Νίκος Χειλαδάκης, Η υποκρισία της «απώλειας»

 

 

     Σε ιστορικές περιόδους μεγάλης και πολυεπίπεδης κρίσης, ξεχωρίζουν αυτοί που υπερασπίζονται όσα πιστεύουν, συχνά με το τίμημα την άγριας καταδίωξης τους και οι «άλλοι», αυτοί που υποκρίνονται εκ του ασφαλούς πως αγωνίζονται υποτίθεται για τα ίδια ιερά και όσια, αλλά στην ουσία είναι «βολεμένοι» και κινούνται πάντα εκ του ασφαλούς και το πιο άθλιο, συνεχίζουν να στηρίζουν το άθλιο κατεστημένο που  καταστρέφει αυτά τα ιερά και τα οσία.   

     Οι υποκριτές είναι το πιο διαδομένο είδος σε αυτή την χώρα. Εξ’ αιτίας αυτής της υποκρισίας, που σε πολλές περιπτώσεις είναι καθαρή προδοσία, έχουμε φτάσει στο χείλος του ολοκληρωτικού αφανισμού σαν χώρα, σαν έθνος, σαν ορθόδοξος λαός. Μεγαλόσχημοι στις διακηρύξεις τους, μόλις έρχεται η ώρα να συγκρουστούν πραγματικά με το άθλιο και προδοτικό κατεστημένο, με την θρησκευτική αποστασία, γίνονται «συνετοί» και «πράοι» και συμβουλεύουν όσους ακόμα έχουν την «ιδιοτροπία» να αγωνίζονται, να σταματήσουν να «κατακρίνουν» και να σταματήσουν να καταδικάζουν τα πάντα, γιατί έτσι πρέπει να γίνει, γιατί είναι… θέλημα Θεού. Δηλαδή έτσι έπρεπε να καταστραφεί η χώρα, έτσι έπρεπε να διαλυθούν όλα τα πιστεύω που μας κράτησαν επί αιώνες στην ύπαρξη, έτσι έπρεπε να πορευτούμε προς την πλήρη υποταγή και έτσι πρέπει στο τέλος να γίνουμε «πρόβατα επί σφαγή», χωρίς φυσικά αυτό το τελευταίο να το ομολογούν φανερά. Αλήθεια, ήταν θέλημα Θεού να καούν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, ή έτσι έγινε γιατί δεν βρέθηκαν ούτε πέντε «καθαροί» και άσπιλοι ;

       Το πιο θλιβερό είναι όσοι επηρεάζουν πνευματικά ένα κόσμο, να τον καθοδηγούν στην αδράνεια, στην παθητικότητα, στην αποχή από κάθε αντίσταση στην καταστροφή, κηρύττοντας μάλιστα πως αυτός είναι ο «ορθός δρόμος» για ένα πιστό χριστιανό και για ένα αληθινό πατριώτη. Θλιβερό παράδειγμα η ιεραρχία που σε άλλες, πολύ δυσκολότερες εποχές, ήταν το προπύργιο της αντίστασης κατά του αφανισμού του γένους. Σήμερα άφωνοι, άλαλοι, παρακολουθούν σαν ανίκανοι θεατές τις εξελίξεις και κοιτάζουν «αλλού», σαν να μην βλέπουν τίποτα, σαν να μην αισθάνονται την «θύελλα» και την «λαίλαπα» της Νέας Τάξης. Είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι ποιμένας, αλλά η ευθύνη αυτή γίνεται πολύ  μεγαλύτερη σε περιόδους που όλοι οι εχθροί λυσσομανούν καθώς βρήκαν τις «κερκόπορτες» ανοιχτές και λεηλατούν ότι απέμεινε από μια πατρίδα που κάποτε ήταν αληθινός Φάρος. Είναι μεγάλη ευθύνη σε περιόδους «πολεμικής αναμέτρησης», να καθοδηγείς ένα ποίμνιο που λαχταρά να «αναπνεύσει», όταν ακόμα και τον αέρα του τον έχουν φορολογήσει.  Είναι μεγάλη ευθύνη να μην κρύβονται πίσω από φανταχτερές τελετές, χρυσοποίκιλτα άμφια, απομονωμένα  κελιά, όταν γύρω τους η πατρίδα χάνεται, όταν η Ορθοδοξία καταλύεται, όταν όλα όσα είχαν κρατήσει στην ζωή αυτόν τον τόπο πυρπολούνται από τους ίδιους τους φύλακες τους, από τους ίδιους τους άρχοντες αυτού του τόπου.  Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μας έδειξε τον «δρόμο». Είναι τέλος μεγάλη ευθύνη και στο ίδιο το ποίμνιο να σταματήσει να είναι άβουλο κοπάδι και να «μαστιγώσει», όπως γίνονταν στην μεγάλη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους ίδιους τους  άρχοντες του, τους ποιμένες του, όταν αυτοί παρεκτρέπονταν και γίνονται όργανα του «έξω από εδώ».

Σήμερα χωρίς καμία αμφιβολία έχουμε «πόλεμο». Για πολλούς ακόμα πιο οδυνηρό από τους πολέμους που γνώρισαν οι παππούδες μας, γιατί σήμερα ο πόλεμος, εκτός από την επιβίωση μας, είναι στο νου και στις καρδιές μας. Αυτές θέλουν να κατακτήσουν, να υποτάξουν, να τις μετατρέψουν σε πειθήνια όργανα της καταστροφής μας. Εμείς θα μείνουμε αδρανείς, η θα ακούσουμε τις συνειδήσεις  μας που «καρδιοχτυπούν» ;; Θα συνεχίσουμε να «μιλάμε», ή θα γίνουμε και εμείς συνοδοιπόροι της μεγάλης υποκρισίας, με το αντίτιμο της δικής μας «σωτηρίας», βλέπε απώλειας ;

Ω μη γένοιτο!

ΑΚΤΙΝΕΣ

 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΜΑΣ!

Γερμανία- Ορθόδοξοι σε εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια της Β΄ Βατικανής Συνόδου (Φωτό)

 

 

Γερμανία - Την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014 το απόγευμα έλαβαν χώρα στο Dom της πόλεως  Hildesheim  εκδηλώσεις με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 ετών από την λήψει αποφάσεων της  Βατικανής Συνόδου σχετικά με την στάση του Παπισμού έναντι των άλλων Χριστιανών.

Επισήμως προσκεκλημμένοι παραβρέθηκαν ο Σέρβος Επίσκοπος Δυτικής Ευρώπης κ. Σέργιος και ο προϊστάμενος της ενορίας Τριών Ιεραρχών Αννόβερου Αρχιμανδρίτης Γεράσιμος Φραγκουλάκης.

 

 

.

ΑΚΤΙΝΕΣ 

ΣΧΟΛΙΟ: Ο Φραγκουλάκης βρήκε κοινό γιά νά διαβάζει τά ποιήματά του. ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ.

Αμέθυστος

Τὸ «ψευτορωμαίικο» φεύγει ἀπὸ μόνο του;

 

                                               Γράφει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας

 

 

Χρηματιστήριο Ἀθηνῶν

ΤΡΙΤΗ  Πτώση 12,78%  -  ΠΕΜΠΤΗ Πτώση 7,35% 

Τί δείχνουν αὐτὲς οἱ πτώσεις στὸ ΧΑ;

Τὸ δημοσίευμα τοῦ iskra τονίζει ὅτι ἡ κατάρρευση τοῦ χρηματιστηριακοῦ δείκτη δὲν ἀφορᾶ τὶς λαικὲς καν τὶς μεσαῖες τάξεις τῆς χώρας οἱ oποῖες ἐδῶ καὶ καιρὸ εἶναι ἐκτὸς Χρηματιστηριακῆς Ἀγορᾶς, ἐνῶ ἐλάχιστα ἐπηρεάζει καὶ τὶς εἰσηγμένες ἐπιχειρήσεις μιᾶς καὶ οἱ τελευταῖες ἔχουν πάψει τὰ τελευταία χρόνια νὰ ἀντλοῦν ὀφέλη ἀπὸ τὸ ΧΑ τὸ ὁποῖο εἶναι ἰδιαίτερο ρηχὸ καὶ πολὺ ἀδύνατο γιὰ νὰ ἐπηρεάσει αἰσθητὰ τὶς ἐπενδύσεις καὶ  γενικότερα τὴν οἰκονομία. Πηγὴ Capital.gr 11.12.2014

Ἂν καταλάβαμε καλὰ …φεύγουν οἱ ξένοι;

Τὸ πρακτορεῖο ὅμως τοῦ ΟΥΡΑΝΟΥ (heaven.gr) τὸ γνώριζε ἀπὸ καιρό…  τὸ παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε στὸ Διαδίκτυο στὶς 11 Ἀπριλίου 2014 τὴν περίοδο τῶν ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ.

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ ΣΕ ΑΠΛΟ ΙΕΡΕΑ: «Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ…»

Ἀπὸ τὸ πουθενὰ μὲ χρέη, ἀπὸ τὸ πουθενὰ μὲ βάσανα, ἐνώπιος-ἐνωπίον μὲ ἀδιέξοδα ποὺ μᾶς ἔστησε ἡ ¨δῆθεν περήφανη δημοκρατία μας¨, ἀποφάσισα ἀνήμερα τοῦ Ἀκάθιστου Ὕμνου φέτος νὰ μὴν τὸν παρακολουθήσω στὴν γειτονιά μου στὸν...

Ἅγιο Δημήτριο στὴν Θεσσαλονίκη.

– Ὄχι γιατί δὲν εὐλαβοῦμαι τὸν ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποφύγω νὰ δῶ τυχὸν ¨ἐπίσημους ἐναγκαλισμούς¨ τῶν πρωτεργατῶν τῶν ἀδιεξόδων μου καὶ σκανδαλιστῶ.

– Ἀπὸ τὸ μεσημέρι τῆς Παρασκευῆς τοῦ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ πῆγα κὰτ ἀρχὰς καὶ χαιρέτισα τὸ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ μέσα στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ μέσα ἀπὸ τὶς σκέψεις μου κατόρθωσα καὶ ἔβγαλα σκόρπιες λέξεις προσευχῆς…

-¨Παναγιά μου ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ νὰ μὲ συγχωρεῖς γιὰ τὴν ἀγνωμοσύνη μου ἀλλὰ στὴν κυριολεξία ¨τερμάτισα¨ ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα.¨

-¨Αξίωσέ¨ μας κατὰ τὸ θέλημα τοῦ ΥΙΟΥ ΣΟΥ νὰ τελειώσει αὐτὸς ὁ ἐφιάλτης ποὺ βιώνει ἡ Πατρίδα καὶ ὁ καθένας ξεχωριστὰ¨

-¨εδῶ ποὺ φτάσαμε ἕνα Νεῦμα ΣΟΥ μᾶς σώζει¨

– Κοντολογὶς γιὰ νὰ μὴν σὲ ζαλίζω φίλε μου πῆγα ὁδικῶς σὲ ἕνα ἀπομακρυσμένο ὀρεινὸ χωριουδάκι τῆς Μακεδονίας μας μὲ δύο μόνιμους κατοίκους.

– Ὁ ἕνας ἦταν ὁ συνταξιοῦχος παπὰς ποὺ δὲν θέλει νὰ ¨ξεκολλήσει¨ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ποὺ ἱερουργοῦσε ἐπὶ 50 συναπτὰ χρόνια φτιαγμένη ἀπὸ χέρια τιμίων Μακεδόνων- Ἑλλήνων κτιστάδων στὰ χρόνια της ἀκμῆς τοῦ χωριοῦ.

– Ὁ δεύτερος καὶ μοναδικὸς λαϊκὸς κατὰ ἀγαθὴ συγκυρία ἂν καὶ δὲν τελείωσε σχολεῖο ἔμαθε τὰ γράμματα στὸ Ἀναλόγιο καὶ βοηθᾶ τὸν Γέροντα Λευίτη στὴν ψαλτική.

– Ὁ τρίτος τοῦ ἐκκλησιάσματος τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Ἀκάθιστου Ὕμνου ἤμουν ἐγὼ ὁ νεόφερτος ἐκ Θεσσαλονίκης.

– Μὲ τὸ ποὺ μπῆκα στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς ΠΑΝΑΓΙΑΣ πῆγα κατευθείαν στὸ Ἀναλόγιο γιὰ νὰ βοηθήσω μὲ τὰ λίγα βυζαντινὰ ψαλτικὰ ποὺ κατέχω. Ἐκεῖνο πού μου ἔκανε ἐντύπωση ἦταν ὁ παπὰς ποὺ ἦταν σοβαρὸς καὶ ἀμίλητος . Καὶ ἂν καὶ τὸν ξέρω παιδιόθεν δὲν μὲ χαιρέτισε σὰν νὰ ἦταν ¨ἀλλού¨.

– Μόλις φτάσαμε στὸν Κανόνα. Ὠδὴ α΄. Εἱρμός. Ἦχος δ΄. «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος, καὶ λόγον ἐρεύξομαι τὴ βασιλίδι Μητρί…·

-Λὲς καὶ τὸ μυαλό μου ¨ἀνοιξε¨ καὶ ξεφόρτωσα ἀπὸ ὅλες τὶς σκοτοῦρες. Οἱ ἀνοιξιάτικες εὐωδίες, τὸ θυμίαμα ἀλλὰ καὶ ἡ κατάνυξη τοῦ ἱστορικοῦ χώρου ποὺ βρισκόμουν ¨μὲ ἔστειλαν ἀλλοὺ¨ .

-Τέλος πάντων φίλε, εἶπα μέσα μου ὅτι τελικὰ ἔκανα καλὰ ποὺ ἦρθα σὲ αὐτὴ την¨ ἱερὴ σιγαλιά¨.

– Τί ἦταν νὰ τὸ πῶ καὶ ξαφνικὰ ὅταν φτάσαμε στὴν Β’ στάση (Η-Μ) τῶν ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ καὶ ὁ Γέροντας Λευίτης ἀναγίγνωσκε μὲ τρεμάμενη φωνὴ τὸ ¨ χαῖρε τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα χαῖρε τύρρανον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς…¨

-Ἄρχισε νὰ κλαίει μὲ ὀλολυγμοὺς καὶ διέκοψε τὴν ἀπαγγελία τῶν Χαιρετισμῶν. Μάλιστα ἄφησε τὸ Βιβλίο ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ , γονάτισε καὶ ἀκούμπησε τὸ πρόσωπο τοῦ πάνω στὴν Θεομητορικὴ Εἰκόνα τῆς Γλυκοφιλούσης βρέχοντας τὴν μὲ τὰ δάκρυά του.

– Γιὰ λίγη ὥρα μείναμε ἀμήχανοι ἐπάνω στὸ ψαλτήρι καὶ παρακολουθούσαμε τὸν Ἱερέα καὶ ἐμεῖς κατασυγκινημένοι.

– Σὲ λίγο τὸν πλησιάσαμε καὶ προσπαθήσαμε νὰ τὸν ἀνασηκώσουμε . Ὁ Γέροντας εἶχε στὴν κυριολεξία γαντζωθεῖ ἀπὸ τὴν Εἰκόνα καὶ δὲν ἔλεγε νὰ σηκωθεῖ . Ὅμως κάτι ¨μουρμούριζε¨ τῆς Παναγιᾶς μας ποὺ δὲν τὰ καταλαβαίναμε.

-Τελικὰ ὁ Γέροντας ἀνασηκώθηκε καὶ στὴν συνέχεια γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ζωή μου ἄκουσα στὴν κυριολεξία ¨Κλαυτοὺς Χαιρετισμούς¨.

-Ἐκεῖ ποὺ εἶχα καλὴ διάθεση βλέποντας τὴν συγκίνηση τοῦ Ἱερέα δίχως νὰ τὸ θέλω ξαναθυμήθηκα τὰ βάσανα ποὺ μὲ περίμεναν στὴν πόλη …

– Μετὰ τὸ τέλος τῶν Χαιρετισμῶν ἑτοιμάσαμε ἕνα βραστό του βουνοῦ καὶ ζητήσαμε , οὐσιαστικὰ ἀπαιτήσαμε ἀπὸ τὸν Ἱερέα νὰ μᾶς πεῖ τί τοῦ συνέβη;

ΚΑΙ ὁ καλὸς παππούλης ἀναγκάσθηκε νὰ μᾶς πεῖ γιὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς ἀλλοίωσης- συγκίνησής του ποὺ μᾶς εἶχε προβληματίσει.

Παιδιά μου μὴν νομίζετε ὅτι εἶμαι ἐδῶ πάνω ἀποκομμένος ἀπὸ τὰ προβλήματα τῶν ἀνθρώπων.

Φίλοι συγχωριανοὶ ἀπὸ τὶς μεγαλουπόλεις, συγγενεῖς, πνευματικὰ παιδιά μου μεταφέρουν τὸ ζοφερὸ περιβάλλον τῆς σημερινῆς Ἐθνικῆς μας ἐπιβίωσης.

Πολλὲς φορὲς στὴν Δέηση καὶ ὅταν ἀπαγγέλουμε ἐνώπιόν του ΚΥΡΙΟΥ ἠμῶν ¨Ὑπὲρ τοῦ εὐσεβοῦς ἠμῶν ἔθνους καὶ πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας ἐν αὐτῶ…¨

Ἀναρωτιέμαι ἂν τὸ Ἔθνος μᾶς εἶναι πραγματικὰ εὐσεβές;

Καὶ πὼς μπορῶ νὰ αἰτοῦμαι γιὰ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία ποῦ μᾶς ἔφερε σὲ αὐτὰ τὰ χάλια;

Ὑπάρχει ὅμως καὶ αὐτὸ δήλ. ὅτι μᾶς ἀξίζει μᾶς δίνει ὁ ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ.

Ὅμως ἔτσι δημιουργεῖται ἕνας φαῦλος κύκλος. Γιατί ἂν ἐγὼ αἰτοῦμαι γιὰ αὐτοὺς ποὺ ψηφίζουν ἀντίχριστους νόμους οὐσιαστικὰ μὲ τὴν δέησή μου αὐτὴ γίνομαι Θεομάχος.

Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια παρακαλῶ τὴν Παναγιά μας νὰ ξεδιαλύνει τὸν λογισμό μου αὐτὸ καὶ πιστέψτε μὲ τὸ κάνω μὲ δάκρυα καὶ πόνο.

Παραμονὴ τοῦ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ἐχθὲς ἄκουσα κτύπους στὴν πόρτα τοῦ πτωχικοῦ μου. Τρόμαξα γιατί στὶς ἡμέρες μᾶς πολλὰ συμβαίνουν καὶ μάλιστα ἐδῶ στὴν Μεθόριο. Ποιὸς νὰ ἦταν ἄραγε; Ὁ Ἀνέστης ὁ ψάλτης μου ἔλειπε στὰ πρόβατα.

Ἀπὸ τὸ παραθυράκι ἔσκυψα καὶ εἶδα ἕναν ἡλικιωμένο Ἱερέα. Ἀμέσως ἀναθάρρησα καὶ ἄνοιξα τὴν πόρτα . Βάλαμε μεταξὺ μας τὴν Εὐχὴ καὶ τὸ κοντούλικο Γεροντάκι μπῆκε στὸ σπιτικό μου μὲ τέτοια ἄνεση ποὺ λὲς καὶ ἤξερε ὅλες τὶς γωνιές του.

Τὸ παρουσιαστικὸ τοῦ κάτι μου θύμιζε ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Αὐγουστίνο τὸν πρώην Φλωρίνης γιατί κρατοῦσε ἕνα ραβδὶ καὶ ἦταν σκυφτό.

Πῶς ἀπὸ τὰ μέρη μᾶς Γέροντα ; τὸ ρώτησα

Πολλὲς φορὲς ἔχω περάσει ἀπὸ αὐτὰ τὰ μέρη καὶ μάλιστα ὅταν ζοῦσαν ἐδῶ πολλοὶ χριστιανοί. Φυσικὰ ἄλλα χρόνια τότε πάτερ μου. Τότε τὰ χρόνια ἦταν Ἱεραποστολικὰ ἐνῶ σήμερα αὐτὰ ποὺ κτίσθηκαν μὲ αἷμα καὶ ἀγῶνες οἱ ἄπιστοι τὰ γκρεμίζουν.

Παλιὰ βγάζανε κανένα τοῦβλο γιὰ νὰ χαλαρώσει ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη, σήμερα πλέον εἶναι προαποφασισμένο ἀπὸ αὐτοὺς νὰ σωριάσουν ὅλο τὸ ντουβάρι…

Ἐπειδὴ φτάσαμε στὴν στιγμὴ νὰ πειράζουν τὴν ΗΜΕΡΑ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ μᾶς δήλ. τὴν Κυριακὴ καὶ νὰ ὑπερασπίζονται τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορα ἦρθα νὰ σοὺ πῶ νὰ μὴν σὲ πειράζει ὁ λογισμὸς ποὺ ἔχεις καὶ ὅταν λὲς τὴν εὐχὴ ¨¨ Ὑπὲρ τοῦ εὐσεβοῦς ἠμῶν ἔθνους καὶ πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας ἐν αὐτῶ…¨ ἀπὸ μέσα σου τότε νὰ ἀπαγγέλεις τὴν ὠδὴ τῶν Χαιρετισμῶν ¨ χαῖρε τύρρανον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς…¨.

Πάτερ μου ἡ ΠΑΝΑΓΙΑ μᾶς ἀποφάσισε ὅτι ¨αὐτὴ ἡ κατάσταση δὲν μπορεῖ νὰ πάει ἄλλο…¨

Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τὸ καμπουριαστὸ Γεροντάκι ἐξαφανίστηκε ἀπὸ μπροστά μου. Ἀλαφιασμένος μὲ ὅτι κουράγιο εἶχα ἔτρεξα πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Μπαίνοντας ἡ ματιά μου λὲς καὶ τὴν κατεύθυνε ἄλλος καὶ ἔπεσε πάνω στὴν Ἁγιογραφία τοῦ Παπᾶ- Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ποὺ ἡ Παράδοση λέει ὅτι πέρασε ἀπὸ τὸ χωριὸ μᾶς διδάσκοντας καὶ βαπτίζοντας.

Τότε κατάλαβα ΠΟΙΟΣ ἐπισκέφτηκε ἐμένα τὸν ἀνάξιο.

Φίλε μου πῆρα τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντα ὅταν κατεβῶ στὴν Θεσσαλονίκη νὰ ¨διαλαλήσω¨ τὸ ἔκτακτο αὐτὸ περιστατικὸ καὶ ὅποιος πίστεψε- πίστεψε…

Μᾶλλον ὁ Οὐρανὸς φέτος μὲ τὸ ¨χαῖρε τύρρανον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς…¨ γράφει τὸν κυβερνητικὸ ἐπίλογο.

orthodoxia-ellhnismos

Αι τραγικαί αντιφάσεις... (Εορτασμός μαρτυρήσαντος υπό Λατινοφρόνων αγίου στο Άγιον Όρος, υποδοχή του Πάπα στο Φανάρι)

τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Νικολάου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ἐμεῖς οἱ ἁγιορεῖτες ζήσαμε μιὰ μεγάλη καὶ τραγικὴ εἰρωνεία. Συγκεκριμένα τὴν ὤρα, ποὺ ἑορτάζαμε στὸνἱστορικὸ ναὸ τοῦ Πρωτάτου Ἁγίου Ὄρους, τὴν μνήμη τοῦὁσιομάρτυρος καὶ ὁμολογητοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ πρώτου τοῦἉγίου Ὄρους, ποὺ μαρτύρησε ἐπὶ λατινόφρονος (οἰκουμενιστοῦ) Ἰωάννου τοῦ Βέκκου, σχεδὸν ταυτόχρονα, ὁΟἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, δεχόταν μὲδοξολογικὲς τιμές, μὲ λειτουργικοὺς ἀσπασμοὺς κ.λπ. τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα Φραγκίσκο.

Ἐμεῖς στὸ Πρωτᾶτο ψάλαμε ὕμνους στηλιτεύοντας τὴν παπικὴ κακοδοξία καὶ αἵρεση καὶ ὁ Πατριάρχης μας ἀπὸ τὴν βασιλεύουσα πόλη ἔπλεκε τὰ ἐγκώμια στὸν αἱρεσιάρχη Πάπα. Σὲ αὐτὸ φυσικὰ φταῖμε καὶ ἐμεῖς, γιὰ τὴν χρόνια σιωπή μας καὶ τὴν λευκὴ ἐπιταγή μας. Ἀξίζει λοιπὸν πολὺ αὐτὸ νὰ δημοσιευθῆ στὴ στήλη τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου «Γεγονότα καὶ σχόλια».

Καὶ τώρα ἐπὶ τὸ προκείμενο. Τὰ ὅσα ἔλαβαν χώρα στὸ Φανάρι κατὰ τὴν θρονικὴ ἑορτή, μεταξὺ ὀρθοδοξίας καὶπαπισμοῦ, κατὰ τὴν ἐπίσημο ἐπίσκεψη τοῦ αἱρεσιάρχου Πάπα σὲ αὐτό, ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἦταν καὶ δὲν εἶναι καρποὶ τῶν θεολογικῶν διαλόγων, ἀλλὰ τῆς φαναριώτικης διπλωματίας, εἶναι παράνομα, αὐθαίρετα καὶ προκλητικά, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ γίνη μεγάλη διαφήμιση καὶ νὰ ἐξισωθῆ ἡ Ὀρθοδοξία μὲ τὴν παπικὴ κακοδοξία. Τὸ φῶς τῆςὀρθοδόξου πίστεως μὲ τὸ σκότος τῆς πλάνης τῶν αἱρέσεων, ἡ ὀρθόδοξος ἀλήθεια μὲ τὸ ψεῦδος τῆς παπικῆς αἱρέσεως. Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ τῆς ἀποστασίας, οἱ συχνὲς προκλητικὲς παράνομες καὶ αὐθαίρετες συμπροσευχὲς τῶν οἰκουμενιστῶν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, ἔχουν ὡς σκοπὸ νὰ ἀμβλύνουν τὸ φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, καὶτοὺς προτρέπουν μὲ τὸ παράδειγμά τους νὰ δεχθοῦν δηλαδὴ τὸ σκότος τῆς αἱρέσεως τοῦ παπισμοῦ καὶ νὰ ἀποβάλουν τὸ φῶς τῆς ἀληθείας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἐφ᾽ ὅσον εἶδαν τὰ ἀδιέξοδα τῶν θεολογικῶν διαλόγων, ἐπέλεξαν τὴνὁδὸ τῶν συμπροσευχῶν, γιὰ νὰ ἐπιταχύνουν τὴν ψευδοένωση τῶν ἐκκλησιῶν. Δικαίως λοιπὸν ὀνόμασαν τὸν οἰκουμενισμὸ ὡς τὴν μεγαλύτερη πλάνη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς χριστιανοσύνης. Καὶ ἂν δὲν ὑπάρξη ἐγρήγορση καὶ ἀγώνας, θὰ ὁδηγηθοῦμε σύντομα στὴν αἵρεση τοῦ παπισμοῦ.

Οἱ τόσο προχωρημένες συμπροσ ευχές, μαρτυροῦν ὅτι εἴμαστε ἕνα βῆμα πρὶν τὴν παράνομη ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν. Μήπως πίσω ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ ἔνδυμα προβάτου, κρύβεται ὁ λύκος τῆς Ν. Ἐποχῆς; Βλέποντας τὰ ὅσα παράνομα ἔλαβαν χώρα στὸ Φανάρι, ἡ σκέψη μας γύρισε πολὺ πίσω, στὴν ἀρχὴ τῆς Πατριαρχείας τοῦ Βαρθολομαίου, ὅταν τὴν πρώτηἔξοδό του ἀπὸ τὸ Φανάρι τὴν πραγματοποίησε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὴν ἐπίσκεψη αὐτὴ τὴν ὀνόμασε προσκυνηματική. Γενομένης παρακλήσεως πρὸς τὴν Παναγία, στὸν ἱστορικὸ ναὸ τοῦ Πρωτάτου, στὸ τέλος αὐτῆς, ἔλαβε τὸν λόγο. Καὶμεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀπαίτησε ἀπὸ τοὺς παρισταμένους Ἁγίους Καθηγουμένους ὅτι, ὅποιους δὲν μὲ ἀναγνωρίζουν ὡς πνευματικὸ πατέρα (δηλαδὴ ἐννοεῖ τοὺς ζηλωτὰς) νὰ τοὺς ἀπελάσετε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Αὐτὸς ἆραγε ἦταν ὁ σκοπὸς τῆς ἐπισκέψεώς του; Μὲ τὴν δήλωσή του αὐτὴ ἀναίρεσε τὸ σκοπὸ τῆς ἐπισκέψεώς του. Φυσικὰ οἱ Ἅγιοι Καθηγούμενοι δὲν ἔκαναν δεκτὸ τὸ παράνομο αὐτὸ αἴτημα. Ἐδῶ τίθεται τὸ ἐρώτημα πρὸς τὸν Πατριάρχη. Ζητᾶτε ὑπακοὴ ἀπὸ τοὺςὑφισταμένους σας Ἁγίους Καθηγουμένους ἐσεῖς, ποὺ ἡ ψῆφος τῆς Ἐκκλησίας, σᾶς ἀνέδειξε στὸν ὑψηλὸ θρόνο τῆςὈρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ ἔχετε ὁρκισθῆ νὰ ὑπακούετε στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὶς ρήσεις τῶνἉγίων Πατέρων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο δὲν τὸ κάνετε, μὲ ἀποτέλεσμα πολλοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, βλέποντες τὰ ὅσα παράνομα γίνονται στὸ χῶρο τῆς ὀρθοδοξίας νὰ ἀποτειχίζωνται ἀπὸ τὴν μητέραἘκκλησία. Ποῖος φέρει τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἀποτείχιση τῶν ἁπλῶν πιστῶν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Οἱ ὑπεύθυνοι μεγαλόσχημοι οἰκουμενιστὲς θὰ δώσουν λόγο γιὰ αὐτὲς τὶς ψυχὲς στὸν δικαιοκρίτη Κύριο. Δὲν δικαιώνονται ἆραγε μὲτὰ ὅσα παράνομα γίνονται στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας οἱ ζηλωτὲς μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, ποὺ δὲν σᾶς ἀναγνωρίζουν ὡς πνευματικὸ πατέρα;

Τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο εἶναι τὸ μοναδικὸ βιβλίο στὸ κόσμο, ποὺ ὀνομάζεται Ἅγιο, καὶ ὄχι τὸ κοράνι, ὅπως τὸ ὀνομάζουν πολλοὶ οἰκουμενιστὲς σήμερα. Διότι τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο ἐξαγνίζει καὶ ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν πολίτη τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἐὰν τὸ ἀνοίξουμε, διαβάζουμε ὅτι ὁ ἀληθινὸς καὶ καλὸς ποιμένας συγκεντρώνει τὰ πρόβατα καὶ δὲν τὰδιασκορπίζει, ὅπως κάνουν οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς μὲ τὶς παράνομες καὶ ἀδιάκριτες ἐνέργειές τους. Ἡἐκκλησιαστικὴ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ κάθε αἵρεση καὶ ὁ κάθε αἱρετικὸς θὰ προσκόψη ἐπάνω στὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς ἀληθείας, ποὺ εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, καὶ θὰ καταργηθῆ καὶ θὰ ταφῆ στὸ αἰώνιο σκοτὰδι τοῦ ἅδου. Τὸ κάθε δένδρο γνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπό του. Καὶ «πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν κόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται».

Στὶς παράνομες προκλήσεις τῶν οἰκουμενιστῶν, οἱ ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν τέκνων τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησίας, πιστοποιοῦν ὅτι οἱ καρποὶ τῶν οἰκουμενιστῶν εἶναι σαπροί. Ὄχι μόνο οἱ καρποὶ ἀλλὰ καὶ οἱ ρίζες τῶν οἰκουμενιστῶν εἶναι σάπιες, διότι παρήκουσαν τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ καθόρισε τὸ ἑορτολογικὸ ἡμερολόγιο καὶ τὸ 1923 ἔκαναν τὴν παράνομη ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πληγῆ σοβαρὰ ἡ ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῆς ὀρθοδόξουἘκκλησίας. Ἐφέτος τὸ 2014 ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου ἦταν ἡμέρα Παρασκευή, ἐσεῖς πανηγυρίζατε καὶ ἐμεῖς εἴχαμε αὐστηρὴ νηστεία. Ἂν ἦταν στὸν θρόνο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, θὰ ἀνεχόταν αὐτὴ τὴν τραγικὴ παραφωνία; Στὶς οἰκουμενιστικὲς φιέστες μὲ τὸν αἱρετικὸ Πάπα εἶστε πάντα πρῶτος καὶ πρόθυμος, ἀναμένουμε καὶ τὴν φροντίδα σας διὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Μία σοφὴ λαϊκὴ παροιμία λέει ὅτι τὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ. Πολλοὶμεγαλόσχημοι κληρικοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ συμπροσευχὲς ἐπιτρέπονται μέχρι ἕνα ὁρισμένο σημεῖο, ποιὸ εἶναι αὐτὸ τὸσημεῖο; Ὡς πρὸς τὸ θέμα

αὐτὸ δύο τινὰ συμβαίνουν ἢ εἶστε ἐργάτες τῆς ὑποκρισίας ἢ φοβᾶστε νὰ ἐλέγξετε τὴν παρανομία. Ἡ πανορθόδοξος σύναξη ἔδωσε εὐλογία γιὰ θεολογικὸ διάλογο ἐν ἀληθείᾳ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παπικοὺς καὶ ὄχι γιὰ αὐθέρετες καὶἐπαναλαμβανόμενες συμπροσευχές, ποὺ προκαλοῦν τοὺς ὀρθοδόξους πιστοὺς καὶ ἀμβλύνουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά τους. Οὐκ ἔξεστί σοι σκανδαλίζειν τὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐὰν πιστεύετε ὅτι ἡ παπικὴ Ἐκκλησία πιστεύει ὅτι καὶ ἡ Ὀρθόδοξος, νὰ τὸ ἀνακοινώσετε δημοσίως, καὶ νὰ γίνη τὸ πρῶτο θέμα στὴ μέλλουσα νὰ συνέλθη μεγάλη Σύνοδος. Ἐμεῖς πιστεύουμε στὰ γραφόμενα καὶ παραδοθέντα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας τῶν παλαιῶν καὶ τῶν προσφάτως κοιμηθέντων ὅτι ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι αἱρετική.

Πολλοὶ ἱερομόναχοι καὶ μοναχοί, βλέποντας τὰ ὅσα παράνομα γίνονται στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, προβληματίζονταιἐὰν πρέπη στὸ ἑξῆς νὰ μνημονεύουν τὸν ὄνομά σας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες. Στὶς σημερινὲς προκλήσεις τῶν οἰκουμενιστῶν, κάνω ἔκκληση ἐγὼ ὁ ἀγράμματος μοναχὸς γιὰ ἐγρήγορση καὶ ἀγώνα, καὶ ὅποιες δυνάμεις ἔχουνἐξουσία καὶ δύναμη, ποὺ στὸ παρελθὸν ἔδιναν μεγάλο ἀγώνα ἐναντίον τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ σήμερα ἔχουν δώσει λευκὴ ἐπιταγή, ἂς τὴν πάρουν πίσω, καὶ ἂς λύσουν τὴν σιωπή τους, πρὶν εἶναι πολὺ ἀργά.

Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ τῆς ἀποστασίας, ποὺ τὸ ὁρμητικὸ ποτάμι τοῦ ἠθικοῦ ἐκπεσμοῦ, ρέει μὲ ἀπίστευτη δύναμη γύρω μας, καὶ παρασέρνει τὰ πάντα στὸ πέρασμά του, ἂς μὴ τὸ ἀφίσουμε νὰ εἰσέλθη καὶ στὴν Ἁγία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ διαταράξη τὰ δόγματα τῶν Ἁγίων Πατέρων, βάζοντας ὡς ἐμπόδιο τὸ μοναχικό μας σχῆμα.

Μήπως πίσω ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ ἔνδυμα προβάτου, ποὺ ἐπαγγέλλονται οἱ οἰκουμενιστὲς κρύβεται ὁ λύκος τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου, ποὺ θὰ φέρη μεγάλο σάλο καὶ σύγχυση στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν ἐπικρατήση;

«Στῶμεν καλῶς στῶμεν μετὰ φόβου»

Μοναχὸς Νικόλαος Ἁγιορείτης

Ὁ «Ο.Τ.» ὑπογραμμίζει ὅτι εἰς τὴν Ἱερὰν Ἀγρυπνίαν πρὸς τιμτοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους αἱ περισσότεραι ἹεραὶΜοναὶ δὲν ἀπέστειλαν ἀντιπρόσωπον. Τοῦτο ἐξελήφθη ὑπὸ μοναχῶν ὡς κάτι περισσότερον ἀπὸ ἀδιαφορία.

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΜΑΚΡΗ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΕΝ ΔΩΡΙΖΕΤΑΙ

Τα ερωτήματα δεν είναι δικά μας, αλλά της Ιεράς Αρχιεπισκοπής εδώ και έξι χρόνια.Αν είχαν απαντηθεί με αποδείξεις από την επιτροπή, τώρα θα λειτουργούσε ο ναός.Δεν κατηγορούμε κανένα,ζητάμε να ενημερώσουν τον αρχιεπίσκοπο και τον κόσμο ως οφείλουν.Κρατούν εγκλωβισμένη ολόκληρη συνοικία έξι χρόνια,γιατί δεν θέλουν διαχειριστικό έλεγχο από την αρχιεπισκοπή,το καταλάβατε;

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ, ΜΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΤΕ.
ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΟΛΑ,ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΣΧΗΜΑ.
ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Ο ΝΑΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΠΡΕΛΑ ΤΟΥ ΙΛΙΟΥ. 


ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ!

ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ,ΤΩΝΑΡΧΙΕΡΕΩΝ,ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ,ΤΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ,ΤΩΝ ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΩΝ,ΤΩΝΣΥΝΟΙΚΙΑΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΔΩΝ.

ΕΜΕΙΣ ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ


«Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά.» Φώτης Κόντογλου -

ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΠΙΑ ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΒΛΑΧΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ»

Τοῦ Φώτη Κόντογλου

.           «Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου» (Ματθ. ι´ 22). «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν» (Ἰωάν. ιε´ 18).
.           Ἡ κίνηση ποὺ ἄρχισε νὰ γίνεται ἀνάμεσα στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὸ Βατικανό, μὲ τὴ συνάντηση τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα καὶ τοῦ Πάπα Παύλου, ἔστρεψε κατὰ κεῖ τὴν προσοχὴ τοῦ κόσμου. Ἡ ἐποχή μας εἶναι ὅλο θεαματικὲς σκηνοθεσίες, γιατί ὁ κόσμος σήμερα ἔχει μανία μὲ τὸ θέατρο, κι ὅλοι, εἴτε πολιτικοὶ εἶναι, εἴτε ἐπιστήμονες, εἴτε καλλιτέχνες, ἀκόμα καὶ κάποιοι παπάδες, παρουσιάζονται σὰν νὰ εἶναι ἠθοποιοί, καὶ τοὺς παίρνουνε φωτογραφίες καὶ κινηματογραφικὲς ταινίες, καὶ ποζάρουνε μέσα στὶς ἐφημερίδες, ποὺ τοὺς ἱστορίζουνε μὲ ὅλα τὰ καθέκαστα. Ἔτσι ἔγινε καὶ μὲ τοὺς δύο μεγάλους ἀρχηγοὺς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ πήγανε μὲ πομπή, σὰν ἄρχοντες, ἐκεῖ ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός, πάμφτωχος μέσα σὲ ἕνα παχνί, σ᾽ ἕνα φτωχικὸ μαντρί. Ἡ συνάντηση αὐτὴ ἔγινε ὕστερα ἀπὸ πολλὲς τυμπανοκρουσίες, ἀληθινὰ μὲ σεμνότητα ποὺ θύμιζε τὴν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ!
.           Κι ὁ κόσμος χειροκρότησε τοὺς δύο ἀρχηγοὺς ποὺ διακηρύξανε, πὼς οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦνε, καὶ πὼς αὐτοὶ δίνουνε τὸ σύνθημα, παραμερίζοντας κάθε… ἔχθρητα ποὺ εἶχε φυτρώσει ἀνάμεσά τους στὰ περασμένα χρόνια, καὶ πὼς «τὸ μεσότειχον τοῦ φραγμοῦ διαλέλυται». Ὁ κόσμος θέλει καὶ ποθεῖ τὴ συμφιλίωση ἀνάμεσα στοὺς Χριστιανούς, καὶ θαρρεῖ πὼς ἔχει δίκηο νὰ πιστεύη πὼς κάθε ἄνθρωπος ποὺ δὲ θέλει αὐτὴ τὴ συμφιλίωση, εἶναι κακὸς ἄνθρωπος, ἐχθρὸς τῆς εἰρήνης, ἔρημος ἀπὸ ἀγάπη, κι ἂν λέγη μάλιστα πὼς εἶναι καὶ Χριστιανός, μ᾽ αὐτὸ ποὺ κάνει δείχνει πὼς εἶναι ὑποκριτὴς καὶ θεομπαίχτης, ἀφοῦ δὲν ἔχει μέσα του τὴν ἀγάπη, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ἀλλὰ πόσο διαφορετικὰ εἶναι τὰ πράγματα! Πόσο ἄδικα κρίνουνε οἱ πολλοὶ ἐκείνους ποὺ δὲν ἐπικροτοῦνε αὐτοὺς τοὺς ἐναγκαλισμούς!
.           Ὁ πολὺς ὁ κόσμος κρίνει χωρὶς νὰ ξέρη, καταδικάζει χωρὶς νὰ ρωτήση, γιατί φέρνεται ἔτσι σ᾽ αὐτὸν τὸν ὁποῖον καταδικάζει. Βέβαια, μὲ τὴν πρώτη ματιά, δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ παραδεχτῆ κανένας πὼς ὅλοι μας πρέπει νὰ ἐπικροτήσουμε μὲ ἐνθουσιασμὸ αὐτὴ τὴν εὐλογημένη κίνηση, καὶ νὰ εὐχόμαστε νὰ φτάξη στὸ ποθητὸ ἀδέλφωμα ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Ὡστόσο, οἱ πολλοὶ δὲν ξέρουνε ἂν ὑπάρχη κάποιο μεγάλο ἐμπόδιο στὸ νὰ γίνη αὐτὸ τὸ ἀδέλφωμα, τὸ πιὸ μεγάλο ἐμπόδιο. «Καὶ ποιό ἐμπόδιο μπορεῖ νὰ ὑπάρχη, ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ ἀγάπη;», θὰ ποῦνε πολλοί, σχεδὸν ὅλοι. Μιλοῦνε ἔτσι, γιατί δὲν ξέρουνε πὼς αὐτὴ ἡ λεγόμενη συμφιλίωση γίνεται μὲ τὴ θυσία τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ μέρος τῆς Ὀρθοδοξίας, χωρὶς νὰ ὑπάρχη στὴ μέση καθόλου ἀγάπη. Ἀλλὰ κι ἂν ὑπῆρχε ἀγάπη, ἡ ἀγάπη αὐτὴ θὰ ἤτανε ἡ ἀπατηλὴ ἀγάπη τούτου τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὸν Χριστό.
.           Ὁ Χριστὸς ξεχώρισε τὴ μία ἀγάπη ἀπὸ τὴν ἄλλη, καθὼς ξεχώρισε καὶ τὴν εἰρήνη ποὺ νοιώθει ὁ κόσμος, ἀπὸ τὴν δική του τὴν εἰρήνη. Καὶ ποιά λοιπὸν εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ; Τὴν εἶπε ὁ ἴδιος μὲ τὰ λόγια τοῦτα: «ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με… Ἐάν τις ἀγαπᾶ με, τὸν λόγον μου τηρήσει». Καὶ φύλακας καὶ ἑρμηνευτὴς τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἱερὴ Κιβωτός, ποὺ μέσα σ᾽ αὐτὴ φυλάχθηκε ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Φυλάχθηκε ἀμίαντη ἀπὸ τὶς αἱρέσεις, καὶ θὰ φυλαχθῆ ἄσπιλη καὶ ἀναλλοίωτη ἕως τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Κι αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ λεγομένη Ὀρθόδοξη. Εἶναι αὐτή, γιατί μονάχα αὐτὴ διατήρησε ἀνόθευτο κι ἀνάλλαχτο τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, κράτησε ἀνέγγιχτα τὰ μυστήρια καὶ τὰ δόγματα, ἐπικυρώνοντάς τα μὲ τὶς ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, κάθε φορὰ ποὺ ἐπιχειρούσανε οἱ αἱρετικοὶ νὰ τὰ ἐξηγήσουν κατὰ τὴ διεστραμμένη διάνοιά τους. Ἡ παπικὴ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης δὲν τὰ κράτησε ἀδιάφθορα, ἀλλὰ κατάντησε αἱρετική, γιατί ἄλλαξε καὶ μυστήρια καὶ δόγματα, σὲ σημεῖο ποὺ ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ νὰ γίνη ἀγνώριστη.
.           Τὸ κοσμικὸ πνεῦμα της, νόθεψε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, κι ἡ ἀλαζονεία της τὴν ἀποξένωσε ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὸ θεμέλιό της εἶναι ἡ ταπείνωση. Λοιπόν, καλὰ εἶναι τὰ ἔμορφα λόγια τῆς ἀγάπης, καὶ εὐχάριστα ἀκούγονται ἀπὸ τὰ ἀνύποπτα αὐτιὰ τῶν πολλῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἀποροῦν πὼς ὑπάρχουνε ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἐπικροτοῦν αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἀνάμεσα στοὺς Χριστιανούς. Καὶ τοῦτο γίνεται ἐπειδὴ οἱ πολλοὶ εἶναι ἀδιάφοροι γιὰ τὴ θρησκεία, κι ὅσοι πάλι δὲν εἶναι ἀδιάφοροι, δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ νοιώσουνε ὅλοι μὲ ποιὰ πληρωμὴ θὰ γίνη αὐτὴ ἡ συμφιλίωση. Ἡ πληρωμὴ θὰ γίνη μὲ τὴ θυσία τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη. Τί εἴδους λοιπὸν συναδέλφωση μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ πληρώνεται μὲ τὴ θυσία τῆς ἀληθινῆς Ἀγάπης;.           Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ χτίσθηκε μὲ τὸ τίμιο αἷμα Του, καὶ στερεώθηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν μυριάδων μαρτύρων. Σὰν λείψανε οἱ ἀρχαῖοι τύραννοι, οἱ εἰδωλολάτρες ἐχθροὶ τῆς θρησκείας μας, οἱ Διοκλητιανοὶ κι οἱ Μαξέντιοι, φανερωθήκανε οἱ αἱρετικοὶ κι οἱ ἀποστάτες, ποὺ λεγόντανε μὲν Χριστιανοί, μὰ χτυπούσανε τὴ θρησκεία μὲ πλέον ὕπουλον τρόπο, καὶ τότε λάμψανε οἱ νέοι μάρτυρες, οἱ λεγόμενοι ὁμολογηταί. Καὶ τοῦτο ἔγινε κατὰ θεία παραχώρηση, γιὰ νὰ βρίσκεται ἡ Ἐκκλησία πάντα σὲ κίνδυνο, ὥστε νὰ εἶναι ἄγρυπνοι νύχτα καὶ μέρα οἱ κυβερνῆτες της κι ὅλοι οἱ Χριστιανοί, σὰν ἐκείνους τοὺς στρατιῶτες ποὺ φυλάγουν θησαυρὸ μεγάλον.
.           Γιὰ τοῦτο λέγει ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ πὼς σὲ ὅσους κατοικεῖ μέσα τους τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ συνηθίσουν στὴν ὀκνηρία καὶ νὰ νυστάξουν, ἀλλὰ τοὺς βάζει παντοτινὰ σὲ φροντίδες καὶ σὲ ἀγῶνα σκληρόν. Τώρα ποὺ γίνεται αὐτὴ ἡ κίνηση νὰ ἑνωθοῦν οἱ Χριστιανοί, μὰ κι ὅσοι δὲν εἶναι Χριστιανοί, κινημένοι ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἐπιθυμία τῆς καλοπέρασης καὶ τῆς πνευματικῆς ἀναισθησίας, κι ὄχι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, οἱ πολλοὶ ποὺ εἶναι ἀδιάφοροι, καὶ ποὺ δὲν τοὺς μέλλει γιὰ τὴ θρησκεία, χειροκροτοῦνε αὐτὴ τὴν κίνηση, γιατί δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ ἄλλο τίποτα, παρὰ μονάχα γιὰ τὴν ὑλικὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴν ἐξασφάλισή της. Γι᾽ αὐτούς, θρησκεία, δόγματα, μυστήρια, ἀλήθεια, μέλλουσα ζωή, εἶναι ἀνοησίες καὶ γελοῖες δεισιδαιμονίες, ποὺ πρέπει νὰ σαρωθοῦν μπροστὰ στὸ ὑψηλὸ καὶ κοσμοεπιθύμητο ἰδεῶδες τῆς ψεύτικης συναδέλφωσης ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους.
.           Γι᾽ αὐτοὺς μία ἀλήθεια ὑπάρχει, κι εἶναι αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τούτη ἡ σαρκικὴ ζωὴ ποὺ ζοῦμε, χωρὶς πίστη, χωρὶς ἐλπίδα πέρα ἀπὸ τὸν τάφο. Καὶ γι᾽ αὐτὴ τὴ ζωὴ πρέπει νὰ θυσιασθοῦνε τὰ πάντα, καὶ πολὺ περισσότερο ἡ ἀλήθεια ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Χριστός, καὶ ποὺ γι᾽ αὐτοὺς εἶναι ἕνα ψέμα, μία ἀνοησία. Αὐτὸ τὸ πλῆθος ποὺ εἶναι ἀδιάφορο γιὰ τὴ θρησκεία, βογγᾶ φοβεριστικὰ καταπάνω σὲ κείνους ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ νὰ φυλαχτῆ ὁ θησαυρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ νὰ μὴ θυσιαστῆ στὸ παζάρεμα ποὺ θὰ γίνη γιὰ τὴν κοσμικὴ συμφιλίωση ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Γι᾽ αὐτὸ τὸ πλῆθος, εἶναι ἀκατανόητο τὸ πεῖσμα ποὺ φανερώνουν «οἱ φανατικοὶ θρησκόληπτοι, οἱ ἐχθροὶ τῆς προόδου, οἱ μισαλλόδοξοι, οἱ μνησίκακοι». Πόσο εὔκολο πράγμα εἶναι νὰ τὰ βλέπη κανένας ὅλα, καὶ θρησκεία, καὶ Χριστό, καὶ πίστη μὲ τέτοιον μακάριον τρόπο! Νὰ μὴ σκοτίζεσαι γιὰ τίποτα, καὶ ὅμως νὰ φαίνεσαι πὼς εἶσαι καὶ γεμάτος ἀγάπη, ταπεινὸς κι ἀμνησίκακος περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἁγίους! Σήμερα ποὺ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ σπαράξουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον γιὰ τὸ συμφέρον, γέμισε ὁ κόσμος ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ περνοῦν γιὰ ψυχόπονοι καὶ γιὰ κήρυκες τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ταπείνωσης, ἐπειδὴ φωνάζουνε νὰ σαρωθοῦνε «τὰ μίση τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ λησμονηθοῦν οἱ δογματικὲς ἀνοησίες ποὺ ἐμπόδιζαν ἐπὶ αἰῶνας τὴν προσέγγισιν τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας».
.           Γι᾽ αὐτοὺς τοὺς καλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουνε ἀνάγκη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ εἶναι καλοὶ ἄνθρωποι, οἱ ὁμολογητὲς ποὺ βασανισθήκανε γιὰ τὴν πίστη μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, καὶ ποὺ προτιμήσανε νὰ θανατωθοῦνε παρὰ νὰ τὴν ἀρνηθοῦνε, ἤτανε κάποιοι στενόμυαλοι πεισματάρηδες, κακοὶ καὶ μοχθηροί, ποὺ δὲν εἴχανε καθόλου ἀγάπη μέσα τους, κι ἂς τοὺς εἴπανε ἁγίους. Ἅγιοι εἶναι οἱ σημερινοὶ κράχτες τῆς συναδελφώσεως μὲ τοὺς αἱρετικούς, κι ὄχι ὁ Ἀθανάσιος, ὁ Βασίλειος, ὁ Σπυρίδων, ὁ Νικόλαος, ὁ Εὐστάθιος, ὁ Μάξιμος, ὁ Θεόδωρος Στουδίτης, ὁ Θεοφάνης ὁ Γραπτός, ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ Μάρκος ὁ Εὐγενικός, ὁ Νικόδημος Ἁγιορείτης, κι οἱ ἄλλοι φανατικοὶ καλόγηροι. Μὰ γιὰ τοὺς ἔξυπνους ποὺ δὲν δίνουνε πεντάρα γιὰ τὴ θρησκεία, κι οἱ μάρτυρες ἀκόμα ποὺ χύσανε τὸ αἷμα τους γιὰ νὰ στερεωθῆ ἡ Ἐκκλησία, καὶ κεῖνοι ἄδικα σφαχτήκανε καὶ κρεμασθήκανε καὶ χάσανε τὴ ζωή τους γιὰ ἕνα ἀνόητο πεῖσμα, ἐπειδὴ πιστέψανε σὲ κάποιο ψέμα ποὺ τὸ νομίσανε γιὰ ἀλήθεια. Τὸ πρακτικὸ μυαλὸ τὰ περιπαίζει ὅλα, θρησκεία, πίστη, δόγματα, μυστήρια, σωτηρία, μέλλουσα ζωή..           Πῶς νὰ θυσιάσης, λέγει, τούτη τὴ ζωὴ τὴ χειροπιαστή, γιὰ τὴν ἄλλη, ποὺ δὲν γύρισε κανένας ἀπὸ τὸν ἅδη γιὰ νὰ μᾶς πῆ πὼς ὑπάρχει! «Κάλλιο πέντε καὶ στὸ χέρι, παρὰ δέκα καὶ καρτέρει». Ἔτσι συλλογίζεται ὁ φρόνιμος, ὁ πρακτικὸς ἄνθρωπος, καὶ πορεύεται ἀναλόγως. Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐνθουσιάσθηκε γιὰ τὴν Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, «γιὰ νὰ πάψουν τέλος πάντων αὐτὲς οἱ ἀνοησίες μὲ τὰ σχίσματα, μὲ τὰ δόγματα καὶ τοὺς βυζαντινισμούς». Τί ὡραῖα! Τί καλά! Τὴ δουλειά μας νὰ κάνουμε. «Νὰ γίνουμε καὶ στὴ θρησκεία Εὐρωπαῖοι, ὅπως γινήκαμε Εὐρωπαῖοι σὲ ὅλα. Νὰ συγγενέψουμε μὲ τοὺς Εὐρωπαίους Χριστιανούς, νὰ παρατήσουμε πιὰ τούτη τὴ βλάχικη θρησκεία μὲ τοὺς λυγδιασμένους καλόγερους. Νὰ συγχρονισθοῦμε. Νὰ ἀποκτήσουμε ἱερωμένους εὐπαρουσίαστους, ὄχι τσελιγκάδες ἀχτένιστους, σὰν τὸν Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ μὲ τὴν γκλίτσα. Ἐκεῖ θὰ βρισκόμαστε αἰωνίως; Ὑπανάπτυκτοι θὰ μείνουμε καὶ στὴ θρησκεία;».
.           Ὁ διάβολος πάντα τάζει πολλὰ σὲ κείνους ποὺ θέλει νὰ μπλέξη στὰ δίχτυά του. Στοὺς πρωτόπλαστους εἶπε πὼς θὰ γίνουνε θεοί, ἂν τὸν ἀκούσουνε καὶ φᾶνε ἀπὸ τὸ Δένδρο τῆς Γνώσεως. Ἔτσι καὶ τώρα, σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἐπικροτοῦνε τὴν ἱερὴ συμμαχία τοῦ Πάπα μὲ τὸν Πατριάρχη, στοὺς ἀδιάφορους γιὰ τὰ θρησκευτικά, στοὺς ἄθεους καὶ στοὺς ψευτοχριστιανούς, λέγει γιὰ νὰ τοὺς σαγηνέψη, πὼς θὰ φανοῦνε στὰ μάτια τοῦ κόσμου φιλάδελφοι, ἀμνησίκακοι, ταπεινοί, μὰ καὶ προοδευτικοί, φιλελεύθεροι, χωρὶς φανατισμοὺς καὶ δεισιδαιμονίες. Καὶ πώς, μὲ τὸ νὰ ἐγκρίνουνε ὅ,τι γίνεται γιὰ τὸ ἀδέρφωμα τῶν Χριστιανῶν, συνεργοῦνε στὸ καλὸ τῆς ἀνθρωπότητος, γιὰ νὰ ζήση ἥσυχη καὶ ν᾽ ἀπολάψη τὰ καλὰ τούτου τοῦ κόσμου, χωρὶς νὰ μποδίζεται ἀπὸ τὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν καταραμένη διδασκαλία του, ποὺ χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς κάνει νὰ ἐχθρεύωνται μεταξύ τους. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε πὼς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ τὸν κάνη ἄνω-κάτω, νὰ χωρίση γονιοὺς ἀπὸ τὰ τέκνα, ἀδελφὸ ἀπὸ ἀδελφό: «Μὴ νομίσητε, λέγει, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Ἦλθον γὰρ διχᾶσαι ἄνθρωπον παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς» (Ματθ. ι´ 24). Καὶ σὲ ἄλλο μέρος λέγει πάλι: «Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν (Λουκ. ιβ´ 49). Πῶς γίνεται, αὐτὸς ὁ Χριστὸς ποὺ μιλοῦσε ὁλοένα γιὰ εἰρήνη, καὶ χαιρετοῦσε λέγοντας «Εἰρήνη ὑμῖν», πῶς λέγει πάλι πὼς ἦρθε στὴ γῆ γιὰ νὰ βάλη φωτιὰ νὰ τὴν κάψη; «Λοιπόν, ἐσεῖς οἱ ἄνθρωποι, λέγει ὁ διάβολος στ᾽ αὐτί τους, πρέπει νὰ βάλετε ἕνα τέλος στὴ φαγομάρα ποὺ ἔρριξε ἀνάμεσά σας αὐτὸς ὁ ταραχοποιὸς ποὺ λέγεται Χριστός, γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ζήσετε ἥσυχοι καὶ μονιασμένοι. Ἐκεῖνος εἶπε πὼς θὰ φέρη στὸν κόσμο τὴν ταραχὴ καὶ τὴ διχόνοια, καὶ τὴν ἔφερε. Ἐγὼ σᾶς φέρνω τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἀγάπη κι ἂς μὲ λένε διάβολο, σατανᾶ κι ἀνθρωποκτόνο. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ καταλάβετε ποιὸς εἶναι ὁ ἐχθρός σας καὶ ποιὸς ὁ εὐεργέτης σας. Εὐεργέτης σας εἶμαι ἐγὼ ὁ ἀδικοκατηγορημένος, ὅπως τὸ βλέπετε καθαρὰ σήμερα ποὺ καθαρίσανε τὰ μάτια σας μὲ τὴν ἐπιστήμη καὶ μὲ τὴν ἀληθινὴ γνώση. Τόσους αἰῶνες σᾶς τύφλωνε ἐκεῖνος ὁ πλάνος ὁ Χριστὸς μὲ τὰ παραμύθια του. Ἀνάθεμα τὸν!».

πηγή:ἐφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»  (16.02.1964)