Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Πού παραδινόμαστε; (Αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης)



Την ζωή μας την έχουμε κάνει παιδικό παιχνίδι· όχι όμως αθώο, αλλά αμαρτωλό. Γιατί, ενώ γνωρίζουμε τον σκοπό της ζωής μας, τον παραμελούμε και ασχολούμαστε με μάταια και άσκοπα ζητήματα.
* Παραδινόμαστε στην απόλαυση των ενδυμάτων, αντί να σκεπάζουμε άνετα και ευπρεπώς το σώμα μας και έτσι να το προστατεύουμε από επιβλαβείς επιδράσεις.
* Παραδινόμαστε στην απόλαυση του χρυσού και του αργύρου, θαυμάζοντάς τα στα θησαυροφυλάκια. Αντί να το χρησιμοποιούμε μόνον για τις πραγματικές μας ανάγκες και να δίνουμε τα τυχόν περισσεύματα σε όσους έχουν ανάγκη.
* Παραδινόμαστε στην απόλαυση των κατοικιών μας. Αντί να έχουμε απλώς ασφαλή, άνετη και ευπρεπή στέγη για την προστασία μας από τα στοιχεία της φύσης.
* Παραδιδόμαστε στην απόλαυση των διανοητικών μας χαρισμάτων, του νου και της φαντασίας και τα μεταχειριζόμαστε για να υπηρετήσουμε απλώς την αμαρτία και την ματαιότητα του κόσμου τούτου. Αντί να χρησιμοποιήσουμε αυτά, προ παντός, για να γνωρίσουμε τον Πάνσοφο Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου για προσευχή· για ικεσία για δοξολογία του Θεού· και για να εσωτερικεύσουμε αμοιβαία αγάπη και σεβασμό.
* Παραδινόμαστε στην απόλαυση της γνώσεως της κοσμικής ματαιότητας και για την απόκτηση της γνώσεως αυτής δαπανούμε πολύτιμο καιρό, ο οποίος μας δόθηκε για να ετοιμασθούμε για την αιωνιότητα.
 
* Παραδινόμαστε στην απόλαυση ωραίων ανθρωπίνων προσώπων και πολλές φορές τα μεταχειριζόμαστε για ικανοποίηση των παθών μας.
* Παραδινόμαστε, τέλος, στην απόλαυση των εαυτών μας, με το να θεωρούμε είδωλα τους εαυτούς μας, ενώπιον των οποίων υποκλινόμαστε (και θαυμάζουμε!). Και, επιπλέον, περιμένουμε (και κάποτε απαιτούμε!) και οι άλλοι να υποκλίνονται).
Ποιός μπορεί, με τρόπο ικανοποιητικό, να περιγράψει και να θρηνήσει τη μεγάλη ματαιότητα και αθλιότητα, στις οποίες εκούσια ρίχνουμε τους εαυτούς μας;
Ποιά απάντηση θα δώσουμε στον αθάνατο Βασιλέα Χριστό, τον Θεό μας, ο Οποίος θα έλθει πάλι για να κρίνει ζώντες και νεκρούς; Και να αποκαλύψει τις κρυμμένες σκέψεις όλων των καρδιών και να λάβει από μας απάντηση και απολογία για κάθε λόγο και έργο μας;
Αλλοίμονο σε μας, οι οποίοι φέρομε το όνομα του Χριστού, δεν ακολουθούμε όμως την διδασκαλία του Ευαγγελίου! Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος μας προσκαλεί συνεχώς κοντά του και μας ενισχύει ποικιλοτρόπως σε αυτή μας την πορεία.
πηγή: Η εν Χριστώ ζωή
αναδημοσίευση από: Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

20.7.2011 Εορτασμός Προφήτη Ηλιού στου Σέρβου


Την Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011, στο γραφικό Εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, στην ομώνυμη περιοχή, έγινε πανηγυρική θεία λειτουργία, χοροστατούντος του πανοσιολογιότατου αρχιμανδρίτη πατρός Ευμενίου, την οποία παρακολούθησαν πολλοί συμπατριώτες μας.
Μετά τη θεία λειτουργία και στον ειδικά προς τούτο διαμορφωμένο χώρο προσφέρθηκε ψητή γουρουνοπούλα και άλλα εδέσματα που ετοίμασαν κυρίες των οποίων οι σύζυγοι εόρταζαν την ονομαστική γιορτή τους.Ακολούθησε κάτω από τη σκιά της πρόχειρης τέντας, χορός και τραγούδια.









xoros1xoros2





Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Γέροντας Παίσιος:«...φέρουμε ευθύνη...»



Όλη αυτή ή κατάσταση έχει κάνει ένα κακό καί ένα καλό. Το κακό είναι ότι καί εκείνοι πού είχαν κάτι μέσα τους, άρχισαν να αδιαφορούν, γιατί λένε: «Εγώ θα σιάξω την κατάσταση;».Το καλό είναι ότι πολλοί άρχισαν να προβληματίζονται καί να αλλάζουν. Μερικοί έρχονται καί με βρίσκουν καί προσπαθούν να δικαιολογήσουν ένα κακό πού έκαναν προηγουμένως, γιατί έχουν προβληματισθεί. 

- Δηλαδή, Γέροντα, πρέπει πάντα να ομολογούμε το «πιστεύω» μας; 
- Χρειάζεται διάκριση. Είναι φορές πού δεν πρέπει να μιλήσουμε καί άλλες φορές πού πρέπει να ομολογούμε με παρρησία το «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε. 
Σ' αυτά τά δύσκολα χρόνια ό καθένας μας πρέπει να κάνη ότι γίνεται ανθρωπίνως καί ότι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό.Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση μας ότι κάναμε εκείνο πού μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί μας από τους τάφους.
Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι' αυτήν; Ή Ελλάδα, ή Ορθοδοξία, με την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμήται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε! Είναι φοβερό!

Είπα σε κάποιον. «Γιατί δεν μιλάτε; Τι είναι αυτά πού κάνει ό τάδε;». «Τι να πεις, μού λέει, αυτός όλος βρωμάει». «Αν βρωμάει όλος, γιατί δεν μιλάτε; Χτυπήστε τον». Τίποτε, τον αφήνουν.
Έναν πολιτικό τον έφτυσα. «Πες, τού λέω, "δεν συμφωνώ μ' αυτό". Τίμια πράγματα. Θέλεις να εξυπηρετηθείς εσύ καί να ρημάξουν όλα;». Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφθούν. 'Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια· άλλαξαν όλο τον κόσμο. Καί στην βυζαντινή εποχή μιά εικόνα έβγαζαν από την Εκκλησία καί αντιδρούσε ό κόσμος. 
Εδώ ό Χριστός σταυρώθηκε, για να αναστηθούμε εμείς, καί εμείς να αδιαφορούμε! Αν ή Εκκλησία δεν μιλάει, για να μην έρθει σε ρήξη με το κράτος, αν οι μητροπολίτες δεν μιλούν, για να τά έχουν καλά με όλους, γιατί τους βοηθάνε στα ιδρύματα κ.λπ., οι Αγιορείτες πάλι αν δεν μιλούν, για να μην τους κόψουν τα επιδόματα, τότε ποιος θα μιλήσει;

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ. ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΕΒΕΖΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ Π.ΑΕΡΑΚΗ.






Σχόλιο : Με αυτό το club θα ενώσουμε την Εκκλησία μας για την αγάπη ρε γαμώτο.

Στο αποκορύφωμα των ενωτικών διαβουλεύσεων με την Ορθοδοξία χωρίς κανένα σεβασμό ξεβρακώνονται, απο αγάπη προς τους νέους.

Οι νέοι πρέπει να μείνουν νέοι, δέν πρέπει να ωριμάσουν, σαν την καταραμένη συκιά του Ευαγγελίου.

Στη Σερβία σερβίρουν ήδη κοινό ποτήριο και εδώ οι ταγοί του αντιοικουμενισμού κάνουν συλλείτουργα με τον Ζηζιούλα, έχουν βαφτίσει την κάρτα του πολίτη Εκκλησιαστικό Θέμα και δέν έχουμε δεί κανέναν απο αυτούς να πηγαίνει να τιμήσει τον Π.Παίσιο π.χ. μαζί με τους χιλιάδες πιστούς. Το παίζουν και αυτοί Άγιοι.

Ανάθεμα στα καλά παιδιά που διαμορφώνονται στα κατηχητικά και στις οργανώσεις.

Χάσαμε την πίστη μας.


Αμέθυστος

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Γιατί αυτός να διαφέρη

απο τους άλλους;

Από πού προήλθε;

Από την ίδια ...χοάνη

δεν εξήχθη;


Δεν ακουγε ευχαριστα στις Πρέσπες

τα ...σοκιν του Σαββοπουλου;

Kαι ο Παπουλιας με το Εβραϊκο σκουφακι.
Γιατι οχι;

Καλη η σκεψι. 
Να τους βαζουμε και εμεις την περικεφαλαια του Κολοκοτρωνη.
Ποιος διαφωνει;




ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΙ Η "ΓΛΑΣΤΡΑ" ΤΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΥΡΩ ΜΗΝΙΑΙΩΣ ( 30.000ευρω μηνιαίως) !!!!




ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ,ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΑ "ΕΛΛΗΝΙΚΑ" ΜΜΕ (ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΤΕ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΡΑΒΒΙΝΟΥ)!
πηγή  αποτειχιση

Άννα Διαμαντοπούλου: Η ρεπούσεια … μοχθηρία!!!


  
ΕΝΩ ΤΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΟ ΕΙΧΕ ΕΓΚΡΙΝΕΙ 
Απέρριψε η υπουργός Παιδείας το νέο βιβλίο Ιστορίας για τη ΣΤ΄ τάξη του Δημοτικού! 
Γιατί χαρακτηρίζει διωγμό τη Μικρασιατική Καταστροφή και όχι... συνωστισμό
 

Η ομάδα Ρεπούση ξανακτυπά...
 

 


Όλοι θυμόμαστε το ανεπανάληπτο «Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα», που «απέδιδε επί το επιστημονικότερον» τη μεγάλη σφαγή αμάχων Ελλήνων στη Σμύρνη τον Αύγουστο του 1922. 

Το 2007, με απόφαση του τότε υπουργού Παιδείας Ευρ. Στυλιανίδη, δόθηκε τέλος στο «περίφημο» βιβλίο της Ιστορίας ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού της κ. Ρεπούση, ένα βιβλίο που γράφτηκε στο πλαίσιο της φιλοσοφίας του «Προγράμματος κοινής Ιστορίας», που «εμπνεύσθηκε» το «Κέντρο για τη συμφιλίωση και τη Δημοκρατία στην Κεντρική Ευρώπη» (CDRSEE), με δράση που περιλαμβάνει και την παρέμβαση στον χώρο των βιβλίων της Ιστορίας των σχολείων. 

Κεντρική επιδίωξη να συντριβεί κάθε αντίσταση κι εμπόδιο στον δρόμο που θα οδηγήσει σε ομογενοποίηση λαών, συστημάτων, ιδεών και θρησκευμάτων. 

Και ένα από τα βασικότερα εμπόδια σ’ αυτό είναι η μνήμη. Είναι αυτή για την οποία ο Σεφέρης («Δοκιμές») έγραψε: 

«Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;» 

Τον επόμενο χρόνο, 2008, ανατέθηκε η συγγραφή νέου βιβλίου Ιστορίας για τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης του Δημοτικού σε ομάδα ιστορικών υπό τον καθηγητή Νεώτερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιάννη Κολιόπουλο, στην οποία συμμετείχαν ο καθηγητής επίσης νεώτερης Ιστορίας Ιάκωβος Μιχαηλίδης, ο φιλόλογος Χαράλαμπος Μηνάογλου και ο σχολικός σύμβουλος Αθανάσιος Καλλιανιώτης. 

Το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού
 ήταν έτοιμο –ακόμα και στην ηλεκτρονική του μορφή– ήδη από τις αρχές του 2010 και παραδόθηκε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (Π.Ι.) προς κρίση. 

Έπειτα από πολλές παρατηρήσεις από τους κριτές, τις οποίες οι συγγραφείς αποδέχθηκαν και ενσωμάτωσαν στο βιβλίο ώστε το τελικό κείμενο να συμφωνεί απόλυτα με την αντιληπτική ικανότητα των μαθητών, το Ινστιτούτο ενέκρινε το περιεχόμενο και εισηγήθηκε στην υπουργό Παιδείας την εκτύπωση και διανομή του στα σχολεία. 

Μέσα από αυτό το βιβλίο η συγγραφική ομάδα επιδιώκει να «προωθήσει την εθνική συνείδηση χωρίς μισαλλοδοξία»
 και μάλιστα την ώρα που οι από ανατολή γείτονές μας επιδίδονται σε κατάφωρες παραβιάσεις του εθνικού μας χώρου και με κάθε τρόπο επιδεικνύουν την περιφρόνηση και την εχθρότητα που αισθάνονται για μας, ενώ οι Σκοπιανοί ετοιμάζονται για τη νέα «Αλεξάνδρεια». 

Επιπλέον, στο νέο βιβλίο η Επανάσταση του 1821 είναι η «Μεγάλη Επανάσταση» και, σε αντίθεση με το σύγγραμμα της κ. Ρεπούση, αναφέρει το ιστορικό δεδομένο ότι οι Έλληνες υπέφεραν κυρίως τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ γίνονται εκτενείς αναφορές στους Δασκάλους του Γένους, στους αγώνες των Σουλιωτών, στους ήρωες του 1821, στον Παύλο Μελά και στον Μακεδονικό Αγώνα. 

Όσον αφορά την επίμαχη φράση για τη Μικρασιατική Καταστροφή, το νέο σχολικό εγχειρίδιο χαρακτηρίζει «διωγμό» τα όσα συνέβησαν στο λιμάνι της Σμύρνης το 1922. 

Όλα, όμως, αυτά, φαίνεται ότι είναι «ασυγχώρητα λάθη» για την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, η οποία και αποφάσισε, μετά μάλιστα και από εισήγηση της συμβούλου της υπουργού κ. Ελένης Μπούντα, δασκάλας, τη μη εκτύπωση του βιβλίου (!), ρίχνοντας στο καλάθι τη σχετική πρόταση του Π.Ι., το οποίο και κατάργησε στην ουσία η υπουργός τον περασμένο Μάιο, «αναβαθμίζοντάς το» σε Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (θέμα για το οποίο έχουμε ασχοληθεί αναλυτικά σε προηγούμενα φύλλα μας).
 

Πιθανότατα η απόρριψη του βιβλίου κινείται στο πλαίσιο των επιδιώξεων ξένων κέντρων για την υποβάθμιση και «αλλοτρίωση» του μαθήματος της Ιστορίας που μοιραία θα οδηγήσει σε ιστορικό αναλφαβητισμό. 

Το κεντρικό ερώτημα είναι: «Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι»; 

Ας ελπίσουμε η κ. υπουργός να ξαναδεί ψυχραιμότερα το θέμα, όπως το απαιτούν οι κρίσιμες στιγμές που όλοι βιώνουμε. Έργο του διορατικού πολιτικού είναι να διαβάζει σωστά τα μηνύματα των καιρών.

πηγή  ρεσαλτο

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Η Μηχανη του Χρόνου-Θεία Λειτουργία στην Αγία Σοφία

Divna Ljubojevic~Aksion Estin ♫ Kyrie Eleison ♫

"Οιωνός", άρθρο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1896



Άμυνα περί πάτρης δεν είναι οι σπασμωδικαί, 
κακομελέτηται και κακοσύντακται επιστρατείαι, 
ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά. 
Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, 
η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, 
η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, 
του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος,και η πρόληψις της χρεωκοπίας. Τις ημύνθη περί πάτρης; 
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; 
Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. 
Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Πηγή: Basement Prince μέσω της Christina Charalampidou

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Θεία Λειτουργία στο τόπο μαρτυρίου του Αγίου Μιχαήλ του Πακνανά

Σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης τελέσθηκε για δεύτερη φορά Θεία Λειτουργία, στον τόπο που μαρτύρησε ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ ο Αθηναίος (Πακνανάς).

Μετά από κανονικές διαδικασίες η ιστορική Θεία Λειτουργία τελέστηκε στον τόπο του μαρτυρίου του Αγίου Μιχαήλ στο Ολυμπιείο, όπου εκεί ευρίσκονται ακόμη τα οστά του Αγίου.

Την Θεία Λειτουργία τέλεσε ο δραστήριος Αρχιμανδρίτης Μάξιμος Κάππας, προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίας Φωτεινής Ιλισού και ο π. Σιλουανός.

Να σημειωθεί, ότι ο π. Μάξιμος απευθυνόμενος στους πιστούς που παρέστησαν στην Θεία Λειτουργία, μίλησε για τον Άγιο Νεομάρτυρα Μιχαήλ στα δύσκολα εκείνα χρόνια στην Αθήνα.

Σύμφωνα με πληροφορίες οι υπεύθυνοι του Ολυμπίειου, ζήτησαν από τον π. Μάξιμο Κάππα να επαναλαμβάνεται αυτή η Θεία Λειτουργία κάθε χρόνο.

Τέλος να αναφερθεί, ότι μετά το πέρας της Θείας λειτουργίας τελέστηκε τρισάγιο για τους Έλληνες που θανατώθηκαν από τους Τούρκους κατά την Οθωμανική περίοδο.











πηγή

π. Ιωακείμ Αγιαννανίτης. Ο Ελληνοαμερικάνος Κολλυβάς

http://kelliakalives.pblogs.gr/files/f/407732-03.JPG
(Καλαμάτα 1895 - Σκήτη Αγία Άννας, Σεπτ. 1950)
Ένα ευλογημένο σκεύος της Χάριτος του Κυρίου στον 20ό αιώνα, που σε όλη του τη ζωή διατήρησε την αγάπη για την κατά Χριστόν άσκηση και ευχή.
Α) Γέννηση-ανατροφή:
Ο κατά κόσμο Ιωάννης Νικολαΐδης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1895, από ευσεβείς γονείς. στην πόλη αυτή τέλειωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Σαν έφηβος ήταν πολύ στοχαστικός και ζωηρός. Ζητούσε να γνωρίσει τον... Θεό. Γι' αυτό και ανακάλυψε τον Ηλία Παναγουλάκη. Επρόκειτο περί ενός αυστηρού νηστευτή που ζούσε σε μια σπηλιά κοντά στην Καλαμάτα. Γύρω απ' αυτόν τον άνθρωπο είχε δημιουργηθεί ένα πνευματικό κίνημα στην ευρύτερη περιοχή, το οποίο δεν όφειλε την δημιουργία του τόσο στα φλογερά κηρύγματα και τις ιδιαίτερες συζητήσεις που έκανε αυτός ο αγράμματος άνθρωπος, αλλά στην ίδια την ζωή του. Εκεί λοιπόν μπήκαν τα θεμέλια του Ιωάννη...
Β) Ταξίδι στην Αμερική:
Όταν τέλειωσε το Γυμνάσιο, αναχώρησε για σπουδές στην Αμερική, σ' έναν κόσμο που προωθούσε το «Αμερικανικό όνειρο» της ευημερίας, του πλούτου και της ξεγνοιασιάς. Όμως ο νεαρός σπουδαστής ήδη είχε μάθει να μην προσκυνάει «θεούς αλλοτρίους»!!! Κύρια απασχόλησή του ήταν η πνευματική καλλιέργεια και η μελέτη. Σε ότι καταπιανόταν αρίστευε. Δεν πρέπει πάντως να λησμονήσουμε κατά την περίοδο αυτή και την...πρακτική του εξάσκηση σαν ιεροκήρυκας, που επιτελούσε στο πνευματικό έργο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου, όπου Έξαρχος ήταν ο Επίσκοπος Παντελεήμων.
Πολλές ενορίες, με την ευλογία του Επισκόπου, τον καλούσαν στον άμβωνα για να κηρύξει. Για τον λόγο αυτό ο Σεβασμιότατος τόλμησε να τον ρωτήσει τι σκέψεις έχει για το μέλλον του, οπότε και ο Ιωάννης του αποκάλυψε πως δεν τολμούσε να εκμυστηρευτεί τον πόθο του για ιεροσύνη, από αίσθηση αναξιότητας... Μόνον εάν ο Θεός καλέσει κάποιον με τρόπο ανεξάρτητο από τη θέλησή του οφείλει αυτός να υπακούσει με τρόμο. Έτσι τον είχε διδάξει ο πνευματικός δάσκαλός του στην Καλαμάτα!
Ο ευσεβής επίσκοπος θαύμασε τον πνευματικό πλούτο του Ιωάννη και τον κάλεσε να υπηρετήσει τον Κύριο Ιησού. Ο Ιωάννης με απορία και δισταγμό, χωρίς να μιλήσει, έδειξε με την στάση του την υπακοή. Ο επίσκοπος όμως περίμενε ο Ιωάννης να τον επισκεφθεί, αλλά αυτός δεν το τολμούσε. Μετά από καιρό τελικά επισκέφτηκε δειλά τον επίσκοπο και του είπε: «εάν επιτακτικά το Άγιο Πνεύμα σας πληροφορεί, τότε μόνο θα υπακούσω. Ο κληρικός πρέπει να είναι ή θεόκλητος ή δημόκλητος...». Τότε ο επίσκοπος τον ενημέρωσε ότι την επόμενη Κυριακή θα τον χειροτονούσε διάκονο.
Γ) Μοναχός, διάκονος, πρεσβύτερος:
Με αυτό τον τρόπο ο Επίσκοπος Παντελεήμων βρέθηκε στο σχέδιο του Θεού, έγινε αυτός που άνοιξε τον ιερατικό δρόμο του Ιωάννη. Αφού του ανακοίνωσε την χειροτονία του, τον ασπάστηκε, του έδωσε την ευλογία του και την επόμενη Κυριακή ο Ιερός Ναός του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου γέμισε από ομογενείς της Αμερικής. Το βροντερό «άξιος» ακούστηκε και για την κουρά του ως μοναχός, με το όνομα Ιωακείμ αλλά και για την διαδοχική του χειροτονία σε πρεσβύτερο.
Ολόκληρη η ελληνική παροικία φωτίζεται πλέον όλο και περισσότερο από τα διεισδυτικά και θεολογικά κηρύγματα του π. Ιωακείμ. Η αγάπη και ο βαθύς σεβασμός προς την Ορθοδοξία ήταν έντονα στο πρόσωπό του. Πέραν των άλλων είχε ως αποτέλεσμα, Αμερικανοί ξένων δογμάτων να αρχίσουν επαφές μαζί του και να γνωρίσουν την κρυστάλλινη Ορθόδοξη σκέψη της ζηλευτής αυτής προσωπικότητας. Σε αναγνώριση των έργων του, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων τον τίμησε με το μετάλλιο του Παναγίου Τάφου.
Πάντως αυτό που έκανε σε όλους εντύπωση, ήταν η φυσιογνωμία του προσώπου του, που κατέληγε σε μεγάλη μαύρη γενειάδα, τυπικό δείγμα ενός ρασοφόρου Ορθόδοξου κληρικού. Αναφέρεται περιστατικό όπου τον σταμάτησαν επί ώρες διαβάτες στη μέση του δρόμου για να συζητήσουν μαζί του, ενώ σταμάτησε και η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στο σημείο εκείνο! Ούτε με την παρέμβαση της αστυνομίας δεν έφευγαν από κοντά του οι... περαστικοί!
Δεν πέρασε πολύς καιρός και οι καρποί της ζωής και του έργου του αγίου Πνεύματος, μέσω αυτής της εξαίρετης προσωπικότητας άρχισαν να φαίνονται. Όμως η υγεία του άρχισε να κλονίζεται σοβαρά. Λέγεται ότι έφτασε στο σημείο να κάνει τονωτικές ενέσεις πριν από κάθε του κήρυγμα ή λειτουργία για να σταθεί όρθιος...
Δ) Επιστροφή στην Ελλάδα:
Το 1930 (35 ετών) και ενώ εξακολουθούσε τον αγώνα του να σταθεί όρθιος στις επάλξεις της τοπικής Εκκλησίας, το σχέδιο του Κυρίου δείχνει να τον κατευθύνει προς άλλες οδούς. Η Εκκλησία της Αμερικής ανορθώνεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και μετατρέπεται σε «Αρχιεπισκοπή Αμερικής». Να υπενθυμίσουμε ότι η «Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής» με έδρα τη Νέα Υόρκη, ιδρύθηκε την 11ηΜαΐου 1922, αλλά η διοίκησή της καθορίστηκε με Σύνταγμα το οποίο κατάρτισε η Σύνοδος του Πατριαρχείου το έτος 1931.
Έτσι λοιπόν η εκεί εκκλησιαστική κατάσταση μεταβάλλεται ριζικά και ειδική επιτροπή, με πρόεδρο τον Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνό -μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών- αναλαμβάνει πλέον την λειτουργία της νέας Αρχιεπισκοπής, μέχρι τον καθορισμό του Συντάγματός της. Η επιτροπή εισηγήθηκε στη Σύνοδο και έγινε δεκτό, ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου και Επίσκοπος Παντελεήμων, να επιστρέψει στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Ο π. Ιωακείμ με ευλογία του απερχομένου Επισκόπου εγκαταλείπει την Αμερική, με προορισμό την Ελλάδα. Φτάνει στον Πειραιά και, μετά από μια σύντομη παραμονή εκεί και στην Αθήνα, αρχίζει το ταξίδι του στην Αθωνική γη.
Ε) Στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους:
Το όραμα της τραχιάς ζωής στα ασκητήρια της Αθωνικής Πολιτείας ήταν έντονο μπροστά του, όταν ξεκίνησε για τον Άθωνα. Μεγαλύτερα εμπόδια γι' αυτή τη ζωή που ποθούσε, θα σταθούν το ασθενικό του κορμί, η ελληνοαμερικανική του παιδεία αλλά και η αριστοκρατική του ανατροφή. Παρόλα αυτά φτάνοντας στο Άγιο Όρος, διαλέγει τα απόμακρα και απόκρημνα Καυσοκαλύβια.
Οι βίοι των αγίου Μάξιμου, Αγίου Νείλου του Μυροβλύτη, Αγίου Νήφωνα και Αγίου Ακάκιου, έπαιξαν το ρόλο τους γι' αυτή την απόφαση. Εδώ γνώρισε πολλούς αληθινούς μοναχούς, που του έδωσαν φτερά. Τους συμβουλευόταν σαν μικρό παιδί και απέφευγε δε συστηματικά τα πρωτεία στη Θεία Λειτουργία. Στις αγρυπνίες όμως ήταν στύλος ακλόνητος. Γνώρισε και τον π. Γρηγόριο από τη Μονή Κωνσταμονίτου. Αυτός ήταν πρώην αξιωματικός του στρατού, γι' αυτό ήταν αυστηρός και άτεγκτος. Σε αυτόν λοιπόν αποφάσισε να προσκολληθεί...
Διέμεναν στην Καλύβα του Γενεσίου της Θεοτόκου, στη σκήτη της Αγίας Άννης, στην οποία αργότερα προστέθηκαν και άλλοι μοναχοί. Έγιναν λοιπόν μια ευλογημένη συνοδεία, στην οποία ξεκίνησε από... υποτακτικός! Να σημειωθεί πως η πρόσβαση στην Σκήτη της Αγίας Άννης απαιτεί ανάβαση που σου κόβονται όχι μόνο τα πόδια, αλλά και η καρδιά. Πρόκειται για αληθινή ορειβασία! Ένα πράγμα θα τον κρατήσει όρθιο: ο στέφανος της νίκης...
Ο γέροντας Γρηγόριος κάμφθηκε από την απαίτηση του Ιωακείμ να λειτουργεί όχι ως Ιερέας (υπήρχαν πολλοί άξιοι λειτουργοί), αλλά ως αρχάριος μοναχός. Μπροστά στην εικόνα της Αγίας Άννης στο Κυριακό, με μάρτυρα τον προϊστάμενο της σκήτης, τον Δικαίο όπως λέγεται, ο π. Ιωακείμ παραδίδει τον βαρύτιμο σταυρό του αρχιμανδρίτη και τα δύο παράσημα, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και της Αμερικανικής Κυβέρνησης... Κατόπιν μοιράζει όλα τα πολυτελή ρούχα του και ντύνεται με ταπεινά και απλά αγιορείτικα ράσα. Αποφασίζει τέλος την Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή να τρώει μια φορά την ημέρα, χωρίς λάδι, όπως όλοι οι αγιορείτες και όχι όπως ήξερε μέχρι τότε στην Αμερική...
Στ) Αποσπάσματα από την ζωή του:
1) Ο σταυρός της υπακοής: Από τη στιγμή που έγινε υποτακτικός, κάθε βράδυ περνούσε από το γέροντα να εκμυστηρευτεί τους λογισμούς του. Έλεγε: «Μοναχός χωρίς την καθημερινή ομολογία των λογισμών του δεν θα μάθει την τέχνη να πολεμά και να βγαίνει νικητής». Μετά το Θεό είχε τον γέροντά του. Παρ' όλο το ασθενικό του κορμί ποτέ δεν άφηνε ανεκτέλεστη κοπιαστική εργασία, που του ανέθετε ο γέροντας για λόγους υπακοής.
Μία ημέρα τον Οκτώβριο του 1939 αναφέρεται πως, στο μάζεμα της ελιάς της Καλύβας πρωτοστατούσε στην εργασία από το πρωί ως το βράδυ, ενώ όλοι προσεύχονταν σιωπηλοί. Με τη δύση του ήλιου σταματούσαν, για να γίνει ο Εσπερινός, να ξεκουραστούν μέχρι τη μία και να... συνεχίσουν. Στο δρόμο της επιστροφής οι μοναχοί συγκρατούσαν τον π. Ιωακείμ γιατί ήταν κατάκοπος. Φτάνοντας στην καλύβα, ήλθε η ειδοποίηση πως ήταν η σειρά της δικιάς τους καλύβας να δουλέψουν στο λιοτρίβι. Ο γέροντας τότε στέλνει τον εξουθενωμένο Ιωακείμ... Αυτός, λέει «να είναι ευλογημένο», βάζει μετάνοια και με πρωτοφανή επιθυμία πηγαίνει να γυρίσει την πέτρα (τότε την γυρνούσαν ζώα, αλλά οι μοναχοί για λόγους άσκησης δεν τα άφηναν αυτά να κουραστούν...). Όλοι οι μοναχοί έμειναν άφωνοι!!! Στο λιοτρίβι αργότερα οι μοναχοί τον είδαν να εργάζεται σαν παλικάρι, με την ευχή του γέροντα.
Μια άλλη φορά, το βράδυ, χτύπησε την πόρτα του γέροντα για να πει τους λογισμούς της ημέρας. Ο γέροντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, για να τον δοκιμάσει (;) ακόμη περισσότερο, του είπε να περιμένει. Κουρασμένος από τον κόπο της ημέρας ακούμπησε στον τοίχο και περίμενε... μαζί με τους λογισμούς του. Ο γέροντας εν τω μεταξύ έπεσε να κοιμηθεί. Το πρωί σηκώθηκε για τον Όρθρο και τον βρίσκει απέξω. «Γιατί τέτοια ώρα εδώ;» τον ρωτάει: «μου είπατε να περιμένω από χθες που χτύπησα την πόρτα», του απάντησε. Με αληθινό θαυμασμό ο γέροντας το έκανε γνωστό σ' όλη τη συνοδεία. Τέτοια γεγονότα υπήρξαν πάμπολλα στα δεκαοκτώ χρόνια σκληρής άσκησής του στη σκήτη της Αγίας Άννης.
2) Η αληθής προσευχή του: Όλη την ημέρα ο π. Ιωακείμ προσευχόταν με την αδιάλειπτο καρδιακή προσευχή. Έλεγε συχνά: «αν αφαιρέσεις από τον μοναχό την προσευχή, τότε του αφαιρείς το δικαίωμα να αισθάνεται σαν αληθινό παιδί του Θεού». Συχνά μας ρωτούσε, όταν μας επισκεπτόταν στα διακονήματά μας, αν λέμε την «ευχή» ή τους χαιρετισμούς της Παναγίας. Ελάχιστες φορές συζητούσε και μόνον όταν ήταν ανάγκη, για να μη χάνει χρόνο από την ευχή! Μάλιστα έφτανε να θεωρεί το φαγητό και την ξεκούραση ως... περιττά για χάρη της ευχής!
Συχνά τη νύχτα οι μοναχοί της συνοδείας άκουγαν τους θρήνους του, αλλά στον Όρθρο ήταν φρέσκος και χαρούμενος... Βέβαια το σώμα του συχνά δεν ακολουθούσε τα πετάγματα της ψυχής. Στη διάρκεια των αγρυπνιών και λόγω της ολονύκτιας ορθοστασίας του, στα πόδια του σχηματίστηκαν έλκη από κακή κυκλοφορία του αίματος, γι' αυτό ο γέροντας αναγκάστηκε να του απαγορεύσει την διανυκτέρευση στο... Ναό! Το καλό το παλικάρι όμως «ξέρει κι άλλο μονοπάτι».
Έτσι στο κελί του τοποθέτησε ένα τρίχινο «σάϊσμα» και αφού τυλιγόταν με ένα βαρύ ρούχο, χωρίς μαξιλάρι, αγωνιζόταν. Και όταν τα μάτια έκλειναν από μόνα τους τα χείλη συνέχιζαν την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού ελέησόν με». Πάντως αναφέρεται πως η πιο δυναμική προσευχή που τον συγκλόνιζε, ήταν το «Παναγία Τριάς» και όποια άλλη Τριαδική προσευχή!!!
Προς το πρόσωπο της Θεοτόκου έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη. Συχνά συμβούλευε: «Κρατηθείτε γερά στη ζωή σας από το φόρεμα της Θεοτόκου και αυτή ασφαλώς θα σας οδηγήσει στον Υιόν της». Άλλοτε πάλι έλεγε: «Τα νοήματα των ύμνων και των ευχών στις ακολουθίες είναι ένα πανέμορφο λιβάδι και όποιος κατορθώσει να μπει μέσα δεν του κάνει καρδιά να βγει. Και βγαίνοντας από το λιβάδι αυτό, θα μοσχοβολάει όλη την ημέρα».
3) Ευγενής Κολλυβάς: Η συνοδεία αυτή ομονοούσε στο ζήτημα της συχνής Θείας Κοινωνίας. Ακολουθούσε τη θεολογική γραμμή των Κολλυβάδων. Ο πνευματικός της καλύβας π. Χριστόφορος, που προερχόταν από την Μονή Φλαμουρίου στον Βόλο και ησύχαζε στα απόκρημνα Καρούλια, ήταν πνευματικός απόγονός τους. Έτσι το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας αποτελούσε καθημερινή σχεδόν τροφή της συνοδείας, πόσο μάλλον του π. Ιωακείμ.
Η τάξη που επικρατούσε στην Καλύβα με δική του πρωτοβουλία ήταν χαρακτηριστική. Ήταν απότοκος της Κολλυβαδικής γραμμής... Ήταν επίσης πολύ ευγενής και με απέραντη αγάπη προς τους φιλοξενούμενους. Γι' αυτό έφτανε να λέει: «Αν έλθει στην ακολουθία μας κάποιος ξένος αδελφός, εμείς πρέπει να του παραχωρήσουμε την καλύτερη θέση και μάλιστα στο αναλόγιο, για να ψάλει. Και αν τύχει να κάνει λάθος στον ήχο της ημέρας, εσύ που θα είσαι στον αριστερό χορό να μη τον διορθώσεις και τον προσβάλεις, έως ότου μόνος του το καταλάβει. Η αγάπη και η τιμή και ο σεβασμός είναι σπουδαιότερα από τον ήχο»!!!
4) Η αγάπη της... γενειάδας: Από την εποχή που ήταν στην Αμερική, με λύπη παρακολουθούσε το νεωτεριστικό πνεύμα, που άρχισε να διεισδύει και στα εκκλησιαστικά πράγματα. Στο ρεύμα αυτό ο π. Ιωακείμ αντιστάθηκε όσο μπορούσε. Δεν μπορούσε να καταλάβει κληρικό ή μοναχό να αποβάλει τα ράσα, να κόβει τα μαλλιά του ή τα γένια του. Γι' αυτό πριν χειροτονηθεί προσευχήθηκε στην Παναγία και ζήτησε: «Παναγία μου, θέλω όταν γίνω κληρικός να μου δώσεις γένια και άφθονα μαλλιά, για να είμαι όπως οι κληρικοί της πατρίδος μου».
Όταν ήλθε στο Άγιο Όρος η γενειάδα του μάκρυνε τόσο, ώστε έφτασε μέχρι τα πόδια του, φαινόμενο σπάνιο στην πατερική ιστορία. Λίγες τέτοιες περιπτώσεις αναφέρονται σε ασκητές!!! Για λόγους όμως ελευθερίας στις κινήσεις, αλλά και ταπείνωσης μπροστά στους άλλους μοναχούς, την έβαζε σε... σακουλάκι που κρεμούσε στον λαιμό. Στα τέλη της ζωής του ζήτησαν οι πατέρες να φωτογραφηθεί με τα ιερατικά του άμφια και τη γενειάδα του. Δεν δέχτηκε αρχικά, αλλά υποχώρησε από αγάπη μπροστά στην επιμονή τους...
http://kelliakalives.pblogs.gr/files/f/407731-01.jpg
Ζ) Ασθενής και ομολογητής:
Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγινε πολύ καχεκτικός στο σώμα, μέχρι που χρειάστηκε γιατρό. Αντίθετα ο αγιασμός πλημμύριζε το πνεύμα, αλλά και το σώμα όταν χρειάστηκε. Παρά την θέλησή του, ο γέροντας κάλεσε γιατρό στην καλύβα. Η διάγνωσή του όμως ήταν απογοητευτική: Ο θάνατός του ήταν ζήτημα λίγων μηνών και ο γιατρός ζήτησε τέλεια ανάπαυση και κανονικό διαιτολόγιο, δηλαδή κρέας, αυγά, τυρί κλπ. Όταν έφυγε ο γιατρός, ικέτευσε τον γέροντα να τον αφήσει όλη τη νύχτα στο Ναό και το πρωί να συζητήσουν το θέμα της υγείας του. Ο γέροντας κάτι κατάλαβε και του έδωσε την ευλογία του. Ο π. Ιωακείμ προσευχήθηκε όλη την νύχτα στην Παναγία και το πρωί ζήτησε από τον γέροντα να μην αλλάξει διαιτολόγιο, για να... δοξασθεί η Παναγία!!!
Ο ακάματος υποτακτικός ζήτησε να παίρνει λίγη τροφή μόνο κάθε απόγευμα και μάλιστα όρθιος! Σε ενάμιση χρόνο πέρασε ο γιατρός και ρώτησε αν ζει ο μοναχός. Όταν τον είδε και τον εξέτασε, διέγνωσε ότι δεν είχε τίποτα (!), έτσι... δοξάστηκε η Παναγία. Ο π. Ιωακείμ προβληματιζόταν παλιότερα με το ημερολογιακό ζήτημα και αργότερα με τα ζητήματα της εκκλησιαστικής κατάστασης.
Σε λίγο τον συγκλόνισε το γεγονός πως πολλά σημαίνοντα πρόσωπα της κοινωνίας της εποχής ήταν μέλη της στοάς, δηλαδή Μασόνοι, αλλά ήθελαν να λέγονται και Ορθόδοξοι... Τους ήλεγξε δημόσια, πέρασε μάλιστα και από δίκη στη Θεσσαλονίκη. Καταδικάστηκε και εξορίστηκε για την ομολογία του αυτή στην Σκόπελο!!! Εκεί η καλοσύνη του, η προσευχή του και η νηστεία του επηρέασαν βαθιά τους νησιώτες. Η παρέλαση των Γερμανικών στρατευμάτων της κατοχής τον βρήκε στην εξορία. Σε λίγο γύρισε ελεύθερος στην ερημική του πολιτεία...
Στο βιβλίο «Άγιο Όρος», προσέγγιση στην πρόσφατη ιστορία του, του καθ. Δημ. Γ. Τσάμη, αναφέρεται το όνομά του (Ιωακείμ μοναχός Καυσοκαλυβίτης, εάν δεν πρόκειται για συνωνυμία...) στο ζήτημα του νέου καταστατικού χάρτη του, μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Υπό την διοικητική εποπτεία του Ε.Α.Μ. εκλέχτηκε αναπληρωματικό 16ο μέλος σε Παναγιορειτική Συνδιάσκεψη, που έγινε στις 9/22 -10- 1944 στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές. 16μελή επιτροπή επεξεργασίας του.
Απουσίαζε κατά την συνάντηση της επιτροπής στις 10/23-10-1994. Αναφέρεται ότι συμφωνεί (ως μετέχων λόγω παραίτησης του τακτικού μέλους) σε πρόταση του Μοναχού Χρυσοστόμου, της Ι. Σκήτης Ξενοφώντος, όπου αναφέρονται οι γενικές αρχές για την αλλαγή του. Επίσης αναφέρεται η υπογραφή του στο νέο ΚΧ44, που αποτελείται από 1Δ΄ κεφάλαια και 1888 άρθρα, με ημερομηνία 14/27-12-1944.
Η) Το τέλος του:
Ο γερο-Ιωακείμ γυρνώντας, αντί να ηρεμήσει βρήκε κάτι που του πλήγωσε την καρδιά βαθιά. Ένας αδελφός της συνοδείας που βγήκε στον κόσμο για εργασία, τυλίχτηκε στα δεσμά του κόσμου και τελικά υπέκυψε! Ο αβάσταχτος πόνος του τον έσπρωξε να τον αναζητήσει... Τον βρήκε, αλλά όλος ο κόπος του αποδείχθηκε μάταιος. Ύστερα απ' αυτό επέστρεψε με ήρεμη συνείδηση, το κτύπημα όμως που είχε δεχθεί ήταν σοβαρό, και το κορμί του δεν ακολουθούσε πλέον το πνεύμα του.
Ο γέροντας του είχε εν τω μεταξύ κοιμηθεί και έτσι έμενε με τον π. Στέφανο, με τον οποίο είχαν έλθει μαζί από το εξωτερικό. Με απέραντη αφοσίωση αυτός στάθηκε στο πλευρό του. Τον Σεπτέμβριο του 1950 κάλεσε με τηλεγράφημα και τον π. Χερουβείμ, που είχε αναχωρήσει από την συνοδεία εξ αιτίας λόγων υγείας για τον Ωροπό Αττικής, με σκοπό να τον αποχαιρετήσει! Ζήτησε ακόμη συγχώρεση και από τον αδελφό Στέφανο και αφού δέχτηκε και απ' αυτόν τις ευχαριστίες, αποδήμησε προς τον Κύριο.
Τον έθαψαν πίσω από το ιερό της Καλύβας, εκεί όπου ασκήτεψε. Ήταν βεβαιότητα στους αδελφούς και πατέρες ότι «μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν».
Επιμέλεια - Παρουσίαση: Π. Α. Μ.

Βιβλιογραφία:
1. Αρχ. Χερουβείμ, «Σύγχρονες Αγιορείτικες Μορφές -τόμος 1-, Ιωακείμ Αγιαννανίτης», εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου Ωροπός Αττικής, 1983.
2. Ιωανν. Ε. Αναστασίου, «Εκκλησιαστική Ιστορία -τόμος 2» (σελ.409), έκδοση Γ', Θεσσαλονίκη.
3. ΘΗΕ, σελ 1117-1118, Ηλίας Παναγουλάκης, Αρχ. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου.
4. Δημητρίου Γ. Τσάμη, Άγιον Όρος, προσέγγιση στην πρόσφατη ιστορία του, σελ. 122, 124, 134, 297.
5. ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ, του 19ου αιώνα, απόδ. Αλεξ. Παναγόπουλου, εκδ. ΤΗΝΟΣ, Αθήναι 1994, σελ. 19-21.

πηγή τρελογιάννης

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, «Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι , xτύπα εκεί το σήμαντρο ...»




... " ... θυμήσου, θυμήσου αγαπημένο μου παιδί όλα τα συμβάντα της ζωής μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης οικονομίας του Θεού. Τώρα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, αλλά πιο αργά θα τα καταλάβουμε. Τώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε αδικημένοι και λοιδορούμενοι. Αργότερα θα καταλάβουμε ότι από τα πάντα θα μπορούσαμε να έχουμε ένα τεράστιο όφελος : τον ταπεινό λογισμό.
.Εσύ τώρα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις το Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με τη προσευχή και τη άσκηση. Τήρησε το κανόνα που σου έχει δώσει ο πνευματικός σου και προσπάθησε να αισθανθείς το Θεό.
.Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις να Τον βάλεις στη καρδιά σου. Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από το ψυχικό θάνατο, προστατεύοντας σε από τις βρωμιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων...
.Ο γλυκύτατος Ιησούς να είναι πάντα στις σκέψεις σου, να είναι ένα λιμάνι στο οποίο θα επανέρχεσαι ξανά και ξανά ...
Επίσης μη διστάσεις να καλείς τη Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο.
.Να συνεχίσεις το δρόμο σου με θάρρος με πολύ θάρρος. Χάρισε τη καρδιά σου στο Κύριο και Εκείνος θα της δώσει όλες τις βιταμίνες και όλη τη ενέργεια που χρειάζεται για να μη καταρρεύσει. Τίποτε να μη σου φαίνεται δύσκολο.
.Κάποιος Άλλος αδερφέ κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου...
Θάρρος, θάρρος , το βλέμμα ψηλά και θα δεις τον Κύριο, όταν θα κλάψεις , όταν θα ψάξεις με λαχτάρα, όταν θα ματώσεις , ίσως θα Τον δεις πως σου απλώνει το στέφανο με το Αγαπητικό και Παρηγορητικό χέρι Του.
.Μην θλίβεσαι , μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στο πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη...
.Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι. Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου ... ".
(Απόσπασμα από ανέκδοτες επιστολές Αγίου Λουκά Κριμαίας προς πνευματικό του παιδί )



Αναρτήθηκε από Άγιος Βασίλειος Πειραιώς

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Ορθόδοξο ελληνικό βυζαντινό μοναστήρι του 1400

Η ένοχη σιωπή των νεο – πατριωτών για μία πατρίδα που χάνεται



Εθνικά θέματα. Απαγορευμένα θέματα. Στις ημέρες που ζούμε, σχεδόν κανείς δεν μιλάει γι αυτά! Πέρα από κάποιες ιστοσελίδες και ελάχιστα ιστολόγια, επικρατεί μία άνευ προηγουμένου σιωπή…! Η λέξη έθνος με όλα της τα παράγωγα έχει διαγραφεί επισήμως από τους σημερινούς κυβερνώντες...

Τι συμβαίνει; Πώς είναι δυνατόν να μαθαίνουμε πως κινδυνεύουμε να απωλέσουμε πλήρως την εθνική μας κυριαρχία και κανείς ή σχεδόν κανείς «σοβαρός» αναλυτής ή δημοσιογράφος να μην αναφέρεται στην σοβαρότητα του θέματος αυτού;

Γράφω από τη Θράκη. Την απομακρυσμένη αυτή γωνιά της της πατρίδας όλων ή σχεδόν όλων μας. Από την Θράκη που καθημερινά απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από το κράτος των Αθηνών. Όπως απομακρύνεται και το Καστελόριζο, ολόκληρο το Ανατολικό Αιγαίο, η Γαύδος, η κεντρική και η Δυτική Μακεδονία, αλλά και η Ήπειρος…

Τα γραφόμενά μου είναι μία ακόμη κραυγή αγωνίας και μαζί με άλλους Έλληνες αγωνιώ για όσα έρχονται, δακρύζω γι αυτά που χάθηκαν ή που συνεχίζουν να χάνονται… Η Ελλάδα ζει στον παραλογισμό της εθνικής λήθης. Της κυβερνητικής λήθης και του νεοπατριωτισμού…!

Και ταυτόχρονα, άκρα σιωπή… Σαν να μην μιλάμε για ένα κομμάτι της Ελλάδας, όταν αναφερόμαστε στη Θράκη. Όλοι οι μεγαλόσχημοι, οι πολυπράγμονες, οι «σκεπτόμενοι» και οι σοφοί, σιωπούν και ταυτόχρονα ξεχνούν… εκείνους τους Έλληνες που συνεχίζουν –σε πείσμα των καρεκλοκένταυρων των Αθηνών- και επιμένουν να παλεύουν για την Ελληνική Θράκη…

Πολλές φορές αναλογίζομαι, αναρωτιέμαι, για το εάν αυτοί που μας κυβερνούν είναι Έλληνες!!! Αναρωτιέμαι γιατί έχει επιβληθεί αυτή η σιωπή, τη στιγμή που τα όργανα της Άγκυρας αλωνίζουν με περίσσιο θράσος την Ελληνική γη και σχεδιάζουν… οργανώνονται… για να αλώσουν χωρίς όπλα και να ντροπιάσουν τον Ελληνισμό… Θέλω να φωνάξω, αλλά η φωνή μου σβήνει από τους αλαλαγμούς και τους θορύβους των «τενεκέδων» και των μαριονετών που βάλθηκαν να παραδώσουν πολλά στρέμματα γης για να κοιμούνται ήσυχοι… Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως είναι ένα όνειρο, πως είναι ένας εφιάλτης αυτό που έχει γίνει τραγική καθημερινότητα. Προσπαθώ να δικαιολογήσω εκείνους που δεν σχεδίασαν, εκείνους που δεν «μπόρεσαν», εκείνους που δεν θέλησαν ποτέ να νιώσουν όπως εγώ, όπως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που ζούμε εντός της πατρίδας, αλλά ταυτόχρονα νιώθουμε πως η πατρίδα μας πετάει σαν σκουπίδια.

Ξεχασμένοι σε μία «απαγορευμένη περιοχή», βλέπουμε καθημερινά πως μας προδίδουν, διαπιστώνουμε καθημερινά πως μας «ξεχνάνε»… ΑΟΖ, ενεργειακοί αγωγοί, μεγάλα συμφέροντα… και κάπου εκεί, σε μία σκοτεινή γωνιά της Ελληνικής πολιτικής, βρίσκεται η Θράκη, βρίσκεται η Ήπειρος, βρίσκεται η Φλώρινα, το Καστελόριζο…, τόποι εξορίας για πολλούς, τόποι πληγωμένοι και ίσως καταδικασμένοι για άλλους! Και κάθε μέρα μέσα από τη σιωπή των τουρκοτσολιάδων, των φίλων του νέο-οθωμανισμού, μέσα από το πέπλο που κρύβει τα χαμόγελα εκείνων που σε σκοτεινά δωμάτια αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς…

Όλοι εμείς, οι ακρίτες, συνεχίζουμε να μένουμε, να παραμένουμε εκεί που ταχθήκαμε από την ημέρα της γέννησής μας. Είμαστε εδώ, γιατί έχουμε νιώσει στο πετσί μας πως σε ετούτη τη χώρα δεν περισσεύει ούτε μία πέτρα για να δοθεί, ούτε ένα ρυάκι για να χαθεί, ούτε ένα βότσαλο για να χαριστεί… Ζούμε με την ελπίδα πως η Ελλάδα δεν θα μας ξεχάσει, παλεύουμε με την αγωνία πως γρήγορα θα έρθουν και άλλοι στο πλευρό μας, στεκόμαστε όρθιοι επειδή η ράτσα μας δεν ξέρει να στέκεται αλλιώς. Κι επειδή στεκόμαστε ακόμη εδώ, κι επειδή φωνάζουμε για την γη των πατεράδων και των παπούδων μας, μας λένε γραφικούς... Ας είναι κι έτσι... Εμείς εδώ, στην άκρη της Ελλάδας, προτιμάμε να μας χλευάζουν επειδή στεκόμαστε, παρά να μας επαινέσουν αν το βάλουμε στα πόδια...

Όλοι εμείς, κραυγάζουμε ζητώντας την πατρίδα που απομακρύνεται, ζητώντας βοήθεια που δεν έρχεται, ζητώντας κουράγιο που δεν μας δίνεται…

Σκύβω και φιλώ τη γη που με γέννησε κι ελπίδα μου πια είναι να είναι Ελληνική κι όταν για στερνή και παντοτινή φορά θα με αγκαλιάσει… Σφουγγίζω κρυφά το δάκρυ που κυλά, να μην το δει κανείς σας, να μην δειλιάσει κανείς από εμάς που μένουμε να φυλάμε τα χώματα που οι σύγχρονοι εφιάλτες πρόδωσαν…. μας ξέχασαν όλους εμάς εδώ και μας δίνουν «κουρμπάνι*» σ’ αντάλλαγμα των δικών τους συμφωνιών. Και η νύχτα πέφτει στην πατρίδα, φέρνοντας μαζί της τη σιωπή… τη δική τους ένοχη σιωπή...

Και μέσα από τραγούδια
Και μέσα από φωνές
Σκύβω,
φιλώ περήφανα τον χάρο
 
Γίναμε φίλοι απ’ τα χθες…


* τουρκική λέξη που σημαίνει θυσία προβάτου

πηγή: ας μιλήσουμε επιτέλους