Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΥΣΕΒΙΣΜΟΥ

Πηγή: Ελληνικά και Ορθόδοξα

1Κρύβουμε ένα φίδι μέσα στη καρδιά μας. Αίρεση μεγάλη, η άλλη όψη του νομίσματος που λέγεται Οικουμενισμός· λέγεται ΕΥΣΕΒΙΣΜΟΣ. Γονείς του ο φόβος και η κακία! Ερωμένη του η απιστία και τέκνο του η σκληροκαρδία. Παρατηρώ πολλούς χριστιανούς οι οποίοι πιστεύουν πραγματικά και εκκλησιάζονται. Άνθρωποι με φόβο Θεού, μα σκληροί και άκαρδοι. Άνθρωποι που θα σε κρίνουν αυστηρά με τα δικά τους κριτήρια. Είναι αυτοί που θα σε κοιτάξουν ως προδότη, όταν το μυαλό σου ξεφύγει στη Θεία Λειτουργία. Που θα σε κρίνουν αυστηρά για την εμφάνιση σου. Που θα σου δώσουν βιβλίο οδηγιών για όλη σου τη ζωή σαν να είσαι ρομπότ, μα ποτέ δε θα ρωτήσουν πως έφτασες μέχρι εδώ. 
Είναι ο γείτονας που θα σε βρίσει, η μάνα που δε θα σε αγκαλιάσει, μα θα σου κουνά τον δείκτη του χεριού της. Είναι ο πιστός που θα οδηγήσει τον παπά να γίνει υποκριτής ενώπιον Θεού και ανθρώπων για να μη τον σκανδαλίσει. Είναι αίρεση σας λέω! Θέλει τη ζωή σου. Θέλει να σου κάνει κουμάντο. Να το παίξει θεός. Σαν τον διάβολο μοιάζει ο ευσεβιστής. Δεν αποδέχεται το θέλημα του Θεού που σε έπλασε αυτεξούσιο. Θέλει να πάρει τη θέση του Θεού, για αυτό θα πέσει και θα ταπεινωθεί.

Πως θα τον καταλάβεις; Όταν θα σου κάνει έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής σου. Όταν θα σου μιλά φοβικά γιατί προσπαθεί μέσα από εσένα να καλύψει τον δικό του φόβο. Όταν δε θα τρέξει στη δύσκολη στιγμή να σε βοηθήσει. Όταν δε θα βουτήξει στη φωτιά να σε σώσει. Ο φιλεύσπλαχνος Χριστός όμως Σταυρώθηκε για εμάς! Δέχτηκε τους χλευασμούς, τα χαστούκια, τα φτυσίματα. Διαβεβαίωσε πως Εκείνος είναι το Φως που θα μας βγάλει από το σκοτάδι. Πως στο πρόσωπο του φαίνεται ο Πατήρ. Πως όπου Εκείνος εκεί και ο Πατήρ και το Άγιο Πνεύμα. Πως όποιος τον ακολουθήσει θα σωθεί. Παρότρυνε! Δε πίεσε ποτέ. Αντιθέτως Σταυρώθηκε!!!!

Αδέλφια μου η αληθινή πίστη στον Χριστό, μας ωθεί να τον βιώσουμε! Η ζωή μας ας φανερώνει Χριστό. Γνώρισμα του Θεού η αληθινή αγάπη «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» και όχι η αγάπη θεός. Ας αφήσουμε λοιπόν την αγάπη του Θεού να ξεχειλίσει μέσα μας. Να μας μεταμορφώσει. « Εντολή καινούργια σας δίνω: να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Καθώς αγάπησα εσάς, έτσι κι εσείς να αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Με αυτό θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε δικοί μου μαθητές, αν αγάπη έχετε ο ένας για τον άλλο».(Ιωαν.15.9-11) «Αγαπητοί, ας αγαπούμε ο ένας τον άλλο, γιατί η αγάπη είναι από το Θεό, και καθένας που αγαπά έχει γεννηθεί από το Θεό και γνωρίζει το Θεό. Όποιος δεν αγαπά δε γνώρισε το Θεό, γιατί ο Θεός είναι αγάπη.

Με αυτό φανερώθηκε η αγάπη του Θεού σ’ εμάς: με το ότι ο Θεός έχει αποστείλει στον κόσμο τον Υιό του το μονογενή, για να ζήσουμε μέσω αυτού. Σ’ αυτό συνίσταται η αγάπη: όχι στο ότι εμείς έχουμε αγαπήσει το Θεό, αλλά στο ότι αυτός μας αγάπησε και απέστειλε τον Υιό του ως ιλασμό για τις αμαρτίες μας. Αγαπητοί, αν ο Θεός έτσι μάς αγάπησε, και εμείς οφείλουμε να αγαπούμε ο ένας τον άλλο. Το Θεό κανείς ποτέ ως τώρα δεν τον έχει παρατηρήσει. αν αγαπούμε ο ένας τον άλλο, ο Θεός μένει μέσα μας και η αγάπη του μέσα μας είναι τελειοποιημένη. Με αυτό γνωρίζουμε ότι μένουμε μέσα του και αυτός μέσα μας: με το ότι από το Πνεύμα του μας έχει δώσει». (Ιωαν.4.7-13) 

Ὁ ἀναρχικὸς καταστρέφει. Ὁ ἅγιος μεταμορφώνει. Καὶ οἱ δύο ὅμως ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἴδια βάση, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ἐλευθερία.

από ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
 π. Ἀνανίας Κουστένης

Διαστρεβλωτές και φωτοσβέστες


Το πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
ΔΕΝ λείπουν καὶ στὴν ἐποχή μας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐμφανιστοῦν σύγχρονοι καὶ μοντέρνοι, αὐθαιρετοῦν σὲ θέματα πίστεως καὶ χριστιανικῆς διδασκαλίας. Ἀφαιροῦν ὅ,τι δὲν τοὺς ἀρέσει ἢ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ σύγχρονη νοοτροπία τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων καὶ προσθέτουν ὅ,τι δικαιολογεῖ τὴ χαλάρωση τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν, ἰδίως σὲ θέματα σαρκικῶν ἀπολαύσεων καὶ φιληδονίας. Τοὺς βλέπεις νὰ συζητοῦν δημοσίως, ἀκόμα καὶ στὴν τηλεόραση καὶ νὰ διατυπώνουν ἀπαράδεκτες θεωρίες, οἱ ὁποῖες στηρίζονται σὲ ἐπιστημονικὰ δεδομένα καὶ ὄχι στὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου. Νομίζει κανεὶς ὅτι ντρέπονται νὰ μιλήσουν γιὰ ἁγνότητα, ἐγκράτεια, ἠθικὴ ζωή, ἄσκηση κ.λπ. Διατυπώνουν ὑψηλὲς θεωρίες, ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὶς δυνατότητες τῶν ἀνθρώπων. Μιλοῦν γιὰ ὑπερβάσεις, γιὰ θέωση καὶ συγχρόνως ἀνέχονται φοβερὰ ἁμαρτήματα, ὅπως τὴν πορνεία, τὴν ὁμοφιλοφυλία, τὴ φιλοχρηματία, τὴν ὑπερηφάνεια κ.ἄ. Δηλαδή, φτάνουν στὸν οὐρανὸ χωρὶς πνευματικὰ φτερά!


Οἱ νεωτεριστὲς κληρικοὶ καὶ θεολόγοι καταστρέφουν τοὺς πιστούς, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται καὶ ἡ εὐθύνη τους γι᾽ αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγάλη. Οἱ ἴδιοι βέβαια, ἀρνοῦνται κάτι τέτοιο καὶ ἐπικαλοῦνται τοὺς ἐπιστημονικούς τους τίτλους, τὴ θητεία τους σὲ ξένα Πανεπιστήμια, τὴν πλούσια ἐμπειρία τους καὶ τὴν εὐλογία ποὺ ἔχουν ἀπὸ μεγαλόσχημους τῆς Ἐκκλησίας καὶ φημισμένους Γέροντες. Ὅμως ἀγνοοῦν αὐτοὶ οἱ ἀξιοσυμπάθητοι κοσμικοὶ κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, ὅτι τὸ περιεχόμενο τῆς πίστης καὶ ἡ χριστιανικὴ ἠθικὴ εἶναι μὲ σαφήνεια διατυπωμένα ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ δὲν χρειάζεται ὁ δικός τους στοχασμός, γιὰ νὰ τὰ κατανοήσουμε. Οὔτε καὶ μᾶς συγκινεῖ ἰδιαίτερα, γιατὶ δεχόμαστε ἀνεπιφύλακτα τὸ λόγο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅτι δηλαδὴ «εἶναι φανερὴ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν πίστη καὶ ὑπερηφάνεια, ὅταν κάποιος ἀφαιρεῖ κάτι ἀπὸ ὅσα ἔχουν γραφεῖ ἢ προσθέτει κάτι ποὺ δὲν ἔχει γραφεῖ».
πάρχει καὶ κάτι ἄλλο σχετικὸ μὲ τὸ θέμα μας, τὸ ὁποῖο πολλὲς φορὲς ξεχνοῦμε. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τὸ ἐπισημαίνει: «Κανένα ὄφελος δὲν ἀκολουθεῖ, ἂν ἔχουμε καθαρὴ ζωή, ἀλλὰ δόγματα διεφθαρμένα, καθὼς καὶ τὸ ἀντίθετο, νὰ ἔχουμε δηλαδὴ δόγματα καλά, ἐὰν ἡ ζωή μας εἶναι διεφθαρμένη».
λα τὰ ἐπιχειρήματα τῶν νεωτεριστῶν διαστρέφουν τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ ὑποθάλπτουν τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή, ἂν δὲν παρακινοῦν κι ὅλας σὲ αὐτή. Μποροῦν οἱ πνευματικοὶ αὐτοὶ πατέρες καὶ καθοδηγητὲς νὰ μᾶς περιγράψουν τὸν νέο πνευματικὸ ἀγώνα, ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε, ἀφοῦ ὁ παλαιὸς ἔχει ξεπεραστεῖ; Μποροῦν νὰ μᾶς μιλήσουν γιὰ τὸ στόχο του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ μέσα, ποὺ θὰ χρησιμοποιήσουμε; Μὲ τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν πιστεύω ὅτι θὰ τοὺς πείσω σὲ κάτι. Εἶναι ἐπίμονοι καὶ θρασεῖς καὶ θὰ τολμήσουν νὰ ἐπικαλεστοῦν καὶ ἀββάδες τοῦ Γεροντικοῦ, γιὰ νὰ ἐμφανίσουν τὸ μαῦρο ἄσπρο, στηριζόμενοι στὸ γράμμα τῶν διδαχῶν τους καὶ ἀρνούμενοι τὸ ἀσκητικό τους πνεῦμα, ἢ γενικεύοντας κάποια ἐξαίρεση καὶ οἰκονομία, ποὺ κάποτε ἔγινε σὲ μερικὰ πρόσωπα.
Θὰ κλείσω τοῦτο τὸ ἄρθρο μὲ ἕνα λόγο τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου: «Κανεὶς ἀπὸ ἐμᾶς δὲν θὰ κριθεῖ, γιατὶ δὲν ἔβγαλε δαιμόνια, γιατὶ δὲν εἶχε πρόγνωση, ἀλλὰ καθένας θὰ κριθεῖ, ἐὰν τήρησε τὴν πίστη καὶ φύλαξε γνήσια τὶς ἐντολὲς καὶ παραδόσεις». 

πηγή

Αφελής ερώτηση :είναι τούτος Ορθόδοξος επίσκοπος;

 
ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
  -ΝΑΙ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ, 
  -ΝΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΕ ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑ, 
  -ΝΑΙ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΜΟΣΟΥΛΜΑΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΘ!!!

Ιγνάτιος Δημητριάδος και οι μεταπατερικές θέσεις του για τζαμί, θρησκευτ...


Άγιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος :Εάν όλοι οι χριστιανοί ακολουθούσαν κατά γράμμα τους επισκόπους, σε όλα, ούτε Εκκλησία, ούτε και ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε!

http://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2012/05/324809-philotheos.jpg

Ἐάν ὅλοι οἱ χριστιανοί ἀκολουθοῦσαν κατά γράμμα
τούς ἐπισκοπους, σέ ὅλα,
οὔτε Ἐκκλησία, οὔτε καί ὀρθόδοξος χριστιανός θά ὑπῆρχε!
Ἀρχιμ.  Φιλόθεος Ζερβάκος (1884-1980)
(ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο στίς μέρες μας
καί μέρες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
 καί τῆς Μεταπατερικῆς "Θεολογίας")!
  

Ἐάν, Σεβασμιώτατε, (ἐγράφη τό 1930 πρός τόν Μητροπολίτην Αἰτ/νίας Ἱερόθεο) τήν γνώμη τού θεοφόρου πατρός ἡμῶν Ἰγνατίου ἀκολουθοῦσαν ὅλοι οϊ χριστιανοί κατά γράμμα, νά ἀκολουθοῦν δηλαδή τούς ἐπισκόπους σέ ὅλα, ἀλλοίμον τότε, οὔτε Ὀρθοδοξία, οὔτε Ἐκκλησία θά ὑπῆρχε σήμερα. Ἐάν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀκολουθοῦσαν τούς πατριάρχες καί ἐπισκόπους· Ἀπολιναρίους, Μακεδονίους, Εὐτυχεῖς, Διοσκόρους, Σαββελίους, Σεβήρους, Εὐσεβίους καί πολλούς ἄλλους καί δεχόνταν τά φρονήματά τους, ποῦ τότε Ὀρθοδοξία; Ποῦ χριστιανός εὐσεβής καί ὀρθόδοξος!! Καί τί λέγω ἀνθρώπους πατριάρχες καί μητροπολίτες και δέν λέγω Συνόδους ἀπό 100, 200 καί 348 μητροπολίτες καί ἐπισκόπους ἀποτελούμενες; Διότι 348 τόν ἀριθμό συνῆλθαν στήν Κωνσταντινούπολη τό 754 καί ἐξέδωσαν ὅρο πού ἔχει ὡς ἑξῆς:

http://xristianos.gr/forum/eikones/proseuxes/eis_tin_panagia/Panagia_5769.jpg
Μία ἀπό τίς "κακοτεχνίες" κατά τούς κακόδοξους εἰκονομάχους!
"Ὁμόφωνα ὁρίζομε νά εἶναι ἀπόβλητη καί ξένη καί βδελυγμένη ἀπό τῆς Ἐκκλησίας τῶν Χριστιανῶν κάθε εἰκόνα ἀπό κάθε ὕλη καί χρωματουργική τῶν ζωγράφων κακοτενία κατασκευασμένη. Στό ἑξῆς νά μή τολμήσει ὁ ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος νά ἀσκεῖ αὐτό τό ἀσεβές καί βδελυρό ἔργο, ὅποιος ὄμως θά τολμήσει στό ἑξῆς νά κατασκευάσει εἰκόνα ἤ νά προσκυνήσει ἤ νά τοποθετήσει σέ ἐκκλησία, ἤ σέ ἰδιωτικό σπίτι, ἤ νά κρύψει, ἐάν μέν εἶναι ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος, νά καθαίρεται, ἐάν δέ εἶναι μοναχός ἤ λαϊκός, νά ἀναθεματίζεται καί νά εἶναι ὑπόλογος στούς νόμους τούς βασιλικούς, ὡς ἀντιμέτωπος στά προστάγματα τοῦ Θεοῦ, καί ἐχθρός στά δόμγατα τῶν πατέρων".
Ὁ ἀριθμός 348, Σεβασμιώτατε, εἶναι πολύ σεβαστός (σημ. δική μας: ἐννοεῖ μεγάλος καί ὄχι ἀμελητέος). Ἐν τούτοις τόν τότε πατριάρχη Κωνσταντίνο καί τόν βασιλέα Κοπρώνυμο καί τούς 348 μητροπολίτες, πολλοί μοναχοί, κληρικοί καί λαϊκοί, δέν τούς ἄκουσαν, ἀποσχίθσθηκαν ἀπό αὐτούς, τούς ἔλεγχαν καί τούς ἀποκαλοῦσαν κακοδόξους, εἰκονομάχους κλπ.  καί ἐξακολουθοῦσαν νά ἀσπάζωνται καί νά σέβωνται καί νά τιμοῦν τίς ἅγιες εἰκόνες. (Σημ. δική μας: οὐσιαστικά, ὅποιος αἱρετίζει ἀποκόπτεται οἰκειοθελῶς ἀπό τήν Ἄμπελο τήν Ἀληθινή, ὡς ξερό κλαρί πού αὐτονομεῖται, ἐπειδή δέν κοινωνεῖ καί δέν τρέφεται πλέον ἀπό τήν Ἄμπελο. Οἱ ὀρθῶς καί ἀπλανῶς φρονοῦντες, αὐτοί παραμένουν ὑγειῶς κοινωνοῦντες μέ τήν Ἄμπελο, δηλαδή μέ τόν Χριστό) 
http://1.bp.blogspot.com/-zRvr4KHPJ6o/Uk6yCZgm65I/AAAAAAAANgU/_UbUSrnNdJY/s400/Egw-eimai-H-Ambelos-H-Alithini-%C2%ABNikos-Lygeros-poihsh-Kai-Logoi.jpg
 Ἄρἀ γε οἱ τέτοιοι εἶναι σχισματικοί, αἱρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, ἀναθεματισμένοι, καί μαζί μέ αὐτούς καί ἐμεῖς, πού προσκυνοῦμε καί σεβόμαστε σχετικῶς καί κατά τήν παράδοση, τίς ἅγιες εἰκόνες; Ἐμεῖς ἔχουμε τήν γνώμη καί ὁμολογοῦμε ὅτι εἶναι ἄξιοι κάθε ἐπαίνου γιατί δέν πειθάρχησαν καί ἀποσσχίσθηκαν, καί ἀξιώθηκαν οὐρανίων στεφάνων γιά τήν παρακοή τους ἐκείνη (σημ. δική μας: γιά τήν ἁγία ἀνυπακοή τους), καί σήμερα τούς τιμοῦμε ὡς Ἁγίους καί τούς ὀνομάζουμε· Ὁ Ἅγιος Γερμανός, ὁ Ἅγιος Νικηφόρος, ὁ Ἅγιος Μεθόδιος, ὁ Ἅγιος Ταράσιος, οἱ Ἅγιοι Στέφανος καί Θεόδωρος καί Θεοφάνης οἱ Γραπτοί, Θεόδωρος ὁ Στουδίτης κλπ.· τήν δέ σύνοδο τοῦ 754 ὀνομάζουμε παρά νόμον, μιαράν καί Καϊαφικό συνέδριο...
Ὁ Θεοκῆρυξ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παργγέλει · "ἐάν τις εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ' ὅ εὐαγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα" (Γαλ 1, 9).
Πατήρ δέ τῆς Ἐκκλησίας λέγει τά ἑξῆς: "Πᾶς ὁ λέγων παρά τά διαγεταγμέα, κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν φθοράν προβάτων κατεργαζόμενος"· καί ἡ Ζ' Οἰκομ. Σύνοδος ὁρίζει· "εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστική ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ· ἀνάθεμα"...
πηγή:ΑΡΧΙΜ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ
(Λόγοι πόνου καί ἀγάπης)
Ἐκδόσεις "Ὀρθόδοξος Κυψέλη"

Μητροπολίτης Πειραιώς: ''Πρόκληση η επιλογή του Κουμοτσάκου''

Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr                      

 
mitropolitis-peiraios

Την έντονη αντίδρασή του εκφράζει με ανακοινωθέν ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, σχετικά με την υποψηφιότητα του κ. Γ. Κουμουτσάκου για την Περιφέρεια της Αττικής.
Ο κ. Σεραφείμ κάνει λόγο για πρόκληση για τον Ορθόδοξο Ελληνικό λαό, από πλευράς Νέας Δημοκρατίας.
Ακολουθεί το σχετικό ανακοινωθέν:
Ἡ ἐπιλογή τοῦ κ. Γ. Κουμουτσάκου σάν ὑποψηφίου Περιφεριάρχη Ἀττικῆς ἀπό τό κόμμα τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀποτελεῖ μία σοβαρή πρόκληση γιά τόν εὐσεβῆ Ὀρθόδοξο Ἑλληνικό λαό διότι γιά τόν ἀξιότιμο κ. Κουμουτσάκο ἔχουν ἤδη ἀκουσθεῖ τά τρία ρήματα τοῦ Θείου λόγου «ἐμετρήθης, ἐζυγίσθης ἀπερρίφθης» κατόπιν τῆς τραγικῆς ψήφου του στό Εὐρωκοινοβούλιο γιά τήν θεσμοθέτηση τῆς ἀνατροπῆς τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας καί φυσιολογίας μέ τό ἀποτρόπαιο ψήφισμα ὑπό τόν τίτλο: «Χάρτης πορείας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης κατά τῆς ὁμοφοβίας καί τῶν διακρίσεων λόγῳ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ καί ταυτότητας φύλου».
Γιά νά περάσει στήν Εὐρώπη ὡς φυσική καί φυσιολογική ἡ εἰδεχθής συμπεριφορά καί πρακτική τῆς παραχρήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ καί τοῦ μεγαλειώδους δώρου τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ἡ ἀθρώπινη σεξουαλικότητα, πού ἀποτελεῖ τό ἐφαλτήριο γιά τήν συνδημιουργία μέ τόν πάνσοφο καί ἀπερινόητο Δημιουργό τῆς ζωῆς.
Τό ἐπαίσχυντο ψήφισμα μέ τίς σκοταδιστικές ἀπαγορεύσεις καί τό αἴτημα γιά ποινικοποίηση τῆς ἄποψης σέ βάρος τῆς ἔκπτωσης τῆς ἀνθρώπινης σεξουαλικότητος καί τῆς παθογένειας τῆς ψυχοσωματικῆς ὑγιείας φέρει τήν σύμφωνη ψῆφο τοῦ κ. Γ. Κουμουτσάκου πού διεχώρησε τή θέση του ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα στό ὁποῖο ἀνῆκε μαζί μέ ἄλλους τέσσερις Εὐρωβουλευτές τῆς Νέας Δημοκρατίας.
Τό Εὐρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ἐτάχθη κατά τοῦ ψηφίσματος μέ τίς εὔλογες θέσεις ὅτι τά ἀνθρώπινα δικαιώματα ἀφοροῦν σέ ὅλους τούς πολίτες καί δέν μποροῦν νά διασπῶνται στίς διάφορες ὁμάδες καί τίς ἰδιαιτερότητες τῆς κάθε μιᾶς καί ὅτι τά θέματα τῆς ἀνθρώπινης σεξουαλικότητος ἀφοροῦν στά ἐθνικά κράτη καί δέν μποροῦν νά ἀντιμετωπίζονται σέ Εὐρωπαϊκό ἐπίπεδο.
Ὑπέρ τοῦ ψηφίσματος μαζί μέ τόν κ. Κουμουτσάκο τάχθηκαν ὡς ὁμοϊδεάτες τό Εὐρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα, ἡ Ἀριστερά, οἱ Πράσινοι καί οἱ Φιλελεύθεροι καί ἀπό Ἑλληνικῆς πλευρᾶς 6 ἀπό τούς Εὐρωβουλευτές τοῦ ΠΑΣΟΚ, ὁ κ. Ν. Χουντῆς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί ἡ κ. Νίκη Τζαβέλα ἀπό τούς 2 Εὐρωβουλευτές τοῦ ΛΑΟΣ.
Ὁ Πρόεδρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Χριστιανικῆς Πολιτικῆς Κίνησης Λέο βάν Ντόεσμπρουγκ δήλωσε ὅτι τό ὅλο ψήφισμα στηρίζεται στήν ἰδεοληψία τοῦ λόμπυ τῶν ὁμοφιλοφύλων καί δέν ἔχει καμμία ἐπιστημονική ἤ ἠθική βάση καί ὁ Πρόεδρος τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν ἑνώσεων Χριστιανικῶν οἰκογενειῶν στήν Εὐρώπη Ἀνουάν Ρενάρ τόνισε τήν ἀξία τῆς οἰκογένειας ὡς θεμελίου γιά τήν ψυχική ἰσορροπία καί τήν φυσιολογική ἀνάπτυξη τοῦ ἀνθρώπου καί κατεδίκασε τήν κατασκευή τῆς ἰδεολογίας τοῦ φύλου πού ἐπιδιώκει νά ὑποκαταστήσει τήν φυσική ἀνθρώπινη ὀντολογία καί τήν ἀναντίρρητη πραγματικότητα.
Συμπέρασμα. Ὁ κ. Γ. Κουμουτσάκος ἔχει πλέον μέ τήν μεταφυσική τῶν πράξεων ὡς προσωπική του περιουσία ἀδιαπτώτως τήν συμπόρευσή του μέ τήν ἀνατροπή τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας καί τόν εὐτελισμό καί τήν γελοιοποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῆς θεοσδότου ἀνθρωπίνης σεξουαλικότητος.
Ἐρωτῶνται οἱ εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τοῦ λεκανοπεδίου τέτοιον Περιφερειάρχη ἐπιθυμοῦν. Ἡ ἀπάντησις θά δοθεῖ στίς κάλπες προσεχῶς...

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΕΣ: ΝΕΑ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ


πρωτ. Βασιλείου Κοκολάκη

Εἰσβολή Οὔνων ἤ Ἀζτέκων μᾶς θυμίζει ἡ σφοδρή καί λυσσαλέα ἐπίθεση ψυχολόγων, ψυχιάτρων, ψυχαναλυτῶν καί ψυχοθεραπευτῶν στά σχολεῖα, στίς ἐνορίες, στίς Μητροπόλεις, στίς ὑπηρεσίες, στίς ἑταιρεῖες, στούς ἀθλητικούς συλλόγους, στίς ραδιοτηλεοπτικές ἐκπομπές, μέ σεμινάρια, ἡμερίδες, συνέδρια καί ἐρωτηματολόγια, μέ τήν ἔγκριση ἀρχῶν καί ἐξουσιῶν, διευθύνσεων καί ὑπουργείων.
Δέν μᾶς ἔφθαναν οἱ αἱρέσεις, ἡ μαγεία καί τά ναρκωτικά, τά χρέη, τά χαράτσια, καί οἱ ἀπολύσεις, τώρα ἔχουμε ἄλλους πιό ἐπιτήδειους εἰδικούς νά μᾶς δείξουν τήν ὑγειά μας. Ὅλοι πρέπει νά γίνουμε ψυχασθενεῖς. Μήν τολμήσει καί βρεθεῖ κάποιος ὑγιής, γιατί τότε σίγουρα χρειάζεται ψυχίατρο, ἐπειδή ἀκριβῶς ἔχει πιστέψει πώς... δέν ἔχει τίποτα. Ἄν πάλι τή γλυτώσεις καί πεισθοῦν πώς ὄντως δέν ἔχεις τίποτε, τότε καί πάλι εἶσαι ὑποχρεωμένος νά περάσεις ἀπό τά σεμινάριά τους διότι παίρνεις πόντους γιά τήν ἀξιολόγησή σου. «Ἄρρωστε, μήν ρωτᾶς, ἄκου καί μάθε!» εἶναι τό σύνθημα.
Προκύπτουν βεβαίως μεταξύ ἄλλων πολλά ἐρωτήματα: 
1) Οἱ «εἰδικοί» μέ ποιά ἐξουσία ¨θεραπεύουν¨ τούς ἀρρώστους πελάτες τους; Πῶς ξέρουμε ὅτι καί ἐκεῖνοι, δηλ. οἱ εἰδικοί, δέν πάσχουν; Πῶς θά ἀφήσω τόν ἑαυτό μου στά χέρια ἑνός ἄλλου ἀρρώστου ἀνθρωπάκου ἀφοῦ ὁ καθένας ἔχει τό ποσοστό συμμετοχῆς του στήν ψυχική μεταπτωτική ἀσθένεια; Πῶς μποροῦν ἑπομένως εἰδικοί σύμβουλοι βασιζόμενοι στίς σχετικές καί ἐπαναπροσδιοριζόμενες μεταπτωτικές ἀνθρώπινες γνώσεις,  νά προσεγγίζουν καί νά θεραπεύουν ψυχασθενεῖς; πῶς τολμοῦν οἱ ψυχίατροι νά θεραπεύουν ἄν οἱ ἴδιοι δέν ἔχουν καθαρισθεῖ ἀπό τά πάθη τους διά τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας;
2) Εἰδικοί δῆθεν συμβουλάτορες ἀντί ἁδρῶν χρηματικῶν ποσῶν -ὦ τοῦ ἐμπαιγμοῦ-θά λύσουν ὅλα τά ψυχολογικά μας προβλήματα μέ φάρμακα, ἀγωγές, συμβουλές καί λόγια, δίχως προσευχή; Καί βεβαίως αὐτό προτείνεται ἀνοιχτά σέ πολλά σχολεῖα τῆς χώρας μας. Νέα παιδιά μέ χαρά, αὐθορμητισμό καί ζωντάνια, στιγματίζονται ὅτι ἀπό κάτι πάσχουν (κατάθλιψη, βία, ἀπομόνωση, ἐσωστρέφεια...), ὥστε μετά ἀπό εἰδική συμβουλευτική ἀγάπης καθηγητῶν καί γονέων νά παρακολουθοῦνται ἀπό ψυχολόγους.
3) Εἶναι πολύ συχνό καί λυπηρό τό φαινόμενο δυστυχῶς καί ἄνθρωποι μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία ὄχι μόνο οἱ ἴδιοι νά ἔχουν ἀλλά καί νά παροτρύνουν καί τούς ἄλλους νά ἀποκτήσουν εἰδικούς συμβούλους, ἕνα ἐξαίρετο φίλο ψυχολόγο, παιδοψυχίατρο, ψυχίατρο, ψυχαναλυτή, ἀναλόγως μέ τήν κάθε περίπτωση.
Ἡ ἀπολυτοποίηση καί θεοποίηση τῶν ψυχολόγων ἔχει ὡς ἐπακόλουθο νά εἰσβάλλουν π. χ. στά σχολεῖα, μέ τίς σχετικές ἄδειες τῶν Διευθύνσεων, χωρίς οὔτε κἄν βιογραφικό σημείωμα καί ἔγκριση συλλόγου καθηγητῶν, ὅπως ζητεῖται π. χ. γιά εἴσοδο ἱερέων σέ αὐτά γιά κάποια ὁμιλία. Εἶναι ἡ δικαιοσύνη τῆς Νέας Ἐποχῆς;       
4) Ἀλλ᾿ ἐκτός αὐτοῦ, τό ἄλλο κωμικοτραγικό, μά μόνο τραγικό στήν πραγματικότητα, εἶναι ὅτι γίνονται ἐπιμορφωτικά σεμινάρια ψυχιάτρων  πρός ἱερεῖς! Τότε ποῦ πάει ἡ ἱερωσύνη; Ποῦ πάει ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ἐξανιστάμεθα! Ποιός θά δώσει ἄφεση ἁμαρτιῶν; Ὁ ψυχολόγος ἤ ὁ ψυχοθεραπευτής; Καί μήν πεῖ κανείς πώς μόνο γιά θεραπεία πάει κανείς στόν ψυχίατρο, ὅπως στόν ὀδοντογιατρό. Γιατί τότε θά ρωτήσουμε, ¨τό πνευματικό ὑπόβαθρο ἔχει τόν ἴδιο καθοριστικό ρόλο στήν κατάθλιψη ὅπως καί στόν πονόδοντο;¨
Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου θεωρεῖται μέ διαφορετικό τρόπο ἀπό τήν Ὀρθόδοξη θεολογία τῶν ἁγίων μας. Ὁ ἄνθρωπος γιά τήν Ἐκκλησία μας εἶναι πλασμένος κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ· ὁ σύγχρονος ψυχολόγος ἤ ψυχίατρος πολλές φορές ὅπως λέει καί ὁ γέροντας Παΐσιος οὔτε στήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ πιστεύει οὔτε καί στήν ὕπαρξη τῆς ἴδιας τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ὡς κτιστό δῶρο τοῦ Θεοῦ ἐνεργοποιεῖται διά τῆς χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μιλοῦν οἱ σύγχρονοι ψυχαναλυτές γιά ψυχολογία τοῦ συμπεριφορισμοῦ πού δέν ἔχει νά κάνει ἀπαραίτητα μέ ψυχή. Μιλοῦν γιά διαταραχές ἀνεξάρτητα ἀπό τίς ἁμαρτίες. Γιά θεραπεία μακριά ἀπό τίς ἐνοχές. Αὐτοί θά συμβουλέψουν μικρούς καί μεγάλους; Ὅπως εἶπε ἀκόμη καί ὁ π. Βασίλειος Θερμός σέ σχετικό σεμινάριο πρός ἱερεῖς (Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Φανερωμένης Χολαργοῦ 25-2-2014) ¨εἶναι οὐτοπία νά νομίζουμε ὅτι στά σχολεῖα θά μποῦν πιστοί ἐν Χριστῷ ψυχολόγοι καί ψυχίατροι¨. Ἄρα τί τούς θέλουμε; Γιατί νά λέμε παντοῦ καί πάντοτε, ὅπως πολλές φορές τονίζεται στά σεμινάρια τῆς Ἱερᾶς Ἀρχ/πῆς Ἀθηνῶν,  πώς γιά ὅλα χρειάζεται ὁ ἔφηβος ἤ ὁ ἐνήλικας ὑποστήριξη καί ἐνημέρωση ἀπό εἰδικούς;   Ἀκόμη καί γιά τό ξεκαθάρισμα τῶν ὑγιῶν ἱερέων δέν ἀρκεῖ ὁ πνευματικός πού συμμαρτυρεῖ καί ὁ ἐπίσκοπος πού τόν χειροτονεῖ; Γιατί χρειάζεται ὁ ψυχίατρος γιά νά τόν κρίνει; Τόσους αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία μας πῶς πορευόταν; Οἱ ψυχολόγοι θά δώσουν τήν ἔγκριση καί τή λύση;
Μήν ξεχνᾶμε ὅτι τό πρῶτο νόσημα τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ.
5) Γιατί ἀπό τήν Ἐκκλησία μας δέν γίνονται σεμινάρια διδασκαλίας καί ἀναλύσεως τῶν ἀμέτρητων θεοπνεύστων συγγραμμάτων τῶν Ἁγίων Πατέρων μας περί νηπτικῆς θεολογίας καί ψυχολογίας καί ὄχι μόνο; Εἴμαστε ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἤ κομπλάρουμε γιά αὐτό πού εἴμαστε;

Ὅλα τά παραπάνω δέν σημαίνουν πώς κάποιες περιπτώσεις νευρολογικῆς φύσεως δέν θά ἐξετασθοῦν - ἀντιμετωπισθοῦν ἀπό ψυχιάτρους. Ἄλλο τό ἕνα, ἄλλο τό ἄλλο. Δέν καταργοῦμε τήν ψυχιατρική ἐπιστήμη. Ἀλλά ὄχι νά ἔχουμε καί ὁ καθένας τόν προσωπικό του ψυχολόγο!.
Εὐτυχῶς πού ἔγινε καί αὐτή ἡ καταπληκτική ἡμερίδα-καταπέλτης μέ θέμα «Θεραπεία ψυχῆς» ἀπό τόν ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στίς 16 Φεβρουαρίου, ὅπου ἀκούσθηκε ἐπιτέλους ἡ ὀρθόδοξη τοποθέτηση περί τῆς ἀληθινῆς ψυχικῆς θεραπείας.
Θά ἤθελα ὅμως ταπεινά νά καταθέσω κάποιους προβληματισμούς μου σχετικούς μέ τήν παρέμβαση τοῦ αἰδεσ. πρωτ. Ἀδαμαντίου Αὐγουστίδη - μέ ὅλο τό σεβασμό πού τοῦ ἔχω μιά πού τόν εἶχα καί καθηγητή μου σέ μεταπτυχιακό πρόγραμμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς - ἐπί τῆς εἰσηγήσεως τοῦ πανοσ. Ἀρχ/τη Σαράντη Σαράντου, τόν ὁποῖο καί κατηγόρησε ἐπανειλημμένως στό λόγο του ὅτι ἀδίκησε πρόσωπα καί πράγματα.
1) Τά σεμινάρια ἀπό ψυχολόγους καί ψυχιάτρους πού ἐπιβλήθησαν στίς ἐνορίες ἐπί τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχ/που Χριστοδούλου, σαφῶς καί θά παρουσιάζονταν  ἔντεχνα καί ὄχι ἀπροκάλυπτα. Φάνηκε δηλ. ὅτι γιά νά κατέχουν οἱ ἱερεῖς μία θέση σέ μονάδες ψυχικῆς ὑγείας ἔπρεπε νά ἔχουν μία εἰδικότερη κατάρτιση ὡς προϋπόθεση. Τί πιό εὔλογο; Σύμφωνα μέ αὐτά πού εἶπε ὁ π. Ἀδαμάντιος, φάνηκε σά νά μᾶς ἔκανε καί χάρη τό Ὑπουργεῖο Ὑγείας πού μπορέσαμε νά ἀξιοποιήσουμε ἐμεῖς (ἡ Ἐκκλησία) τούς ψυχοθεραπευτές καί νά εἶναι μάλιστα καί ἀναγνωρίσιμο τό πιστοποιητικό συμμετοχῆς μας στά σχετικά σεμινάρια. Ποιός ἀδικεῖ ποιόν; Τό σκεπτικό «κάλυψη-ἀπόκρυψη» θυμίζει τό ἠλεκτρονικό φακέλλωμα καί τήν ἀξιολόγηση τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Ὅλα γιά τό καλό μας φαίνεται ὅτι γίνονται, γιά ἐξυπηρέτηση, γιά ξεκαθάρισμα, γιά σύλληψη τῶν παραβατῶν, γιά ἀναβάθμιση ὅλων τῶν ὑπηρεσιῶν, γιά μιά δίκαιη κοινωνία. Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια ἤ τό χρυσωμένο χάπι; Μήπως ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀκριβῶς τά ἀντίθετα; Πῶς νά πιστέψουμε ὅτι μᾶς ἀγαποῦν; Καί βεβαίως ἡ πραγματικότητα εἶναι ἄλλη καί πολύ θλιβερή. Τό βλέπουμε πλέον σέ συμπολῖτες μας, ὑπαλλήλους καί γιατρούς, καί δέν εἶναι στήν ἀρρωστημένη φαντασία μας: μειώσεις μισθῶν, κατασχέσεις, φυλακίσεις, ἀπολύσεις, διαθεσιμότητα, αὐτοκτονίες...Καί ὅλα πᾶνε καλά! μᾶς λένε.
Ἀλλά ἐκτός αὐτοῦ ἐλλοχεύει πάντα ὁ κίνδυνος συγχύσεως τῶν δύο ρόλων, τοῦ ἐξομολόγου καί τοῦ ψυχαναλυτῆ. Καί γιατί ἐξάλλου νά εἶναι ὑποχρεωτική ἡ συμμετοχή τῶν ἱερέων, ἀπαραιτήτως μάλιστα γιά τή μοριοδότησή τους; Ἄς τά παρακολουθοῦν μόνο ὅσοι ζητοῦν μία θέση σέ μονάδες ψυχικῆς ὑγείας, αὐτοί δηλ. πού πιστεύουν στήν πρόφαση, χωρίς συνέπειες γιά τούς ὑπολοίπους.
Μήν ξεχνᾶμε καί τό εὐρύτερο προηγούμενο ὑποχρεωτικό πνεῦμα πού ἐπικρατοῦσε περί τῆς λειτουργικῆς ἀνανέωσης, μεταφράσεων, καινούργιων εὐχῶν...ὅλα εἶχαν ὡς πρόσχημα τήν ἀμεσότερη προσέγγιση τῶν ἀνθρώπων. Δέν ἦταν ὅμως ἔτσι.

2) Τέσσερα χρόνια ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Ἱδρύματος Ποιμαντικῆς Ἐπιμόρφωσης, γιατί μέσα στό χῶρο τῶν ἐκδηλώσεων δέν ὑπάρχει οὔτε μία χάρτινη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἤ τῆς Παναγίας; Δέν εἶναι τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν; Τό ἵδρυμα διδάσκει σίγουρα Χριστό καί σεμινάρια Ποιμαντικῆς, Τελετουργικῆς, Ἐξομολογητικῆς, Διοικήσεως... ἤ δέχεται τούς ὁποιουσδήποτε ἐπισήμους φορεῖς  γιά νά μᾶς διδάξουν ἀλλότρια γνωστικά ἀντικείμενα; Βεβαίως τό δεύτερο, γιατί καί αὐτό τό ζήσαμε, ὅταν π.χ. ἔγινε ἡμερίδα ἀπό τό ΚΕΣΟ καί μεταξύ ἄλλων μᾶς ἔλεγαν πώς ¨κακά  τά ψέμματα, ὁ ὁμοφυλόφιλος γεννιέται¨!
Ἀδικήθηκε ἑπομένως ὡς πρός τούς σκοπούς ἱδρύσεώς του;
3) Ὁ π. Βασίλειος Θερμός ὅπως ἀκούσαμε μέ συγκεκριμένα δικά του λόγια, διαρκῶς προσβάλλει καί ὑποτιμᾶ τήν ἱερωσύνη καί τά τῆς λατρείας μας. Ἄν θεωρήθηκε ὅτι ἀδικήθηκε ἀπό τόν π. Σαράντη, δέν καταλαβαίνουμε τό γιατί, ἐφ᾿ ὅσον ὁ π. Σαράντης χρησιμοποίησε ἀκριβῶς τά ἴδια τά λόγια τοῦ ἐν λόγῳ ψυχιάτρου: «ονθρωποι ασθάνονται πρός τούς κληρικούς ,τι καί πρός τά νεκροταφεα. Εναι ερά, προκαλον φόβο καί βρίσκονται ξω πό τή ζωή»(π. Β. Θερμο, Ποιμαίνοντες μετ᾿πιστήμης σ. 23).  Καί ἄν στό κάτω κάτω τῆς Γραφῆς αἰσθάνονται ἔτσι οἱ ἄνθρωποι γιά τούς κληρικούς, τότε γιατί ἔγινε καί ἐκεῖνος κληρικός; 
4) Ὁ ἅγιος Πορφύριος, ἀπ᾿ ὅ, τι ἀκούσαμε, εἶπε στόν π. Ἀδαμάντιο «καλή ἡ ὁδός πού διάλεξε, ἀρκεῖ νά μή χάσει τόν Χριστό». Οἱ ψυχολόγοι καί ψυχίατροι τῶν σεμιναρίων τοῦ καλοπληρωμένου ΕΣΠΑ γιά ποιόν Χριστό μᾶς μιλοῦν; Καί ἄν τό εἶπε στόν π. Ἀδαμάντιο, αὐτό σημαίνει πώς ντέ καί καλά πρέπει ὅλοι νά γίνουμε ψυχίατροι; Μά ἐμεῖς ἐπιλέξαμε τήν ἱερωσύνη. Ἄν ἐνδιαφερόμασταν γιά τήν ψυχιατρική θά προετοιμαζόμασταν καταλλήλως μέσα ἀπό τήν ἀντίστοιχη κατεύθυνση.

Ἐν κατακλεῖδι, ἀπευθυνόμενοι στόν π.Ἀδαμάντιο, σάν ὑπεύθυνο τοῦ ὅλου προγράμματος, θερμά τόν παρακαλοῦμε πολλοί ἱερεῖς,
  1. νά μαθαίνουμε περί ψυχῆς καί θεραπείας ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας,
  2. ἔχοντας τήν ἐλευθερία τοῦ Χριστοῦ, νά μή θεωρούμαστε ἀντιδραστικοί ἤ φανατικοί ἤ κολλημένοι ἤ κομπλεξικοί ἤ ἀνάξιοι τῆς μοριοδοτήσεώς μας, ὅσοι δέν θέλουμε νά συμμετέχουμε  στά ἐν λόγῳ σεμινάρια.
(Παρεπόμενα μέ ἀφορμή τήν ἡμερίδα «Θεραπεία ψυχῆς» πού διεξήχθη στίς 16-2-2014 ἀπό τόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στήν αἴθουσα Ἐκδηλώσεων τοῦ Ἀναψυκτηρίου “Da Vinci” ) 

πηγή

Ἡ ψυχολογική ἀξιολόγηση τῶν κληρικῶν

 


Τοῦ ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου,ἐφημερίου Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου.

Τετρακόσια χρόνια τουρκικῆς σκλαβιᾶς δέν μᾶς ἐξαφάνισαν ἀπό προσώπου γῆς.  Οἱ σιδηρόφρακτες δυνάμεις τοῦ Ἄξονα τό 1940 δέν κατάφεραν νά συντρίψουν τό ἔκπαλαι αἱματοβαμμένο ἔθνος μας.  Πολύ πιό παλιά οἱ ὀγκωδέστατες Περσικές δυνάμεις δέν ἔλυωσαν τούς ὀλιγοστούς ἀτσαλόψυχους ἀρχαίους προγόνους μας.  Πάντοτε, ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι καί τούς δύο ὁριακούς  σταθμούς Τουρκοκρατίας καί γερμανικῆς κατοχῆς, ἑνωμένοι, ἄρχοντες καί λαός μαζί, δώσαμε τίς μάχες μας καί νικήσαμε, μή προσφέροντας σέ κανένα γῆν καί ὕδωρ.
Τώρα βρεθήκαμε ξαφνικά μέ συνοπτικότατες διαδικασίες κατακτημένοι, πουλημένοι ἀπό τούς ντόπιους καί ξένους τυράννους. 
Τώρα βρίσκουν τήν εὐκαιρία ὑπό τήν προστασία τῶν τυράννων μας, νά δραστηριοποιοῦνται οἱ ἐχθροί τοῦ ὑπερτρισχιλιετοῦς πολιτισμοῦ μας καί τῆς ἑλληνορθοδόξου θεανθρωπίνης παραδόσεώς μας.  Αὐτή ἡ ἁγία παράδοση μέ λεπτότατη ἐν Χριστῷ διακριτικότητα μόρφωνε καί ἐξακολουθεῖ νά ἐκπαιδεύει καί νά μορφώνει χρηστούς καί δημιουργικούς πολῖτες, ἀγωνιστές σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ζωῆς καί ἔντιμα ἐν Χριστῷ μέλη ἑτοιμαζόμενα γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Μέσα στό ζοφερότατο τοπίο τῆς κατασκευασμένης κρίσεως καί δεινῆς κατοχῆς, στέκεται ἀπόρθητη, ὄρθια ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας μέ τούς ἁγίους Ἱεράρχες, μέ τά ἱερά Μοναστήρια, τούς ἁγίους ἡγουμένους καί μοναχούς, τίς ἅγιες μοναχές καί τίς ἅγιες γερόντισσές τους, μέ τούς μαχίμους πρεσβυτέρους, τούς ἐνορίτες μας καί τίς οἰκογενειές τους, μέ ὅλες τίς γνωστές φιλόθεες καί φιλάνθρωπες διακονίες. 
Δυστυχῶς ἡ παμβέβηλη Νέα Ἐποχή πού ἔχει δημιουργήσει τήν ἀπίστευτη διεθνῶς κατάσταση στή χώρα μας πολυβολεῖ καί ἔξωθεν καί ἐκ τῶν ἔνδον, ἐνδοεκκλησιαστικῶς, τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.  Σταδιακή μείωση τῶν ἱερέων, (δέκα ἱερεῖς συνταξιοδοτοῦνται, ἕνας διορίζεται), μόνιμη ἀπειλή πλήρους περικοπῆς τοῦ μισθοῦ τῶν ἱερέων, ἀβάσταχτοι φόροι γιά τά οἰκοδομήματα ἱερῶν ναῶν καί ἱερῶν μονῶν, φραγή στίς δωρεές πρός τούς ἱερούς ναούς καί τά φιλόπτωχα ταμεῖα, κατάργηση τῆς πανσέπτου Κυριακῆς ἀργίας, πρωτοφανής πολυδιαφήμιση τοῦ μολύσματος τοῦ σοδομισμοῦ (ὁμοφυλοφιλίας) καί τῶν συμφώνων βλασφήμου συμβιώσεως ἑτεροφύλων καί ὁμοφυλοφίλων καί ἀπηνής πόλεμος ὅλων τῶν πολιτῶν.
Ἀκόμη πιό λυπηρή εἶναι ἡ μεθοδευμένη καί γενικευμένη ἐπίθεση γνωστῆς παρατάξεως ψυχιάτρων, ψυχολόγων καί ψυχοθεραπευτῶν κατά τῆς μακρᾶς καί δοκιμασμένης ὀρθοδόξου ποιμαντικῆς καί θεόπνευστης ὀρθοδόξου πάμπλουτης λατρείας μας. 
Ἀμέσως παραθέτουμε τήν ἀποκρυσταλλωμένη ἐμπειρία τοῦ ἀειμνήστου καθηγητοῦ τῆς ποιμαντικῆς Ψυχολογίας Ἰ. Κορναράκη, ὁ ὁποῖος ἐπιβεβαιώνει τή συνειδητή ἤ ἀσυνείδητη ἤ καί σκόπιμη ἐπίθεση τῶν ψυχοθεραπευτῶν κατά τῆς θεόπνευστης ποιμαντικῆς καί λατρείας πού ὑπηρετοῦν οἱ ὀρθόδοξοι ἐφημέριοι πνευματικοί καί λειτουργοί. 
Γράφει χαρακτηριστικά ὁ ὥς ἄνω καθηγητής Ἰ. Κορναράκης δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα θεολογούντων ψυχοθεραπευτῶν καί ἐπίσης παραθέτει ἄλλα ἕξι παραδείγματα ψυχοθεραπευτῶν θιασωτῶν τῆς ὑποτιθέμενης συνάντησης ὀρθόδοξης θεολογίας καί μετανεωτερικότητας, γιά νά φανεῖ ἡ ἀδυναμία συνεργασίας καί συγκαρποφορίας τους.
«1. Κληρικὸς ψυχίατρος πρότεινε – ὡς θέμα πρὸς συζήτηση ἀπὸ ὁμάδα ψυχιάτρων, ψυχολόγων καὶ θεολόγων – προσωπικό του πρόβλημα, τὸ ὁποῖο συνειδητοποίησε κατὰ τὴν συμβουλευτική του συζήτηση μὲ τοὺς γονεῖς ἑνὸς ἀλλόθρησκου παιδιοῦ, τὴν θεραπευτικὴ φροντίδα τοῦ ὁποίου εἶχε ὁ ἴδιος ἀναλάβει: ἐνῶ ἤθελε νὰ μιλήσει στοὺς γονεῖς αὐτούς, ὡς κληρικός, γιὰ τὴν θρησκευτικὴ πλευρὰ τῆς συγκεκριμένης περιπτώσεως, κάποια ἐσωτερικὴ ἀναστολὴ τὸν ἐμπόδισε νὰ ἀρθρώσει τὸν λόγο ποὺ ἐπιθυμοῦσε. Τὴν ἑπόμενη Κυριακή, ὡστόσο, στὸ κήρυγμά του, μίλησε ἐλεύθερα ἐπὶ τοῦ θρησκευτικοῦ αὐτοῦ θέματος.
Ἐξετάζοντας τὸ ζήτημα, ἡ ὁμάδα κατέληξε στὸ συμπέρσμα ὅτι, ἐν προκειμένῳ, ὁ ἐν λόγῳ κληρικὸς ψυχίατρος ἐνήργησε μὲ δύο ταυτότητες, ἡ μία ἐκ τῶν ὁποίων – ἡ ψυχιατρικὴ ταυτότητα – ἀπώθησε τὴν ἄλλη – τὴν ἱερατικὴ ταυτότητα –, ἡ ὁποία θὰ μείωνε πιθανῶς, στὰ μάτια τῶν γονέων, τὸ κῦρος τῆς ἰατρικῆς του εἰκόνας. (Σημειωτέον ὅτι, σὲ μιὰ τέτοια ἀπώθηση, δὲν ἀπουσιάζει μιὰ νύξη ἐσωτερικῆς ἐνοχῆς γιὰ τὴν ἀπώθηση τῆς ἱερατικῆς του συνειδήσεως).
2. Ἀντίθετο περισταστικὸ ἐντοπίσθηκε σὲ αἴθουσα ἀναμονῆς ψυχιατρικοῦ ἰατρείου: ὁ ψυχίατρος (λαϊκὸς μὲ θεολογικὸ πτυχίο) ὑποχρέωνε τοὺς ἀναμένοντας ἀσθενεῖς νὰ κρατοῦν κομποσχοίνι μέχρις ὅτου νὰ ἔλθει ἡ σειρά τους νὰ ἐξετασθοῦν. Ὁ παθὼν ποὺ ἔδωσε τὴν πληροφορία, ἐκράτησε τὸ κομποσχοίνι ἐπὶ δύο ὧρες!!!
Εἶναι προφανὲς ὅτι, ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος – μὲ ἔντονη θρησκευτικὴ συνείδηση (καὶ ἱεραποστολικὴ δράση) – συνεπαρμένος ἀπὸ τὴν θρησκευτική του αὐτοσυνειδησία, ἀπώθησε τὴν ψυχιατρική του ταυτότητα.
Τὰ δύο αὐτὰ παραδείγματα δείχνουν τὸ πόσο προβληματικός, ἢ ἐπικίνδυνος, μπορεῖ νὰ ἀποδεικνύεται, γιὰ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία, ὁ ὅρος ἢ ὁ τίτλος ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτής, σὲ κάποιες περιπτώσεις πρακτικῆς θεραπευτικῆς.
Α΄.  Λαϊκός ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτής δημοσιεύει στό περιοδικό τῆς ἐκκλησίας «Ἐφημέριος» ἄρθρο μέ τίτλο «Ἡ ψυχανάλυση τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας εὐχαριστίας».
Θεολογικῶς, αὐτὸ σημαίνει ψυχανάλυση τοῦ Χριστοῦ, ἀφ’ ἧς στιγμῆς στὸ Μυστήριο αὐτὸ εἶναι ζῶν ὁ Χριστός!!!
Β. Λαϊκός, ἐπίσης, ὀρθόδοξος ψυχίατρος δημοσιεύει, σὲ περιοδικὸ Μητροπόλεως, ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ἡ Εὐλογία τῆς Παγκοσμιοποίησης». Τὸ ἐν λόγῳ κείμενο ἔχει σαφῶς θριαμβικὸ χαρακτῆρα καὶ δείχνει τὴν εὐφροσύνη τοῦ συντάκτη του, ὁ ὁποῖος χαίρεται γιατὶ θὰ ἔλθει ἡ Παγκοσμιοποίηση ὡς λαίλαπα καὶ θὰ καύσει ὅλες τὶς παραδόσεις (καί, φυσικά, τὴν χριστιανικὴ παράδοση), γιὰ νὰ προέλθει, τελικῶς, «κάτι νέον»!!!
Γ. Κληρικὸς ψυχοθεραπευτὴς – ἑταῖρος σὲ ἡμερίδα μὲ θέμα «Ποιμαντικὴ Ψυχολογία καὶ Ἐξομολογητική» – ὅταν καλεῖται σὲ κάποια στιγμή, νὰ ἐκφράσει τὴν θέση του ὡς ἐξομολόγος, διαρρηγνύει τὰ ράσα του ὅτι δὲν εἶναι ἐξομολόγος, ἀλλὰ ψυχοθεραπευτής!!!
Δ. Κληρικὸς ψυχίατρος εἶχε ἐγκαταστήσει στὸν ἐνοριακὸ Ναό, στὸν ὁποῖο ὑπηρετοῦσε, ψυχιατρικὸ ἰατρεῖο. Ὅταν μιὰ κυρία ἀπὸ τὴν Σερβία τηλεφώνησε γιὰ νὰ πάει νὰ ἐξομολογηθεῖ, στὸ τηλέφωνο βγῆκε ἡ ψυχιατρικὴ βοηθός του, ἡ ὁποία εἶπε στὴν κυρία ὅτι, γιὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ, θὰ πρέπει πρῶτα νὰ περάσει ἀπὸ ἰατρικὴ ἐξέταση – πού, τότε στοίχιζε 20.000 δραχμὲς – καὶ μετὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ.
Ε. Ὁ ἴδιος κληρικὸς ψυχίατρος, μέτοχος σὲ τηλεοπτικὴ συζήτηση γιὰ τὸν διάβολο, δὲν ἄνοιξε τὸ στόμα του νὰ μιλήσει καὶ νὰ εἰπεῖ τὴν θέση τῆς Ἐκκλησίας πάνω στὸ θέμα αὐτό. Ἦταν μὲν παρών, ἀλλὰ ἐκκλησιαστικῶς ἀπών. Σχολιάστηκε δυσμενῶς ἀπὸ πολλοὺς τηλεθεατές!
ΣΤ. Ὁ ὑποφαινόμενος ἐγγυήθηκα σὲ φιλικὸ ζευγάρι τὸ χριστιανικὸ ἦθος λαϊκοῦ ψυχιάτρου, ἐραστῆ τῶν μοναστηριῶν, προκειμένου αὐτὸς νὰ ἀναλάβει τὴν ψυχοθεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς θυγατέρας τους. Ὕστερα ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα, πληροφορήθηκα ὅτι, ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος προέτρεψε τὴν θυγατέρα τους νὰ δοκιμάσει μιὰ παθολογικὴ ἐκτόνωση μὲ ἐλεύθερες σχέσεις, προτροπὴ ποὺ τὴν ταλαιπώρησε καὶ ποὺ ἐνέπλεξε ὁλόκληρη τὴν οἰκογένεια σὲ μακροχρόνια προβλήματα.
Καὶ μόνον αὐτὰ τὰ περιστατικὰ εἶναι ἐνδεικτικὰ τῶν «καρπῶν» ποὺ μπορεῖ νὰ προκύψουν ἀπὸ ὀρθόδοξους ψυχοθεραπευτές, οἱ ὁποῖοι εἶναι φορεῖς ἑνὸς διπλοῦ τίτλου, τὸ ἀξιολογικὸ βάρος τοῦ ὁποίου πέφτει κυρίως στὴν πρώτη ταυτότητα. Ἀσυνεπεῖς καὶ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν χριστιανική τους ταυτότητα, εὐτελίζουν μαζὶ καὶ τὸ ἐπαγγελματικό τους ἦθος.
Τὸ πρόβλημα, δηλαδή, ποὺ προκαλεῖ ἡ συνύπαρξη δύο ταυτοτήτων σὲ ἕνα ἄτομο εἶναι φανερὸ καὶ αὐτονόητο! Διότι, κάθε ταυτότητα ἔχει τὶς δικές της ἀξιώσεις λειτουργίας, καὶ συνεπαίρνει μὲ τὴν δική της ψυχοδυναμική, ὁλόκληρο τὸν φορέα, ποὺ τὴν ἐνστερνίζεται. Μοιάζει μὲ μιὰ ψυχή, στὴν ὁποίαν, ὅμως, συνυπάρχουν δύο ταυτότητες, δηλαδή, δύο ψυχές. Ἐδῶ βγαίνει ἀληθινὸς ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, ὅταν ἐπισημαίνει: «Ἀνὴρ δίψυχος, ἀκατάστατος ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ».
Ἡ μεγαλύτερη, ὅμως, σύγχυση καὶ διαταραχὴ τῆς προσωπικότητας παρατηρεῖται στὴν περίπτωση τοῦ ὀρθόδοξου ψυχοθεραπευτῆ, ὁ ὁποῖος ἔχει περιπτυχθεῖ τρυφερὰ τὴν μετανεωτερικότητα. Καὶ τοῦτο διότι, ἀπὸ δεκαετίας καὶ πλέον, ἡ μετανεωτερικότητα μάχεται τὴν ὀρθοδοξία τῆς χριστιανικῆς μας παραδόσεως, εἰδικώτερα δὲ τὴν πατερικὴ θεολογία.
Ἐν προκειμένῳ, ὑπενθυμίζουμε ὅτι, ἤδη τὸ 2003, ἡ μετανεωτερικότητα εἰσέβαλε στὸν χῶρο τῆς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, μὲ κείμενο στὸ περιοδικὸ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, μὲ τίτλο «Τὸ Θεολογικὸ Ὑπόβαθρο τῆς Λειτουργικῆς Ἀναγέννησης». Στὸ κείμενο αὐτό, ἡ μετανεωτερικότητα ἀξίωνε διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς ταυτότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, μὲ κριτήριο τὶς ἐξελίξεις τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς τεχνολογίας!!! Ἂν ἡ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ Μυστήριον εἶναι ὁ ζῶν Χριστός, ἀξίωναν – λίγο πολὺ– τὸν διαρκῆ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ Χριστοῦ! Γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, εἶχε καταγγελθεῖ ἐπισήμως στὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο, ὡς διανοίγουσα δρόμο «ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς Ἁγιωτάτης ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, στὴν σαρωτικὴ τῶν ἀξιῶν λαίλαπα τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων στὴν ζωὴ τοῦ κόσμου!».
Κατὰ συνέπεια, ὅταν θεοποιεῖ τὴν μετανεωτερικότητα, ὁ μετανεωτερικὸς ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτὴς ἀντιφάσκει ἔναντι τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ, διότι ἀντιφάσκει ἔναντι τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητάς του. Πρόκειται ἐδῶ γιὰ ἕνα εἶδος ἐνδοψυχικῆς συγκρούσεως καὶ ἀντιφάσεως, ποὺ ἐγγίζει τὰ ὅρια μιᾶς σχιζοφρένειας!!!
Ὀρθόδοξος, ἐναντίον τοῦ ὀρθόδοξου(;) ἑαυτοῦ του!
Μὲ τὴν εὐλογία τῆς μετανεωτερικότητας, ὁ ὀρθόδοξος ψυχοθεραπευτὴς ἀρνεῖται τὸ ἁγιοπνευματικὸ κῦρος τῆς θρησκευτικῆς του ταυτότητας. Καὶ μὲ τὶς θεωρίες καὶ τὶς θέσεις του, ἐπιδιώκει τὴν κατασκευὴ μιᾶς «ὀρθόδοξης θεολογίας», ἡ ὁποία καταντᾶ φάντασμα τῆς ὑπολανθάνουσας, στὸν ἀσυνείδητο ψυχισμό του, ἀνορθοδοξίας!!!».
Διαπιστωμένα πιά ἡ Νέα Ἐποχή μέσα στίς προτεραιότητές της ἔχει τήν ψυχολογοποίηση τοῦ ποιμαντικοῦ λειτουργήματος σέ ὅλες τίς φάσεις του καί ἀκόμα χειρότερο τήν ψυχολογοποίηση τῆς θεόπνευστης λατρείας μας ἀκόμα δέ καί τῆς θείας Λειτουργίας.
Μιά πρώτη προσπάθεια ἐμπλοκῆς τῆς ψυχολογίας στό ποιμαντικό ἔργο ἔγινε ἀπό τόν προηγούμενο ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Χριστόδουλο.  Ἐμφορούμενος ἀπό ἐκσυγχρονιστικές, οὐμανιστικές ἀντιλήψεις, εἶχε δώσει ὁδηγίες ἤ διαταγές στόν αἰδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Ἀδαμάντιο Αὐγουστίδη, ψυχίατρο καί νῦν καθηγητή τῆς Ποιμαντικῆς Ψυχολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, νά διοργανώσει δεκάμηνο σεμινάριο γιά νά ἐκπαιδευτοῦν οἱ πνευματικοί - ἐξομολόγοι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπό ψυχιάτρους καθηγητές τοῦ Πανεπιστημίου.  Ἤθελε μέ ἄλλα λόγια νά μᾶς ἐκσυγχρονίσει καί καί νά μᾶς ἐμπλέξει στόν ἀθεϊστικό ψυχαναλυτικό ὁλοκληρωτισμό, ἀποκόπτοντας de facto τούς ὀρθοδόξους πνευματικούς ἀπό τόν ἀείζωο καί ἀείρροο  ποταμό τῆς μακρᾶς ἁγιοπατερικῆς δοκιμασμένης ὀρθοδόξου παραδόσεως.  Ἔχει ὅμως καμιά σχέση ἡ μέθοδος, ὁ στόχος καί ἡ διδαχή τῶν ψυχοθεραπευτῶν μέ τήν ὀρθόδοξη ἐξομολόγηση; 
Ὡς μάχιμοι ἐφημέριοι καί ἐξομολόγοι ἀντιδράσαμε.  Μετά τοῦ προσήκοντος ἐκκλησιαστικοῦ σεβασμοῦ καταθέσαμε τίς ἀπόψεις μας.  Τό φροντιστήριο πού προοριζόταν γιά ἱερεῖς πνευματικούς, ὅπως προσωπικά καί συναδελφικά μέ εἶχε διαβεβαιώσει ὁ π. Ἀδαμάντιος, συρρικνώθηκε σέ σεμινάριο λαϊκῶν στελεχῶν πολύ μικροτέρου χρόνου ἀπό τόν ἀρχικά προγραμματισθέντα.
Τότε ὡς οἱ τελευταῖοι, ἐλάχιστοι καί πιό ἀνάξιοι τῶν πρεσβυτέρων εἴχαμε πεῖ καί στόν Μακαριώτατο Χριστόδουλο καί τόν π. Ἀδαμάντιο, ὅτι τό φροντιστήριο αὐτό θά ρίξει τά θεμέλια γιά νά ὑψωθεῖ ὁ οὐρανοξύστης τοῦ ψυχαναλυτικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ μέσα στόν εὐαίσθητο, κτιστό, ἀλλά καί ἄκτιστο χῶρο τοῦ Μυστηρίου τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί τῶν λοιπῶν ἱερῶν Μυστηρίων, ἐφόσον σιωπηρή ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν εἴσοδο καί διακονία τῆς Ἱερωσύνης θά ἀποτελεῖ τό πιστοποιητικό ψυχιάτρου, ὅπως προτείνεται ἀπό ἕτερο πρωτοπρεσβύτερο ψυχίατρο π. Βασίλειο Θερμό.  Στό βιβλίο του «Ἡ ἱερωσύνη ὡς ψυχολογικό γεγονός» ἐπιμένει ὅτι ὁρισμένοι ἱερεῖς θά πρέπει νά περνοῦν ἀπό ψυχοθεραπευτικά τέστ ὅπως δυστυχῶς καί ἀντιεκκλησιαστικῶς γίνεται σέ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες τῆς ἀλλοδαπῆς. Ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ ὑποψήφιος καί ἐν συνεχεία ὁ μάχιμος ἐφημέριος πρέπει νά ἔχει ἐγκριθεῖ καί νά ἐγκρίνεται θεσμικά ἀπό τούς ψυχολόγους καί τούς ψυχιάτρους.  Ἡ ἐν Χριστῷ πατρότητά του πρέπει νά ρυθμίζεται ἀπό τά σεμινάρια, στά ὁποῖα ὁ ἴδιος  ὁ κληρικός θά ἀποδέχεται τό κόψιμο καί ράψιμο τῶν ψυχοθεραπευτῶν στή ζωή του ἐν γένει καί στήν ποιμαντική του διακονία πρός καθοδήγηση τῶν ἐνοριτῶν του καί τῶν πνευματικῶν του τέκνων.  Πρέπει νά μάθει νά εἶναι ἐπικοινωνιακός, ἔστω καί μέ κόστος τή μειοδοσία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.  Τό filioque ἐπί παραδείγματι εἶναι μιά λεξούλα.  Εἶναι δυνατόν νά χωρίζει μιά λέξη τήν Ἀνατολική ἀπό τή Δυτική ἐκκλησία;  Στό τέλος τέλος δέν ἀκούσαμε τόν «ἅγιο πατέρα», τόν ἀλάθητο νά προφέρει τό σύμβολο τῆς πίστεως ὁμοῦ μέ τά τῶν ὀρθοδόξων χωρίς τό filioque;  Οἱ ἅγιοι ἡμῶν πατέρες ἱερός Φώτιος, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός «ἔπεσαν θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως, τοῦ Διαβόλου καί ἔσπασαν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».  Φτάσαμε στό σημεῖο μάλιστα τῆς ἠθικῆς πιά μειοδοσίας νά ἀκουσθεῖ μέσα στά σεμινάρια τῶν κληρικῶν ἀπό ψυχοθεραπευόμενο μαθητή ὅτι τουλάχιστον ἄς προσπαθήσει ὁ καλός ποιμήν, ὁ ἐξομολόγος, νά συστήσει στόν ὁμοφιλόφυλο νά ἔχει μόνο ἕνα σταθερό σύντροφο.
Ὅμως τήν κανονική συμμαρτυρία ἔχουν θεσπίσει οἱ θειότατοι ἅγιοι Πατέρες μας.  Δέν εἶναι σέ θέση ὁ πνευματικός πατέρας ἤ ὁ ἐπίσκοπος πού θά χειροτονήσει τόν προτεινόμενο ἀπό τόν πνευματικό πατέρα ὑποψήφιο ἱερέα, νά καταλάβουν ἄν ὑποφέρει ἀπό ψυχική ἀσθένεια ἤ ἄν κατατρύχεται ἀπό ψυχολογικά προβλήματα;  Εἶναι ἀνάγκη νά σπεύδουν οἱ  εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ ἀρχιερεῖς μας νά χειροτονοῦν, ὅταν δέν γνωρίζουν καλά ἕνα ὑποψήφιο;  Ψυχαναγκασμός ἤ ἄλλου εἴδους κοινωνικές – κοσμικές πιέσεις μποροῦν νά σέρνουν τόν ἐπίσκοπο σέ πρόχειρες χειροτονίες;
Ἐπιτρέψτε μου νά διαβάσω ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τή δημοσιευθεῖσα στίς 30 Μαρτίου 2011 ὁμιλία τοῦ  πρωτοπρεσβυτέρου νομικοῦ καί θεολόγου π. Ἰ. Φωτόπουλου μέ θέμα «Ψυχανάλυση καί λειτουργικές ἐμπλοκές» γιά νά φανεῖ ἐναργέστερα ἡ ἐργώδης προσπάθεια ψυχιάτρων καί ψυχοθεραπευτῶν νά ἀπαλλάξουν τούς ἱερεῖς ἀπό τή «μισαλλόδοξη θρησκευτικότητα καί τήν ἀνορθολογική καί ἀδιάκριτη ὑποταγή σέ κάθε παραδοσιακόμορφο σχῆμα».
Γράφει ὁ π. Ἰωάννης:
«Μιά προσπάθεια ἐμπλοκῆς τῶν ἱερέων στήν ψυχανάλυση ἔγινε μέ τήν πρόταση πού ἔκανε σέ ἡμερίδα τῆς Λειβαδιᾶς ὁ ψυχίατρος κ. Κυριαζῆς νά ἐνταχθοῦν οἱ ἱερεῖς, θεολόγοι, παιδαγωγοί “σέ προγράμματα ψυχαναλυτικοῦ τύπου θεραπείας (ἀτομικῆς, ὁμαδικῆς) ἀπό κατάλληλα ἐκπαιδευμένους ψυχοθεραπευτές”.  “Αὐτό θά βοηθοῦσε τούς ἐνδιαφερομένους νά ἐμβαθύνουν σέ θέματα προσωπικῆς ψυχολογικῆς αὐτογνωσίας καί θεραπείας, ἐνῷ θά ἦταν δυνατόν ἀκόμη καί νά διευκολύνουν τόν πνευματικό τους ἀγῶνα πρός τήν οἰκείωση τῶν δωρεῶν τοῦ πνεύματος, παράλληλα δέ θά τούς ὃπλιζε ἐκπαιδευτικά γιά μιά περισσότερο ἀποτελεσματική δράση στό συμβουλευτικό καί ποιμαντικό τους ἔργο”.  Μέ περισσότερη θρασύτητα ἄλλος κληρικός - ψυχοθεραπευτής διερωτᾶται “μήπως θά ἦταν σκόπιμη ἡ ἐνθάρρυνση κάποιων ὑποψηφίων ἤ κληρικῶν νά δεχθοῦν ψυχοθεραπεία, ἔστω καί ἐν ἀπουσίᾳ συγκεκριμένου προβλήματος”(!)
Ἡ πιό ἐπικίνδυνη πάντως προσπάθεια ἐμπλοκῆς τῶν κληρικῶν στήν ψυχανάλυση γίνεται μέ τήν πρόταση ἀπό κληρικούς-ψυχοθεραπευτές νά θεσπισθεῖ “ὑποχρεωτική γνωμοδότηση συμβουλίου ἀπό κληρικούς καί ψυχολόγους - ψυχιάτρους γιά τήν καταλληλότητα ὑποψηφίου κληρικοῦ.  Ἡ γνωμοδότηση θά ἐκδίδεται δύο ξεχωριστές φορές πού θά ἀπέχουν μεταξύ τους τρία χρόνια καί δέν θά ἔχει δεσμευτικό χαρακτῆρα” (πού λέει ὁ λόγος…)
Ἐννοεῖται ὅτι ἡ ἐπιτροπή αὐτή θά ἐξετάζει τούς ὑποψηφίους κληρικούς ὡς πρός τήν ψυχική τους ἰσορροπία, ἀποκλείοντας ἀπό τήν ἱερωσύνη ὅσους, κατά τήν κρίση καί τίς φροϋδικές καί λοιπές ἰδεοληψίες τῶν ψυχιάτρων, πάσχουν ἀπό ποικίλες διαταραχές τοῦ ψυχισμοῦ τους.  Γιά νά ἀντιληφθοῦμε ποιοί εἶναι οἱ εὐσεβεῖς, μᾶλλον οἱ ἀσεβεῖς πόθοι, ὅσων μεθοδεύουν τέτοιες... ἱεροεξεταστικές ἐπιτροπές διαβάζουμε σέ βιβλίο τοῦ π. Θερμοῦ ὅτι “ἡ περίπτωση τοῦ φανατικοῦ εἶναι μία ἀπό τίς διαταραχές” τοῦ ψυχισμοῦ ἐνῷ ὁ π. Ἀδαμάντιος Αὐγουστίδης στό βιβλίο του ἀπό τό ὁποῖο ἐξετάζονται οἱ σπουδαστές τῆς Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς ἐξηγεῖ ὃτι στά “φαινόμενα θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί φουνταμενταλιστικῶν ἀποκλίσεων’’ περιλαμβάνονται “ἡ συνεχής καί συχνά ἀθεολόγητη ἐνασχόληση μέ τόν ἀντίχριστο ἤ τό 666, τή μαγεία καί τούς ἐχθρούς τῆς πίστης” ἐνῶ κατατάσσει στούς πάσχοντες ἀπό μισαλλόδοξη θρησκευτικότητα ὅσους ἀξιολογοῦν τούς κληρικούς “μέ κριτήριο τά πλέον ἀσήμαντα στοιχεῖα: μαλλιά, γένια, φάρδος στά μανίκια, ξύλινη ἱεροπρεπής γλῶσσα,” ὅσους ζητοῦν “τήν ἐπιστροφή στήν καθαρότητα”, ὅσους διακρίνονται “γιά ἀνορθολογική καί ἀδιάκριτη ὑποταγή σέ κάθε παραδοσιακόμορφο σχῆμα”.
Ἀντιλαμβάνεται κανείς ποῦ μπορεῖ νά ὁδηγήσει αὐτή ἡ ἐπιμελῶς κατασκευασμένη εὐρύτητα τοῦ ὅρου “φανατισμός” καί “φουνταμενταλισμός”.  Κατ᾿ ἀρχάς, φωτογραφίζει καί φακελώνει τό ὀρθόδοξο παραδοσιακό φρόνημα - δέν ἀρνεῖται βέβαια κανείς καί τήν περίπτωση ἀκραίων τοποθετήσεων ἀπό “εὐαίσθητα” ἄτομα καί ἐν συνεχείᾳ, ἀκυρουμένης κατ᾿ οὐσίαν τῆς συμμαρτυρίας τοῦ πνευματικοῦ πατρός, ἀποκλείει ἀπό τήν ἱερωσύνη μέσῳ τῶν γνωμοδοτήσεων τῶν ἐπιτροπῶν ἀπό ψυχιάτρους κάθε ἐμφορούμενο ἀπό ὀρθόδοξο φρόνημα ὑποψήφιο, ἐνιῶ γίνεται εὐμενῶς ἀποδεκτός ὅποιος δέν ἀσχολεῖται μέ θεολογικές συζητήσεις, ὅποιος κοινωνεῖ μέ τούς ἄλλους “μέ τήν ἀμεσότητα τοῦ συναισθήματος” δεδομένου ὅτι, ὅπως λέγει ὁ π. Β. Θερμός “οἱ ἔννοιες, οἱ σκέψεις, οἱ ἰδέες μᾶς διαιροῦν, ἐνῶ τά συναισθήματα μᾶς ταπεινώνουν»
Τί νά ποῦμε γιά ὅσα εὐτελιστικά κατά τῶν συναδέλφων του ἱερέων κατά καιρούς γράφει ὁ π. Βασίλειος Θερμός: «οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται πρός τούς κληρικούς ὅ,τι καί πρός τά νεκροταφεῖα. Εἶναι ἱερά, προκαλοῦν φόβο καί βρίσκονται ἔξω ἀπό τή ζωή»(π. Β. Θερμοῦ, Ποιμαίνοντες μετ᾿ ἐπιστήμης σ. 23).  Παρεμπιπτόντως συμπληρώνει ὁ π. Φιλόθεος Φάρος: «ὁ κληρικός συνήθως  κατέχεται ἀπό ἕνα σύμπλεγμα κατωτερότητας, θεωρεῖ τόν ἑαυτό του σάν κάποιο πού βρίσκεται στό χαμηλότερο σκαλοπάτι τῆς καθιερωμένης ἐπαγγελματικῆς ἱεραρχίας”.(Φ. Φάρου, Παπαδοσύνης μορφή καί παραμόρφωση σ. 16)  «Εἶναι ἕνας ἐπαγγελματίας προσευχητής», «ἐξυπακούεται ὅτι (οἱ κληρικοί) δέν προσεύχονται ὅταν κάνουν τά πέντε εὐχέλαια, τούς δέκα γάμους, τίς δέκα βαπτίσεις, τούς εἴκοσι ἁγιασμούς, τά πενῆντα τρισάγια στό νεκροταφεῖο πηδώντας ἀπό τάφο σέ τάφο». «Σ᾿ αὐτή τήν περίπτωση ὁ κληρικός κάνει τά ἐξωτερικά τῆς προσευχῆς, ὅπως οἱ ἱερόδουλες κάνουν τά ἐξωτερικά τοῦ ἔρωτα».
Ὅσα προαναφέρθηκαν ἦταν ἄκρως ἐπιλεκτικά τῆς παιδείας, τῆς μεθόδου καί τοῦ σκοποῦ τῶν συγκεκριμένων ψυχιάτρων καί ψυχοθεραπευτῶν.  Τή δική τους νοοτροπία θέλουν νά περάσουν καί στούς κληρικούς.  Ἡ οὐμανιστική τους νοοτροπία εἶναι ἐντελῶς ἀσύμβατη μέ τήν ὑπόσταση τοῦ κληρικοῦ τή δοθεῖσα παρά Κυρίου, τή λάμπουσα, ἐκλεκτή, φλέγουσα καί μή καταφλέγουσα κλήση, τό θεανθρώπινο ἔργο πού καλεῖται νά ἐπιτελέσει καί τά ἱερά Μυστήρια τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας, τά ὁποῖα θά προσφέρει στό ἐν Χριστῷ ποίμνιο, πού προορίζεται γιά αἰώνια ἐν Χριστῷ ζωή.
Ἡ παραπάνω ἀναφερθεῖσα ὁμάδα τῶν ψυχιάτρων διαφεντεύει τό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως (Ι.Π.Ε.) τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.  Εἶναι ἕνας νέος φορέας πού συστάθηκε "μέ σκοπό τήν ἐπιμόρφωση, κατάρτιση, διαμόρφωση, ποιμαντική ἐξειδίκευση καί διά βίου ἐκπαίδευση τῶν πρός χειροτονία καί τῶν ἐν ἐνεργείᾳ κληρικῶν, καθώς καί τῶν λαϊκῶν στελεχῶν, σέ πλήρη συνεργασία μέ τίς ὑπάρχουσες δομές τῆς Διευθύνσεως Ποιμαντικοῦ Ἔργου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν (ἄρθρα 2 καί 4 τῆς ἀπό 11.3.1999 ἀποφάσεως τῆς Δ.Ι.Σ.: «Περί Ὀργανώσεως τοῦ Ποιμαντικοῦ Ἔργου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν», Φ.Ε.Κ. 145/τ. A'/12.7.1999) "
Γιά τή φετινή ἀκαδημαϊκή χρονιά ἔχουν προγραμματισθεῖ ἐκπαιδευτικά προγράμματα γιά κληρικούς, τά ὁποῖα λειτουργοῦν στήν Ἱ. Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί κατ’ ἐπέκταση σέ ἄλλες μητροπόλεις. Στά σεμινάρια τοῦ Ἱδρύματος Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως συμμετέχουν μεταξύ ἄλλων: π. Σταῦρος Κοφινᾶς, π. Ἀδαμάντιος Αὐγουστίδης, π. Βασίλειος Θερμός, Δημήτριος Κυριαζῆς, Μαρία Ξηρουχάκη ψυχολόγος, Ἀλεξάνδρα Ρούσου παιδοψυχίατρος, Ἑλένη Καραγιάννη ψυχοθεραπεύτρια, Ἀθανάσιος Καρκανιᾶς ψυχίατρος. 
Δυστυχῶς εἶναι ἐκ τοῦ νόμου ὑποχρεωμένοι οἱ ἱερεῖς νά παρακολουθήσουν τά σεμινάρια αὐτά γιατί μοριοδοτοῦνται καί εἶναι ἀπαραίτητα γιά νά προαχθοῦν στόν ἑπόμενο δημοσιοϋπαλληλικό βαθμό.
Διαβάζοντας τά ἐκπαιδευτικά προγράμματα ὅπως γράφονται στό ὑπ’ ἀριθ. 58 ἐγκύκλιο σημείωμα τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί τά θέματά τους διαπιστώνουμε, ὅτι ἀποτελοῦν προσπάθεια τῶν ψυχιάτρων γιά σύγχρονη ψυχολογοποίηση τῆς Ὀρθοδόξου Ποιμαντικῆς, δηλαδή περιορισμό της καί πάλι στά στενά της οὐμανιστικά ἐνδοκοσμικά δεσμά.
Τό Ἵδρυμα, οἱ ἰθύνοντές του ἐπανειλημμένα ἔχουν διακηρύξει ὅτι ὁ παπάς εἶναι μόνο γιά τίς ἁμαρτίες.  Γιά τά ἐπί μέρους ψυχολογικά, οἰκογενειακά, κοινωνικά θέματα θά πρέπει ὁ ἱερέας νά παραπέμπει στούς εἰδικούς, δηλαδή στούς ψυχοθεραπευτές, οἱ ὁποῖοι μέ τίς δικές τους μεθόδους ξύνουν ἤ γδέρνουν ἐπί χρόνια τίς ψυχές τῶν ψυχοθεραπευομένων τους, γιά νά φέρουν λένε ἀπό τό ἀσυνείδητο στό συνειδητό τίς ἀπωθήσεις τους.  Ἡ θεραπεία εἶναι ἀβέβαιη, πολυχρόνια καί πολυδάπανη μέ τίς πολλές συνεδρίες.  Οὐσιαστικά ἀδιέξοδη.
Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, παλαιότεροι καί νέοι μέ προεξάρχοντα τόν ταπεινότατο Ἅγιο Πορφύριο πιστεύουν αὐτό πού βροντοφωνεῖται σ’ ὅλες τίς χειροτονίες ἀπό τόν Ἐπίσκοπο, ὅτι «ἡ Θεία Χάρις πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ».
Εἶναι δυνατόν τά ἐκσυγχρονιστικά ποιμαντικά θέματα πού θά ἀναπτύσσονται στά ἐκπαιδευτικά προγράμματα νά λύσουν θέματα, νά βοηθήσουν, νά θεραπεύσουν;  Ἡ Θεία Χάρη καί ἡ Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ πού φέρουν οἱ κανονικῶς χειροτονημένοι Ὀρθόδοξοι ἱερεῖς δέν μποροῦν νά θεραπεύσουν;
Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι:
Τό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως πρέπει νά ἀλλάξει σκοπό, μέθοδο καί διδάσκοντες.  Εἶναι πιά ἀποδεδειγμένο ἐκ τῶν πραγμάτων, ὅτι εἶναι ἄσχετη ἡ ψυχοθεραπεία μέ τήν ἱερωσύνη, πού οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι χαρισματική. 
Ἡ Ὀρθόδοξη Ποιμαντική μας καθόλου δέν χρειάζεται ψυχοθεραπευτές, ἀφοῦ ὅλοι ἤ οἱ περισσότεροι κινοῦνται μέσα στά ἐνδοκοσμικά φροϋδικά ψυχοπειράματα.  Οἱ προηγούμενοι ὁμιλητές ἀνέπτυξαν ἀναλυτικά τήν ποιότητα καί τό περιεχόμενο τῆς μορφώσεως τῶν ψυχοθεραπευτῶν, πού δέν συμπίπτει μέ τίς ἀνάγκες, τίς ἀδυσώπητες ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν μας καί μέ τόν πλοῦτο τῆς ὀρθόδοξης θεανθρωπολογίας.  Μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεραπεύει πνευματικά, ψυχικά, σωματικά, σύμφωνα μέ τή βουλή τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ μας καί τό αἰώνιο συμφέρον κάθε ἀνθρώπου.
Προσφάτως εἴχαμε ἕνα σπάνιο καί πανευτυχές γεγονός, τήν ἁγιοκατάταξη στό ἔνδοξο νέφος τῶν παμπληθῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας τοῦ γέροντος Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου.  Ἕνας μοναδικός σέ διόραση ἅγιος.  Γνώριζε μέ τό θεῖο φωτισμό, μόνο μέ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ὅλα τά οὐράνια, ὅλα τά ἐπίγεια, ὅλα τά καταχθόνια, σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ζωῆς καί σέ ὅλη τή διαχρονία τους, ἀπό πολύ παλαιά ἕως τό ἀπώτατο μέλλον.
Ζῶν ἐν τῇ παρούσῃ ζωῇ θαυματουργοῦσε.  Χιλιάδες ἄνθρωποι ἔχουν νά καταθέσουν θαύματα πού συντελέστηκαν μέ ἕνα πολύ διακριτικό – ταπεινό – τρόπο ἀπό τόν ἅγιο Γέροντα.  Σωτήρια θαύματα γιά τήν ἐν Χριστῷ πνευματική τους ζωή, γιά τά ψυχολογικά τους, γιά τή σωματική τους ὑγεία, γιά ὅλες τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, τά ἐπαγγελματικά τους.  Κανένας τομέας ζωῆς δέν βρισκόταν ἔξω ἀπό τή ἐν Χριστῷ θαυματουργία τοῦ ἁγίου Γέροντος.  Ἡ ψηφιακή τεχνολογία, οἱ δορυφόροι, τά μέταλλα, τά ζῷα, τά φυτά, ἅπαντα ἦσαν κάτω ἀπό τή θαυματουργική ἀγάπη τοῦ συγχρόνου μας ἁγίου.  Τά θαύματα συνεχίζονται.
Δέν εἶναι λοιπόν ντροπή σέ ὅλους μας καί σέ μᾶς πού καθόμαστε καί λέμε καί λέμε τά διάφορα καί στούς τώρα ἰθύνοντες στό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως, δέν εἶναι κρῖμα νά καθόμαστε γύρω γύρω ἀπό ἕνα ψυχαναλυτικό τραπέζι (ὅπως γίνεται τώρα στά σεμινάρια τῶν ἀνυποψίαστων ψυχαναλυομένων κληρικῶν, πού θά μάθουν νά κάνουν τό ἴδιο στά ψυχαναλυόμενα πνευματικά τους τέκνα) καί νά μή πέφτουμε παρά τούς πόδας ἑνός γίγαντα στήν ἄκρα ταπείνωση καί στήν ἀσύλληπτη θαυματουργό γνώση Ἁγίου;
Στό βιβλίο «Βίος καί λόγοι» γέροντος Πορφυρίου καταγράφονται ὅλα τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ στή ζωή του καί ὅλες οἱ θαυματουργικές παροχές του στό σύγχρονο ταλαίπωρο ἄνθρωπο.  Γιατί σ’ ἕνα σεμινάριο νά μή τό πάρουμε σάν ἱερό βοήθημα καί μεῖς οἱ κληρικοί, ἀλλά καί ἅπαντες οἱ ὀρθόδοξοι καί μή λαϊκοί, γιά νά βροῦμε τήν ἴαση τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μας, ἀγαπώντας θερμότατα τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό;  Ὁ ἅγιος Γέροντας ἄντλησε ὠκεανούς ἀγάπης ἀπό τό Χριστό μας.  Ἐλάχιστες ρανίδες ἄν μάθουμε νά ἀντλοῦμε στό διάβα τῆς τραχείας ζωῆς μας, δέν θά καταφέρουμε νά ἐπιβιώσουμε ἐν Χριστῷ καί φεύγοντας ἀπό ἐδῶ νά δοῦμε, εἰ δυνατόν, ἔστω ἀμυδρά, τό ὑπέρλαμπρο Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας;  Ἄς διαβάσουμε ἕνα ἀπό τά καλύτερα δείγματα τοῦ θείου ἔρωτος πού ἔζησε ὁ ἅγιος Πορφύριος καί καλεῖ καί μᾶς νά ζήσουμε τή μεγαλύτερη πανευτυχία μέσα σ’ αὐτόν τόν δύσκολο κόσμο.  Στή σελίδα 238 διαβάζουμε:
«… Ἄν δέν ὑπάρχει ταπείνωση δέν μποροῦμε ν’ ἀγαπήσουμε τό Χριστό.  Ταπείνωση καί ἀνιδιοτέλεια στή λατρεία τοῦ Θεοῦ.  «Μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου».
Κανείς νά μή σᾶς βλέπει, κανείς νά μήν καταλαβαίνει τίς κινήσεις τῆς λατρείας σας πρός τό Θεῖον.  Ὅλ’ αὐτά κρυφά, μυστικά, σάν τούς ἀσκητές.  Θυμᾶστε πού σᾶς ἔχω πεῖ γιά τ’ ἀηδονάκι;  Μές στό δάσος κελαηδάει.  Στή σιγή.  Νά πεῖς πώς κάποιος τ’ ἀκούει, πώς κάποιος τό ἐπαινεῖ; Κανείς.  Πόσο ὡραῖο κελάηδημα μές στήν ἐρημιά!  Ἔχετε δεῖ πῶς φουσκώνει ὁ λάρυγγάς του; Ἔτσι γίνεται καί μ’ αὐτόν πού ἐρωτεύεται τό Χριστό.  Ἅμα ἀγαπάει, φουσκώνει ὁ λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει ἡ γλώσσα.  Πιάνει μιά σπηλιά, ἕνα λαγκάδι καί ζεῖ τόν Θεό μυστικά, «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις».  Σημεῖον ὅτι ζεῖ τόν Θεό, «ἐν ᾧ τά πάντα ζῇ καί κινεῖται»· διότι «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν».
Αὐτές τίς βαθύτατες ἐν Χριστῷ ἐμπειρίες καί τήν ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἐλευθερία μποροῦν νά παράσχουν οἱ ψυχοθεραπευτές; Ἡ Χάρις ἐλευθερώνει ἀπό τά ψυχικά τραύματα.  Αὐτή εἶναι ἡ βεβαιότητα τοῦ Ἁγίου.  Συνεχίζουμε τήν ἀνάγνωση ἀπό τό παραπάνω βιβλίο στή σελ. 370-371:
 «Ὑπάρχει ὅμως ἕνα μυστικό.  Ὑπάρχει κάποιος τρόπος νά ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ αὐτό τό κακό.  Ὁ τρόπος αὐτός εἶναι ἡ γενική ἐξομολόγηση, ἡ ὁποία γίνεται μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ.  Πολλές φορές ἔχω μεταχειριστεῖ αὐτή τή γενική ἐξομολόγηση καί εἶδα θαύματα πάνω σ’ αὐτό.  Τήν ὥρα πού τά λέεις στόν ἐξομολόγο, ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις καί σέ ἀπαλλάσσει ἀπ’ ὅλα τά ἄσχημα βιώματα καί τίς πληγές καί τά ψυχικά τραύματα καί τίς ἐνοχές· διότι τήν ὥρα πού τά λές, ὁ ἐξομολόγος εὔχεται θερμά στόν Κύριο γιά τήν ἀπαλλαγή σου.
Εἶχε ἔλθει σ’ ἐμένα πρό καιροῦ μιά κυρία πού ἔκανε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἐξομολόγηση καί βρῆκε μεγάλη ὠφέλεια.  Βελτιώθηκε ἡ ψυχολογική της κατάσταση, διότι τήν ἐβασάνιζε κάτι.  Ἔστειλε, λοιπόν, αὐτή μιά φίλη της καί πήγαμε ἔξω στό βράχο, στά Καλλίσια.  Καθίσαμε καί ἄρχισε κι ἐκείνη νά μοῦ μιλάει.  Τῆς λέγω:
Νά μοῦ πεῖς ὅ,τι αἰσθάνεσαι.  Ἄν σέ ρωτήσω ἐγώ γιά κάτι, νά μοῦ πεῖς.  Ἄν δέν σέ ρωτήσω, νά συνεχίσεις νά τά λέεις, ὅπως τά αἰσθάνεσαι. 
Ὅλ’ αὐτά πού μοῦ ἔλεγε τά παρακολουθοῦσα ὄχι ἁπλῶς μέ προσοχή, ἀλλά «ἔβλεπα» μέσα στόν ψυχικό της κόσμο τήν ἐπίδραση τῆς προσευχῆς.  Τήν παρακολουθοῦσα μέσα στήν ψυχή της κι «ἔβλεπα» ὅτι πήγαινε Χάρις μέσα της, ὅπως τήν ἐκοίταζα ἐγώ.  Διότι στόν πνευματικό ὑπάρχει Χάρις  καί στόν παπά ὑπάρχει χάρις.  Τό καταλαβαίνετε;  Δηλαδή, ἐνῶ ἐξομολογεῖται ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἱερέας προσεύχεται γι’ αὐτόν.  Συγχρόνως, ἔρχεται ἡ Χάρις καί τόν ἐλευθερώνει ἀπ’ τά ψυχικά τραύματα, πού γιά χρόνια τόν βασανίζουν, χωρίς νά γνωρίζει τήν αἰτία τους.  Ὤ αὐτά τά πιστεύω πολύ!».
Θερμότατα ἀπ’ αὐτῆς τῆς θέσεως παρακαλοῦμε τούς ἁγίους ἀδελφούς, πού ἔχουν ἀναλάβει τή διδασκαλία στό Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως Κληρικῶν νά φέρουν κοντά τους καί κοντά στούς διδασκόμενους ἀπό αὐτούς κληρικούς τό βιβλίο αὐτό πού αὐθεντικά περιγράφει τόν ἅγιο γέροντα.  Παρακαλοῦμε ταπεινῶς καί ὄχι αὐθεντικῶς.  Ἴσως χωρίς νά τό ἔχουμε πληροφορηθεῖ ἤδη νά τό ἔχουν κάνει.  Ἄς ἔχουν καί αὐτοί καί ἐμεῖς τίς ἅγιες εὐχές του.
Ἕνα ἄλλο σεμινάριο, τό ὁποῖο θά ρίξει ἄπλετο φῶς γιά τήν ἀληθινή καί ὄχι στρεβλή κατανόηση καί ἑρμηνεία τῶν ἁγίων Γραφῶν εἶναι, κατά τήν ἐμπειρία τοῦ ἁγίου Πορφυρίου ἡ παράλληλη μελέτη τῶν ἁγίων Πατέρων.
«Ἡ τῶν Γραφῶν ἀνάγνωσις τῶν οὐρανῶν ὑπάνοιξίς ἐστιν», λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.  Οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ἔχουν ἑρμηνεύσει τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη.  Μέ τόν πλήρη φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς ἄριστοι καί ἔμπειροι δῦτες κατέβηκαν στά ἀσύλληπτα βάθη τῶν Ἁγίων Γραφῶν μας.  Ἔχουμε τόση ἀνάγκη ὅλοι μας καί οἱ νεώτεροι κληρικοί καί οἱ γεροντότεροι «"Καθαρθῆναι πρῶτον καί εἶτα καθάραι, φωτισθῆναι καί εἶτα φωτίσαι, ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους" κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τό Θεολόγο.  Ἔχουμε ἀνάγκη νά διαποτισθοῦμε κλῆρος καί λαός μέ τό φρόνημα τῆς βαθιᾶς μετάνοιας, νά ἑτοιμασθοῦμε κατάλληλα γιά τήν αἰώνια ζωή.  Χανόμαστε, ἀδελφοί!  Πόσοι ἀδελφοί μας συνέλληνες, ὀρθόδοξοι πολῖτες αὐτοκτόνησαν!  Εἶναι δυνατόν νά ἔχουμε τίς καλύτερες ἐν Χριστῷ πνευματικές προμήθειες ἀπό τούς ἁγίους πατέρες μας καί μεῖς νά ραθυμοῦμε καί ἄσιτοι ἀπό πνευματική τροφή νά εἴμαστε κολλημένοι στά ξυλοκέρατα τῆς μεταπατερικότητας πού λανσάρει τήν ψυχοθεραπεία!
Μέ τίς ἑρμηνεῖες τῶν Ἁγίων Γραφῶν οἱ ἅγιοι πατέρες δέν θά μᾶς φουσκώσουν τό μυαλό μέ κούφιες γνώσεις καί περίεργα ἀποκρυφιστικοῦ τύπου καί προέλευσης προϊόντα.  Θά ἀναστήσουν τή νεκρή μας καρδιά καταφλέγοντας, ἀλλά μή καίγοντάς την, μέ τό γλυκύτατο ἄρτο τῆς θεανθρωπίνης σοφίας τους, μέ τόν ἄφθονο θεῖο ἔρωτά τους, μέ τήν κραταιά πρός τόν Κύριο καί πρός τόν ἄνθρωπο ἀγάπη τους.
Ἑκατόν ἑξήντα καί πλέον τόμοι τῆς πατρολογίας τοῦ Migne μέ χίλιες σελίδες, ἀξίας μυρίων ταλάντων ὁ κάθε τόμος, μᾶς περιμένουν γιά νά ἀρχίσουμε, νά τολμήσουμε μιά πιό συστηματική μελέτη καί νά γευόμαστε τῶν ἀθεάτων τά κάλλη, πού ἀποκαλύπτουν οἱ ἐντός αὐτῶν τῶν τόμων κρυπτόμενοι καί ἀποκαλυπτόμενοι ἅγιοι.  Ἐμεῖς δυστυχῶς εἴμαστε μειράκια ἀκόμη στήν ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή.  Δέν εἴμαστε Πορφύριοι.  Ὁ ἅγιος γέροντας γνώριζε ὅλη τήν Πατρολογία σπιθαμή πρός σπιθαμή χωρίς νά τήν ἔχει διαβάσει, μέ τό φωτισμό τοῦ Χριστοῦ καί παρακινοῦσε ὅλους μας νά ἀνοίγουμε καί ὄχι νά περιφρονοῦμε τούς θησαυρούς μας.  Εἶναι ἐπί τέλους καιρός, τώρα, ἔστω καθυστερημένα στήν περίοδο τῆς κρίσεως καί τῆς δεινῆς κατοχῆς, νά ἀνοίξουμε τούς θεανθρωπίνους ἁγιοπατερικούς θησαυρούς, γιά νά φωτισθοῦμε ἐμεῖς οἱ ποιμένες, ὁ λαός μας, οἱ ἀνίδεοι ἄρχοντές μας, οἱ παιδαγωγοί μας, οἱ ντόπιοι καί ξένοι κουλτουριάρηδες, οἱ πραγματικοί ἤ δῆθεν ἐπιστήμονες.  Ἄν ἐπιμείνουμε νά σπαταλᾶμε τό χρόνο μας μέ τούς διαφόρων εἰδῶν ψυχοθεραπευτές καί ἀφελεῖς μεταπατερικούς καί ὄχι μέ τούς ἁγίους πατέρες μας, θά μοιάζουμε  σάν ἐκείνους τούς πιλότους πού πῆραν τό πτυχίο τους μέ ἄριστα χωρίς ποτέ ὅμως νά ἔχουν πετάξει μέ ἀεροπλάνο ἤ μέ τούς ἀπόφοιτους τῆς σχολῆς ναυτικῶν δοκίμων, πού δέν ἔχουν οὔτε μιά πλεύση.
Σημειωτέον ὅτι ὄχι μόνο ὁ λαός μας ἀλλά καί ὁ γαλλικός λαός παρηγορήθηκε πολύ ἀπό τίς ἐκδόσεις τῶν ἁγίων Πατέρων.  Οἱ ἐκδόσεις Sources Chrétiennes (Χριστιανικές πηγές) ἄνθισαν κατά τή δεκαετία τοῦ 1960-1970 καί διαφώτισαν τόν δύσμοιρο «ἄθεο» γαλλικό λαό.  Τόν δρόσισαν μέ τά λαμπερά ἀλλά καί διακριτικά φῶτα τῶν ἁγίων πατέρων τῆς ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας μας.  Διευθυντής τῶν ἐκδόσεων ἦταν ὁ καρδινάλιος Ντανιελοῦ, καθηγητής τῆς Πατρολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Παρισίων.  Ἀπό τά πρῶτα πού ἐξέδωκε, ἦταν τά Ἅπαντα τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, ἀσκητικοῦ καί νηπτικοῦ πατρός.  Ἀρχαῖο ἑλληνικό κείμενο, τό πρωτότυπο ἀριστερά, στή δεξιά σελίδα μετάφραση στά Γαλλικά, εἰσαγωγές καί σχόλια σέ κάθε ἕνα ἀπό τούς ὀκτώ τόμους καθώς καί «apparatus criticus».
Τό ἴδιο μέ τούς Γάλλους, συνέβη καί μέ τούς Ὀλλανδούς.  Οἱ φιλορθόδοξοι μοναχοί, κλασσικοί φιλόλογοι, Βολλανδιστές μετέφρασαν πολλά πατερικά κείμενα καί χαροποίησαν χιλιάδες ἀναγνωστῶν τους, προσφέροντάς τους ρήματα ζωῆς αἰωνίου.  Οἱ ἑτερόδοξοι Εὐρωπαῖοι διψασμένοι γιά τήν ἀλήθεια, γιά τό Χριστό, ἐκτιμοῦν τούς Ἁγίους Πατέρες μας, πού τούς ἀνοίγουν παράθυρα ἐλπίδας καί ἀναζήτησης τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Τό ἴδιο συμβαίνει καί στή Ἀγγλία, στήν Ἰταλία καί στή Γερμανία.  Τά Πατερικά καί τά Λειτουργικά μας κείμενα συγκινοῦν τούς ἑτεροδόξους καί τούς προβληματίζουν καί σέ θεολογικό ἐπίπεδο καί σέ λατρευτικό καί σέ ἠθικό.  Μακάρι διά τῆς ἀναγνώσεως τῶν ἁγίων Πατέρων νά ἀφήσουν τήν παπική καί προτεσταντική πλάνη καί νά φωτισθοῦν ἐπιστρέφοντας στήν ἁγία Ὀρθοδοξία.
Ἕτερο σεμινάριο πού εἶναι ἐπίσης πολύ ἐνδιαφέρον καί ἀπαραίτητο γιά ὅλους τούς κληρικούς εἶναι τό τῆς λατρευτικῆς ζωῆς.  Ὅλοι οἱ κληρικοί, νέοι καί πρεσβύτεροι, διψᾶμε ἀπό ἐπίγνωση γιά τόν ἄκρατο οἶνο τῆς πάμπλουτης θεόπνευστης λατρείας μας.  Ὁ σκοπός τοῦ σεμιναρίου μπορεῖ νά εἶναι ἐνημερωτικός, πάνω σέ ὅλη τή διαχρονία ἀνάπτυξης τῆς θεόπνευστης καί μοναδικῆς σέ κάλλος, παγκοσμίως ἀναγνωρισμένης λατρείας μας, ἀρχίζοντας ἀπό τήν πολυδοκιμασμένη θεανθρώπινη χριστοτελειότητα τοῦ παρόντος καί φθάνοντας στίς ἐνθουσιαστικές ἀρχές τῆς ἀποστολικῆς πρωτοχριστιανικῆς ἐποχῆς.
Ἅγιοι ὑμνογράφοι, πού συνοψίζουν τίς ἐν Χριστῷ λατρευτικές ἐμπειρίες ὅλων τῶν πρό αὐτῶν γενεῶν καί ὅλων τῶν ἁγίων Ἀποστολικῶν καί μετέπειτα Πατέρων, κώδικες λειτουργικοί, ἅγιοι σχολιαστές, ἀποτελοῦν ἕνα τεράστιο πλοῦτο πολύ χρήσιμο σέ κάθε ὀρθόδοξο λειτουργό γιά νά εἰσέλθει εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς θείας Λειτουργίας καί ὅλων τῶν λατρευτικῶν εὐκαιριῶν, γιά νά μήν αὐθαιρετεῖ καί μολύνει μέ  τόν ἑωσφορικό ἀτομισμό του ὅ,τι ἱερότερο καί τελειότερο διαθέτει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Ἔτσι, ὄχι μόνο ἡ ἀποκάλυψη τῶν λειτουργικῶν θησαυρῶν θά πραγματοποιηθεῖ, ἀλλά καί ὄντως ἡ ἐπιστημονική ἔρευνα θά ἐπεκτείνεται ὡς ἐπανακατήχηση στούς ὑπνώττοντες ὀρθοδόξους χριστιανούς.  Μέ τήν ἄδολη καί καλοπροαίρετη ἐπιστημονική ἔρευνα θά ἑδραιωθεῖ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν τόσο πρός τή ρέουσα ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι σήμερα ἑλληνική γλῶσσα τῆς λατρείας, πού ἐκφράζει τήν ἀνθρώπινη ἀρχαιοελληνική τελειότητα, ὅσο καί πρός τό μέλος πού εἰκονίζει τήν ἄκτιστη θεία Χάρη, πού διακριτικώτατα εἰσβάλλει στή ψυχή μας, τή χριστοεμψυχώνει, τή χαριτώνει καί τήν ἀφθαρτοποιεῖ. 
Εἶναι βέβαιο ἐπίσης, ὅτι ἡ ὄντως σοβαρή καί καλοπροαίρετη ἐπιστημονική ἔρευνα, ἀπομακρυσμένη ἀπό τή στεῖρα ψυχολογοποίηση τῆς λατρείας μας ἀπό ψυχιάτρους καί ψυχοθεραπευτές, θά ρίξει πολύ φῶς, ἐλπίδα καί πολλή ἀγάπη στίς καρδιές τῶν ἀπελπισμένων ἑλλήνων ἀδελφῶν μας καί θά προσφέρει δυνατές πνευματικές ἀντιστάσεις καί ἀνατάσεις μέσα στόν τωρινό διωγμό τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐναντίον τοῦ εὐσεβοῦς ἔθνους μας.
Ἕνα ἄλλο σεμινάριο πρέπει νά ὀργανωθεῖ γιά τή σωστή ἀνάγνωση, μελέτη, κατανόηση καί χρήση τοῦ πολύ σπουδαίου τόμου, τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου.  Ἀποτελεῖ τό σύνταγμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔργο τοῦ χαλκέντερου πατρός Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.
Περιέχει τό ἱερό Πηδάλιο ὅλους τούς ἱερούς κανόνες τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν τοπικῶν πού θεωροῦνται ἰσόκυρες μέ τίς ἑπτά Οἰκουμενικές καί τῶν ἁγίων Πατέρων.
Εἶναι ἕνα πρωτότυπο ἔργο καί εἶναι μεγάλης ἀξίας θεολογικῆς, ποιμαντικῆς, ἠθικῆς, ἐκκλησιολογικῆς καί φιλολογικῆς – πολιτιστικῆς.
Ὁ ἅγιος Νικόδημος παραθέτει ξεχωριστά κάθε ἱερό κανόνα στό ἀρχαῖο κείμενο.  Κατόπιν ἔχει τήν ἀναλυτικότερη ἑρμηνεία του.  Ἐν συνεχείᾳ παραθέτει ἕνα ἑπόμενο πολύ χρήσιμο κείμενο πού τό ὀνομάζει συμφωνία, ἀναφέρει δηλαδή πῶς ὁ παρατιθέμενος ἱερός κανόνας συμφωνεῖ μέ τούς ἄλλους κανόνες καί μέ τό γενικότερο πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἐξαιρετικά εἶναι τά προσωπικά σχόλια τοῦ ἁγίου Νικοδήμου κάτωθεν τῶν τριῶν προαναφερθέντων κειμένων, τά ὁποῖα ἐπικυρώνουν ἔτι λεπτομερέστερα τή σημασία  τῶν ἱερῶν κανόνων πού καθένας ἐξ αὐτῶν συμφωνεῖ μέ ὅλους τούς ἄλλους. 
Μαζί μέ τό Πηδάλιο θά πρέπει νά διδαχθεῖ τό Ἐξομολογητάριο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, χρησιμότατο ἐγχειρίδιο γιά τούς ὑποψηφίους πνευματικούς καί γιά τούς ἀσκοῦντες τό ποιμαντικό λειτούργημα τοῦ πνευματικοῦ.  Εἶναι ἀπαραίτητη αὐτή ἡ ἐντρύφηση τῶν πνευματικῶν ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν στό παρόν πόνημα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου γιά νά ἐλέγχουμε ἕκαστος τῶν πνευματικῶν τή σχέση μας μέ τά γραφόμενα ἀπό τόν ἅγιο Νικόδημο καί ποιούς ἐν Χριστῷ πνευματικούς κανόνες θά χρησιμοποιοῦμε πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν.
Ἐπίσης σέ κάποιο σεμινάριο ἐπιμορφώσεως θά πρέπει νά διδαχθοῦν οἱ κληρικοί ὅ,τι σχετίζεται μέ τή διοίκηση τοῦ Ἱεροῦ ναοῦ, ἐφημεριακοῦἤ μοναστηριακοῦ, τίς οἰκονομικές ὑποχρεώσεις καί πῶς ἐκπληρώνονται, πῶς διακινεῖται ἡ ἀλληλογραφία, τά πιστοποιητικά καί κάθε ἐπικοινωνία μέ τό ποίμνιο καί μέ τήν ἐν γένει κοινωνία.
Σεβαστοί Πατέρες,
ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Μετά ἀπό ὅλα ὅσα χωρίς φόβο καί πάθος ἀκούστηκαν, ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι στίς ἡμέρες μας πρέπει νά γίνουμε ὅλοι οἱ ποιμένες, καίτοι ἀνάξιοι, πολύ προσεκτικοί. 
Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι: Πῶς εἶναι δυνατόν οἱ Σεβασμιώτατοι σέ ὅλη τήν ταλαίπωρη πατρίδα μας νά καλοῦν ψυχιάτρους, ψυχολόγους, νέες κοπέλες ψυχολόγους, ψυχοθεραπευτές καί ψυχοθεραπεύτριες νά μιλοῦν καί νά διδάσκουν τά ποίμνιά τους ἐπί παντός ψυχικοῦ ἤ πνευματικοῦ θέματος; Οἱ ψυχίατροι ἔχουν ψυχολογοποιήσει τά πάντα, ἀκόμα καί τή θεία Λειτουργία.  Ὁ π. Βασίλειος Θερμός δέν ἔκανε εὐμενή κριτική σέ νέα καί παράδοξη θεία Λειτουργία;  Εἷς ἐξ αὐτῶν δέν ἔγραψε καινούργια ἀκολουθία τοῦ Βαπτίσματος;  Ἕνας ἐξ αὐτῶν δέν σχολίασε καινούργια ἀκολουθία τοῦ Γάμου, μέ ἄλλο Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα συμβατότερο μέ τή νοοτροπία τοῦ συγχρόνου νεονύμφου;
Ἔγραφε ὁ Γέρων Παΐσιος:
 «Αὐτοί πού δέν εἶναι καλά πνευματικά εἶναι μερικοί ἱερωμένοι πού σπουδάζουν ψυχολογία γιά νά βοηθήσουν τίς ψυχές   (μέ ἀνθρώπινες τέχνες). Καί τό παράξενο εἶναι πού οἱ δάσκαλοί τους οἱ ψυχολόγοι δέν πιστεύουν στόν Θεό καί δέν παραδέχονται οὔτε ψυχή, ἤ τήν παραδέχονται μέ ἕνα δικό τους τρόπο (σχεδόν ὅλοι). Ἀπό αὐτήν τήν πράξη τους οἱ κληρικοί αὐτοί φανερώνουν ὅτι πνευματικά εἶναι ἄρρωστοι καί ἔχουν ἀνάγκη ἀπό Ἁγιοπατερικές ἐξετάσεις, καί, ἀφοῦ θεραπευθοῦν, τότε θά διακρίνουν καί μόνοι τους τό ἄρρωστο αὐτό πνεῦμα καί θά γνωρίσουν παράλληλα καί τή θεία Χάρη, γιά νά χρησιμοποιοῦν στό ἑξῆς στίς ψυχές πού πάσχουν τήν θεία ἐνέργεια καί ὄχι τίς ἀνθρώπινες τέχνες.
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βοηθηθεῖ νά πιστέψει στό Θεό καί στή μέλλουσα ζωή, τήν αἰώνιο – συλλάβει δηλαδή τό βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς – καί μετανοήσει, ἀλλάξει ζωή, ἔρχεται ἀμέσως ἡ θεία παρηγοριά μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τόν ἄνθρωπο, διώχνοντας καί ὅλα τά κληρονομικά του. Ἔτσι ἔγινε σέ πολλούς ἀνθρώπους πού μετανόησαν, ἀγωνίστηκαν μέ φιλότιμο ταπεινά, χαριτώθηκαν, ἔγιναν καί Ἅγιοι καί τούς προσκυνᾶμε τώρα μέ εὐλάβεια καί ζητᾶμε καί τίς πρεσβεῖες τους, ἐνῶ πρίν εἶχαν πολλά πάθη καί κληρονομικά».
Στίς ἐκδόσεις Ἁρμός, στήν Ἀθήνα, στή βιβλιοπαρουσίαση τοῦ τόμου «Τά θρησκευτικά στό σύγχρονο σχολεῖο», στίς 18-01-2014 ὁ Σεβασμιώτατος μητροπολίτης Δημητριάδος κύριος Ἰγνάτιος, σέ παρέμβασή του μᾶς θεωρεῖ κάστα συσπειρωμένη καί καλά ὀργανωμένη, πού δέν ἀφήνουμε τούς μεταπατερικούς νά ἀλλοτριώσουν τά ὀρθόδοξα θρησκευτικά, ἀλλά ἐπιμένουμε καί ἀντιστεκόμαστε.  Τρέμω, ἔλεγε χαρακτηριστικά, μήπως ἔλθει στό σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί μόνο αὐτή ἡ συζήτηση.  Νά ἄλλη μιά τραγική κορυφαία ἐπιχειρούμενη ψυχολογοποίηση στό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν.
Δοξάζουμε τόν ἐν Τριάδι Θεό, γιατί παρά τούς πολλαχόθεν ἐπικίνδυνους πολυβολισμούς κατά τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας, κρατάει ὁ Κύριος ὄρθια, ὀρθόδοξη τήν ἁγιωτάτη Ἐκκλησία μας ἐξουδετερώνοντας καί θεραπεύοντας κάθε ἀλλότριο καρκίνωμα μέσα στό θεανθρώπινο Σῶμά Της.

το βρήκαμε εδώ