Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Τελευταίες αποκαλύψεις τού γέροντος Εφραίμ τής Αριζόνας…


γεροντας-εφραίμ-αριζόνα

,

Μάϊος 2014, Αριζόνα
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βλέπετε την φωτογραφία αυτή του Γέροντα Ιωσήφ, του Ησυχαστή. Είχα μεγάλο Γέροντα, ήταν πυρ – πυρ, άνθρωπος φαινόμενο. Όλο τα επουράνια σκέπτονταν, μ’ αυτά ζούσε.
Δύο λέξεις μας έλεγε συνεχώς, υπομονή, υπομονή και προσευχή και εδώ μας βοηθάει, όσο του επιτρέπει η Πρόνοια του Θεού. Σαν υποτακτικοί του, ποτέ δεν μαλώσαμε μεταξύ μας. Άλλοι απέξω μας δημιουργούσαν προβλήματα, συκοφαντούσαν τον Γέροντα, τον κατηγορούσαν, αλλά ο Γέροντας Ιωσήφ έλεγε, « αυτοί ας λένε, εμείς να μην πούμε».
Συνομιλήτρια: Εμείς Γέροντα, είμαστε πολύ αδύνατοι σε όλα. Τι θα γίνει με εμάς;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Άλλα χρόνια είναι τώρα. Άλλα τα κριτήρια του Θεού, για σήμερα. Ο Γέροντας Ιωσήφ είχε το πνευματικό πανεπιστήμιο. Εγώ είμαι ευχαριστημένος να είστε εσείς ( ..δηλαδή τα πνευματικά του παιδιά ) στο πνευματικό λύκειο. Σήμερα υπάρχει τέτοια πνευματική σύγχυση. Μεγάλος ανεμοστρόβιλος παρασέρνει τα πάντα. Κρατείστε γερά την παράδοση που σας παρέδωσα και να ξέρετε ότι σήμερα είναι ομολογία να λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός μας. Αυτό δεν το θέλουν οι σκοτεινές δυνάμεις.
Συνομιλήτρια: Γέροντα, μετά από τόσα χρόνια αγώνα, τι σας έμεινε μέσα στη ψυχή σας;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Όλα είναι δεύτερα, όλα δεύτερα. Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας και τώρα , περνώντας τα χρόνια , είδα στη πράξη, ότι μόνο με την αγάπη κερδίζεται ο άνθρωπος. Η ζωή μου ήταν κόπος και πόνος, με την φτώχεια, με τους Γερμανούς, με την πείνα στη κατοχή, με τους πειρασμούς και τις θλίψεις στα μοναστήρια. Μεγάλος αγώνας. Μόνο το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας μ’ έβγαλε πέρα. Όποιος άνθρωπος δεν λέγει καθημερινά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας, δεν είναι Χριστιανός.
Συνομιλήτρια: Δηλαδή η ευχή του Χριστού είναι το μέγιστο;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως, γιατί είμαστε συνέχεια με τη μνήμη του Χριστού μας. Οι Άγιοι Πατέρες φωτίστηκαν και μας άφησαν αυτές τις προσευχούλες. Τρία και δύο γράμματα, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς» και «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Δεν είναι να διαβάσουμε εγκυκλοπαίδειες, ούτε πολλά βιβλία. Μ’ αυτές τις δύο προσευχούλες, σωζόμαστε όλοι οι Χριστιανοί. Οι μοναχοί που δεν έχουν τις μέριμνες των κοσμικών, προσεύχονται πολύ και φθάνουν ψηλά. Τους βοηθάει πολύ και η Παναγία μας. Είναι σαν να μιλούν στο αυτί του Χριστού μας, γιατί είναι αφοσιωμένοι στη προσευχή και αυτό είναι το κύριο έργο τους και όποιος έχει το δώρο της προσευχής στη καρδιά του, όταν πεθάνει δεν τον αγγίζουν τα τελώνια. Πηγαίνει μετά τον θάνατό του , κατευθείαν στο Χριστό μας. Δεν έχει εμπόδια, γιατί το όνομα του Χριστού έχει δύναμη. Είναι πυρ ο Θεός.
Συνομιλήτρια: Και οι χαιρετισμοί της Παναγίας μας είναι δυνατή προσευχή;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως, όταν τους λέμε, έχουμε χαρά και φώτιση από την Παναγία μας. Πολύ με βοηθάει η παναγία μας. Με βγάζει από πολλά αδιέξοδα.
Συνομιλήτρια: Σήμερα πάσχουμε από απελπισία και ανυπομονησία.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Η απελπισία είναι πάντα από τον διάβολο και όποιος απελπίζεται χάνει τις δυνάμεις του. Η βάση της ζωής μας είναι η υπομονή. Όταν δεν την έχουμε διαλύεται η ζωή μας.
Συνομιλήτρια: Γέροντα, ο κόσμος, εμείς, είμαστε σε μια δύσκολη θέση με όλα αυτά που γίνονται και ακούμε. Υπάρχει φόβος.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι, διαισθανόμαστε ότι θα γίνουν καταστροφικά πράγματα και γίνονται καθημερινά, Γι’ αυτό τρέχουμε στα μοναστήρια και στις εκκλησίες, αλλά δεν πρέπει να έχουμε φόβο. Για σκεφτείτε , αν ένα τάγμα αγγέλων έγιναν δαίμονες και κάνουν τόση ζημιά, τι βοήθεια μας προσφέρουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων. Μια φορά είδα τον Χριστό στο θρόνο του και δίπλα την Παναγία μας και τα τάγματα των αγγέλων και των αγίων. Περιμένανε το νεύμα του Χριστού μας για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα στη νέα κατάσταση. Όταν γεμίζουμε συνεχώς την καρδιά μας με τον Χριστό καθημερινά δυναμώνει η πίστη μας και όλα τα αντιμετωπίζουμε. Η Παναγία μας, παρακαλεί για μας και δέεται συνεχώς, να έχουμε δύναμη και αισιοδοξία.
Συνομιλήτρια: Γέροντα σ’ αυτή την ηλικία που είστε, μπορείτε να προσεύχεσθε όπως πρώτα, ή διαφορετικά;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Προσεύχομαι καλύτερα από πρώτα. Βέβαια δεν έχω την ένταση της προσευχής του Γέροντα Ιωσήφ, του Ησυχαστή, αλλά έχω δυνατή προσευχή και αυτό παρηγορεί την ψυχούλα μου, τόσα που πέρασα και περνώ.
Συνομιλήτρια: Πολλές φορές τα άγια λείψανα ευωδιάζουν.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Είναι σαν να λένε είμαστε συγγενείς.
Συνομιλήτρια: Ο καρκίνος είναι διάχυτος σήμερα.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Οι καρκινοπαθείς είναι μάρτυρες. Προσπαθώ να τους ενισχύω με την προσευχή μου, με τις νουθεσίες και όταν μπορώ τους επισκέπτομαι.
Συνομιλήτρια: Πολλοί άνθρωποι περνούνε σκληρές δοκιμασίες, είτε από την κακία των άλλων, είτε από δικά τους παραπτώματα. Τόσο δύσκολα, σαν να ζουν τη κόλαση εδώ.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Όταν ζουν εδώ τη κόλαση .…. και αξιοποιήσουν αυτή τη κατάσταση, με πνευματικά κριτήρια, όταν πεθάνουν δεν θα δικαστούν καθόλου, αλλά θα πάνε , κατευθείαν στην αγκαλιά του Χριστού. Αν όμως δεν αξιοποιήσουν, με πνευματικά κριτήρια, τη κόλαση αυτή, τότε θα βασανίζονται και στην άλλη ζωή. Ήθελα να σας πω κάτι για τον Παράδεισο. Πριν από τα ογδόντα μου χρόνια, πήγαινα συχνά στον Παράδεισο. Και τώρα βέβαια, αλλά η ηλικία έχει τον ρόλο της. Μία φορά με πήρε ο Κύριος από το χέρι και μου έλεγε « ..εδώ έκανες εκκλησία, εδώ εξομολόγησες και σώθηκε η ψυχή, εδώ παρηγόρησες, εδώ νουθέτησες,.», μου έλεγε δηλαδή τα πάντα και μαζί με αυτό μου έδινε χαρά, συγχρόνως με το λόγο του, Τόσο πολύ χαρά που είπα. Χριστούλη μου, δεν αντέχω άλλο. Δεν αντέχω άλλο. Θα εκραγώ. Να με γυρίσεις πίσω. Και βρέθηκα πάλι στο δωμάτιό μου.
Άλλη φορά στον Παράδεισο, είδα έναν λεβέντη, θαυμάσιο. Είχε δίπλα του ένα άλογο με μια γυριστή ουρά, ωραιότατο. Μέσα μου το ζήλεψα. Ήθελα να το είχα εγώ αυτό το άλογο. Με φωνάζει και μου λέγει, ήτανε κάτι σαν διοικητής. « Να πας να πεις στο στράτευμα, ότι το πίσω μέρος το έχουν αφύλακτο και θα πάνε οι αντάρτες ( οι δαίμονες δηλαδή ) ». Και τρέχω και το λέγω. Και γύρισα τρέχοντας να πω ότι το έκανα. Εκείνος μ’ αγκάλιασε, με φίλησε και ανέβηκε στο άλογό του χαμογελαστός και έφυγε.
Συνομιλήτρια: Δηλαδή Γέροντα, γίνονται πολλά πίσω, που δεν τα πιάνουμε;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως. Γι’ αυτό πρέπει από παντού να προσέχουμε. Προσοχή μεγάλη. Θα περάσουμε δικαστήριο φοβερό.
Συνομιλήτρια: Η κόλαση πώς είναι;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Πως είναι; Φρίκη, φρίκη. Ούτε πουλάκι να μην πάει εκεί. Όπως πνίγονται οι άνθρωποι στη θάλασσα, έτσι πνίγονται στα βάσανα της κόλασης, συντροφιά με τους δαίμονες. Να προσευχόμαστε για τους νεκρούς. Είναι μεγάλη ελεημοσύνη. Η μητέρα μου ήτανε πολύ ενάρετη γυναίκα. Στα λόγια της στήριζα την παιδική μου ζωή. Πριν πεθάνει ήτανε δύο χρόνια κατάκοιτη και έλεγε. «Πάτερ πες τον Θεό να με πάρει. Κουράστηκα». Αλλά πριν φύγει έδωσε μάχη.
Συνομιλήτρια: Μάχη με ποιους;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Τους δαίμονες.
Συνομιλήτρια: Τους βλέπατε;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι, όπως βλέπω τους ανθρώπους.
Συνομιλήτρια: Ο Αρχάγγελος δεν την βοηθούσε;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ήτανε πίσω από τη πλάτη της. Είχε υποχωρήσει. Να πολεμήσει μόνη της, να στεφανωθεί.
Συνομιλήτρια: Τόσα που ακούμε για καταστροφές, που έρχονται, εμείς που ζητάμε την βοήθεια του Θεού, τι θα γίνουμε;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Κατά το σχέδιο που έχει ο Θεός για κάθε άνθρωπο, θα κάνει και τις πράξεις του, για να σωθεί, αυτός ο άνθρωπος. Πω ! Πω ! Τι θα περάσουμε! Δυσκολίες μεγάλες. Η Αθήνα έχει κρυφούς Αγίους πολλούς, αλλά και το Άγιο Όρος με τον Άγιο Δημήτριο στηρίζουν τη Βόρειο Ελλάδα. Έχω ιδιαίτερη αγάπη στον Άγιο Δημήτριο. Με το Άγιο Μύρο του κοιμάμαι. Η Ελλάδα γύρισε τη πλάτη της στο Χριστό. Γι’ αυτό θα υποφέρει πολλά. Τα παιδιά στην Ελλάδα σήμερα είναι ή πολύ φωτισμένα, ή πολύ σκοτισμένα. Τα παιδιά των ενάρετων οικογενειών, είναι η μαγιά του Χριστού και το μέλλον της Ελλάδας.
Συνομιλήτρια: Πολλές γυναίκες υποφέρουν στις οικογένειες σήμερα.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ο Χριστός είναι πολύ κοντά στις ψυχές που περιφρονούνται.
Συνομιλήτρια: Μερικοί άνθρωποι έχουν ένα ιδιαίτερο πνευματικό χάρισμα. Πως γίνεται αυτό;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Αυτοί οι άνθρωποι, ή αδικήθηκαν πολύ, ή συκοφαντήθηκαν, ή εμβάθυναν σ’ αυτό τον τομέα και τους δόθηκε χάρισμα. Όπως κανοναρχούμε τον Θεό, έτσι και μας ψέλνει.
Συνομιλήτρια: Στα Ιεροσόλυμα, τα τελευταία χρόνια, γίνονται θαυμαστά πράγματα.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ήθελα και εγώ να τα έβλεπα. Εκεί είναι η βάση του Χριστού μας. Το Άγιο Φώς είναι κάθε ημέρα στον Πανάγιο Τάφο, αλλά το Πάσχα δίνεται γενικό δώρο σε όλους. Να πηγαίνετε στα Ιεροσόλυμα. Εκεί βλέπουμε τι υπέμεινε ο Χριστός για μας και εμείς , όσο μπορούμε να τον ευχαριστούμε και να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη Του. Παλαιότερα είχα πάει και εγώ μερικές φορές.
Συνομιλήτρια: Πολλές φορές συμβαίνουν παρεξηγήσεις μεταξύ μας.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Αυτά είναι ανθρώπινα. Δεν θα λείψουν ποτέ. Να τα προσπερνάμε και να τρέχουμε στον Χριστό. Να σκεπτόμαστε τι μας έχει ετοιμάσει ο Χριστός, στο καλό – καλό παράδεισο, μετά την Δευτέρα παρουσία. Τώρα πηγαίνουμε στον νάρθηκα του Παραδείσου, Δεν χωράει νους ανθρώπου πως θα είναι ο καλός – καλός παράδεισος. Όλα φως ! Όλα ευωδία ! Χαρά ανεκλάλητη. Μακαριότητα. Τίποτε δεν θα είναι γερασμένο. Όλα νέα τα θέλει ο Χριστός στη Βασιλεία Του. Τίποτα παράταιρο. Όλα τέλεια. Η μητέρα μου πέθανε 95 ετών και εγώ την βλέπω στον παράδεισο τριάντα χρονών.
Στη κατοχή είχαμε κάτι γειτονόπουλα, που ήτανε λειψά στο μυαλό. Δύο παιδάκια ήτανε. Εμείς παίζαμε και αυτά ακόμη περπατούσανε να έρθουνε, ενώ είχαμε ξεκινήσει μαζί. Τα βρήκα στον Παράδεισο, γιατί πεθάνανε στη κατοχή από την πείνα, μικρά στην ηλικία. Τα λέγω : « Τι κάνετε εδώ ; Πως περνάτε ; ». Μου λένε: « Εφραίμ, εδώ δεν μιλάμε. Εδώ μόνον διαβάζουμε, έχουμε μελέτη ». Αυτά δεν ξέρανε να γράψουν το όνομά τους και στον παράδεισο μελετούσαν. Αυτό δείχνει την τελειότητα του παραδείσου.
Συνομιλήτρια: Πολλοί άνθρωποι βοηθάνε τα μοναστήρια, σε ανάγκες που έχουν.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ότι κάνουν όλα γράφονται στον ουρανό. Να έχουν ειρήνη και υγεία και ευλογία στα σπίτια τους.
Συνομιλήτρια: Στην εκκλησία ήμασταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο. Δηλαδή , τι ωραία Γέροντα, σαν τους Αγίους Αποστόλους είναι το έργο σας. « Μαθητεύσατε πάντα τα έθνη ».
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Είμαι ένα κούφιο καρύδι. Δεν έκανα τίποτα.
Συνομιλήτρια: Τι σκέπτεστε στην ηλικία που είστε;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Σκέπτομαι να στερεώσω το έργο μου εδώ, γιατί πολλοί άνθρωποι σώθηκαν, πολλές ψυχούλες. Και πως θα πάω να συναντήσω τον Κύριο; Που θα πάω ο ταλαίπωρος;
Συνομιλήτρια: Ο Κύριος θα στείλει τους αγγέλους του να σας πάρει.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Δεν το ξέρω αυτό, όπως κρίνει ο Κύριος. Το κεφαλάκι μου χωρούσε όλη την οικουμένη. Τώρα δεν με βοηθάει η υγεία μου, έχω γεράματα.
Συνομιλήτρια: Ο κ. Π…Γέροντα, πέθανε την ημέρα, ενός μεγάλου Αγίου.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Αυτός του άνοιξε την πόρτα του παραδείσου να μπει μέσα. Όταν κάποιος πεθαίνει και σώζεται η ψυχούλα του, ο Άγιος που γιορτάζει εκείνη την ημέρα, τον υποδέχεται στον παράδεισο, γιατί είναι η ημέρα δική του, η εορτή του δηλαδή.
Συνομιλήτρια: Πολλούς ανθρώπους ξαφνικά τους βρίσκει ο θάνατος.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι. Κάθε ημέρα να είμαστε με το εισιτήριο στο χέρι. Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί. Κάποτε εξομολόγησα κάποιον στο νοσοκομείο με τα νεύματα και σε λίγο πέθανε. Κάτι καλό έκανε στη ζωή του και σώθηκε τελευταία στιγμή. Στη ζωή μου πέρασα πολλές ταλαιπωρίες και είδα ότι η Θεία Πρόνοια, κατευθύνει τα πάντα προς το καλό του ανθρώπου. Να μην μας φεύγει η μνήμη του θανάτου. Να διαβάζετε από το Γεροντικό, την συνομιλία του Αγίου Μακαρίου με το κρανίο. Κάποτε σε όραμα είδα τον εαυτό μου ντυμένο πολύ ωραία. Με άμφια, όπως στις γιορτές και ήμουνα ψηλά σε εξέδρα και πιο κάτω ήτανε κοπέλες, που είχα εξομολογήσει και φωνάζανε « Γέροντα …. Γέροντα. Θέλουμε και εμείς να έρθουμε αυτού », αλλά δεν τους επιτρεπότανε. Αυτό δείχνει την ευθύνη μου και την χάρη της ιεροσύνης, Γι’ αυτό, να προσεύχεστε για μένα. Να έχετε τάξη και προσοχή. Να αγωνίζεστε κάθε μέρα, όσο μπορείτε. Ο Χριστός μας αγαπάει την τάξη των μοναχών, γιατί είναι οι στρατιώτες του.
Συνομιλήτρια: Γέροντα, όταν πάτε στον παράδεισο και έχετε αυτήν την επικοινωνία με τον Κύριο, δεν του μιλάτε και για μας τους μοναχούς σας και τις μοναχές και για τους ανθρώπους που θέλουν την βοήθειά σας;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως του μιλάω.
Συνομιλήτρια: Τι σας απαντά;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Εντάξει. Θα φροντίσω. Ο.Κ.
Συνομιλήτρια: Όταν εσείς Γέροντα πεθάνετε και εάν τυχόν εμείς ζούμε, εσείς μη μας ξεχάσετε, που θα καλοπερνάτε με τον Χριστό μας και εμείς εδώ θα παλεύουμε.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: (Γελώντας) Όχι, αυτό δεν γίνεται.
Συνομιλήτρια: Αύριο φεύγουμε Γέροντα (..από την Αριζόνα ). Πέστε μας έναν τελευταίο λόγο.
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Καλό και ευλογημένο ταξίδι να έχετε. Να έχετε την ευχή μου. Να έχετε υγεία και να έρχεστε. Ο καθένας ξέρει τι έχει στον τρουβά του, αλλά η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα. Να το εργαστείτε και να το χτίσετε μέσα σας, τηρώντας τις εντολές του Ευαγγελίου και έχοντας ειρήνη στη ψυχή σας, Να έχετε αγάπη, ομόνοια και να φωνάζετε το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας. Οι άγγελοι να σας συντροφεύουν.
Πως λένε αυτούς που παντρεύονται παράνομα εδώ;
Συνομιλήτρια: Μήπως εννοείτε τους ομοφυλόφιλους;
Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Ναι αυτούς. Η Παλαιά Διαθήκη λέγει : « δεν θα μείνει το πνεύμα μου στους ανθρώπους, γιατί είναι σάρκες ». Αυτό ισχύει για σήμερα. Τα Σόδομα κάηκαν, το ίδιο …τα πυρηνικά. Δεν ανέχεται αυτές τις αμαρτίες ο Χριστός. Παντού λατρεύεται η αμαρτία της σάρκας. Δεν υπάρχει μετάνοια. Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία μετανόησε. Όλοι οι ομοφυλόφιλοι θα εξαλειφθούν. Όλα χώμα …Τα πυρηνικά …Όλα χώμα. Ο πόλεμος θα γίνει για τις αμαρτίες.
(Απομαγνητοφωνημένο υλικό μοναχών, πνευματικών παιδιών του Γέροντος από την Ελλάδα, που τον επισκέφθηκαν στην Ελληνορθόδοξη Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου, στην Αριζόνα της Αμερικής)
πηγή   το είδαμε εδώ

Νίκος Χειλαδάκης, Ο πόλεμος του «σκότους»





Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ «ΣΚΟΤΟΥΣ»
Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μέσα από τα ερείπια της καταστροφής και την εδραίωση της «ισορροπίας του  τρόμου» του ψυχρού πολέμου, άρχισε δειλά δειλά στην αρχή και πιο ενεργά στη συνέχεια να αναδύεται η «αναγκαιότητα» της Νέας Τάξης. Το πρωταρχικό και κύριο της μέλημα, το οποίο σκόπιμα δεν προβλήθηκε από την αρχή, ήταν η τελική άλωση και κατάργηση του αυτεξούσιου της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό προϋποθέτει εκτός των άλλων, κυρίως την σταδιακή μείωση σε πρώτη φάση και στη συνέχεια την πλήρη απάλειψη του έμφυτου θρησκευτικού αισθήματος. Αυτό το θρησκευτικό αίσθημα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για να προωθήσει σταδικά τα επιμέρους βασικά σχέδια της, όπως το παγκόσμιο φακέλωμα και η άμβλυνση μέχρι εκμηδενισμού όλων των συνειδησιακών αντανακλαστικών στην επέλαση της παγκόσμιας «πολτοποίησης».

Μερικοί πίστευαν τότε πως ο κομουνισμός ήταν ο μεγάλος αντίπαλος της Νέας Τάξης της καπιταλιστικής Δύσης. Αυτή η πεποίθηση ήταν μια σκοπίμως καλλιεργηθείσα ψευδαίσθηση που συμπαρέσυρε μεγάλες λαϊκές μάζες στην πολιτικοποίηση του «κενού» και της απάτης, έτσι ώστε να μην μπορούν να αντιληφτούν το τι πραγματικά τους ετοίμαζαν από τότε. Το πολιτικό παιχνίδι της αριστεράς και της δεξιάς το έπαιξαν πολύ καλά οι διακινούντες τα «νήματα» για εκατομμύρια ευκολόπιστους φανατισμένους-μαριονέτες, που είχαν γινει όργανα για τα δικά τους συμφέροντα. Λαϊκές επαναστάσεις κατά παραγγελία που σε λίγα χρόνια ξεφούσκωναν σκορπίζοντας απογοήτευση αφού είχαν επιτελέσει το φθοροποιό τους έργο σε μεγάλες λαϊκές μάζες.  Μέσα σε μια ιδεολογική και θρησκοληπτική πλημμυρίδα του εικοστού αιώνα, η Ορθοδοξία ήταν ένα από τα πιο δυσκολότερα εμπόδια προς την κατεύθυνση της πλήρης συνειδησιακής επικράτησης της Νέας Τάξης. Η παπική εκκλησία ήταν πάντα το προγεφύρωμα της με την προώθηση της Ουνίας και του Οικουμενισμού, δηλαδή της «ενότητας» της Νέας Εποχής ενώ οι αμέτρητες, κυρίως αμερικανικές προτεσταντικές σέχτες, οι καλλίτεροι προωθητές της αποδυνάμωσης και διαστρέβλωσης του χριστιανικού μηνύματος. Για το σιϊτικό Ισλάμ υπήρχε από παλιά ένα σχέδιο να εξουδετερωθεί μελλοντικά, ακόμα και με βίαιο τρόπο, από μια ακραία σουνιτική ισλαμική εξτρεμιστική «θύελλα» που θα είχε δημιουργηθεί στα «εργαστήρια» της Νέας Τάξης. Η «θύελλα» αυτή θα εξαπολύονταν στην τελική φάση της επιχείρησης από την αρχή της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», η οποία ανατρέποντας τα κοσμικά αλλά εθνικιστικά αραβικά καθεστώτα που έβλεπαν με μεγάλη καχυποψία τους Αμερικανούς, θα χτυπούσε με ανελέητο τρόπο τα σιϊτικό Ισλάμ που θεωρούσε την Αμερική σαν δαιμονική χώρα. Οι σουνιτικές εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες θα προχωρούσαν στο αιματηρό ξεκαθάρισμα κάθε πιθανής αντινεοταξικής αντίστασης στον ισλαμικό κόσμο. Στο Ισλάμ είχε προκληθεί η δημιουργία μια χαώδους  κατάστασης που δεν θα επέτρεπε πλέον καμία σοβαρή αντίσταση. Τα φρικτά εγκλήματα των Τζιχαντιστών αλλά και των αμερικανικών επεμβάσεων σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Σομαλία, το μόνο που κατάφερναν  ήταν να προκληθεί χάος έτσι ώστε εκατομμύρια να μετακινηθούν προς την Δύση για να προωθηθεί η σχεδιαζόμενη από χρόνια  αλλοίωση των γηγενών πληθυσμών και η πολτοποίηση των λαών με πρώτο και καλλίτερο στόχο την Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς στην πρώτη γραμμή εισροής των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών. Εκείνο όμως που δεν είχε υπολογιστεί ήταν ότι αυτοί οι εξτρεμιστές κάποτε θα ξέφευγαν από το «πρόγραμμα» και θα δρούσαν ανεξέλεγκτα. Παράλληλα οι εξελίξεις στην κρίση της Ουκρανίας, που επίσης ήταν προγραμματισμένες, έδειξαν πως τα πράγματα δεν ήταν και τόσο εύκολα όπως τα είχαν υπολογίσει οι σχεδιαστές της Νέας Τάξης, παρά τα όσα είχαν κατορθώσει τα προηγούμενα χρόνια. Και στις δυο περιπτώσεις, Μέση Ανατολή και Ουκρανία, φάνηκε πως το θρησκευτικό ζήτημα λίγο ή πολύ πρωτοστατούσε. Παρά τις προθέσεις τους να προτάξουν τα κίβδηλα συνθήματα της Νέας Τάξης, όπως δημοκρατικές διαδικασίες, ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα μειονοτήτων και διαφορετικών ομάδων και κυρίως ανεξιθρησκία και αγνωστικισμό, το θρησκευτικό πρόβλημα ήταν αυτό που οδηγούσε σε καθυστέρηση υλοποίησης των σχεδίων των ταγών της διεθνούς μασονίας.  Κάτι ήξερε εκείνος ο Χάντιγκτων.
Στην ανατολίτικη ορθόδοξη Ευρώπη ο κομουνισμός, άλλο ένα δημιούργημα της Νέας Τάξης, είχε πετύχει κατ’ αρχή να υποσκάψει τα θεμέλια της Ορθοδοξίας στην μεγαλύτερη ορθόδοξη χώρα. Λόγω όμως της αντιπαλότητας που είχε δημιουργήσει η ΕΣΣΔ από την δεκαετία του πενήντα με την καπιταλιστική Δύση, κυρίως μετά την αντισιωνιστική στροφή του Στάλιν, έπρεπε κάποτε το κομουνιστικό μπλοκ να ανατραπεί και να διαλυθεί. Το μεγαλύτερο όπλο για την διάλυση του ανατολικού μπλοκ ήταν η φιλελεύθερη, βλέπε τοκογλυφική χρηματιστηριακή οικονομία, που σαν το ιστό της αράχνης  είχε αρχίσει να απλώνεται παντού στηριζόμενη στην πρόοδο της τεχνολογίας. Η μασονική ελίτ είχε βρει άλλο ένα ισχυρό μέσο παγκόσμιας επιβολής της. Η παγκόσμια οικονομία  δεν ήταν πλέον η οικονομία της παραγωγής, αλλά του πλαστικού χρήματος. Σερβίροντας λοιπόν ωραία συνθήματα, όπως «φιλελεύθερη οικονομία», «ελευθερία λόγου», «δημοκρατικές εκλογές», κ.λ.π. κατέρρευσαν την Σοβιετική Ένωση που δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τις τεράστιες  τεχνολογικές εξελίξεις στην οικονομία και στην καταναλωτική πλημμυρίδα των δυτικών σούπερ μάρκετ. Από την κατάρρευση αυτή όμως αναδύθηκε ξανά σαν από θαύμα, η Ορθοδοξία της παλιάς Ρωσίας σε όλο της το μεγαλείο. Οι Αμερικανοί που είχαν προβλέψει την πιθανότητα  αυτής την δυσάρεστης μελλοντικής εξέλιξης, της εμφάνιση δηλαδή ενός νέου ανεξέλεγκτου παράγοντα στην πορεία επιβολής της Νέας Τάξης, πολύ νωρίς  είχαν προσεταιριστεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Από την εποχή του Αθηναγόρα υπήρχε σχέδιο να χρησιμοποιήσουν στο μέλλον το πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης  προς όφελος της επιβολής της Νέας Τάξης μέσω ορθόδοξων συμβόλων, με οικουμενισμό, ένωση των εκκλησιών, πανθρησκεία και λοιπά. Σήμερα ζούμε την κορύφωση αυτής της «επιχείρησης» με ένα Πατριάρχη που υπηρετεί  αυτά τα σχέδια  και τον οποίο ακολουθούν πιστά και οι υπόλοιποι πατριάρχες της ανατολής, δηλαδή Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας. Η μεγάλη στήριξη της Ουάσιγκτον στον πατριάρχη Κωνσταντινούπολης ήταν για να ηγεμονεύσει  σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο και να τον οδηγήσει στην νεοταξική «ένωση» των εκκλησιών. Η κορυφή της Ορθοδοξίας θα γίνονταν το όργανο της επικράτησης, με την επίκληση της δήθεν χριστιανικής ενότητας και ανοχής, των νεοταξικών προτύπων, δηλαδή «ανακάτωμα» όλων των γνωστών θρησκευτικών δογμάτων για να βγει το «ζουμί» της νέας «θρησκευτικής» αγνωστικιστικής δικτατορίας, αναγνώριση ακόμη και νομικώς κάθε είδους φυσικής διαστροφής και τέλος πλήρη πνευματική αποχαύνωση του κόσμου. Στην εκστρατεία αυτή θα συνέβαλλε και ο τεχνολογικός ψυχολογικός πόλεμος που είχε εξαπολυθεί από παντού σε ένα έρμαιο ποίμνιο, για να φτάσουμε στην τελική επίθεση, στον κορυφαίο στόχο τους όπως τον είδαμε παραπάνω, δηλαδή στην καταστροφή του αυτεξουσίου και στον πλήρη έλεγχο των ανθρωπίνων συνειδήσεων. Κατασκευή ανθρώπων ανδρείκελων- ρομπότ που θα εκτελούν χωρίς καμία αντίσταση τις εντολές των σατανικών πατρώνων της Νέας Τάξης.
Παράλληλα η πλήρης υποταγή στο άρμα της Νέας Τάξης μέσω μιας ανίερης προδοσίας ενός διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου της ορθόδοξης Ελλάδας, που ήταν η μόνη ορθόδοξη χώρα που δεν είχε πληγεί από τον κομουνισμό, στόχευε στην σταδιακή απαξίωση του ορθόδοξου φρονήματος του ελληνικού λαού.  Η ορθόδοξη Ελλάδα έμελε να χρησιμέψει σαν το «φωτεινό» παράδειγμα από τους δυνάστες του κόσμου και για άλλες χώρες. Σήμερα η Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχη χώρα αλλά όργανο των σκοτεινών συμφερόντων της διεθνούς μασονίας και έχει μια πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία που υπακούει πιστά στις εντολές των νεοταξικών της αφεντάδων, καταστρέφοντας ότι ιερό και όσιο κράτησε σε ζωή τον Ελληνισμό και τη Ορθοδοξία επί τόσους αιώνες. Παρέμεναν όμως κάποιες εστίες ελληνορθόδοξης αντίστασης σε όλη αυτή την νεοταξική λαίλαπα σαν μαγιά στηρίζοντας την ελπίδα της Ορθοδοξίας. Παράλληλα μετά την βάναυση διάλυση και της Γιουγκοσλαβίας παρέμενε το «αγκάθι» της ορθόδοξης Ρωσίας. Κάποιες κινήσεις προσέγγισης της ρωσικής Ορθοδοξίας με τον πάπα και την δυτική νεοταξική φιλοσοφία και εδώ με τα δέλεαρ της «ενότητας» της ανάγκης μιας ενιαίας παγκόσμιας εκκλησίας, είχαν κάποιες επιτυχίες αλλά σε γενικές γραμμές δεν κατάφεραν πολλά πράγματα.  Η καταπληκτική αναβίωση της Ορθοδοξίας στην απέραντη Ρωσία συνεχίστηκε με γοργό ρυθμό προκαλώντας ιδιαίτερη ανησυχία στην Δύση. Στην εξέλιξη αυτή προστέθηκε και το γεγονός της ανάδυσης  στην εξουσία ενός νέου ηγέτη. Αυτός ήταν  ο Βλαδίμηρος Πούτιν. Αν και πολλοί τον χαρακτήρισαν σαν ένα ύπουλο ηγέτη, πρώην αρχηγό της μυστικής υπηρεσίας της Σοβιετικής Ένωσης, κατάφερε για πρώτη φορά να ορθώσει κάποιες σοβαρές αντιστάσεις στην επέλαση της νέας Τάξης. Ο Ρώσος ηγέτης γρήγορα κατανόησε ότι η Νέα Τάξη επιδίωκε την πλήρη άλωση της Ρωσίας στον οικονομικό αλλά και στον πολιτιστικό, συνειδησιακό τομέα, με την επιβολή των πολιτιστικών της αξιών. Το σχέδιο προέβλεπε να ξεπουληθεί η χώρα σε τιμές «εκπτώσεων» που θα απέφερε δισεκατομμύρια στους σχεδιαστές της Νέας Τάξης, κάτι που ο Πούτιν δεν μπορούσε να το αποδεχτεί χωρίς αντίδραση. Ο Πούτιν γρήγορα συνειδητοποίησε πως είχε κάποια μεγάλα «όπλα» που τα χρησιμοποίησε με τον καλύτερο τρόπο δημιουργώντας εν μέρει συνθήκες υπέρβασης της δυτικής οικονομικής μονοκρατορίας και της αμερικανικής πλανηταρχίας. Το ένα ήταν το ατομικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, το άλλο οι ενεργειακές της πηγές και το τρίτο ο παράγοντας της Κίνας, που αν και είναι μια χώρα επιρρεπής στα οικονομικά καταναλωτικά δέλεαρ της Δύσης, διακατέχεται και αυτή από μια παραδοσιακή καχυποψία για την Αμερική. Το θέμα της Κίνας ήταν άλλη μια αποτυχία της Νέας Τάξης καθώς το παλιό σχέδιο του Κίσινγκερ να στρέψει τους Κινέζους κατά της Μόσχας, αυτή την φορά λειτουργούσε αντίστροφα φέρνοντας τους Κινέζους όλο και πιο κοντά στην Ρωσία και εξ’ αιτίας της αλόγιστης και αμέριστης στήριξης των ΗΠΑ στην ανταγωνίστρια της Κίνας, Ιαπωνία. Πραγματικά η ανάδυση και η παρουσία του Ρώσου πρόεδρου που γρήγορα έκανε συνεταίρο του τους Κινέζους, απέβαινε ένα σοβαρό «αγκάθι» όχι τόσο γιατί ο ίδιος έχει αναλάβει να είναι ο προστάτης της Ορθοδοξίας, αλλά γιατί τα πραγματικά του συμφέρονται είχαν έρθει σε απευθείας σύγκρουση με τους δυτικούς νεοταξικούς ηγέτες. Το ενεργειακό πρόβλημα ήταν το επίμαχο σημείο σε αυτή την φάση του πολέμου με προέκταση τις θρησκευτικές διαστάσεις που αναφέραμε παραπάνω. Η προσοχή συγκεντρωνόταν στην ενεργειακή απομόνωση της Ρωσίας κάτι που όμως εθελοτυφλούσε στην τεράστια ενεργειακή της επάρκεια καθώς και στην μεγάλη ενεργειακή εξάρτηση πολλών δυτικών χωρών. Βέβαια υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποιας προσέγγισης που θα προβλέπει ένα κάποιο μοίρασμα επικρατειών και κερδών και παράλληλα την σταδιακή υποβάθμιση του θρησκευτικού προβλήματος με μια προβλεπόμενη πίεση προς το πατριαρχείο της Μόσχας, που ακόμα αντιστέκονταν, σε «ιστορικό συμβιβασμό» με το Βατικανό και κυρίως με την Κωνσταντινούπολη.  Η εμμονή όμως κάποιων ηγετών της Νέας Τάξης από την Αμερική και από την Ευρώπη στο παλιό τους σχέδιο της ολοκληρωτικής άλωσης της Ρωσίας, δεν βοηθά καθόλου προς αυτή την κατεύθυνση.
Το σύγχρονο πρόβλημα είναι πως πολλοί ταγοί της Νέας Τάξης, όπως οι Ρότσιλντ, άρχισαν να εκνευρίζονται γιατί πολλά σχέδια τους δεν πραγματοποιηθήκαν όπως είχαν προγραμματίσει και αυτό ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη. Η αμερικανική οικονομία υπέστη σοβαρά πλήγματα από την πολιτική των Μπους και έφτασε σε πραγματικό οικονομικό αδιέξοδο που επισείει την παγκόσμια ανασφάλεια και τους  κίνδυνο μιας μεγαλύτερης σύρραξης.  Πολλοί προβλέπουν μια αναπόφευκτη επιδείνωση μέχρι και ανοιχτή σύγκρουση Δύσης με Ρωσία με τελική νίκη της Νέας Τάξης ενώ προσβλέπουν πως η ανατολική Ορθοδοξία θα υποταχτεί τελικά στις επιταγές της καθώς η εκκλησιαστικές ηγεσίες, πλην κάποιων εξαιρέσεων, έχουν ήδη υποταχτεί πλήρως στα οικουμενιστικά πρότυπα. Μια ανοιχτή σύγκρουση όμως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση καθώς μια Ρωσία με τις σημερινές της πυρηνικές δυνατότητες και παράλληλα μια Κίνα όπου αυξάνεται συνεχώς η καχυποψία προς τους Αμερικανούς και η εχθρότητα της με τους  κύριους συμμάχους των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, δηλαδή τις Ιαπωνία και Ν. Κορέα, αποτελούν ισχυρά αποτρεπτικά δεδομένα . Για να γίνει ένας πόλεμος με επιτυχία χρειάζεται και ένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Σε αυτό το πεδίο από την μια έχουμε τα «ιδανικά» και τα «πρότυπα» της Νέας Τάξης, δηλαδή πανθρησκεία, παγκόσμια κυβέρνηση, ένα ενιαίο νόμισμα, ελεύθερο εμπόριο, ηλεκτρονικές κάρτες που υποτίθεται θα «ελέγχουν» το παγκόσμιο έγκλημα, (στην πραγματικότητα τους πολίτες των κρατών σε κάθε τους δραστηριότητα κατά το,  «Ο Μεγάλος Αδελφός» του Όργουελ), και από τα άλλη κάποιες εστίες θρησκευτικής αντίστασης που προέρχονται κυρίως από αγωνιζόμενα ορθόδοξα κέντρα. Το πόσο το θρησκευτικό ζήτημα επηρεάζει την διεθνή γεωπολιτική επικαιρότητα και γενικότερα τις διεθνές εξελίξεις, φάνηκε ξεκάθαρα σε όλες τις τελευταίες  μεγάλες κρίσεις  στην Συρία και στην Ουκρανία. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι σχεδιαστές της Νέας Τάξης και εδώ έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος. Αν δουν πως αποτυγχάνουν τα σχέδια τους για τον πλήρη συνειδησιακό έλεγχο της ανθρωπότητας, δεν αποκλείεται να προκρίνουν το σχέδιο της δραστικής μείωσης του πληθυσμού μέσω νέων περιφερειακών συγκρούσεων ακόμα και γενικότερου πολέμου, ενώ υπάρχει πάντα και το σχέδιο μέσω καινούργιων ανθρωποκτόνων επιδημιών από καινούργιους θανατηφόρους ιούς κατασκευασμένους σε «επιλεγμένα» χημικά εργαστήρια.  
Αν και εκ πρώτης όψεως ο «πόλεμος» φαίνεται πως είναι άνισος υπέρ του «Σκότους», υπάρχει ένα πολύ σοβαρό αδύνατο σημείο της Νέας Τάξης. Εκείνο που δεν κατανόησαν, ή  καλύτερα ποτέ δεν παραδεχτήκαν οι ταγοί της, είναι πως σαν άνθρωποι κάνουν ανθρώπινα σφάλματα και πως ανθρώπινα σχεδία, όσο τέλεια και να είναι, είναι ανθρώπινα, δηλαδή ενέχουν πάντα τον κίνδυνο ανατροπής και αποτυχίας τους. Πολλές φορές, όπως ανέφερε κάποτε ένας χαρισματικός ηγούμενος, ο Θεός βάζει τον Διάβολο για να παιδεύσει τον άνθρωπο και να τον φέρει στον σωστό δρόμο. Αυτό είναι και το νόημα όλων αυτών των δοκιμασιών. Ο κόσμος δεν έγινε στην τύχη και ούτε ο άνθρωπος είναι μόνο ένα μείγμα υγρών και αδένων που όταν παύει να χτυπά η καρδιά και νεκρώνεται ο εγκέφαλος γίνεται άχρηστο χώμα. Εκείνο που δεν συνειδητοποίησαν είναι πως κάπου υπάρχει πάντα «κάτι» που μας λείπει και αυτό είναι η ουσία όλης της σημερινής κρίσης της ανθρωπότητας που την προκάλεσε και  συνεχίζει να την υποδαυλίζει η άμετρη απληστία της Νέας Τάξης τόσο στο υλικό, όσο, και εδώ είναι το επίμαχο σημείο, στο πνευματικό επίπεδο. Η κορύφωση αυτής της απληστίας είναι η μέσω της   τρομακτικής εξέλιξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, που έφτασε στο σημείο να πιστεύει ότι είναι ικανή να δημιουργήσει ζωή χωρίς ποτέ να μπορεί να καθορίσει τι είναι η ζωή,  ο «άνθρωπος –θεός», χωρίς τον μόνο και αληθινό Θεό. Εδώ έρχεται να παίξει τον πραγματικά πολύ σημαντικό θεραπευτικό της ρόλο σε όλες αυτές τις αρρωστημένες αυταπάτες, η Ορθοδοξία, όπως αυτή κράτησε την αλήθεια επί τόσους αιώνες και έφτασε σήμερα και αυτή να βιώνει την μεγάλη παγκόσμια κρίση που είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση. Ο άνθρωπος δεν είναι ανδρείκελο που κατασκευάζεται σε κάποιο γήινο εργαστήριο, αλλά πρόσωπο, ανεξάρτητο πνεύμα, καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση ο σκοπός του οποίου είναι θεραπευμένος να κοινωνήσει με τον Δημιουργό Του. Αυτός είναι νόμος θεϊκός και απαραβίαστος και τα ανθρώπινα σχέδια δεν μπορούσαν ποτέ και έτσι και σήμερα δεν μπορούν να υπερβούν τα «ανώτερα» του μόνου Παντοδύναμου, γιατί η αγάπη του Θεού είναι το κέντρο της ιστορίας το κόσμου.

ΑΚΤΙΝΕΣ 

'' Το πρωταρχικό και κύριο της μέλημα, το οποίο σκόπιμα δεν προβλήθηκε από την αρχή, ήταν η τελική άλωση και κατάργηση του αυτεξούσιου της ανθρώπινης ύπαρξης.''

 ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΣΤΑ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΜΕ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΠΑΘΟΣ Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΚΑΙ ΣΙΑ.

Αμέθυστος

Ο,ΤΙ ΚΑΜΟΜΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΜΟΜΕ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός) «Λιμοκτονοῦμε πνευματικὰ ἐνῶ ἔχουμε ἐνώπιόν μας τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ γεμάτο καλούδια καὶ μαλάματα. Ψάχνουμε ἐναγωνίως προστάτες καὶ δανειστές, ὅταν δὲν προστρέχουμε στὸ δωροδάνειο ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ ἔξοχος παράδοσή μας».


Ὅ,τι κάμομε θὰ τὸ κάμομε μοναχοὶ
καὶ δὲν ἔχουμε καμμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

«Ὥς πότε ὀφφικιάλιος σὲ ξένους βασιλεῖς.
Ἔλα νὰ γίνεις στύλος δικῆς σου τῆς φυλῆς
Κάλλιο γιὰ τὴν Πατρίδα κανένας νὰ χαθεῖ
ἢ νὰ κρεμάσει φούντα γιὰ ξένον στὸ σπαθὶ»
Ρήγας Φεραῖος 

.                   Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21, πολλοὶ Ἕλληνες κλεφταρματολοί, τρέφοντας φροῦδες καὶ μάταιες ἐλπίδες, συμμετέχουν ὡς μισθοφόροι στοὺς ναπολεόντειους πολέμους, ζώντας μὲ τὴν ψευδαίσθηση, τὴν σολωμικὴ εὐκολοπιστία, ὅτι θὰ ἔρθει καὶ γιὰ τὸ ταλαίπωρον Γένος τὸ Ποθούμενο. Ὅτι οἱ Φράγκοι, ὡς ἀντίδωρο, θὰ τοὺς ἐλευθερώσουν ἀπὸ τὴν φρικτὴ σκλαβιὰ τῶν Τούρκων. (Βεβαίως οἱ «Εὐρωπαῖγοι» ὑποδαύλιζαν τὸ ὅραμα, χρησιμοποιώντας τοὺς Ἕλληνες ὡς ἀντιπερισπασμό). Στὴν «Διήγησιν συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς», (ἐπ. Γ. Βαλέτα, σελ. 35), ὁ Κολοκοτρώνης διηγεῖται: «Ὁμιλῶ μὲ τὸν ἀρχηγὸν τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων (στὴ Ζάκυνθο) καὶ μὲ λέγει ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ τὸν διέταξε νὰ παραδεχτεῖ εἰς τὴν δούλευσιν ὅσους θέλουν νὰ ἔμβουν καὶ νὰ ὑπάγουν νὰ χτυπήσουν τὸν Ναπολέοντα. Τοῦ ἀποκρίνομαι: -Ὅσον διὰ τὸ μέρος μου δὲν ἐμβαίνω εἰς τὴν δούλευσιν. Τί ἔχω νὰ κάμω μὲ τὸν Ναπολέοντα; Ἂν ὅμως τὴν πατρίδα μας σᾶς ὑπόσχομαι καὶ πέντε καὶ δέκα χιλιάδες στρατιῶται».
.                   Καὶ θὰ ὁμολογήσει παρακάτω ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ τὴν μεγάλη ἀλήθεια, ἀφοῦ γνώρισε τὶς κακουργίες, τὰ ψεύδη καὶ τὶς ἀτιμωτικὲς συναλλαγὲς τῶν Μεγάλων Δυνάμεων: «Εἶδα τότε ὅτι, ὅ,τι κάμομε θὰ τὸ κάμομε μοναχοὶ καὶ δὲν ἔχουμε καμμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους».
.                    Ὁ θυμόσοφος λαός μας ἔχει μία παροιμία: «Ὅταν μαλώνουν τὰ βουβάλια τὴν πληρώνουν τὰ βατράχια». Ὅσα, βεβαίως, ἀνόητα βατράχια δὲν φρόντισαν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν στίβο τῆς… βουβαλομαχίας.
.                   Τούτη τὴν παρανοϊκὴ ἐποχὴ ποὺ νιώθουμε τὶς μυλόπετρες τῆς ἱστορίας καὶ πάλι νὰ μᾶς ἀλέθουν συμβαίνει τὸ ἑξῆς: ἡ ἀνίκανη καὶ ξεπουλημένη ἡγεσία ἀκολουθεῖ ἕρποντας καὶ γλείφοντας τὴν δυτικὴ σήψη καὶ ἀθλιότητα, ἔχοντας κατὰ νοῦ νὰ περισώσει τὸ παλιοτόμαρό της καὶ λας προσβλέπει ες τ ξανθ γένος, καρυκεύοντας τς προσδοκίες του, μ χρησμος κα προφητεες..                   Τὴν ἀπάντηση, ἐκτὸς τοῦ Κολοκοτρώνη, τὴν βρίσκουμε καὶ πάλι στὸν ἱστορικό μας βίο. Τὸν ΙΖ´ αἰώνα, ὁ μητροπολίτης Ματθαῖος Μυρέων προτρέπει τοὺς σκλάβους νὰ μὴν πιστεύουν σὲ μωρολογήματα, ἀλλὰ ὅτι μόνο μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις θὰ ἀποτινάξουν τὸν ζυγό.
.                   «Ἐλπίζομεν κ’ εἰς τὰ ξανθὰ γένη νὰ μᾶς γλιτώνουν./ Νὰ ἔλθουν ἀπὸ τὸν Μόσκοβον νὰ μᾶς ἐλευθερώσουν. /Ἐλπίζομεν εἰς τοὺς χρησμοὺς σταῖς ψευδοπροφητείαις/. Καὶ τὸν καιρόν μας χάνομεν σταῖς ματαιολογίαις/. Εἰς τὸν Βορρᾶν τὸν ἄνεμον, ἔχομεν τὴν ἐλπίδα/. Νὰ πάρουν ἀπὸ πάνω μας τοῦ Τούρκου (σ.σ. ἢ τοῦ Μνημονίου) τὴν παγίδα».
.                   Αἰσθανόμαστε, καὶ δικαίως, πλησιέστερα τοὺς Ρώσους ὡς ὁμοδόξους. Θαυμάζουμε καὶ τὸν πραγματικὰ ἡγέτη καὶ ἐθνάρχη Βλαδίμηρο Πούτιν. Ἡ Ρωσία ὅμως εἶναι παγκόσμια δύναμη. Καὶ ὅπως ὅλες οἱ μεγάλες δυνάμεις συνάγει συμπεράσματα καὶ προσαρμόζει τὴν πολιτική της, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων ψοφοδεῶν πολιτικάντηδων, ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἰσχὺ καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα τῶν κυβερνήσεων νὰ ὑπερασπίσουν τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα καὶ τὸ εἰδικὸ γεωπολιτικό τους βάρος. Τὴν παροῦσα στιγμὴ μὲ τὴν συγκεκριμένη τάχα καὶ ἡγεσία, οὐδεὶς μᾶς ὑπολήπτεται καὶ μᾶς θέλει. Εἴμαστε μόνον ἄξιοι οἴκτου καὶ ἐπαιτείας.
.                   Μόνον ν ποτινάξουμε κα πελευθερωθομε π τν παλαιοκομματικ μνημονιακ ζυγό, θ δώσουμε σαφ δείγματα σοβαρότητας. Τοῦτες τὶς ἡμέρες παρακολουθούσαμε τὴν βατροχομυομαχία τῶν περισσευμάτων τοῦ ΠΑΣΟΚ. Πρῶτο θέμα στὰ σαπιοκάναλα. Θόλωμα τῶν νερῶν, ἡ γνωστὴ τακτική. Θυμήθηκα καὶ ἀναζήτησα ἕνα μύθο τοῦ Αἰσώπου, ποὺ ἀριστοτεχνικῶς τὶς δόλιες μεθόδους τῶν μαϊστόρων τῆς παραπολιτικῆς καὶ τῆς ἐξαπάτησης τῶν μαζῶν. Τίτλος «ἁλιεὺς» (ψαράς). «Ἁλιεὺς ψάρευε σ’ ἕνα ποτάμι. Τέντωσε τὰ δίχτυα του φράζοντας τὸ ρεῦμα ἀπὸ τὴ μία ὄχθη ὣς τὴν ἄλλη καὶ ὕστερα, ἀφοῦ ἔδεσε μία πέτρα σ’ ἕνα γερὸ σκοινί, ἄρχισε νὰ χτυπάει τὸ νερό, ἔτσι ὥστε, φεύγοντας τὰ ψάρια, χωρὶς νὰ φυλάγονται, νὰ πέφτουν καὶ νὰ πιάνονται στὰ δίχτυα. Κάποιος ποὺ καθόταν ἐκεῖ κοντὰ τὸν εἶδε νὰ τὸ κάνει αὐτὸ καὶ τὸν κατηγόρησε (ἐμέμφετο) ὅτι θόλωσε τὸ ποτάμι καὶ δὲν ἄφηνε τοὺς ἀνθρώπους νὰ πιοῦν καθαρὸ νερό. Καὶ τότε ὁ ψαρὰς ἀποκρίθηκε: ἂν δὲν ταραχτεῖ ἔτσι τὸ ποτάμι, ἐγὼ πρέπει νὰ πεθάνω τῆς πείνας (λιμώττοντα ἀποθανεῖν)». Καὶ τὸ ἐπιμύθιον: «Οὕτω καὶ τῶν πόλεων οἱ δημαγωγοὶ τότε μάλιστα ἐνεργάζονται, ὅταν τὰς πατρίδας εἰς στάσεις περιάγωσιν». Ἐν ὀλίγοις ο δημαγωγοί, δημοπίθηκοι, ο δημοβόροι, πιβιώνουν, ταν διχάζουν τν πατρίδα τους..                    Παρένθεση. Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς Παιδείας, θὰ διδάσκαμε στὸ Δημοτικό, στὶς δύο τελευταῖες τάξεις, ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἡ πατρίδα μας εἶναι λίκνο τοῦ πολιτισμοῦ καὶ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ὁ ὀμφαλὸς τῶν κλασσικῶν καὶ «βυζαντινῶν» σπουδῶν. Ἀπὸ ἑλληνικὲς πανεπιστημιακὲς σχολὲς ἔπρεπε νὰ ἀποφοιτοῦν οἱ ἐλλογιμότεροι ἑλληνιστὲς-κλασσικοὶ φιλόλογοι καὶ ἱστορικοί. Τὰ πανεπιστήμια (ἢ πανεπιζήμια) ὅμως εἶναι αἰχμάλωτα, κυρίως οἱ ἕδρες τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν, ἀπὸ ἐθνοαποδομητὲς καὶ ἡμιμαθεῖς ψευτοαριστεροὺς τῶν βορείων προαστείων.
.                   ατία πο σήμερα χάσκουμε δεξι κα ριστερ κα νεχόμαστε τν δήωση κα τν καταστροφ τς πατρίδας εναι λλειψη δραίας, στερέμνιας κα στιβαρς Παιδείας..                   Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα, στὰ Κρυφὰ καὶ φανερὰ Σχολειὰ τοῦ Γένους, ἐν μέσῳ δουλείας, «ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους ἀγρυπνοῦσε. Φτωχοὶ παπάδες καὶ δάσκαλοι, ποὺ ἐτρέφοντο μὲ λίγο ψωμὶ εἶχαν τὸ σθένος εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς των, σθένος ποιητῶν. Καταλάβαιναν τὴν εὐθύνην ποὺ τοὺς ἐβάρυνε νὰ συνεχίσουν τὴν ἑλληνικὴν παράδοσιν. Διηγοῦντο εἰς τὰ Ἑλληνόπουλα ποία ἦτο ἄλλοτε ἡ πατρίδα τους καὶ τοὺς ἐδίδασκαν δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ Ἐλευθερία». («Ἡ Παιδεία στὴν Τουρκοκρατία» ἀρχιμ. Ἰω. Ἀλεξίου, ἔκδ. «Ζωῆς», σελ. 180. Κείμενο τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Σ. Μενάρδου).
.                   Μὲ τέτοια Παιδεία φτάσαμε στὸ «ὅ,τι κάμομε θὰ τὸ κάμομε μοναχοί» τοῦ Κολοκοτρώνη. Ἡ ἄδολη φιλοπατρία καὶ ἡ ἱστορικὴ γνώση παιδαγωγοῦν τοὺς λαοὺς καὶ τοὺς θωρακίζουν μὲ τὴν τόσο ἀπαραίτητη ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια. δίως γι μς τος λληνες. Λιμοκτονομε πνευματικ ν χουμε νώπιόν μας τ κελάρι το πατρογονικο μας σπιτιο γεμάτο καλούδια κα μαλάματα. Ψάχνουμε ναγωνίως προστάτες κα δανειστές, ταν δν προστρέχουμε στ δωροδάνειο πο μς προσφέρει ξοχος παράδοσή μας..                   Μόνον ταν κατανοήσουμε τι σχατη γραμμ μυνας εναι Παιδεία, θ πάρχουν λπίδες γι θνικ κα θικ ναγέννηση. Εἰδάλλως ἰσχύουν αὐτὰ ποὺ ἔγραφε ὁ Δ. Βερναρδάκης τὸ 1874 στὸ βιβλίο του «Καποδίστριας καὶ Ὄθων» (ἔκδ. «Πέλλα», σελ. 115). «Ἡ ἀνωτέρα παιδεία πρὸς ἄλλον σκοπὸν εἰσαχθεῖσα εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀπέβη προϊόντος τοῦ χρόνου καὶ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ συνταγματικοῦ πολιτεύματος καθαρὰ κηφηνοτροφία ὅπως ἦτο ἑπόμενον. Ὅθεν καὶ τὰ ἐν Ἑλλάδι ἐκπαιδευτήρια μετεβλήθησαν βαθμηδὸν ες κηφηνοκομεῖα». τσι ξηγεται κα σύνθεσις το νν πουργικο συμβουλίου…

 christianvivliografia

Μακρυγιάννης: Μην αφήσετε, Άγιοί μου...


"Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες.".


Tότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».
 

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό 'χα, δεν τό 'δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».
 

Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.
 

Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.
 

Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.
 

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.

Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.
 

Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.
 

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.
 

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.
Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.
Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα:

«Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».
Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.
Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι:

«Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».

Είσαι Φαρισαίος,...μα δεν το ξέρεις;





Ψάξε να βρείς τον εαυτό σου μέσα στο κείμενο εύχομαι να μην τον βρείς…



Έχουμε έναν θησαυρό και δεν κάνουμε τίποτα όχι μόνο για να τον μάθουμε αλλά και για να τον ζήσουμε και αυτός δεν είναι άλλος από την Ορθόδοξη αλήθεια. Πάμε να δούμε όμως , πόσο υποκριτές είμαστε.

Γεννιόμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί μέσα δηλαδή στην αληθινή πίστη όπου ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος ώστε να μας διδάξει της πνευματικές νουθεσίες για την σωτηρία μας και εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα.


Δεν ερευνούμε γιατί είμαστε Ορθόδοξοι και τι σημαίνει αυτό. Στην συνέχεια της ζωή μας γινόμαστε άθεοι, δωδεκαθεϊστές ή αιρετικοί έχουμε όμως το βάπτισμα διότι γνωρίζουμε ότι μπας και η Ορθοδοξία είναι η αλήθεια και καλά να έχουμε μια πισινή που λέει ο λαός.

Γιορτάζουμε κοσμικά Χριστούγεννα και Πάσχα. Πάμε τα Χριστούγεννα στα μπουζούκια ενώ Χριστούγεννα σημαίνει να συναντήσουμε της ωδές για την αναγγελία γέννησης του θεανθρώπου στην Eκκλησία αλλά εμείς τα πίνουμε στις πίστες. Το Πάσχα τρώμε σαν τα μοσχάρια την λαμπρή αντί να αναρωτηθούμε ο Χριστός σταυρώθηκε για μένα αλλά γιατί; Γιατί λεμέ καλά Χριστούγεννα; αναρωτηθήκαμε ποτέ; ή Χριστός Ανέστη; τι σημαίνουν αυτές οι μέρες ;

Αρνούμαστε την εκκλησία αλλά όταν το παιδί μας πάθει κάτι τρέχουμε στον παπά να μας κάνει ευχέλαιο ή προσπαθούμε σαν τρελοί να μάθουμε για κάποιον Άγιο γέροντα η κάποια προσευχή Άγιου για να μας βοηθήσει.

Καλά δεν διερωτήθηκες ποτέ την ώρα που βλέπεις στην κάσα τον πατέρα σου ,την μάνα σου ,το παιδί σου , Τι στο καλό γίνεται μετά ;

Ανάβεις καντήλι παραφινέλαιου διότι απλά λες οτι δεν πειράζει το ίδιο είναι , χωρίς να γνωρίζεις φυσικά ότι ο Χριστός προσευχήθηκε στο κήπο των ελαίων. Στο Χριστό προσφέρεις και καίς αυτό που τρώς, αυτό σημαίνει θυσία και προσφορά. Δεν μπορείς να κάνεις νηστεία αλλά κάνεις δίαιτα για να πας Μύκονο το καλοκαίρι και μετά έχεις απαίτηση αν υπάρχει Χριστός με τα δικά σου δεδομένα να σε σώσει

Πας και κοινωνάς ανεξομολόγητος θεωρώντας σαν ημιμαθής και ανόητος ότι αμαρτία είναι μόνο αν πυροβολήσεις άνθρωπο και όχι το δηλητήριο της φιλαυτίας που έχεις μέσα στην καρδιά σου.

Θεωρείς ότι ο Θεός είναι παντού και μέσα σου Θεοποιώντας το Εγώ σου και καταδικάζοντας τον εαυτό σου σε απώλεια χωρίς να το συνειδητοποιείς.

Αρνήσε τον Χριστό αλλά όταν σου μιλήσουν για διάβολο και σατανισμό κάνεις χιλιόμετρα μακριά , γιατί; τι φοβάσαι; αν αρνήσε τον Χριστό δεν πιστεύεις και στο διάβολο, τοτε γιατι σε τρομάζει το σκοτός και οι δυνάμεις του; μήπως χτυπάει η συνείδηση μέσα σου και το εγώ σου δεν την ακούει;

Κάνεις τον μάγκα οτι Θεός δεν υπάρχει και άλλα τέτοια αλλά μόλις σου πει ο γιατρός ότι έχεις 6 μήνες ζωής τότε γυρνάς σαν βρεγμένη γάτα πίσω παρακαλώντας τον να σε κρατήσει ακόμα λίγο για να χορτάσεις την αχόρταγη και αμαρτωλή ζωή σου.

Η Ορθοδοξία γεννήθηκε απο την ανάσταση του Θεανθρώπου ενώ οι άλλες θρησκείες – αιρέσεις γεννήθηκαν απο την ανοησία των ανθρώπων για να χειραγωγήσουν τον εαυτό τους με προϊόν το Θεό.

Αρνήσε το Ευαγγέλιο χωρίς να το έχεις διαβάσει έστω μία φορά αλλά σε κουβέντες περι θρησκείας το παίζεις Ραβίννος Αρχιερέας. Απο την άλλη παίρνεις απο το Ευαγγέλιο οτι σε συμφέρει και το θεωρείς σωστό και ότι δεν σε συμφέρει η το θεωρείς λάθος το βαφτίζεις αλλοίωση των γραφών δια μέσου των αιώνων.

Κατηγορείς από τον καναπέ του σπιτιού σου τρώγοντας σουβλάκια τους ιερείς και την εκκλησία σαν Πόντιος Πιλάτος αλλά όποιος πάει να κρίνει εσένα γίνεσαι κέρβερος.

Θεωρείς οτι δεν υπάρχει Ανάσταση αλλά πηγαίνεις να πεις το Χριστός Ανέστη και να ντερλικώσεις το αρνί και τα κρασιά στο όνομα του Χριστού αλλά χωρίς Χριστό.

Όταν βλέπεις ή σου γίνεται θαύμα λές οτι έτυχε χωρίς να δεις την αιτιοκρατία γιατί και το πώς συνέβει. Αλλά απο την άλλη το δέχεσαι με χαρά.

Δεν πας να εξομολογηθείς διοτί λές οτι το κάνεις μπροστά στις εικόνες αγνοώντας οτι μια εικόνα δεν μπορεί να μιλήσει και να δώσει την ευχή της συγχώρεσης ενώ ο πνευματικός μπορεί, το οποίο έχρισε ο ίδιος ο Κύριος.

Υπάρχει μια άποψη συνήθως άθεων που αναφέρει οτι «Με βάφτισαν χωρίς να με ρωτήσουν». Ωραία τουλάχιστον μάθε γιατί βαφτίστηκες και τι σημαίνει αυτό και μετά κουβεντιάζουμε. Αν έχεις ένα παιδί 5 μηνών και πάθει λευχαιμία θα το ρωτήσεις για να το πας στο γιατρό να το θεραπεύσει ; φυσικά και όχι. Αυτό είναι και το βάπτισμα

Έχεις έφεση στον αρνητισμό και αυτό φαίνεται απο το εξής : Αν δώσεις σε κάποιον 2 βιβλία που το ένα θα έχει τίτλο «Ποιος ειναι πραγματικά ο Ιησους» και το άλλο «Ο Ιησους δεν υπήρξε» θα επιλέξει το δεύτερο και αυτό διοτι δεν έχουμε την ταπείνωση να μάθουμε πρώτα κάτι τι ειναι ώστε να το αρνηθούμε αλλά ο εγωισμός επιλέγει την οδό του αρνητισμού για να τραφεί και να χορτάσει με αοριστολογίες. Κάποιος έλεγε ότι καλύτερα η Αγία Γραφή να ήταν απόκρυφο διότι τότε θα το διαβάζανε όλοι.

Αγαπητέ αδερφέ μου ,Μήπως βρήκες τον εαυτό σου μέσα στο κείμενο;

Μήπως ήρθε η μέρα έστω να ερευνήσεις τα πράγματα;

Ο Χριστός χτυπάει την πόρτα της καρδιά σου κάθε λεπτό ενώ εσύ ακούς τις σειρήνες της αμαρτίας και τον αγνοείς. Άκουσε τον. Για ένα πράγμα να είσαι σίγουρος μόνο κακό δεν μπορεί να σου κάνει. Αντίθετα θέλει το καλό σου και την σωτηρία σου. Για αυτή την σωτηρία εκατομμύρια των αγιών μαρτύρησα με χάρα και μάλιστα κάνοντας θαύματα ακόμα και σήμερα.

Μήπως ήρθε η ώρα να δεις και άλλες πλευρές της ύπαρξης και να ερευνήσεις αυτές που αγνοείς ή έχεις ελάχιστη γνώση για αυτήν ;

Καλό ταξίδι αδερφέ όπως ελεγε και ο Πατέρας Παϊσιος ο ίσιος δρόμος ειναι ο ανηφορικός, εμπρός ξεκίνα και ο Κύριος θα σε βοηθά . . .Αμην

http://eikonografies.gr/
 

Από τον Πόντο στο Beslan το 2004. Ο Mαύρος Σεπτέμβρης της ανθρωπότητας. Δεν ξεχνώ, δεν τους αφήνω.


Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Δημήτριος Νατσιός, Τα μυστικά του…τάφου και η Κοκκινοσκουφίτσα






 
                                      Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος
 
Ποιά είναι, λοιπόν, τα μυστικά του... τάφου, για να θυμηθούμε και την Πηνελόπη Δέλτα; Τι θα μας προσφέρει η γενναιόδωρη και ευφορότατη γη της Αμφιπόλεως, «αι Αθήναι της Μακεδονίας», όπως προσφυώς ονομάστηκαν κατά την αρχαιότητα.

Ολίγα γλωσσοϊστορικά. Προ της αθηναϊκής κυριαρχίας (437π.Χ.) η πόλη ονομαζόταν Εννέα Οδοί. (Να μας εξηγήσουν οι Σκοπιανοί απατεώνες και σφετεριστές πώς είναι δυνατόν, οι αρχαίοι Μακεδόνες, να βαφτίζουν τις πόλεις τους με ελληνικά ονόματα;). Οι Αθηναίοι την μετονόμασαν σε Αμφίπολη, διότι έκειτο μεταξύ θάλασσας και ποταμού. Του Αιγαίου και του Στρυμόνα. Το 424π.Χ. την κατέλαβαν οι Σπαρτιάτες. Για την απώλειά της, την οποία θρήνησαν οι Αθηναίοι, τιμωρήθηκε με εξορία ο Θουκυδίδης. Μάλιστα τα πρώτα έτη της εξορίας του τα πέρασε στην Αμφίπολη, συγγράφων το αριστούργημά του. Το 357π.Χ., ο Φίλιππος κατέστησε εκ νέου την Αμφίπολη μακεδονική πόλη. (Χωρίς να αλλάξει το όνομα ή να επαναφέρει το αρχαίο, εμφύλιες διαμάχες ήταν εξάλλου). Από την Αμφίπολη όρμησε ο Μέγας Αλέξανδρος προς κατάκτηση του κόσμου και σ’ αυτήν εγκαθίδρυσε την έδρα του ο Ρωμαίος στρατηγός Αιμίλιος Παύλος και την έθεσε πρωτεύουσα του μακεδονικού θέματος. Όπως δε συνέβη με πολλές κατείδωλες πόλεις του αρχαίου κόσμου, με την πάροδο του χρόνου, ξεθωριάζουν τα χνάρια της, διότι «βγήκαμ’ εμείς ελληνικός καινούργιος κόσμος, μέγας» (Καβάφης), η χριστιανική οικουμένη. Και τώρα, παραπέμποντας και πάλι στον αλεξανδρινό, «απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία/την νικηφόρα την περίλαμπρη/την περιλάλητη, την δοξασμένη/ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμμιά/την απαράμιλλη» (στα 200π.Χ.) αναμένουμε «να βγεί» ο Μέγας της ιστορίας στρατηλάτης, Αλέξανδρος ο Μακεδών.
Μακάρι και θα καμαρώσουμε κι ας είναι και ο υιός του και η εκπάγλου καλλονής Ρωξάνη. (Η Ρωξάνη, κόρη του ηγεμόνα της Βακτιριανής Οξυάρτου, μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ακολούθησε τον Αντίπατρο στην Μακεδονία. Όταν και αυτός πέθανε, κατέφυγε στην προστασία της Ολυμπιάδας μαζί με τον γιό της και νόμιμο διάδοχο, Αλέξανδρο τον Δ’. Δεν απέφυγε τελικά, και αυτή και ο Αλέξανδρος, την δολοφονική χείρα του Κασσάνδρου, το 311π.Χ.).
Αυθόρμητα όμως αυτές τις ημέρες της... αλεξανδρολογνείας, ήλθαν στο νου μου και οι... αλεξανδρομάστιγες των σχολικών βιβλίων και η υποκρισία του «επισήμου» κράτους. (Η μεγαλειώδης παρουσία του Αλεξάνδρου δίχασε ακόμη και τους λογοτέχνες. Οι υμνητές του ονομάστηκαν αλεξανδροκόλακες, οι επικριτές του, αλεξανδρομάστιγες). Στις 18.4.2008 είχα δημοσιεύσει κείμενο με τίτλο «η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Καραγκιόζης και ο... Μέγας Αλέξανδρος». Αποσπώ ένα τμήμα του τότε άρθρου, διότι τίποτε δεν έγινε στο μεσολαβήσαν διάστημα. Το υπουργείο Παιδείας είναι το «βαθύ κράτος», τίποτε δεν διαπερνά τους συμπαγείς, νεοταξικούς τοίχους του.
{«Μπαίνω, μετά την προσευχή στην αυλή, μες στην τάξη. Το πρώτο δίωρο «Γλώσσα». Απέναντί μου, δίπλα μου, παιδιά της έκτης δημοτικού. Η ερώτηση κοινότοπη μεν, αλλά συμμαζεύει τις σκέψεις παιδιών και δασκάλου: «Πού είμαστε παιδιά;» «Στο τετράδιο εργασιών, σελίδα 39, κύριε» (β΄ τεύχος). Πριν ανοίξουμε τα βιβλία Γλώσσας– περιοδικά ποικίλης ύλης, πετάγεται ένας μαθητής μου. «Είδατε, κύριε, τις εικόνες. Έβαλαν τον Μέγα Αλέξανδρο, μαζί με την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Καραγκιόζη». Γνώριζα την αθλιότητα, αλλά την είχα ξεχάσει. Παρακολουθώ τις αντιδράσεις των παιδιών. Γελούν, ειρωνεύονται, διαμαρτύρονται και στο τέλος αγανακτούν. Δεν εκμαιεύω σχόλιά τους, αυθόρμητα, από καρδίας, λένε τα Ελληνάκια μου: «Δεν ντρέπονται, τι δουλειά έχει ο Μέγας Αλέξανδρος, με την Κοκκινοσκουφίτσα»; «Καραγκιόζη λέμε τον ανόητο, όταν θέλουμε να κοροϊδέψουμε κάποιον, πού κολλά ο Μ. Αλέξανδρος»; Διαβάζουμε την άσκηση. (Αν και είμαι «έξω φρονών» - έξω φρενών- όπως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης, αυτολογοκρίνομαι προς το παρόν, ας μιλήσουν οι μαθητές).
Προτείνει, λοιπόν, η άσκηση: «Ένας σεναριογράφος στέρεψε από ιδέες και ζητάει τη βοήθεια σας! Έχει βρει ποιοι ήρωες θα πρωταγωνιστήσουν στην φανταστική περιπέτεια που θέλει να γράψει και χρειάζεται τη δική σας έμπνευση για να ξεκινήσει την ιστορία». Αφού παραθέτει τους «ήρωες», γράφει το σχολικό βιβλίο: «Γράψτε τώρα την ιστορία και την περιπέτεια αυτής της παράξενης συντροφιάς, αφού παρουσιάσετε τον καθέναν από τους ήρωες». Τελειώνει η ανάγνωση της άσκησης και κάτω από την «ηρωική» σύνθεση, χάσκει ο χώρος όπου οι μαθητές θα γράψουν την δική τους «έμπνευση». Κατόπιν διαλόγου με τα παιδιά κα ανάλυσης της ρυπαρογραφίας του στερημένου από ιδέες σεναριογράφου – συγγραφέα του βιβλίου, καταλήξαμε ομοφώνως και γράψαμε την εξής «φανταστική» (κυριολεκτικά) απάντηση: «Είναι απαράδεκτο και υποτιμητικό για την ιστορία μας και για το πρόσωπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, να τον βάζουν δίπλα και να τον συγκρίνουν με πρωταγωνιστές παραμυθιών ή με τον Καραγκιόζη». Όλα τα έγραψαν και τα σκέφτηκαν οι μαθητές. Κάποια παιδιά μίλησαν για προδότες, άλλο παιδί ρώτησε, το «γιατί επιτρέπει το υπουργείο να περνούν στα βιβλία τέτοιες χαζομάρες», η πιο δύσκολη ερώτηση ήταν «γιατί το κάνουν αυτό, αφού και εμάς τα παιδιά μάς φαίνεται γελοίο». (Τι δράμα, τι ντροπή είναι αυτή. Να απολογούμαστε οι δάσκαλοι για τις αθλιότητες που πέρασε στα βιβλία η νεοταξική λέρα). Έχω πάνω στην έδρα μου συνεχώς το «Ευαγγέλιο» και τον «Μακρυγιάννη». «Όταν θολώνει ο νους, όταν με βρίσκει το κακό» (Ελύτης), μνημονεύω τον στρατηγό ή διαβάζω τον λόγο του  Κυρίου. Παρηγοριά και καταφύγιο. Την ρήση του Πατροκοσμά  «ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται», έτσι την κατανοώ.  Τούτη η χώρα αναστήθηκε χάρις στο αίμα των ηρώων, είναι μια πατρίδα «που θράφηκε και θρέφεται με την αμβροσία και με το πρόσφορο, και που ήπιε και πίνει το νέκταρ και το αίμα του Χριστού από το δισκοπότηρο της Ορθοδοξίας». (Κόντογλου, «Ευλογημένο καταφύγιο», σελ. 145). Ανοίγω τα «Απομνημονεύματα», διαβάζω και αγαλλιώ: «Όλοι οι προκομμένοι άντρες των παλαιών Ελλήνων, οι γοναίγοι όλης της ανθρωπότης, ο Λυκούργος, ο Πλάτων… και οι επίλοιποι πατέρες γενικώς της ανθρωπότης κοπίαζαν, βασανίζονταν νύχτα και ημέρα μ’ αρετή, με ‘λικρίνειαν… Αυτείνοι δεν τήραγαν να θησαυρίσουνε μάταια και προσωρινά, τήραγαν να φωτίσουν τον κόσμο με φώτα παντοτινά… Έντυναν τους ανθρώπους αρετή, τους γύμνωναν από την κακήν διαγωγή…». Διάβασα στα παιδιά μου όλο το απόσπασμα. Τέλειωσα με τη φράση, «τέτοι’  αρετή έχουν, τέτοια φώτα μάς δίνουν», την οποία αναφέρει ο στρατηγός για τους «Ευρωπαίγους». Λέω στους μαθητές. Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι επίλοιποι γοναίγοι μας, φώτισαν με την αρετή τους όλον τον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν κάποια πνευματικά απολειφάδια, το νεοταξικό κηφηναριό που οι «αναθεματισμένοι της πατρίδας πολιτικοί μας», τους έβαλαν δασκάλους και παιδαγωγούς της νεότητας. Γι’ αυτό ο Μέγας Αλέξανδρος με την Κοκκινοσκουφίτσα.  Εξηγώ του μαθητή που με ρώτησε το αμείλικτο «γιατί». Γιατί θέλουν να «χάσωμεν και την πατρίδα μας και την θρησκείαν μας», χωρίς αυτά τα δύο πολυτίμητα τζιβαϊρικά, καταντούμε κοιλιές, σάρκες που θα ενδιαφέρονται μόνο για την τηλεόραση και το ψυγείο. Θα βλέπουμε τι θα φάμε και θα τρώμε ό,τι βλέπουμε. Ανοίγω το Ευαγγέλιο, στην προς Τιμόθεον Α΄ επιστολή. Διαβάζω: «…παραδιατριβαί διεφθαρμένων ανθρώπων τον νουν και αποστερημένων της αληθείας, νομιζόντων πορισμόν είναι την ευσέβειαν, αφίστασο από των τοιούτων». Δηλαδή, πρόσεχε από τις παράλογες και μάταιες ασχολίες ανθρώπων, που έχουν διεφθαρμένο και χαλασμένο το νου τους και έχουν στερηθεί τελείως την αλήθεια. Αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν ότι η ευσέβεια είναι πηγή αισχρής εκμετάλλευσης και υλικού πλουτισμού. Μείνε μακριά από τέτοιους ανθρώπους (στ΄ 5).
Στο α΄ τεύχος των δήθεν βιβλίων γλώσσας, αυτοί οι «χαλασμένοι» άνθρωποι, μας βάζουν να διδάξουμε «συνταγές μαγειρικής», στο β΄ τεύχος «οδηγίες χρήσης, καφετιέρας», στο γ΄ τεύχος «Μέγα Αλέξανδρο και Κοκκινοσκουφίτσα», σ’ όλα τα βιβλία ο μολυσμός, η βρωμιά, να χάσουν τα παιδιά μας το σέβας στη γλώσσα, στην πίστη, στην ιστορία, στην πατρίδα μας, να βυθιστούν «εις όλεθρον και απώλειαν».  Και όλα αυτά σε σχολικά βιβλία, σε βιβλία, που οι «εξωραϊστές του τίποτα», μας τα πλασάρουν (γιατί περί πλασιέ πρόκειται) για βιβλία γλώσσας του δημοτικού. Έλεγε ένας παλιός δάσκαλος, «βιβλίο θα πει κυκλοφορία σκέψεως μέσα σ’ ένα λαό, θα πει αιματοφόρο αγγείο που διοχετεύει την πνευματικήν τροφήν, που πάει να ζωογονήσει και το τελευταίο κύτταρο του οργανισμού και να το εμποδίσει να πέσει στον ύπνο τον πνευματικό». (Α. Δελμούζος, «Μελέτες και πάρεργα», σελ. 26). Οι μαθητές εντόπισαν και στηλίτευσαν τον ανθελληνικό λεκέ και τους λακέδες που τον διακινούν. Απομένει στους γονείς να κατανοήσουν ότι «τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί» και όχι μόνο οι ακροβολισμένοι σε ζωτικούς αρμούς της Εκπαίδευσης, Γραικύλοι της σήμερον»}.

Λάβρος ο Πειραιώς κατά κυβερνώντων

Λάβρος ο Πειραιώς 

κατά κυβερνώντων: 

«Προέρχονται από το τίποτα, 

υψώνουν το τίποτα

ορκίζονται στο τίποτα 

και μας καλούν 

να πιστέψουμε στο τίποτα»


peiraiws












Δριμύ κατηγορώ κατά των κυβερνώντων εξαπέλυσε ο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, κατά τη διάρκεια του Πανηγυρικού Εσπερινού της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου του Θαυματουργού, στον Ι.Ν. Αγ.Κωνσταντίνου & Ελένης Πειραιά.
 


Αρχικά, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην επικρατούσα κοινωνική σήψη και ανυπαρξία ηθικών αξιών, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «η κοινωνία μας είναι ένας κόσμος ψεύδους όπου βασιλεύει η ευτέλεια, η σκοπιμότητα, η ιδιοτέλεια και κυριαρχεί το ψέμα και η αναλήθεια.  

Οι άνθρωποι αγωνίζονται με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, να αποκτήσουν λίγη δημοσιότητα, να γίνουν αναγνωρίσιμοι και να προσκολληθούν σε κάποιον ισχυρό της εποχής, ώστε να πάρουν λίγη λάμψη και να εξασφαλίσουν την εφήμερη ευτυχία. 
Όμως η ανθρώπινη κρίση για εμάς δεν έχει καμία αξία και σημασία μπροστά στην κρίση του Θεού. 
Η κρίση των ανθρώπων είναι μόνο κατ” όψη. 
Δεν μπορεί να είναι η πραγματική καθώς απαιτεί «άνωθεν χάρισμα», γι αυτό και πολλές φορές μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα.
 

Ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος του αιώνα μας, ανήλθε νικηφόρα στους Ουρανούς, όμως πέρασε τη ζωή του κακουχούμενος, διωκόμενος, υβριζόμενος και εξευτελιζόμενος. 
Αυτόν τον άνθρωπο, που τον εδίωξαν και τον εκήρυξαν έκπτωτο από το θρόνο της Επισκοπής Πενταπόλεως, που περιπλανήθηκε στην Ελλάδα για να αναζητήσει μια θέση ιεροκήρυκος και να προσποριστεί τα προς το ζην, αυτόν, που ακόμα και την στιγμή της κοίμησής του, οι τότε επίτροποι του Ι.Ν. Αγ.Τριάδος Πειραιώς, τον περιφρόνησαν και δεν δέχθηκαν την Αγία σωρό του στο Ναό. 
Να λοιπόν ποια είναι η κρίση των ανθρώπων. 
Η φαιδρή κρίση των ανθρώπων που σήμερα κάποιον τον δοξάζει και αύριο τον αναθεματίζει».
Αυτό, όμως, που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση ήταν η αναφορά του Μητροπολίτη Πειραιώς στην «ειδωλολατρία της εποχής μας» και εμμέσως πλην σαφώς στους πολιτικούς ηγέτες της χώρας μας. 

Ο κ. Σεραφείμ, όπως διαβάζουμε στο pentapostagma.gr, είπε χαρακτηριστικά: 
«Αδελφοί μου ζούμε σε μια κοινωνία, στην οποία πολλοί προσκυνούν σε κάποιον Βάαλ. 
Άλλοι της εξουσίας, άλλοι του χρήματος, άλλοι των ηδονών. 
Πάντως κάποιον Βάαλ υψώνουν και ομνύουν.
  
Αυτοί οι άνθρωποι επιλέχθηκαν από τους συμπολίτες τους για να αναλάβουν μια διαχείριση των πραγμάτων και έχουν τη θρασύτητα να ορκίζονται στην τιμή και την υπόληψή τους, να υψώνουν δηλαδή τον εαυτό τους ως είδωλο και να ορκίζονται σε αυτόν. 

Αυτοί που ισχυρίζονται πως είναι ένα τίποτα, πως το ανθρώπινο σώμα δεν έχει ψυχή, αλλά αποτελείται μόνο από ζωτικά όργανα.
 

Προέρχονται από το τίποτα, 
υψώνουν το τίποτα, 
ορκίζονται στο τίποτα 
και μας καλούν να πιστέψουμε στο τίποτα. 
Πιστέψτε στο τίποτα 
και θα σας δώσει ήθος, 
πιστότητα, 
αξιοπρέπεια. 

Η εξουσία και η ηγεσία για να είναι αυθεντική, προϋποθέτει πνεύμα θυσιαστικό. 
Ένα τίποτα που να βρει το πνεύμα θυσίας; 
Και τι λοιπόν που εδίωξαν και συκοφάντησαν τον Άγιο Νεκτάριο; 
Ο Άγιος δεν έπαθε τίποτα, απεναντίας ζούσε την κοινωνία και την αγάπη του Θεού και Πατρός. 
Πολύ το ψεύδος και μεγάλη η απάτη στον κόσμο. 
Γι” αυτό και ο Θεός μας χαρίζει τους Αγίους για να γίνουν φωτεινοί οδοδείκτες στο σκοτάδι της απρέπειας και της ασεβείας».



O μητροπολιτης Πειραιως εκαμε και καποιες δηλωσεις για το ιδιο Θεμα τις οποιες καταχωρουμε:
“Μέ «διθυράμβους καί ἔκσταση» ὑποδέχθηκαν τά ΜΜΕ τήν «πολιτική» λεγομένη ὁρκομωσία τῶν ἐκλεγέντων στόν πρῶτο καί δεύτερο βαθμό τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης. Εἶναι ἐνδεικτικός τῆς ἰδεοληψίας ὁ ἐκφωνηθείς «πολιτικός» ὅρκος τῆς κ. Ρένας Δούρου, Περιφερειάρχου Ἀττικῆς πού ἀρχίζει μέ τήν φράση: «Θεωρώντας ὅτι ὁ πολιτικός ὅρκος ἀνταποκρίνεται στήν αὐτοτέλεια τῆς πολιτικῆς καί δημόσιας σφαίρας καί διασφαλίζει τήν αὐτονομία της δηλώνω στήν τιμή καί τήν συνείδησή μου...». Ὁ ὅρκος ὅμως προϋποθέτει τήν ἱερότητα τῆς Ἀρχῆς στήν ὁποία ὁρκίζεσαι, προϋποθέτει μία ὑπερβατική ἔννοια τήν ὁποία ἐπικαλεῖσαι ὡς μάρτυρα τῶν προθέσεων καί τῶν ἐνεργειῶν σου. Ὅλοι ὅσοι ἐκ τῶν ἐκλεγέντων στήν τοπική Αὐτοδιοίκηση προέβησαν σέ ὁρκοδοσία στήν τιμή καί τήν συνείδηση τους δέν πιστεύουν στήν ἱερότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί στήν ὑπερβατικότητα τῆς ὑπάρξεώς τους διότι αὐτό προϋποθέτει πίστη στό Θεῖο.



«Ὁρκίστηκαν» οἱ ἀγαπητοί ἄρχοντες τῆς αὐτοδιοίκησης στόν ἑαυτό τους δηλ. στήν συνάρμοση τῶν κυττάρων τοῦ ὀργανισμοῦ τους πού ὅλως παραδόξως ἀπό αὐτές τίς μονάδες ὕλης ἀναβλύζουν ἡ τιμή καί ἡ συνείδηση δηλ. ἔννοιες πνευματικές πού προϋποθέτουν μεταφυσική ἀναγωγή δηλ. σχέση καί κοινωνία μέ ὑπερβατική Ἀρχή καί δέσμευση ἀπέναντί Της.



Εἶναι ἐξόχως τραγικά πρόσωπα οἱ συνάνθρωποί μας πού ἀνέλαβαν τούς οἴακες τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης μέ τέτοιες ἀσταθεῖς, ἀφελεῖς ἀνερμάτιστες καί χαοτικές ἀπόψεις καί ὅπως ἀποδεικνύεται δέν ἔχουν διδαχθεῖ τίποτα ἀπό τήν ἱστορία πού διέδραμε ἡ ἀνθρωπότης, ἀπό τίς ἐπαναστάσεις πού τούς ἐμπνέουν τήν Γαλλική ἐπανάσταση (1789) καί τήν Ὀκτωβριανή Ἐπανάσταση (1917). Δέν διδάχθηκαν τίποτα ἀπό τά ποτάμια αἵματος καί τούς ὁμαδικούς τάφους τῶν θυμάτων τῆς ἀνείπωτης θηριωδίας τῶν ἐπαναστατῶν πού ἐμφοροῦντο ἀπό τά ἴδια μέ αὐτούς ἰδεολογήματα.



Οἱ τιμηθέντες μέ τήν ψῆφο τῶν συμπολιτῶν τους πού ὁρκίστηκαν στόν ἑαυτό τους θέλουν νά μᾶς πείσουν ὅτι τό πνεῦμα θυσίας πού ἀπαιτεῖ ἡ δημόσια λειτουργία, ὁ ἀλτρουϊσμός καί ἡ θυσιαστική προσφορά, τό δίκαιο, ἡ ἀλήθεια, ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη μποροῦν νά πηγάσουν ἀπό τόν πεισιθάνατο ἐγκλεισμό τοῦ ἀνθρώπου στόν χωροχρόνο τῆς καθημερινότητας καί στόν ἀσφυκτικό κλειό τῆς ὕλης. Ἄν αὐτό δέν ἀποτελεῖ μεσαίωνα καί τήν ἐπανάληψη ἀσταθῶν ἀπόψεων τῆς ἀνθρώπινης μεταπτωτικῆς τραγωδίας τί ἄλλο εἶναι;”



Νά γιατί ἡ ἀποτυχία τους δυστυχῶς προδιαγράφεται βεβαία!”