Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

Ὁ ὁρισμὸς τῆς θεομπαιξίας: Ἀπὸ τὴν μία ψηφίζουν ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφυλίας στὸ εὐρωκοινοβούλιο ἀπὸ τὴν ἄλλη μιλοῦν γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀνάταση τῆς Ὀρθοδοξίας!

από ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

Σχόλιο: Ἡ κ. Νίκη Τζαβέλα ὑποψήφια εὐρωβουλευτὴς μὲ τὸ κόμμα τῆς ΝΔ, ψήφισε στὶς 4 Φεβρουαρίου  στὸ Εὐρωκοινοβούλιο τὴν ἔκθεση Λούνατσεκ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ὡς φυσιολογικῆς τς ἠθικῆς τν ὁμοφυλοφίλων στὴν ΕΕ (δὲς ἀναλυτικὰ ΕΔΩ). Τήν Τρίτη ἐπισκέφθηκε τὸν ἀρχιεπίσκοπο κάνοντας βαρύγδουπες δηλώσεις περὶ προβολῆς καὶ προάσπισης τῆς ὀρθόδοξης πίστης στὴν σημερινὴ Εὐρώπη. Ἀλήθεια, ποιὸν προσπαθεῖ νὰ κοροιδέψει; Θὰ ὑπάρξουν ἄραγε πιστοὶ χριστιανοὶ πού θὰ στηρίξουν στὴν κάλπη κόμματα πού ψήφισαν τὸ ἐπαίσχυντο αὐτὸ ψήφισμα; Ἴδωμεν...
Μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο συναντήθηκε τὴν Τρίτη ἡ εὐρωβουλευτὴς τῆς Νέας Δημοκρατίας, Νίκη Τζαβέλα. Ἡ κυρία Τζαβέλα, ἡ ὁποία εἶναι καὶ ἐκ νέου ὑποψήφια στὶς προσεχεῖς εὐρωεκλογές, ζήτησε καὶ ἔλαβε τὴν εὐλογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου, μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε καὶ τὴν εὐκαιρία νὰ συζητήσει τὸ ρόλο, τὴν προσφορὰ τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας στὸ πλαίσιο τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ ἡ εὐρωβουλευτὴς εἶχαν ἕναν παραγωγικὸ διάλογο γιὰ τὴ συμβολὴ τοῦ....
Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν οἰκουμενικῶν ἀξιῶν του στὴν κοινωνικὴ καὶ πνευματικὴ ὑποδομὴ στὸ πλαίσιο τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης, σὲ ἕνα περιβάλλον ὁλοένα καὶ πιὸ πολυπολιτισμικὸ καθὼς αὐτὴ καλεῖται νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς συνεχῶς αὐξανόμενες προκλήσεις τῆς παροχῆς ἀσύλου καὶ ἐλπίδας στὶς ἑτερόκλητες ἐθνικὲς ὁμάδες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους προσφεύγουν μὲ σεβασμὸ σὲ αὐτὴν ἀπὸ κάθε σημεῖο τοῦ πλανήτη.
Μετὰ τὴ συνάντησή τους, ἡ εὐρωβουλευτὴς τῆς Νέας Δημοκρατία σχολίασε: «Ἡ πνευματικὴ ἀνάταση ποὺ προσφέρει σὲ κάθε ἄνθρωπο ἡ θρησκεία εἶναι μιὰ προσωπικὴ ἐπαφὴ μὲ τὸ Θεῖο. Συγχρόνως -καὶ πολὺ περισσότερο στὴ δική μας χώρα- ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διατηρεῖ ἀκέραιό το ρόλο της ὡς βασικοῦ κοινωνικοῦ ἐνορχηστρωτή, ποὺ ἐναρμονίζει τὰ αἰτήματα κάθε ἐποχῆς μὲ τὴν χριστιανικὴ ἠθική. Καθὼς ἡ Εὐρώπη ἀναπτύσσεται μὲ στόχο ὄχι μόνο τὴ διαφύλαξη ἀλλὰ καὶ τὴν προαγωγὴ τῆς διαφορετικότητας τοῦ κάθε ἀνθρώπου, εἶναι σημαντικὸ νὰ βασίζουμε τὶς προσπάθειές μας αὐτὲς στὸν χριστιανικὸ Λόγο καὶ στὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ἀγάπη».

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Μεταφορά της εμπειρίας




Η παράδοση τής εμπειρίας με λέξεις
π. Ι. Ρωμανίδης


Το θέμα «Ιερά Παράδοση και παραδόσεις». είναι σημαντικό, διότι στην εποχή μας κυκλοφορούν πολλές παραδόσεις, τις οποίες πρέπει να διακρίνουμε και να τις δούμε από το πρίσμα της Ιεράς Παραδόσεως. Θα τονισθούν τα πιο σημαντικά σημεία.
Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του στους θεουμένους και οι Θεούμενοι μεταφράζουν με την λογική τους την αποκάλυψη στην γλώσσα τους.
«Εάν ο Θεός ομιλούσε με ανθρώπινη γλώσσα, τότε την ημέρα της Πεντηκοστής δεν θα άκουγε καθένας στην δική του διάλεκτο, που είναι τα μυστήρια του Θεού της Πεντηκοστής, που είναι η εμπειρία της Θεώσεως. Στην εμπειρία της Θεώσεως, της φανερώσεως του Θεού, εμπνέεται η λογική του ανθρώπου που μεταφράζει την εμπειρία στην γλώσσα του, δηλαδή. Αυτή η θεοπνευστία είναι που εμπνέει καθέναν με τα δικά του τα νοήματα».
Η εμπειρία του φωτισμού και της Θεώσεως μεταδίδεται γραπτώς και προφορικώς, όσον μπορεί να εκφρασθή.
«Κάθε φορά που επαναλαμβάνεται η Πεντηκοστή, έχουμε την ύψιστη μορφή θεοπνευστίας είτε γραφή είτε όχι. Μπορεί να είναι άγραφος η θεοπνευστία. Μπορεί ένας να έχη την εμπειρία αυτή και να μην γράψη τίποτε. Ο άλλος έχει την εμπειρία και γράφει. Ένας άλλος, ο οποίος έχει την εμπειρία μόνο του φωτισμού και όχι της Θεώσεως, και αυτός γράφει και εκείνο είναι φωτισμένο, δηλαδή».
Οι Θεούμενοι λέγονται Προφήτες, τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. Η θεοπτική αυτή εμπειρία μεταβιβάζεται με την χρησιμοποίηση της γλώσσας.
«Οι Πατέρες, όταν μιλάνε για την εμπειρία της Θεώσεως των Προφητών, είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν κάποια γλώσσα για να μεταβιβάσουν το μήνυμα της Θεώσεως και του φωτισμού από αυτούς που έχουν αυτήν την εμπειρία σε αυτούς που δεν έχουν την εμπειρία».
Λόγω των αναγκών κάθε εποχής και, κυρίως, επειδή οι αιρετικοί αλλοιώνουν την Ορθόδοξη θεολογία, οι Θεούμενοι «μεταφράζουν» την εμπειρία που απέκτησαν με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος σε όρους, εικόνες και ονόματα που λαμβάνουν από την κτίση. Και όταν καταγράφεται η εμπειρία και τότε δεν μπορεί να αντικατασταθή η αποκάλυψη και η εμπειρία της Θεώσεως.
«Τα νοήματα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης ποτέ δεν αντικαθιστούν ούτε την αποκάλυψη, ούτε την εμπειρία της Θεώσεως. Αλλά δακτυλοδεικνύουν την οδό που πρέπει να διανύση ο άνθρωπος για να φθάση από την κάθαρση στον φωτισμό και στην θέωση. Αυτός είναι ο σκοπός των νοημάτων της Παλαιάς και τής Καινής Διαθήκης. Δεν έχουν κανέναν άλλο σκοπό».
Οι Θεούμενοι μεταφέρουν την εμπειρία τους προφορικώς ή γραπτώς στα πνευματικά τους παιδιά, για να τα οδηγήσουν στην βίωση τής ίδιας εμπειρίας. Αυτός είναι ο πυρήνας της Ορθοδόξου παραδόσεως.
«Η ουσία της παραδόσεως είναι η μετάδοση αυτής της εμπειρίας».

 Πηγή: "Εμπειρική Δογματική"

Η συγκλονιστική ημερήσια διαταγή του Χρήστου Μανωλά για τον εορτασμό του Αγίου Γεωργίου



Η προχθεσινή Ημερήσια Διαταγή του Αρχηγού ΓΕΣ Αντιστράτηγου Χρίστου Μανωλά, που ανέγνωσε στη διάρκεια της τελετής για τον Προστάτη του Στρατού Ξηράς (πλην Πυροβολικού) Μεγαλομάρτυρος Αγίου Γεωργίου, είναι – κατά την προσωπική μας άποψη – συγκλονιστική.
Γιατί σχετικά σύντομα, μόλις σε 858 λέξεις, ο Αρχηγός δίνει το «στίγμα» του χθεσινού εορτασμού, τη θρησκευτική και ιστορική διάσταση αυτού, το σημερινό δυσμενές οικονομικό παρόν, αλλά και το όραμα που πρέπει ένας οργανισμός όπως ο Στρατός Ξηράς και κατ’ επέκταση οι Ένοπλες Δυνάμεις, να έχουν πάντα. Αυτό δε που είπε ότι «Από το απώτατο παρελθόν, η προτροπή που κληροδοτούσε η μία Ελληνική γενιά, στην επόμενη, ήταν το ¨ξεπεράστε μας¨.
Χωρίς αλαζονεία ή έπαρση, αλλά με τη συναίσθηση της ιστορικής άμιλλας που πάντα προηγήθηκε των λαμπρότερων στιγμών του λαού μας, κάνουμε συνείδηση αυτήν την προτροπή και τοποθετούμε τον πήχη όλο και ψηλότερα» αποτελεί το καλύτερο μήνυμα αισιοδοξίας για το αύριο, που θα έπρεπε να έχουν πάνω από τα γραφεία τους μέσα σε κάδρο, όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο (αλλά και στον ιδιωτικό) τομέα.


Για όλους αυτούς τους λόγους, παραθέτουμε αυτούσια την Η.Δ. της 23/4/2014 του Αρχηγού ΓΕΣ Αντιστρατήγου Χρ.Μανωλά
ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ ΑΡΧΗΓΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΤΗΣ 23ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014
Αξιωματικοί, Ανθυπασπιστές, υπαξιωματικοί, στρατιώτες, εθνοφύλακες και πολιτικό προσωπικό του Στρατού Ξηράς.
Πιστοί, στις ηθικές αξίες και παραδόσεις του έθνους μας, εορτάζουμε σήμερα με θρησκευτική ευλάβεια και εθνική υπερηφάνεια, τη μνήμη του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου, Προστάτη του ένδοξου Στρατού μας. Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία το 270 μ.Χ. από πλούσιους και επιφανείς γονείς. Κατατάχθηκε στο Ρωμαϊκό στρατό σε πολύ μικρή ηλικία, επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού και χάρη στα πλούσια προσόντα και τη μόρφωσή του, γρήγορα ανήλθε στο βαθμό του Χιλίαρχου. 

Υπερασπίστηκε, με γενναιότητα και αυταπάρνηση τους Χριστιανούς, με αποτέλεσμα να έρθει σε ρήξη με τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα. Παρέμεινε αταλάντευτος στην πίστη του, περιφρονώντας όχι μονάχα τις απειλές, αλλά και τα αξιώματα και τα πλούτη που του προσφέρθηκαν. Υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια, τα οποία αντιπαρήλθε με αξιοθαύμαστη αντοχή, καρτερία και αξιοπρέπεια οδηγώντας έτσι πολλούς ανθρώπους στον Χριστιανισμό. Αποκεφαλίσθηκε στις 23 Απριλίου του 303 μ.Χ., παραδίδοντας μόνο το σώμα του στον θάνατο, καθώς εξασφάλισε την αθανασία της ψυχής, με την θυσία του στο βωμό των ιδανικών και της πίστης. Η συνείδηση του χρέους με την οποία αντιμετώπισε το μαρτύριο, τον κατέταξε πρωτοπόρο μεταξύ των Μαρτύρων της Χριστιανοσύνης. Οι πιστοί τον τιμούν για τον ηρωισμό, την αρετή και την αυταπάρνησή του και τον υμνούν με το τροπάριο «Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής», ενώ η βυζαντινή αγιογραφία τον απεικονίζει έφιππο και πάνοπλο, να νικά και να φονεύει, τον άγριο Δράκοντα της ειδωλολατρίας. Αυτή την εικόνα, ως σύμβολο ανδρείας, γενναιότητας, αγωνιστικότητας, μεγαλοψυχίας και πίστης, διάλεξαν για να κοσμήσει τα λάβαρά τους οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου, οι αγωνιστές του 1821, οι μαχητές των αγώνων της εθνικής ολοκλήρωσης και οι σύγχρονοι υπερασπιστές της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Ο Άγιος Γεώργιος καθιερώθηκε, ως προστάτης του Στρατού μας το 1864 και έκτοτε η σεπτή του μορφή, εντυπωμένη στις ένδοξες πολεμικές σημαίες της πατρίδας μας, οδήγησε τον Στρατό μας σε λαμπρές σελίδες δόξας, θριάμβων και απαράμιλλου ηρωισμού. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, εορτάζουμε με λαμπρότητα τη μνήμη του Αγίου και ταυτόχρονα τιμούμε τους αθάνατους ήρωες και μάρτυρες της φυλής μας, που θυσιάστηκαν για την ελευθερία, την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας μας. Την επίσημη αυτή στιγμή, ας στρέψουμε ευλαβικά την σκέψη μας προς τους ηρωικούς νεκρούς μας, για να τους διαβεβαιώσουμε ότι, η θυσία τους θα μας φωτίζει και θα μας κατευθύνει στο δρόμο του καθήκοντος προς την πατρίδα, διακηρύσσοντας ταυτόχρονα, προς κάθε κατεύθυνση, ότι ο Στρατός μας έχει την ικανότητα, τη θέληση και την αποφασιστικότητα, να φανεί αντάξιος των έργων και των θυσιών των προγόνων μας και να προστατεύσει αποτελεσματικά τα εθνικά δίκαια, από κάθε επιβουλή. 
Ανανεώνουμε, επίσης, την υπόσχεσή όλων μας ότι, θα συνεχίσουμε την πορεία μας στηριζόμενοι στα πανάρχαια ιδανικά της ελευθερίας και της δημοκρατίας, τα οποία ανέκαθεν οδηγούσαν τα βήματα του έθνους, στη μακραίωνη ιστορία του. Σε αυτήν την ιστορία και σε αυτά τα ιδανικά, δε βλέπουμε κάτι μακρινό και απολιθωμένο, που το τιμούμε μηχανικά και το θαυμάζουμε από συνήθεια. Από το απώτατο παρελθόν, η προτροπή που κληροδοτούσε η μία Ελληνική γενιά, στην επόμενη, ήταν το ¨ξεπεράστε μας¨. Χωρίς αλαζονεία ή έπαρση, αλλά με τη συναίσθηση της ιστορικής άμιλλας που πάντα προηγήθηκε των λαμπρότερων στιγμών του λαού μας, κάνουμε συνείδηση αυτήν την προτροπή και τοποθετούμε τον πήχη όλο και ψηλότερα.

Η χώρα μας διέρχεται μία ιδιαίτερη οικονομική κρίση, η οποία πλήττει σοβαρά το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Είναι σημαντικό, να κατανοήσουμε, ότι αυτή η κρίση δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάσει την αμυντική και την αποτρεπτική ικανότητα της Χώρας μας. Αυτή η επιταγή, συνθέτει μια δύσκολη εξίσωση που πρέπει να επιλυθεί με τη βοήθεια όλων, ώστε ο ΣΞ να εξακολουθεί να συνιστά τον πλέον αξιόπιστο πυλώνα της αμυντικής ισχύος της Πατρίδας μας και συμπαραστάτη των προσπαθειών του λαού μας, για να αντιμετωπίσει, τη σημερινή δύσκολη κατάσταση. Ο Στρατός μας είναι υπόθεση καθενός από εμάς ξεχωριστά αλλά και όλων μαζί.

Αξιωματικοί, Ανθυπασπιστές, υπαξιωματικοί, στρατιώτες, εθνοφύλακες και πολιτικό προσωπικό του Στρατού Ξηράς.

Με την ευκαιρία του σημερινού εορτασμού του Προστάτη μας Αγίου Γεωργίου, σας προσκαλώ:

Να αντλήσουμε πίστη και δύναμη, από το παράδειγμα του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Γεωργίου.

Να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών του Ελληνικού Λαού, αξιοποιώντας στο έπακρο  αυτά που αγόγγυστα, μας διαθέτει από το υστέρημά του.

Να συνεχίσουμε με υπευθυνότητα και υψηλό φρόνημα, τις προσπάθειες για συνεχή βελτίωση του επιπέδου εκπαίδευσης και επιχειρησιακής ετοιμότητας των Μονάδων μας.

Να παραμείνουμε ενωμένοι, πειθαρχημένοι και προσηλωμένοι στα στρατιωτικά μας καθήκοντα και να είμαστε έτοιμοι υπό τη σκέπη του προστάτη μας Τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου για κάθε θυσία, αν οι συνθήκες το επιβάλλουν, υπερασπιζόμενοι την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μας.
 
Τέλος, σας προσκαλώ με την εργατικότητά σας, την πίστη σας στις στρατιωτικές αρετές, τη στρατιωτική αγωγή και την αγάπη σας προς την Πατρίδα, να αποδείξετε περίτρανα, ότι ο χαρακτήρας του Έλληνα μαχητή, παραμένει αναλλοίωτος μέσα στους αιώνες, θωρακίζεται όσο αντιμετωπίζει δυσκολίες και παρέχει τη βεβαιότητα ότι στο τέλος, αυτός θα είναι ο νικητής.
 
Ατενίζοντας, τις πολεμικές Σημαίες μας, με την εικόνα του Προστάτη μας Αγίου και ερμηνεύοντας το θρόισμά τους, ως προσκλητήριο για νέους αγώνες στο στίβο του καθήκοντος, σας καλώ να ανανεώσουμε το συμβόλαιο χρέους και τιμής που έχουμε αναλάβει, απέναντι στον Ελληνικό Λαό και να αναφωνήσουμε
 
Ζήτω το Έθνος
Ζήτω ο Στρατός
 
Αντιστράτηγος Μανωλάς Χρίστος
Αρχηγός
 
 http://www.parapolitika.gr/

Φώτης Κόντογλου – Ἀνέστη Χριστός, Ἡ δοκιμασία τοῦ λογικοῦ


Anastash K.Ἡ πίστη τοῦ χριστιανοῦ δοκιμάζεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σὰν τὸ χρυσάφι στὸ χωνευτήρι. Ἀπ᾿ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ πλέον ἀπίστευτο πράγμα, ὁλότελα ἀπαράδεκτο ἀπὸ τὸ λογικό μας, ἀληθινὸ μαρτύριο γιὰ δαῦτο. Μὰ ἴσια-ἴσια, ἐπειδὴ εἶναι ἕνα πράγμα ὁλότελα ἀπίστευτο, γιὰ τοῦτο χρειάζεται ὁλόκληρη ἡ πίστη μας γιὰ νὰ τὸ πιστέψουμε. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι λέμε συχνὰ πὼς ἔχουμε πίστη, ἀλλὰ τὴν ἔχουμε μονάχα γιὰ ὅσα εἶναι πιστευτὰ ἀπ᾿ τὸ μυαλό μας. Ἀλλὰ τότε, δὲν χρειάζεται ἡ πίστη, ἀφοῦ φτάνει ἡ λογική. Ἡ πίστη χρειάζεται γιὰ τὰ ἀπίστευτα.

Ο πολλονθρωποι εναι πιστοι. Οδιοι ο μαθητάδες το Χριστο δν δίνανε πίστη στ λόγια το δασκάλου τους ποτε τος λεγε πς θ᾿ναστηθ, μ᾿λο τ σεβασμ κα τν φοσίωση πο εχαν σ᾿ Ατν κα τν μπιστοσύνη στ λόγια του. Κα σν πήγανε ο Μυροφόρες τν αγ στ μνμα το Χριστο, κ᾿ εδανε τος δυγγέλους πο τς μιλήσανε, λέγοντας σ᾿ ατς πς ναστήθηκε, τρέξανε ν ποῦνε τ χαροποι τν εδηση στος μαθητές, κενοι δν πιστέψανε τ λόγια τους, χοντας τν δέα πς τανε φαντασίες: «Καφάνησαν νώπιον ατν σε λρος (τρέλα) τήματα ατν, καπίστουν ατας»…
Βλέπεις καταπάνω σ πόση πιστία γωνίσθηκε διος Χριστός; Κα στος διους τος μαθητάδες του. Εδες μ πόση μακροθυμία τπόμεινε λα; …Κα μ᾿λα ατ, σαμε σήμερα ο περισσότεροι π μς εμαστε χωρισμένοι π τν Χριστ μ᾿να τοχο παγωμένον, τν τοχο τς πιστίας. κενος νοίγει τν γκάλη του κα μς καλε κ᾿μες τν ρνιόμαστε. Μς δείχνει τ τρυπημένα χέρια του κα τ πόδια του, κ᾿μες λέμε πς δν τ βλέπουμε. μες ψάχνουμε ν βρομε στηρίγματα στν πιστία μας γι νκανοποιήσουμε τν γωϊσμό μας, πο τν λέμε Φιλοσοφία καπιστήμη. λέξη νάσταση δν χωρ μέσα στ βιβλία τς γνώσης μας… Γιατ « γνώση τούτου το κόσμου, δ μπορε ν γνωρίσει λλο τίποτα, παρεκτς πνα πλθος λογισμούς, χι μως κενο πο γνωρίζεται μ τν πλότητα τς διάνοιας».
Ναί, κείνους ποχουνε ατ τν ελογημένη πλότητα τς διάνοιας, τος μακάρισε Κύριος, λέγοντας: «Μακάριοι ο πτωχο τ πνεύματι, τι ατν στι βασιλεία τν ορανν. Μακάριοι ο καθαροί τ καρδί, τι ατο τν Θεν ψονται». Κα στν Θωμ, πο γύρευε ν τν ψηλαφήσ γι ν πιστέψ, επε: «Γιατ μ εδες Θωμ, γι τοτο πίστεψες; Μακάριοι εναι κενοι πο δν εδανε κα πιστέψανε».
ς παρακαλέσουμε τν Κύριο ν μς δώσει ατ τν πλούσια φτώχεια, κα τν καθαρ καρδιά, στε ν τν δομε ν᾿ναστήνεται γι νναστηθομε κ᾿μες μαζί του.
Ατνηξερι (γνοια) εναι νώτερη π τ γνώση: «Ατη στν γνοια περτέρα τς γνώσεως». Καλότυχοι κα τρισκαλότυχοι κενοι πο τν χουνε.
Χριστὸς ἀνέστη!
 http://blogs.sch.gr/savvop-nik/

Τάμα ή Τέμενος;;;





ΤΑΜΑ ή ΤΕΜΕΝΟΣ;;;
Γιατί κατηγορούν την ελληνική πολιτεία για το τζαμί; Στην καλύτερη περίπτωση δεν θα γίνει ούτε ένα τζαμί πουθενά στην Ελλάδα, αν δεν γίνει Εκκλησία η Αγία Σοφία, αν δεν ανοίξει η θεολογική Σχολή της Χάλκης, αν δεν σταματήσουν τώρα οι σφαγές στη Συρία, αν δεν ανοίξουν εκκλησίες στο Κατάρ, στα Εμιράτα και στη Σαουδική Αραβία. Με ποιο δικαίωμα ζητούν τζαμί; Ο Αλλάχ είναι παντού, αφού έτσι κι αλλιώς γονατίζουν σε πλατείες, κήπους και γήπεδα...Τι τα θέλουν τα ντουβάρια; Ας πιέσουν τις κυβερνήσεις τους με τους συλλόγους και τις πρεσβείες τους να μας επιτρέψουν και μας να φτιάξουμε ναούς στα προαναφερθέντα κράτη και θα δούμε. Να ισχύσει η αρχή της αμοιβαιότητας.

Και κάτι άλλο: δεκάρα τσακιστή δεν πρέπει να δώσει το Δημόσιο για τζαμί. Μόνο με δικά τους λεφτά να αγοράσουν το χωράφι και να χτίσουν το τέμενος και χωρίς πετροδολλάρια. Όπως κτίζονται και οι ναοί μας χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις και όπως επί 400 χρόνια χτίζαμε μέσα σε 40 μέρες τις εκκλησιές μας. Αυτά τα λεφτά που στέλνουν στις χώρες τους, με αυτά να χτίσουν το τζαμί.
Και μη κακοφαίνεται στους ισλαμολάγνους παλιοέλληνες το δημοψήφισμα. Και στην Ελβετία για τους μιναρέδες έγινε δημοψήφισμα και σε άλλα χριστιανικά κράτη.
Σεβόμαστε ασφαλώς τη θρησκευτική πίστη κάθε ανθρώπου, αρκεί να μη θίγει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ουαί υμίν αριστεροί και αναρχικοί υποκριτές! Σέβεται το Ισλάμ τα δικαιώματα των άλλων θρησκειών; Της γυναίκας; Της διαφορετικότητας; Έχουν καταλάβει οι ανόητοι ψευτοκουλτουριάρηδες τι σημαίνει ιερός πόλεμος και ποιος είναι ο δρόμος για τον ισλαμικό παράδεισο; Η σφαγή των απίστων!!!
Δυστυχώς δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει σύγκρουση πολιτισμών και ποιό το αποτέλεσμα, όταν κυριαρχούν τα ένστικτα και όχι η αγάπη και η δικαιοσύνη. Καθρεπτισθείτε ανόητοι στην ουτοπία της πολυπολιτισμικής δύσεως και στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί.
Το τζαμί δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Πρώτα θα αυξήσει τις μεταξύ τους συγκρούσεις, θα ανοίξει την όρεξη και για άλλα πάσης ισλαμικής αιρέσεως τεμένη και θα αποτελέσει η όλη υπόθεση μια βραδυφλεγή βόμβα στα σπλάγχνα της ελληνικής κοινωνίας. Μη ανησυχείτε. Οι μουσουλμάνοι όνειρο έχουν όχι να φτιάξουν ένα τζαμί, αλλά να πάνε μια φορά στη ζωή τους προσκύνημα στη Μέκκα. Οι Έλληνες καίγονται περισσότερο για τζαμί όχι βέβαια από πλουραλισμό και ανεξιθρησκεία, αλλά από ψηφοθηρία.
Αν οι μουσουλμάνοι επήλυδες ήθελαν τζαμιά και προσευχές, δεν θα διάλεγαν την Ελλάδα για προορισμό του καραβανιού τους, αλλά τα πλούσια ομόθρησκα εμιράτα που έχουν και δουλειές, έχουν και τζαμιά και στα οποία πάμε κι εμείς τώρα εκεί για εργασία. Λοιπόν φημιζόμαστε για επιπολαιότητα, ας μη φτάσουμε όμως και στην ηλιθιότητα!
Εξάλλου εμείς έχουμε άλλα στο μυαλό μας τώρα: να φτιάξουμε το τάμα του Έθνους μέσα σε 7 χρόνια μέχρι το 2021 που κλείνουν 200 χρόνια από την Επανάσταση. Θάμαστε τα χειρότερα «γιουσουφάκια» πάσης ανατολής αν αντί για το Τάμα στο Σωτήρα Χριστό φτιάξουμε το τζαμί του Ισλάμ!!!

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Δημήτριος Νατσιός, Λεξικά για παιδιά ή ...κλαυσιγελώτων

 


Λεξικά για παιδιά ή ...κλαυσιγελώτων
«Κούφιοι και οκνοί καταφρονούν
τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων περίγελα
και των αρχαίων παλιάτσοι»
Κ. Παλαμάς
 Θα μπορούσαν, όσα ακολουθούν, να συνιστούν ευθυμογράφημα, αλλά θα το ονομάσω κείμενο «κλαυσιγελώτων», δανειζόμενος την λέξη από την αρχαία γραμματεία.
Στα νέα σχολικά βιβλία, που κυκλοφορήθηκαν το 2006, περιλαμβάνονται και δύο Λεξικά για τους μαθητές. Ένα για τις τρεις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, το οποίο, επιγράφεται «Εικονογραφημένο Λεξικό Α’, Β’, Γ’ Δημοτικού- Το Πρώτο μου Λεξικό» και το δεύτερο «Ορθογραφικό-Ερμηνευτικό» για τις τρεις υπόλοιπες τάξεις του σχολείου. (Περιορίζομαι στο πρώτο, για τις τρεις πρώτες τάξεις).

Θα περίμενε κανείς, εφ’ όσον απευθύνεται σε μικρούς μαθητές, που το «φύλλωμα των λέξεων»  του Ελληνικού Λόγου, τους είναι σχεδόν άγνωστο και κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον ερμηνευτικό πλούτο της Γλώσσας μας και στις ποικίλες αποχρώσεις της -τους «ιριδισμούς της νεοελληνικής» όπως γράφει ο Γ. Καλλιόρης στο εξαίρετο βιβλίο του «Παρεμβάσεις ΙΙ,  Γλωσσικά»- είναι, λοιπόν, αυτονόητο ότι οι συγγραφείς του θα επιδείκνυαν και την ανάλογη προσοχή. Θα «χτένιζαν» κυριολεκτικά το «λημματολόγιο του Λεξικού», ώστε να αποφευχθούν λάθη. Λάθη κυρίως ερμηνευτικά.
Για του λόγου το αληθές ξεκινώ την... περιήγηση.
Στην σελίδα 358, στο λήμμα «ποτάμι» διαβάζουμε τα εξής, μεταξύ άλλων:
«Το νερό του ποταμού κυλάει συνέχεια. Την αρχή του ποταμού την λέμε κοίτη...». Κοίτη είναι η κοιλότητα, όπου ρέουν τα νερά. Η αρχή λέγεται πηγή.
Στην σελίδα 337 γράφουν για το «περιστέρι».
«Το περιστέρι είναι ένα άσπρο πουλί που ζει στις πόλεις». Υπάρχουν και διαφορετικού χρώματος περιστέρια ούτε βεβαίως τα διακρίνει πνεύμα αστυφιλίας. Εκτός από τα περιστέρια της πλατείας Συντάγματος, υπάρχουν πολλά, τα οποία «ζουν και βασιλεύουν» στα χωριά μας και αναπνέουν λεύτερο, καθαρό αέρα.
Στην σελίδα 316 λεξικογραφείται το «παλτό». (Θα έπρεπε εδώ να δοθεί και το ελληνόλεκτο αντίστοιχο «πανωφόρι»). Διαβάζω: «Το φοράμε το χειμώνα πάνω από τα ρούχα μας για να ζεσταινόμαστε από το κρύο». Από το κρύο δεν ζεσταίνεσαι, αλλά προστατεύεσαι. Αυτά τα ελληνικά θυμίζουν τα «σπασμένα» ελληνικά του Σημίτη, όταν έλεγε «βελτιώνουμε τα λάθη μας» ή του ΓΑΠ, όταν μιλούσε για την φορολογία των πισινών και όχι των πισίνων ή το περίφημο «μηδέν στο πηλίκιο».
Στην σελίδα 343 για τον «πίνακα» γράφουν:
«Ο πίνακας είναι φτιαγμένος από μαύρο ξύλο ή άσπρο πλαστικό και κρέμεται στον τοίχο της τάξης μας». Άρα τα θρανία είναι από πράσινο ξύλο, τα βιβλία από λευκό, τα έπιπλα από καφέ. Αναβιώνει μέσω των ορισμών και η... ξυλοσοφία, η «μωρά σοφία», όπως την ερμηνεύουν τα καλά, παλιά λεξικά.
Στην σελίδα 277, διαβάζουμε για την «μύτη». «Όταν περπατάς στις μύτες των ποδιών σου, περπατάς στα μπροστινά σου δάχτυλα για να μην κάνεις θόρυβο».
Ωραία. Μαθαίνουν τα παιδιά ότι υπάρχουν και πισινά δάχτυλα, τα οποία δεν συμμετέχουν στην ακροβασία, όπως ορθώς λέγεται.
Στην σελίδα 28 και στο λήμμα «ακροατής», παρατίθεται ο εξής ορισμός-ερμηνεία: «Ακροατές είναι αυτοί που ακούν μια εκπομπή στο ραδιόφωνο ή («που», «που» παντού «που», καταργήθηκε η αναφορική αντωνυμία ο οποίος-α-ο, φαινόμενο που προσφυώς ονομάστηκε «πουπουισμός»), «παρακολουθούν ένα θέαμα ή μία ομιλία».
Οι ακροατές δεν παρακολουθούν θέαμα, αλλά οι θεατές. Λέμε τηλεοπτικό κοινό ή ραδιοφωνικό ακροατήριο, αλλά όχι οι ακροατές της τηλεόρασης.  Ακροώμαι σημαίνει ακούω και θεώμαι, βλέπω, παρατηρώ.
Στην σελίδα 435 φιλοξενούνται τα «σύννεφα, που είναι γκρίζα ή άσπρα και τα βλέπεις στον ουρανό πριν βρέξει». «Μαύρα σύννεφα» μας απειλούν, όταν διαβάζουμε τέτοιες πρόχειρες ερμηνείες. «Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει» έγραφε ο Σολωμός, για τα άσπρα συννεφάκια τ’ Απρίλη στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Και αυτά τα «λευκά βουνάκια» της άνοιξης και του θέρους συνήθως δεν φέρνουν βροχή.
Συνεχίζουμε τις... ευτραπελίες. Σελίδα 182 «Η καρέκλα είναι ένα κάθισμα για να καθόμαστε». Με την ίδια λογική θα λέγαμε ότι το ύψος είναι ένα ύψωμα για να υψωνόμαστε και ο βυθός ένα βύθισμα για να βυθιζόμαστε. «Είναι κι αυτό μία στάσις... νιώθεται» όπως λέει κι ο ποιητής.
Στην λέξη «σφραγίδα», σελ. 440, διαβάζουμε τον εξής «δυναμικό» ορισμό: «Την σφραγίδα τη βουτάς στο μελάνι και μετά τη χτυπάς στο χαρτί». Όπως λέμε, δηλαδή, βούτηξα στα βαθιά και χτύπησα το κεφάλι μου.
Τι είναι η μπανάνα; «Είναι ένα μακρύ, κίτρινο φρούτο που φυτρώνει σε ζεστές χώρες». Μάλιστα. Και οι κολοκύθες κίτρινες και μακριές είναι και φυτρώνουν σε ζεστές χώρες, όπως η πατρίδα μας και ενίοτε, από την πολλή ενασχόληση με τις κολοκύνθες, παθαίνεις αποκολοκύνθωσιν, ασθένεια ανίατος και μεταδοτική.
Σελίδα 378, αντικρίζουμε το εξής κρανιοκενές: «Τα αυτοκίνητα, τα ποδήλατα και οι μοτοσικλέτες κινούνται πάνω σε στρογγυλές ρόδες». Ως γνωστόν υπάρχουν και τετράγωνες ρόδες ή τριγωνικού σχήματος, ρόδες σε σχήμα κύβου. Οι στρογγυλές είναι μία «ρόδινη» κατηγορία ροδών ή ρόδων ή ρόιδων, έτσι για να συνεννοούμαστε.
Στην 403η σελίδα διαβάζουμε κάτι το εξαιρετικά επίκαιρο. Λήμμα: σκουπίδι. Για  το παράδειγμα «που δείχνει τη λέξη μέσα σε πρόταση», διαβάζουμε: «Τα σκουπίδια δεν πέρασαν εδώ και τρεις μέρες και ο δρόμος είναι βρόμικος». Και όμως «τα σκουπίδια» περνοδιαβαίνουν καθημερινά, νυχθημερόν, αρκεί μια ματιά στην τηλεόραση, στις μεσημεριάτικες σκουπιδοεκπομπές. «Το καναρίνι ζει σε κλουβί», διαβάζουμε στην σελ. 179, ενώ «σφαίρα λέμε και το στρογγυλό κομμάτι από μέταλλο, που βάζουν στο πιστόλι οι στρατιώτες για να πυροβολήσουν». (σελ. 439). Όπως λέει και το τραγούδι «έβαλα ένα βόλι στο καρυόφυλλο». Για την λέξη «μπουνιά», οι μαθητές μαθαίνουν την τεχνική μιας... αξιοσέβαστης μπουνιάς. «Όταν δίνεις μπουνιά σε κάποιον, σφίγγεις τα δάχτυλα του χεριού σου και τον χτυπάς δυνατά». (σελ. 274). Ενώ «όταν δίνεις  καρπαζιά, τον χτυπάς στο σβέρκο με την παλάμη σου». (σελ. 183) και «όταν πλακώνεις κάποιον στο ξύλο, τον δέρνεις πολύ δυνατά». (σελ. 347).
Κακώς δεν μπήκαν στο λεξικό και άλλοι... ευγενικοί τρόποι επίλυσης διαφορών όπως ο αποκεφαλισμός, το παλούκωμα, το μαστίγωμα,ο ανασκολπισμός,  η φάλαγγα...
Αυτά, λοιπόν, τα φαιδρά και ωραία περιέχονται, μεταξύ άλλων,  στο Λεξικό επαναλαμβάνω των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού. Κάποιος καλοπροαίρετος αναγνώστης θα μπορούσε ν’ αντιτάξει πως λάθη και αβλεψίες πάντοτε παρεισφρέουν στα βιβλία. Όμως εδώ πρόκειται περί Λεξικού για «πρωτάκια» και είναι πολύ κακό να ξεκινούν με λάθη και γελοιότητες.
Όπως «προφητικά» έγραφε ο Σ. Καργάκος στο σπουδαίο βιβλίο του «Αλεξία», (σελ. 52) από το 1991: «Σε μερικές χώρες η εθνική ιδέα ταυτίζεται με τη γλώσσα ή εκφράζεται με τη γλώσσα, όπως και ο εθνικός πολιτισμός. Η γλώσσα είναι πατρίδα, αν τη χάσουμε, θα γίνουμε απάτριδες με δική μας ευθύνη. Στα χρόνια που έρχονται οι υποδουλώσεις θ’ αρχίζουν εκ των ένδον. Οι νέοι ιμπεριαλισμοί έχουν πνευματικό χαρακτήρα. Το πρώτο που θα χαθεί είναι η γλώσσα...». Μπορεί να γελάμε με «τα μπροστινά δάχτυλα» και με τα παλτά που τα φοράμε «για να ζεσταινόμαστε από το κρύο», όμως αυτά απευθύνονται σε ανύποπτους μαθητές του Δημοτικού και ας μην λησμονούμε και την «λοβοτομή» μέσω των αθλίων βιβλίων «Γλώσσας».
 Κατά τον αειθαλή λόγο του Πατροκοσμά: «Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, αλλά οι μηλιές».

Ἡ Κλήση καὶ Ἀποστολὴ τοῦ Ἕλληνα

 

Τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου
Ἴσως ποτὲ ἄλλοτε ὅπως σήμερα δὲν παίρνουν τόσο δραματικὴ ἐπικαιρότητα τὰ λόγια το ἁγίου Νεκταρίου γιὰ τὴν κλήση καὶ ἀποστολὴ τοῦ Ἕλληνα. Ἐπικαιρότητα, γιατί ἐδῶ καὶ λίγο καιρὸ οἱ τύχες τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους διακυβεύονται στὴν παγκόσμια πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ σκακιέρα· καὶ δραματική, γιατί μᾶλλον οἱ Νεοέλληνες λησμονήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὴν ἰδιαίτερη ἱστορική, θρησκευτικὴ καὶ πολιτιστικὴ φυσιογνωμία μας, τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, καὶ θελήσαμε ν᾿ ἀκολουθήσουμε πρότυπα ξενικά, ἦθος ἀλλότριο πρὸς τὴ δική μας Παράδοση καὶ ἐθνικὴ φυσιογνωμία.
Ὁ ἅγιος Νεκτάριος, ὄντας ὁ ἴδιος Οἰκουμενικὸς μὲ τὰ θαύματα καὶ τὰ συγγράμματά του, δὲν παύει νὰ διδάσκει ἐμᾶς τοὺς συμπα-τριῶτες ἐπιγόνους του γιὰ τὸ οἰκουμενικὸ χρέος ποὺ ἔχουμε νὰ ἐπιτελέσουμε μέσα σ᾿ ἕναν κόσμο ποὺ παραπαίει ζητώντας πνευματικὰ ἐρείσματα προκειμένου νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ. Ἡ φωνὴ τοῦ Ἁγίου εἶναι διαυγής, κρυστάλλινη, καθὼς τὰ λόγια του συνιστοῦν τὸ ἀπαύγασμα τῆς κατὰ Θεὸν σοφίας του καὶ τῆς καθαρῆς ἀπὸ κάθε ἰδιοτελῆ προσκόλληση καρδιᾶς του. Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἰκουμενικοὶ ἄνθρωποι, πέρα ἀπὸ ἀρρωστημένους ἐθνικισμοὺς καὶ σωβινισμούς. Τὰ ὅσα παρατίθενται στὶς παρακάτω γραμμὲς προέρ-χονται ἀπὸ δύο μικρὲς μελέτες τοῦ Ἁγίου: «Περὶ τῆς Ἑλληνικῆς φιλοσοφίας ὡς προπαιδείας εἰς τὸν Χριστιανισμὸν» καὶ «Περὶ τῆς κλήσεως καὶ ἀποστολῆς τοῦ Ἕλληνος».
Ἀπερίφραστα διακηρύττει ὁ Ἅγιος ὅτι ὁ Ἕλληνας, μὲ τὴν ἀνέκαθεν ροπὴ καὶ ἀγάπη του πρὸς τὴν ἀρετὴ καὶ τὴ σοφία, ἔχει ὡς σκοπὸ καὶ ἀποστολή του νὰ εἶναι διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος. Λέγει χαρακτηριστικά, μὲ τόνο διαχρονικό:...
«Ἡ φιλοσοφία εἶναι ἀληθῶς ἀναφαίρετο κτῆμα τοῦ Ἕλληνος· διαδιδομένη ἀνὰ τὰ Ἔθνη προσηλυτίζει αὐτὰ καὶ καθιστᾶ αὐτὰ Ἑλληνικά, οὐδέποτε δὲ παύεται οὖσα Ἑλληνική… Ἡ Ἑλληνικὴ φιλοσοφία προώρισται ἵνα καταστήσῃ τοὺς πάντας Ἕλληνας· ἐγεννήθη ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ συνεταυτίσθη μετ᾿ αὐτοῦ, ὅπως ἐργασθῇ πρὸς σωτηρίαν τῆς ἀνθρωπότητος…
Ὁ Ἕλλην ἀληθῶς ἐγεννήθη, ἵνα φιλοσοφῇ· διότι ἐγεννήθη διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀλλ᾿ ἐὰν ἡ φιλοσοφία ἐγένετο παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν, ἕπεται ὅτι ὁ Ἕλλην, πλασθείς φιλόσοφος, ἐπλάσθη Χριστιανός, ἐπλάσθη ἵνα γνωρίσῃ τὴν ἀλήθειαν καὶ διαδῶ (=νὰ τὴν διαδώσει) τοῖς ἔθνεσιν. Ναὶ· ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατὰ θείαν πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος· τοῦτο τὸ ἔργον ἐκληρώθη αὐτῷ· αὕτη ἦν ἡ ἀποστολὴ αὐτοῦ· αὕτη ἡ κλῆσις αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν».
Αὐτὴ ἦταν ἡ ἀποστολὴ τοῦ Ἕλληνα καὶ προτοῦ ἀκόμη γνωρίσει τὸ Χριστιανισμό. Πολὺ περισσότερο ἀφότου τὸν γνώρισε, ὅποτε ὁ Ἕλληνας, παρατηρεῖ ὁ Ἅγιος, βρῆκε σ᾿ αὐτὸν τὸ τέλειο, τὸ ἰδανικό, βρῆκε στὸ Χριστιανισμὸ ὅ,τι ὁ ἴδιος ποθοῦσε νὰ μάθει καὶ ἀναζητοῦσε νὰ βρεῖ. Ὁ Χριστιανισμὸς ἔγινε ὁ διερμηνέας τῶν αἰσθημάτων τοῦ Ἕλληνα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Ἕλληνας τὸν ἐγκολπώθηκε καὶ τὸν περιέθαλψε μέσα του. «Ὁ Χριστιανισμὸς ὡς πρῶτον δῶρον αὐτοῦ ἐδωρήσατο αὐτῷ νέαν ζωὴν· ὁ δὲ Ἕλλην ὑπεστήριξεν αὐτὸν διὰ τῶν ἀγώνων καὶ τῶν αἱμάτων του». Τόσο στενὰ μάλιστα συνδέθηκε ὁ Ἑλληνισμὸς μὲ τὸν Χριστιανισμό, ὥστε «αἱ ἔννοιαι τῶν λέξεων Ἑλληνισμὸς καὶ Χριστιανισμὸς ἐγένοντο συνώνυμοι. Ἕλλην σημαίνει Χριστιανός, καὶ Χριστιανὸς σημαίνει Ἕλλην», διότι ὅποιος ἐνστερνίσθηκε τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο μὲ νεύση καὶ δύναμη Θεοῦ διαδόθηκε στὸν κόσμο κυρίως ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, αὐτὸς «φρονεῖ Ἑλληνικά».
Καὶ ἐξηγεῖ ποιά εἶναι ἡ οὐσία τοῦ «φρονεῖν Ἑλληνικά»: «…ἡ τελείωσις, ἡ ἀνύψωσις ἀπὸ τοῦ ὑλικοῦ κόσμου πρὸς τὸν πνευματικὸν· ὅτι ὁ πνευματικὸς κόσμος δέον ἐστί νὰ ζωογονῇ τὸν ὑλικὸν κόσμον, ὅτι τὸ πνεῦμα ἀνάγκη νὰ ἐπικρατήσῃ τῆς ὕλης, ὅτι οἱ πνευματικοὶ νόμοι δέον ἐστί νὰ ὦσιν ἰσχυρότεροι τῶν φυσικῶν νόμων»…
Ἐδῶ τώρα ἂς καθρεφτίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας. Ἄραγε σήμερα τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος ἔχει ὡς ὕψιστη ἀρχὴ του «τὸ πνεῦμα νὰ ἐπικρατήση τῆς ὕλης;». Αὐτὴ τὴ διάβρωση νὰ φοβηθοῦμε. Αὐτὴ ποὺ γίνεται διὰ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Ὅταν ὅλη ἡ σκέψη καὶ οἱ προσπάθειές μας ὡς ἀτόμων καὶ ὡς ἔθνους κατατείνουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὴ διασφάλιση ὑψηλῶν χρηματοοικονομικῶν δεικτῶν, καὶ τὴν ἐθνική μας εὐημερία τὴν ταυτίζουμε στὴ συνείδησή μας μὲ τὴν ἐξασφάλιση καταναλωτικῶν ἀγαθῶν καὶ ὑλικῆς καὶ μόνο περιουσίας, τότε κατὰ πόσο, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, φρονοῦμε ἑλληνικά; Ἐδῶ ἀκριβῶς διαγράφεται τὸ χρέος μας. Χρέος νὰ ἀναζητήσουμε ἄλλους δεῖκτες στὴν πορεία μας, ἂν θέλουμε νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν πολυειδῆ κρίση ποὺ μᾶς μαστίζει ὡς ἔθνος καὶ ποὺ μᾶς τὴν παρουσιάζουν ὡς οἰκονομικὴ καὶ μόνο. Δεῖκτες πνευματικοὺς καὶ ὄχι ὑλικούς. Νὰ ἐπενδύσουμε στὴν τράπεζα τοῦ πνεύματος, νὰ διατηρήσουμε τὴν ἠθική μας ἐλευθερία ἀπὸ κάθε πνευματικὸ ἐξανδραποδισμό, ἀπὸ κάθε ὑποδούλωση τοῦ ἐσωτερικοῦ φρονήματος, τῆς ἀρετῆς μας.
Ὁ ἅγιος Νεκτάριος εἶναι ἀπόλυτος στὸ σημεῖο αὐτό:
Τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, τονίζει, ὀφείλει, ἔχοντας συναίσθηση τῆς κλήσεως καὶ τῆς ἀποστολῆς του, νὰ ἐργασθεῖ «πρῶτον ὅπως τελειωθῇ αὐτὸ ἐν τῇ σοφίᾳ καὶ ἀρετή… καὶ δεύτερον… ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν καὶ τῶν πλησίον αὐτοῦ», συνεχίζοντας ἔτσι τὸ ἔργο τῶν προγόνων του τῶν ἀναγνωρισμένων εὐεργετῶν τῆς ἀνθρωπότητος. «Ἡ κλῆσις καὶ ἡ ἀποστολὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους ὑποχρεοὶ πάντα Ἕλληνα ἔχοντα συναίσθησιν τῶν ἑαυτοῦ ἠθικῶν καθηκόντων νὰ ἐργασθῇ ἐκθύμως εἰς πλήρωσιν αὐτῶν».
Καὶ ἐπιλέγει ὁ Ἅγιος: «Ἡ πατρὶς καὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει σήμερον ὑπὲρ ποτέ ἀνάγκην ἀνδρῶν ἀφωσιωμένων εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ σταυροῦ, ἀνδρῶν ἀκαταπονήτων, ἀνδρῶν ζώντων οὐχὶ δι᾿ ἑαυτοὺς, ἀλλὰ διὰ τὸ Γένος καὶ τὴν Ἐκκλησίαν».
«Ζώντων οὐχὶ δι᾿ ἑαυτοὺς, ἀλλὰ διὰ τὸ Γένος καὶ τὴν Ἐκκλησίαν!». Εὐτυχῶς ὑπάρχουν ἀκόμα Ἕλληνες ποὺ καταλαβαίνουν καὶ σήμερα τὴν ἔννοια τῶν λέξεων αὐτῶν…
Ἀνάρτηση ἀπό τὴν ΕΝΩΜΕΝΗΡΩΜΗΟΣΥΝΗ,

Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Τ' Αη Γiωρκού - Αλκίνοος Ιωαννίδης


Εορτασμός Αγίου Ραφαήλ στο Παλιό Χωριό της Σαντορίνης 22.4.2014


Εορτασμός στην κάτω Ζωοδόχο Πηγή Καμαριού Σαντορίνης 25.4.2014


ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ ΕΓΩ Ο ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ, ΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΒΙΟΣ


Γιορτή Αγίου Γεωργίου Κατεφιού στη Σαντορίνη 23.4.2012


Ρίμα του Αγίου Γεωργίου από τη Σαντορίνη


Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Ι. Μ. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΕΓΚΩΜΙΑ ΣΤΑΣΗ Γ'


Ι. Μ. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ ΕΓΚΩΜΙΑ ΣΤΑΣΗ Β'


Ι.Μ. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ - ΕΓΚΩΜΙΑ ΣΤΑΣΗ Α'


Ἰδοῦ τά ἐγκώμια τῆς Μ.Παρασκευῆς πού θά ἀπαγορεύσει ὁ Σαμαράς μέ τόν “ἀντιρατσιστικό” νόμο


 
«Μὲ ὅσα ἀποτόλμησαν ἐναντίον τοῦ Κυρίου οἱ Ἰουδαῖοι, εἶναι σὰ νὰ τράβηξαν πάνω τους ἐκείνη τὴν ἡμέρα, γιὰ τὴν ὁποία πρόλεγε κι ὁ προφήτης: μέρα ἐκδίκησης αὐτὴ θὰ εἶναι γιὰ τὸν Κύριο. Αὐτὰ ἔπαθαν οἱ Ἰουδαῖοι, νομίζοντας ὅτι θὰ ἐξοντώσουν τὸν Κύριο. Αὐτὰ προκάλεσαν σὲ βάρος τους, φωνάζοντας κατὰ τοῦ Κυρίου. Σ’ αὐτὰ καταδικάστηκαν, θέλοντας νὰ κρίνουν τὸν Κύριο. Οἱ Ἰουδαῖοι μὲ τὴν κακία τοὺς ἐρήμωσαν τοὺς ἑαυτούς τους καὶ ἀπὸ τὴν οἰκουμένη καὶ τώρα εἶναι χωρὶς πόλη. Οἱ Ἰουδαῖοι κέρδισαν τὴ συγκατοίκησή τους μὲ τοὺς δαίμονες»  Μέγας Ἀθανάσιος

Ἐδῶ καὶ κάμποσα χρόνια, ἔχει ξεκινήσει μία ἐκστρατεία ἀπὸ σκοτεινοὺς σιωνιστικοὺς κύκλους, γιὰ τὴν ἀπάλειψη τῶν ἐγκωμίων («μεγαλυναρίων») τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ποὺ ἀναφέρονται στοὺς σταυρωτῆδες τοῦ Κυρίου μας. Μέχρι τώρα, παρὰ τὶς ἀσφυκτικὲς πιέσεις, οἱ ἐπικεφαλῆς τῆς Ὀρθοδοξίας μας στάθηκαν στὸ ὕψος τους.
Ὡστόσο, μὲ τὸν νέο «ἀντιρατσιστικὸ» νόμο ποὺ προωθεῖ πρὸς ψήφιση...
ἡ δούλη τῶν Θεοκτόνων (ψευτο)κυβέρνηση Σαμαρὰ - μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη ὅλων τῶν συστημικῶν κομμάτων - θὰ καταστήσει ὑποχρεωτικὴ τὴν ἀπάλειψη τῶν ἐγκωμίων, ἄλλως θὰ βλέπουμε νὰ συλλαμβάνονται Ἱερεῖς μετὰ τὴ λειτουργία τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, γιὰ «διασπορὰ ρατσιστικοῦ μίσους», κατόπιν μηνύσεων διεθνῶν σιωνιστικῶν ὀργανώσεων καὶ ἐγχωρίων ὀργάνων τους!
Σᾶς παρουσιάζουμε, λοιπόν, ἴσως γιὰ τελευταία φορὰ τὰ σχετικὰ ἐγκώμια τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, πρὶν κηρυχθοῦν παράνομα «μὲ ἐντολὴ Σαμαρά»:
‘Ως πικρᾶς ἐκ κρήνης τῆς Ἰούδα φυλῆς οἱ ἀπόγονοι ἐν λάκκῳ κατέθεντο τὸν τροφέα μανναδότην Ἰησοῦν’.
(Οἱ ἀπόγονοί της φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ὡσὰν νὰ προήρχοντο ἀπὸ πικρᾶν πηγὴν -καὶ νὰ εἶχον ἔμφυτον τὴν κακίαν, καὶ μάλιστα τὴν ἀχαριστίαν– ἐναπέθεσαν μέσα εἰς λάκκον -δηλαδὴ εἰς σκοτεινὸν τάφον– τὸν Ἰησοῦν, ποὺ τοὺς ἔθρεψεν -εἰς τὴν ἔρημον – δώσας εἰς αὐτοὺς τὸ μάννα.)
‘Αλαζών Ἰσραήλ, μιαιφόνε λαέ, τί παθῶν τὸν Βαρραβᾶν ἠλευθέρωσας, τὸν Σωτῆρα δὲ παρέδωκας σταυρῶ’.
(Ἰσραηλιτικὲ λαέ, ὑπερήφανε καὶ ἐγκληματικέ, τί ἔπαθες καὶ τὸν μὲν Ψληστὴν- Βαραββᾶν ἠλευθέρωσες, τὸν δὲ Σωτῆρα κατεδίκασες εἰς σταυρικὸν θάνατον;)
‘Φθονουργέ, φονουργὲ καὶ ἀλάστορ λαέ, καν σινδόνας καὶ αὐτὸ σουδάριον αἰσχύνθητι ἀναστάντος τοῦ Χριστοῦ’.
(Ζηλότυπε, ἐγκληματικὲ καὶ ἀσεβέστατε λαὲ τοῦ Ἰσραήλ, νὰ ἐντραπῆς τουλάχιστον τὰς συνδόνας καὶ τὸν νεκρικὸν κεφαλόδεσμον τοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποία -εὑρεθέντα εἰς τὸν κενὸν τάφον- ἀποδεικνύουν, ὅτι Οὗτος ἀνέστη -ὄντως ἐκ νεκρῶν.)
‘Αραβιανόν, σκολιώτατον γένος Ἑβραίων, ἔγνως τὴν ἀνέγερσιν τοῦ ναοῦ. Δία τί κατέκρινας τὸν Χριστόν;’
(Ώ, γένος τῶν Ἑβραίων, διεστραμμένον, ἄγριον ὡσὰν τοὺς Ἄραβας, ἐγνώρισες -διότι σου τὸ εἶπεν ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος- ὅτι ὁ Ναὸς θὰ ἠγείρετο ἐκ νέου -θὰ ἀνίστατο δηλαδὴ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ- Διατὶ -λοιπὸν- κατεδίκασες -εἰς θάνατον- τὸν Χριστόν;)
‘Καν τοὺς ἐκ νεκρῶν ἐπαισχύνθητε, ὢ Ἰουδαῖοι, οὖς ὁ ζωοδότης ἀνέστησεν, ὂν ὑμεῖς ἐκτείνατε φθονερῶς’.
(Ἐντραπῆτε, τουλάχιστον, ὢ Ἰουδαῖοι -ποὺ ἀρνεῖσθε τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ- ἐκείνους τοὺς νεκρούς, ποὺ ἀνέστησεν ὁ ζωοδότης Χριστός, τὸν Ὁποῖον σεῖς ἐθανατώσατε ἀπὸ φθόνον.)
‘Κατά τὸν Σολομώντα βόθρος βαθὺς τὸ στόμα Ἑβραίων παρανόμων’.
(Τὸ στόμα τῶν παραβατῶν τοῦ θείου Νόμου Ἑβραίων ὁμοιάζει, κατὰ τὸν χαρακτηρισμὸν τοῦ Σολομῶντος, πρὸς βαθὺν βόθρον.)
‘Εβραίων παρανόμων ἐν σκολιαῖς πορείαις τρίβολοι καὶ παγίδες’.
(Εἰς τὰς διεστραμμένας ὁδούς, ποὺ βαδίζουν οἱ παράνομοι Ἑβραῖοι, ὑπάρχουν ἄκανθαι καὶ παγίδες.)
‘Συναπολούνται πάντες οἱ σταυρωταί σου, Λόγε, Υἱὲ Θεοῦ παντάναξ’.
(Οἱ σταυρωταί Σου, ὢ Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ, Βασιλεῦ τοῦ παντός, θὰ καταστραφοῦν ὅλοι συγχρόνως.)
‘Διαφθοράς εἰς φρέαρ συναπολοῦνται πάντες οἱ ἄνδρες τῶν αἰμάτων’.
(Ὄχι μόνον οἱ ἰδικοί Σου σταυρωταί, ἀλλὰ ὅλοι οἱ φονεῖς θὰ καταστραφοῦν συγχρόνως, ριπτόμενοι μέσα εἰς λάκκον ὀλέθρου -εἰς τὴν Κόλασιν.)”

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ κάλαντα τῶν Χριστουγέννων, τῆς Πρωτοχρονιᾶς καὶ τῶν Φώτων, ὑπάρχουν στὴ λαϊκή μας παράδοση καὶ τὰ κάλαντα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Πιὸ γνωστὰ ὡς «Τὸ Μοιρολόι τῆς Παναγιᾶς».

Σᾶς τὰ μεταφέρουμε γιὰ τελευταία φορὰ ἐφέτος, διότι τοῦ χρόνου τέτοιον καιρὸ θὰ ἀπαγορεύονται στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας! Βλέπετε, ἀκόμα καὶ τὴν παράδοσή μας, θὰ τὴν πιάνει ὁ λεγόμενος «ἀντιρατσιστικὸς» νόμος! 

Σήμερον μαῦρος οὐρανός, σήμερον μαύρη μέρα
σήμερον ὅλοι θλίβονται καὶ τὰ βουνὰ λυποῦνται,
σήμερον ἔβαλαν βουλὴ οἱ ἄνομοι Ἑβραῖοι,
οἱ ἄνομοι καὶ τὰ σκυλιὰ καὶ οἱ τρισκαταραμένοι,
γιὰ νὰ σταυρώσουν τὸν Χριστό, τὸν πάντων βασιλέα.
Ὁ Κύριος ἠθέλησε νὰ μπεῖ σὲ περιβόλι
νὰ λάβει δεῖπνο μυστικό, νὰ μὴν τὸ λάβουν ὅλοι.
Ἡ Παναγιὰ ἡ Δέσποινα καθόταν μοναχή της,
τὰς προσευχᾶς τῆς ἔκανε γιὰ τὸ Μονογενῆ της.
Φωνὴ ἐξῆλθ’ ἐξ οὐρανοῦ ὑπ’ ἀρχαγγέλου στόμα
σῴνουν Κυρά μου οἱ προσευχές, σῴνουν καὶ οἱ μετάνοιες
καὶ τὸν Υἱό Σου πιάσανε καὶ στὸν φονιὰ τὸν πάνε.
Σὰν κλέφτη τὸν ἐπιάσανε καὶ σὰν φονιὰ τὸν πάνε
καὶ στοῦ Πιλάτου τὶς αὐλὲς ἐκεῖ τὸν τυραννᾶνε.
-Χαλκιά, χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.
Καὶ κεῖνος ὁ παράνομος βαρεῖ καὶ φτιάνει πέντε.
Σύ, φαραέ, ποὺ τὰ ’φτιασες, πρέπει νὰ μᾶς διδάξεις.
-Βάλτε τὰ δύο στὰ πόδια του, τ’ ἄλλα τὰ δύο στὰ χέρια,
τὸ πέμπτο τὸ φαρμακερὸ βάλτε τὸ στὴν καρδιά Του
νὰ τρέξει αἷμα καὶ νερὸ νὰ λιγωθεῖ ἡ καρδιά του.
Ἡ Παναγιὰ πλησίασε καὶ τὰ δεξιὰ κοιτάξει, κανένα δὲ γνωρίζει.
Κοιτᾶ καὶ δεξιοτέρα, βλέπει τὸν Ἀη Γιάννη:
-Ἀη Γιάννη, Ἀη Γιάννη Πρόδρομε καὶ Βαπτιστὰ τοῦ Υἱοῦ μου,
μὴν εἶδες τὸν Υἱόκα μου τὸν διδάσκαλό σου;
-Δὲν ἔχω στόμα νὰ σοὺ πῶ, γλῶσσα νὰ σοὺ μιλήσω
Δὲν ἔχω χέρι, πάλαμο γιὰ νὰ σοὺ Τὸν ἐδείξω.
Βλέπεις ἐκεῖνον τὸν γυμνὸ τὸν παραπονεμένο
ὅπου φορεῖ πουκάμισο στὸ αἷμα βουτηγμένο;
Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Γιόκα Σου καὶ ὁ Διδάσκαλός Σου.
Ἡ Παναγιὰ τοῦ μίλησε, ἡ Παναγιὰ τοῦ λέει:
-Δὲ μοῦ μιλεῖς παιδάκι μου, δὲ μοῦ μιλεῖς παιδί μου;
-Τί νὰ σοὺ πῶ Μανοῦλα μου ποῦ διαφορὰ δὲν ἔχεις;
Μόνο τὸ Μέγα Σαββατο  κοντὰ τὸ μεσημέρι
ποῦ θὰ λαλήσει ὁ πετεινός, σημαίνουν οἱ καμπάνες. 
τότε καὶ σύ, Μανοῦλα μου, θὰ ‘χεῖς χαρὰ μεγάλη!
Σημαίνει ὁ Θεός, σημαίνει ἡ γῆ, σημαίνουν τὰ Οὐράνια,
σημαίνει κι’ ἡ Ἅγια Σοφία μὲ τὶς πολλὲς καμπάνες.
Ὅποιος τ’ ἀκούει σῴζεται κι’ ὅποιος τὸ λέει ἁγιάζει,
κι’ ὅποιος τὸ καλοφουγκραστεῖ  Παράδεισο θὰ λάβει,
Παράδεισο καὶ λίβανο ἀπ’ τὸν Ἅγιο Τάφο.