσωπο, ανεξάρτητο πνεύμα, καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση ο σκοπός του οποίου είναι θεραπευμένος να κοινωνήσει με τον Δημιουργό Του. Αυτός είναι νόμος θεϊκός και απαραβίαστος και τα ανθρώπινα σχέδια δεν μπορούσαν ποτέ και έτσι και σήμερα δεν μπορούν να υπερβούν τα «ανώτερα» του μόνου Παντοδύναμου, γιατί η αγάπη του Θεού είναι το κέντρο της ιστορίας το κόσμου.

ΑΚΤΙΝΕΣ 

'' Το πρωταρχικό και κύριο της μέλημα, το οποίο σκόπιμα δεν προβλήθηκε από την αρχή, ήταν η τελική άλωση και κατάργηση του αυτεξούσιου της ανθρώπινης ύπαρξης.''

 ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΣΤΑ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΜΕ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΠΑΘΟΣ Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΚΑΙ ΣΙΑ.

Αμέθυστος