Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Eικόνες από την Ορθόδοξη κοινότητα του Αγίου Διονυσίου του εν Ζακύνθω στην Yogakarta της Κεντρικής Ιάβας.


Στην Ορθόδοξη κοινότητα του Αγίου Διονυσίου του εν Ζακύνθω στην Yogakarta της Κεντρικής Ιάβας υπηρετεί ο π.Λαζαρος Bambang Sucanto.O π.Λάζαρος είναι έγγαμος ιερέας,πατέρας τεσσάρων τέκνων .Σπούδασε αρχικά στο Ορθόδοξο Ιεραποστολικό κέντρο της Σεούλ παρακολουθώντας ταχύρρυθμο πρόγραμμα θεολογικής και εκκλησιαστικής επιμόρφωσης και στην συνέχεια στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης.
Χειροτονήθηκε διάκονος στις 7 Μαρτίου 1992 και πρεσβύτερος στις 9 Μαρτίου 1992 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Νέας Ζηλανδίας κυρό Διονύσιο στην πόλη Σόλο της Κεντρικής Ιάβας.














Ο Μακεδονομάχος καπετάν Γιαγκλής και το κελλί του στο Άγιο Όρος




«Λήσταρχος», σύμφωνα με την Διεύθυνση Ιστορίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ο Γιαγκλής επιστρατεύτηκε από τον σύλλογο των Αθηνών «Μέγας Αλέξανδρος», «ενήργει αυτοβούλως και διέσπα τον αγώνα με τας αλλοπροσάλλους ενεργείας του και τας ακρότητάς του».

Αυτά από την ΔΙΣ/ΓΕΣ. Ο ίδιος ο Γιαγκλής, σαν μοναχός Γαβριήλ: 
-Θέλω ν΄ ακούσουνε τ΄ αφτιά μου τη διαβεβαίωσί σου, Πνευματικέ, για ν΄ αναθαρρήσει και γλυκάνει η ψυχή μου από ελπίδα πως θα δω πρόσωπο Θεού και Παράδεισο. Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. Για την Πατρίδα και τ΄ άγια της τόκανα. Με βαραίνει όμως και με πονάει, που στα γιουρούσια, στις μάχες και στο για να προστατευθώ και προστατέψω, έκανα έτσι, που «χάθηκαν» κι΄ «άφταιγοι». Τα ξέρεις όλα. Σκληρός ο πόλεμος. Σου πετρώνει την καρδιά, σου θολώνει το μάτι. Είχα, βλέπεις, στο λαιμό μου και στην υπακοή μου και ένα σωρό παλικάρια. Αλλά για όλους ήμουν υπεύθυνος εγώ. Πες μου ο Θεός θα με σχωρέσει;

Ο Γεώργιος Γιαγλής, του Θεοδώρου και της Ασημίνας, γεννήθηκε στην Ιερισσό της Χαλκιδικής το 1869. Τα κατορθώματά του και η συμβολή του στον Μακεδονικό Αγώνα περιμένουν ακόμη την γραφίδα του ιστορικού που θα γράψει τη βιογραφία του για να εξοφλήσει η Πατρίδα, κατά κάποιο τρόπο, το χρέος της προς αυτόν.
Εδώ θα αναφέρω μερικά γεγονότα από τη ζωή του στον Αθω, παρμένα από το βιβλίο του Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ.
…Γνωρίζοντας σπιθαμή προς σπιθαμή ολόκληρο το Αγιον Όρος, αφού για πολλά χρόνια ήταν Αρχισερδάρης, προτίμησε το Ιβηρίτικο Κελλί του Τιμίου Προδρόμου για τον λόγο ότι σ' αυτό μόναζαν πατέρες συμπατριώτες του, από την Ιερισσό.
Θεοσεβής και ευλαβέστατος σε όλη του τη ζωή, εξέφρασε την ύστατη επιθυμία του να καρεί μοναχός. Οι γεροντάδες, κατά την τάξη, την γνωστοποίησαν στην κυρίαρχη Ιερά Μονή των Ιβήρων, η Σύναξη της οποίας έδωκε την προς τούτο έγκριση (ευλογία) και ο μέχρι χθες φοβερός Καπετάν Γιαγλής, εν άκρα ταπεινώσει και επικλήσει ελέους και σωτηρίας από τον Πανάγαθο Θεό, εκάρη μοναχός, μετονομασθείς Γαβριήλ. Ο π. Δαμασκηνός (+2004), Γέρων του Κελλιού ήταν κυρίως εκείνος, που τον γηροκόμησε με αγάπη, υπομονή κα αφοσίωση και του «έκλεισε τα μάτια». Ο Καπετάν Γιαγλής-Μοναχός Γαβριήλ εκοιμήθη εν Κυρίω τον Δεκέμβριο του 1946, σε ηλικία 77 ετών…

Μια μικρή παρένθεση εδώ για τον Γέροντά του τον Δαμασκηνό. Ο π. Δαμασκηνός γεννήθηκε το 1912 και το 1919 ήρθε στο Κελλί όπου μόναζε ένας θείος του. Σε ηλικία 16 ετών τον έστειλαν «έξω» για να δει τον κόσμο και να διαλέξει. Σε δύο χρόνια ξαναγύρισε και μέχρι την κοίμησή του, το 2004, μόνασε στο Κελλί του Τιμίου Προδρόμου, συνολικά 83 από τα 92 χρόνια της ζωής του. 
http://3.bp.blogspot.com/-x6ptGt9kM7M/Tq4pEpa0HRI/AAAAAAAABn8/HDnL7_XO4iw/s1600/219874-05.jpg

Γυρίζουμε στον Καπετάν Γιαγλή η ευλάβεια του οποίου στα θεία και ιερά ήταν πάντοτε δεδομένη και έκδηλη και η πεποίθηση ότι ο Θεός του ήταν βοηθός στους αγώνες του ακράδαντη.
…Μικρά μέρη λειψάνων αγίων χορηγούν τα Μοναστήρια, κατόπιν αποφάσεων των Συνάξεών των, όταν επισήμως ζητούνται για εναπόθεσή των σε εγκαίνια ιερών ναών. Τιμίου όμως Ξύλου ποτέ, ουδέ ελαχιστομορίου.
Ποτέ δεν ακούσθηκε ποιος τον κατήχησε σχετικώς και τον εφοδίασε με τεμαχίδιο Τιμίου Ξύλου «για να μη τον πιάνει βόλι». Κι εκείνος το ασπάσθηκε με ευλάβεια, προσευχήθηκε στο Χριστό θερμά και ακολούθως, για να μη το χάσει ποτέ, με το κοφτερό του μαχαίρι έκανε στο μπράτσο του μικροτομή και το «έθαψε» μέσα. Γρήγορα έγιανε η «πληγή», αντρίεψε ακόμη πιο πολύ το φρόνημά του, αποκάλυψε το μυστικό στα παλικάρια του και συνέστησε σε όλους να πάψουν πλέον να του συνιστούν προσοχή και προφυλάξεις κατά τις συμπλοκές και μετακινήσεις. «Με φυλάει το Τίμιο Ξύλο, δε με βρίσκει εμένα βόλι. Ούτε σε μάχη ούτε από μπαμπεσιά θα πάω. Όταν έρθ΄ η ώρα μου σε κρεββάτι θα πεθάνω», συνήθιζε να λέει…
http://1.bp.blogspot.com/-hYI8a-Eri6I/Tq4riTNXRII/AAAAAAAABqY/R6oJsDHzPhA/s1600/90ae2a66c0.jpg

…ο Καπετάν Γιαγκλής, κυρίως όταν ήταν Αρχισερδάρης στην Ιερά Κοινότητα και αρχηγός των επί της φρουράς του Αγίου Όρους ενόπλων σωμάτων, ήταν πάντοτε σε επαφή και επικοινωνία με τον αυτοεξόριστο, στον Μυλοπόταμο, Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄, για ενημερώσεις και λήψεις οδηγιών. Αφού όμως δεν ελάμβανε κανένα μέτρο προσοχής και αποκρύψεως, πολλοί ήταν εκείνοι που τον έβλεπαν να ανοίγει το κάγκελο της περιοχής και να κατευθύνεται στο ησυχαστήριο του Πατριάρχη.
Τότε ήταν που κάποιοι Ρώσσοι εξαρτηματικοί της Ιεράς Μονής Ιβήρων, κατά καταπάτησι του αβάτου του Αγίου Όρους, επεχείρησαν να εισαγάγουν μια Ρωσσίδα «προσκυνήτρια» λίαν προσεκτικώς μεταμφιεσμένη σε άνδρα. Εξαπατήθηκαν οι εν Δάφνη Τουρκικές Τελωνειακές και Αστυνομικές Αρχές. Δεν ξεγελάστηκε όμως του Καπετάν Γιαγκλή το αετήσιο βλέμμα. Την συνέλαβε αμέσως καθώς και τους ενεχομένους στην όλη υπόθεση. Το λιμανάκι της Δάφνης έγινε ανάστατο και στην Ιερά Κοινότητα προκλήθηκε θλίψις μεγάλη. Ίσως να μην επακολουθούσε τόσος ανά τις Καρυές και το Αγιονόρος σάλος και θόρυβος, αν οι Ρώσσοι, ισχυροί παράγοντες, δεν απεπειρώντο να δωροδοκήσουν τον Καπετάν Γιαγκλή με μεγάλο χρηματικό ποσό, ώστε να αποσιωπήσει και μη αναφέρει και καταγγείλει το συμβεβηκός στις Ιερές Μονές και την Ιερά Κοινότητα. Αυτή δ’ ακριβώς η πρόσθετη και όλως αδιάντροπη ενέργειά των, προσκρούσασα στην εντιμότητα του ξακουστού Αρχισερδάρη, «λειτούργησε» αντιστρόφως του επιδιωκομένου και τον έκανε … θηρίο.
Του το «φύλαξαν» οι ειρημένοι και δεν άργησαν να τον διαβάλουν στον Καϊμακάμη και τους αστυνομικούς, κατηγορώντας τον ευθέως ότι οι συχνές-πυκνές επισκέψεις του στον Μυλοπόταμο και διαβουλεύσεις του με τον Πατριάρχη είχαν αντιτουρκικούς και επαναστατικούς σκοπούς. Οι Τούρκοι τον συνέλαβαν, τον ωδήγησαν βιαίως στη Θεσσαλονίκη, τον κατεδίκασαν με εσπευσμένες διαδικασίες σε ισόβια δεσμά και τον έκλεισαν στις φυλακές του Επταπυργίου (Γεντί-Κουλέ). Τον απελευθέρωσε αργότερα ο Πατριάρχης Ιωακείμ, όταν επανεκλεγείς και επανελθών στον Οικουμενικό θρόνο, ενήργησε τα δέοντα τόσο παρά τη Υψηλή Πύλη, όσο και εν Θεσσαλονίκη, με διαμεσολαβήσεις γνωστών του προυχόντων. Μη λησμονούμε ότι προτού γίνει Οικουμενικός Πατριάρχης υπήρξε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης…

Οι Ιερισσιώτες το 1988 μετέφεραν τα οστά του από το Άγιο Όρος στη γεννέτηρά του. Από το ρεπορταζ της εποχής:

Με παλλαϊκή συμμετοχή και επισημότητα τιμήθηκε στην Ιερισσό Χαλκιδικής ο οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα καπετάν Γιώργης Γιαγκλής σε εκδηλώσεις που οργάνωσε ο ομώνυμος δήμος σε συνεργασία με την Εταιρεία. Οι εκδηλώσεις περιελάμβαναν τη μετακομιδή των οστών του από το Άγιον Όρος από αντιπροσωπεία μοναχών και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του προ του δημαρχείου. Το πρόγραμμα ακόμα περιελάμβανε: επιμνημόσυνη δέηση, επίσημη παραλαβή των οστών, κατάθεση στεφάνων, ομιλίες από τον σεβ. μητροπολίτη Ιερισσού και Αγ. Όρους κ.κ. Νικόδημο, τον εκπρόσωπο της Ιεράς Επιστασίας Αγίου Όρους και τον εκπρόσωπο της Πανελληνίας Οργανώσεως Μακεδονομάχων "Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ" κ. Χρ. Σαμαρτζίδη, αντιφώνηση του δημάρχου Ιερισσού κ. Βασ. Γκατζιώνη, απαγγελία τραγουδιών του Γιαγκλή από τον ηθοποιό του Κ.Θ.Β.Ε. κ. Δημ. Καρέλη, εκτέλεση τραγουδιών και χορών από το τοπικό μουσικοχορευτικό συγκρότημα υπό τη διεύθυνση του κ. Ιωάννη Μαρίνου, έκθεση φωτογραφιών και εγγράφων του τιμωμένου και δεξίωση που παρέθεσε ο δήμος Ιερισσού. Τιμές απέδωσαν η μουσική και άγημα του Γ. Σώμ. Στρατού.

Φωτογραφίες του Ιβηρίτικου Ιερού Κελλιού Τιμίου Προδρόμου:











πηγή AGIORITIKES MNIMES

Απειλές κατά του σημαιοφόρου της Ευελπίδων, επειδή επέμενε να παρελάσει!!!



http://olympiada.files.wordpress.com/2011/10/evelpidon.png


Ο σημαιοφόρος της Ευελπίδων απαιτούσε να παρελάσει για τους Έλληνες πολίτες

“Εκτελούμε εντολές” ομολόγησε ο στρατιωτικός υπεύθυνος του αγήματος της Ευελπίδων, ξεγυμνώνοντας την μικρότητα της πολιτικής ηγεσίας
Μαθήματα ήθους και χρέους προς την πατρίδα παρέδωσε η Σχολή Ευελπίδων στην Θεσσαλονίκη

Τα όσα διαδραματίστηκαν στο παρασκήνιο της ακύρωσης της στρατιωτικής παρέλασης στην Θεσσαλονίκη, είναι γνωστά σε πολύ λίγους. Η αναφορά μας γίνεται στην επιμονή της Σχολής Ευελπίδων να παρελάσει. Και αυτή η επιμονή έφτασε σε τέτοιο σημείο που τόσο ο αρχηγός του αγήματος της Ευελπίδων, όσο και ο σημαιοφόρος, απειλήθηκαν με αποπομπή από το στράτευμα.

Ήταν πραγματικά συγκινητικό, για όσους είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν αυτούς τους νέους, να ανθίστανται στην κυβερνητική διαταγή να αποχωρήσουν και να μην παρελάσουν. Ο σημαιοφόρος, μάλιστα, τεταρτοετής Εύελπις ήταν σαφέστατος λέγοντας προς τον ανώτερό του: «Ήρθαμε εδώ για να παρελάσουμε, για να τιμήσουμε τους νεκρούς ήρωες. Δεν αποχωρούμε. Θα παρελάσουμε»… Ακόμη και όταν απειλήθηκε με αποπομπή από την Σχολή, επέμενε λέγοντας: «δεν με ενδιαφέρει, διώξτε με, εγώ θα παρελάσω»…

Με αποπομπή από το στράτευμα απειλήθηκε και ο υπεύθυνος του αγήματος της Ευελπίδων και μόνο στο ηθικό αυτό δίλημμα (συμπαράστασης στον ανώτερό τους) υποχώρησαν οι Ευέλπιδες και δεν παρέλασαν και αποχώρησαν συντεταγμένα από τον χώρο αναμονής. Πριν από αυτό όμως, με Ελληνικό ήθος και με την δύναμη της ψυχής τους τραγούδησαν το απαγορευμένο «Μακεδονία Ξακουστή». Να θυμίσουμε πως σε προηγούμενα έτη υπήρξαν και ποινές κατά Ευελπίδων που «τόλμησαν» να τραγουδήσουν την «Μακεδονία»…

Αυτή η κυβέρνηση, τολμά να απειλεί τους καλύτερους νέους μας, προκειμένου να… ακυρώσει την τιμή προς τους ήρωες προγόνους, προκειμένου να αμαυρώσει μία εθνική επέτειο και προκειμένου να επιβάλει τον εθνομηδενισμό της…

Θαυμάστε το Ελληνικό ήθος, που τόσους αγώνες έχουν δώσει οι νέο-πατριώτες να εξαφανίσουν… Πολλοί παρευρισκόμενοι δάκρυσαν και ένιωσαν εκείνο το δέος που οι ανίκανοι πολιτικοί βρωμίζουν με την παρουσία τους… Μαρτυρίες πολιτών αναφέρουν πως τόσο ο διοικητής της Σχολής Ευελπίδων, όσο και αρκετοί Ευέλπιδες δάκρυσαν… για την πατρίδα και το χρέος τους, ενώ κάποιοι άλλοι ένιωθαν άβολα και αποχωρούσαν με «βαρυσήμαντες» δηλώσεις από την τιμή που οφείλουν, επικαλούμενοι το… παρελθόν τους! Άλλωστε, δεν είχαν τίποτε απολύτως να επικαλεστούν από το τραγικό τους παρόν… απέναντι στην ψυχή των Ευέλπιδων, που είναι γεμάτη Ελλάδα…



πηγή TRELOGIANNIS

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

ΌΧΙ στον διεθνή σιωνισμό




«Το 1940 οι πατεράδες μας είπαν ΟΧΙ στον φασισμό του άξονα, σήμερα τα παιδιά του Θεού λένε ΟΧΙ στον διεθνή σιωνισμό», μας είπε ο Άγιος Πειραιώς
Με αυτή του τη δήλωση, ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος σημειωτέον αποθεώθηκε από τον κόσμο της πόλης, με τον οποίο δεν φοβήθηκε να αναμειχθεί (όπως φοβούνται οι πολιτικάντηδες), έδωσε ένα διαφορετικό όσο και πραγματικό στίγμα στην 28η Οκτωβρίου. Ένα στίγμα πραγματικό, ανεπιτήδευτο και θαρραλέο. Εξ ου και το «πνίξιμο» της είδησης από τα περισσότερα (και αμήχανα μπροστά στην αλήθεια) ΜΜΕ. Σε αυτή τη χώρα της υποδούλωσης στα μνημόνια και στην ασπόνδυλη γραφειοκρατία της ΕΕ και των διορισμένων και άνευ δημοκρατικής νομιμοποίησης Ρομπούι, Τρισέ, Άστον, Μπαρόζο και σία, φωνές σαν εκείνη του μητροπολίτη Πειραιώς, μας δείχνουν το δρόμο της αντίστασης στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.


Πολίτες προς Πειραιώς: "Σεβασμιώτατε ξύπνα τους, είσαι ήρωας"



Ένταση επικράτησε και στον Πειραιά κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης, σε ένδειξη διαμαρτυρίας από αγανακτισμένους πολίτες οι οποίοι καθημερινά βλέπουν τα όνειρα τους, να καταστρέφονται από τις αποφάσεις της σημερινής κυβέρνησης.

Συγκεκριμένα στο Πειραιά οι επίσημοι αποδοκιμάστηκαν έντονα, ενώ στο τέλος της παρέλασης υπήρξε ένταση.

Επίσης μια ομάδα φοιτητών είχε απλώσει πανό απέναντι από την εξέδρα των επισήμων, ενώ ο κόσμος καλούσε τους μαθητές να στρέψουν αλλού το βλέμμα.

Δεσπότη ξύπνα τους!

Ως ήρωα υποδέχθηκε ο λαός του Πειραιά τον Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς π. Σεραφείμ, ο οποίος μετά το πέρας της παρέλασης καταχειροκροτήθηκε από το αγανακτισμένο πλήθος.

«Δεσπότη μας ξύπνα τους, είσαι ήρωας», φώναζε το πλήθος προς τον Μητροπολίτη.

Να σημειωθεί ότι ο π. Σεραφείμ ενώ όλοι φύγανε με συνοδεία των ΜΑΤ, ο ίδιος πήγε με τα πόδια να συναντήσει το λαό.

«Είμαι μαζί σας, η Εκκλησία είναι κοντά στο λαό της», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Πειραιώς π. Σεραφείμ, απευθυνόμενος προς τους Πειραιώτες.

Τέλος να αναφερθεί ότι το πλήθος, φώναζε χαρακτηριστικά: «Σεραφείμ, Σεραφείμ! Κάνε μια προσευχή να φύγουν τα λαμόγια».



πηγή  ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Γιατί κλαίς, Πρόεδρε;






Τ' αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.
ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

28 Οκτώβρη 2011


Νίνα Γεωργιάδου



Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν' αποστρέφουν το βλέμμα απ' την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή, 
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν' απαιτεί.

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.
Στην τελετή παράδοσης της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει:

«τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων», «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».


Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος.

Σ' αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων. .
Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε, απαντήσατε μ' ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».
Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.
Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής,
 ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει.
Οι πολλοί των 'έγκριτων' συνταγματολόγων και οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση του.
Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό.

Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.


Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς.

Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες. δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή.
Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα 'πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν - τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα - δεδομένο.
Κι όμως δε δακρύσατε.
Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ' επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.
Εσείς τότε, επιλέξατε το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.


Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο.
Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας.

Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο:
ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.


- Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.
- Τι είναι αυτό;
- Ο νόμος νούμερο 3852/10.
- Και σε τι αφορά;
- Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».
Τόσο ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών;
Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών».
Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.
Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας, ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».
Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση.
Δεν έγινε ποτέ.
Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε».
Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε, άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους, προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα.

Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ' τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε, κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα, σας έφεραν προς υπογραφή τα 'μεσοπρόθεσμα'. 


Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές.

Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.


Ούτε όμως και γι αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν την Αθήνα και τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα αυτών που επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους,
τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα – την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.
Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.
Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια;
Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά, η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;

Σκεφθείτε μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ – που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.

Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε.
Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.

Και τέλος – γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία – μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε την μ' αυτούς που επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.

Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ' Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.

Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.

Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα 'χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.
Κάλυμνος, 29-10-11
πηγη ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011


ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ!




Ο αείμνηστος μητροπολίτης Αργολίδος Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος (†1985) υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας στην Αλβανία, κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του’ 40. Οι μαρτυρίες που ακολουθούν είναι ...
από το προσωπικό του ημερολόγιο και από προφορικές διηγήσεις του. Αποδεικνύουν, πως η θεία Κοινωνία ήταν μεγάλη δύναμη, που θωράκιζε τους Έλληνες αγωνιστές στο μέτωπο.
Ημέρα Κυριακή. Στο μέτωπο της Αλβανίας είναι παρών ο ίδιος ο Μουσολίνι και κατευθύνει προσωπικά την περίφημη επίθεσή του.
Νιώθω μία ψυχική αγαλλίαση, συνδυασμένη με έντονη νευρικότητα.
Ενώ δηλαδή νωρίς το πρωί ετοιμαζόμασταν για να τελέσουμε στο σπίτι που μέναμε τη θεία λειτουργία, ξαφνικά άρχισε καταιγισμός πυρός από όλμους του αντίπαλου πυροβολικού.
Παππούλη μου, μου λέει ο διοικητής, πώς να κάνουμε σήμερα λειτουργία;
Σήμερα ακριβώς επιβάλλεται να λειτουργήσουμε, απάντησα εγώ, για να μπούμε κάτω από την προστασία του Θεού.
Ο διοικητής τελικά υποχώρησε, κι έτσι απολαύσαμε τη θεία μυσταγωγία με μία ωραία χορωδία από τους στρατιώτες, ενώ ο γύρω χώρος είχε μεταβληθεί σε κόλαση φωτιάς.
Στη λειτουργία αυτή ζήσαμε τη θαυμαστή παρουσία του Χριστού.
Δύο φορές στη διάρκειά της, οβίδες πυροβολικού έγλειψαν την άκρη του τοίχου του σπιτιού μας, έπεσαν στον απέναντι χώρο και βυθίστηκαν στο χώμα χωρίς να εκραγούν.
Αν έσκαζαν, θα σκοτωνόμασταν όλοι μέσα στο σπίτι… Τη μέρα αυτή κοινώνησαν ο υποδιοικητής, ο υπασπιστής και πολλοί στρατιώτες του συντάγματος.
Τελειώνοντας όμως τη λειτουργία, ένα θλιβερό γεγονός ήρθε να μας δώσει ένα καλό μάθημα.
Μερικοί στρατιώτες, αντί να έρθουν να λειτουργηθούν, προτίμησαν να προφυλαχθούν μέσα σ’ ένα υπόγειο χαράκωμα.
Κι ενώ ο τόπος αυλακωνόταν από τις οβίδες, μία απ’ αυτές έπεσε μέσα στο χαράκωμα, σκότωσε τέσσερις άνδρες και τραυμάτισε άλλους τρεις. Ο ένας μάλιστα βρέθηκε αποκεφαλισμένος…
Την άλλη Κυριακή, ξεκίνησα πολύ πρωί για το πρώτο τάγμα, όπου λειτούργησα και κήρυξα.
Κοινώνησαν γύρω στους πεντακόσιους άνδρες· το χέρι μου πιάστηκε και πονούσε φοβερά από τη συνεχή μετάδοση της θείας Κοινωνίας. .
Αλλοτε πάλι αναγκάστηκα να λειτουργήσω γονατιστός σε αντίσκηνο, γιατί έξω έβρεχε συνεχώς.
Οι στρατιώτες παρακολούθησαν τη θεία λειτουργία μέσα στη βροχή, και στο τέλος κοινώνησαν τα άχραντα Μυστήρια.
Τί συγκινητικό θέαμα!
Μέσα στ’ άγρια βουνά, και με βροχή, να προσέρχονται οι στρατιώτες, για να ενωθούν με τον Σωτήρα Χριστό.


πηγή: Ι.Μ. Χατζηφώτη, Η Εκκλησία στον αγώνα του Σαράντα, Εκδόσεις Ατλαντίς




πηγη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΙΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

"Γιατί μόνο οι Έλληνες πολεμούν σαν Ήρωες"



Γιατί έγινε Στρατηγός η Παναγία μας; - - - Αφιέρωση σ’ εκείνους που αφήνουν την πολιτική στους άθεους



Όταν ένα έθνος, σαν το δικό μας, θεμελιωμένο από τα πανάρχαια χρόνια στην θρησκευτικότητα και προσδιορισμένο αποκλειστικά από αυτήν, έχει παραλύσει τόσο απόλυτα, ώστε να μη αντιδρά στην καλπάζουσα αθεοποίησή του, δηλαδή μένει παγερά αδιάφορο μπροστά στην επικείμενη εξαφάνιση της Ρωμιοσύνης του, τότε, ασφαλώς, είμαστε πολύ κοντά στα ύστερα του κόσμου!

Αυτή η διαπίστωση δεν είναι ένα στιγμιαίο συναισθηματικό ξέσπασμα, αλλά η προδιαγεγραμμένη συνέπεια της λειτουργίας του πνευματικού νόμου, που έγινε και θρυλικός παιάνας του λαού μας: «Η Ρωμιοσύνη είναι φυλή συνόκαιρη του κόσμου. Η Ρωμιοσύνη θα χαθή όντας ο κόσμος λείψη»!

Η μειωμένη εθνική αυτοεκτίμησή μας, που είναι η αιτία της απίστευτης ενδοτικότητος και απραξίας μας, είναι ένα καθαρά πνευματικό αποτέλεσμα της μακροχρόνιας σταδιακής αποξενώσεώς μας από την Πηγή της Ζωής και της Αλήθειας, η αποξένωση του λαού μας από την Εκκλησία του, πράγμα το οποίο συστηματικά καλλιεργήθηκε και καλλιεργείται από τις αμοραλιστικές κυβερνήσεις των τελευταίων 180 ετών, χωρίς καμμιά –απολύτως καμμιά– εξαίρεση αληθινά πιστού Κυβερνήτη.

Δυστυχώς, καθ’ όλο το ανωτέρω διάστημα παρουσίασε.... πνευματική καθίζηση και η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, με κάποιες λιγοστές εξαιρέσεις εκκλησιαστικών ηγετών, οι οποίοι, όμως, και αυτοί περιορίσθηκαν σε κάποια πνευματικά και εθνικά παραγγέλματα, παραλείποντας το μείζον και κύριο, δηλαδή να τονίσουν και να θέσουν σαν κηρυκτική προτεραιότητα την αλήθεια ότι η πολιτική είναι κλάδος της Ποιμαντικής, αφού η καθημερινή ζωή των Χριστιανών, που καθορίζεται από την πολιτική, δεν μπορεί να διαφέρη, αλλά πρέπει να είναι ταυτόσημη με την πνευματική ζωή της Εκκλησίας.

Είναι σημαντική και αποδεικτική των λόγων μας η υπενθύμιση του σπουδαίου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ ότι «ο Χριστιανισμός εισήλθε στην ιστορία σαν νέα κοινωνική τάξη, σαν νέα κοινωνική διάσταση» και γι’ αυτό «από την πρώτη αρχή ο χριστιανισμός δεν ήταν κυρίως δόγμα αλλά κοινότητα»!

Φαίνεται, όμως, πως δεν αρκεί στο μεγάλο πλήθος των χριστιανών αυτή η υπενθύμιση, ούτε τα όσα έχουμε μέχρι σήμερα γράψει για να καταδείξουμε ότι ο χριστιανός δεν μπορεί να διχοτομή τη ζωή του σε ζωή στην Εκκλησία και σε καθημερινή ζωή, παρεκτός και αν ο χριστιανός ζει σε αθεϊστικό ή αλλόθρησκο κράτος, οπότε, τότε και μόνο τότε είναι υποχρεωμένος να υπομένη σαν μαρτύριο τη δημόσια ζωή, προσπαθώντας να ζήση με διάκριση και σύνεση, σύμφωνα με τις υποδείξεις της «Προς Διόγνητον» Επιστολής.


Δεν μπορούν να καταλάβουν οι χριστιανοί μας, αλλά ούτε και πολλοί από τους Ποιμένες, ότι ο χριστιανός που ζει σε χριστιανικό κράτος και έχει την δυνατότητα να επιλέγη και να ψηφίζη τους κυβερνήτες του, είναι αδιανόητο να ακολουθή την μοιρολατρική τακτική των ανθρώπων που ζουν σε καθεστώς που δεν το επιλέγουν αλλά τους επιβάλλεται.

Και, επίσης, δεν συνειδητοποιούν ότι με το να επιλέγουν άρχοντες χωρίς πνευματικά κριτήρια, αφ’ ενός μεν αυτό είναι πνευματικός μαζοχισμός (αφού αυτοί οι ίδιοι δίνουν εξουσία στους πολιτικούς οι οποίοι εν συνεχεία με την πολιτική τους δυσκολεύουν ή και ακυρώνουν την πνευματική ζωή των ψηφοφόρων τους), αφ’ ετέρου δε έχουν βαρειά πνευματική ευθύνη έναντι των συνανθρώπων του έθνους τους γιατί με την ψήφο τους δίνουν εξουσία σε ανθρώπους με ανύπαρκτη πίστη και ξένους ή και πολεμίους του φρονήματος και του πολιτεύματος της Εκκλησίας μας, με αποτέλεσμα να αφανίζεται η Πίστη του Έθνους μας, να αφανίζεται η Ρωμιοσύνη. Αυτή η δυσκολία να αντιληφθούμε τα αυτονόητα είναι, νομίζω, το μεγαλύτερο πρόβλημά μας. Είναι αυτό που, τελικά, αφανίζει την Ρωμέϊκη Πίστη στον Θεό μας.

Ο μακαριστός π. Φλωρόφσκυ έγραψε, απευθυνόμενος σε όλες τις φυλές της γης, πως «για να γίνουμε πραγματικοί Χριστιανοί πρέπει να γίνουμε περισσότερο Έλληνες»! Το δικό μας, λοιπόν, δράμα οφείλεται στο ότι πάψαμε να είμαστε πραγματικοί Έλληνες, γι’ αυτό εξατμίζεται συνεχώς και ο Χριστιανισμός μας. Αυτό δεν πρέπει να ηχήση παράξενα, δίδοντας την εντύπωση πως βάζουμε πάνω από την Πίστη μας στον Χριστό την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη.

Κάτι τέτοιο θα ήταν βλάσφημο, αθεολόγητο και ανιστόρητο, ιδίως μετά τα όσα σπουδαία έχει γράψει ο εκκλησιαστικός Πατήρ, αοίδημος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, για τις «Ελληνοχριστιανικές συνθέσεις». Πρόθεση του μεγάλου Ρώσου θεολόγου π. Φλωρόφσκυ, αλλά και δική μας, είναι να τονίσουμε ότι η ένδειξη Έλληνας δεν προσδιορίζει τον πολίτη μιας χώρας, αλλά τον άνθρωπο που, αφ’ ενός μεν, θεωρεί εντελώς παράλογο να ζη ως άθεος στον κόσμο και, αφ’ ετέρου, θεωρεί αδιανόητο να χωρίση την πνευματική του ζωή από την καθημερινότητά του. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού στον κόσμο και γι’ αυτό ο χαρακτηρισμός Έλληνας ήταν μέχρι σήμερα ταυτόσημος με τον βαθύτατα θρησκευόμενον άνθρωπο και την Ορθοδοξία!

Μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία του λαού μας από τα πανάρχαια χρόνια θα μας βεβαιώση ότι Έλληνας άθεος δεν υπήρξε ποτέ, παρά μόνο σαν ασήμαντη μειοψηφία. Ακόμα και σήμερα, που η χριστιανική μας Πίστη έχει απίστευτα συρρικνωθεί –υπαιτιότητι πρωτίστως των Ποιμένων– οσάκις τίθεται σε ψηφοφορία το φρόνημα του Έλληνα στις Εθνικές εκλογές, τα πολιτικά κόμματα που έχουν εξαγγείλει στον λαό ότι δεν πιστεύουν στον Θεό, λαμβάνουν ποσοστό από 3 έως 8%!

Καί να σκεφθή κανείς ότι στο ποσοστό αυτό συμπεριλαμβάνονται και πολλοί αφελείς χριστιανοί ψηφοφόροι που νομίζουν πως είναι ακίνδυνο να ψηφίζουν δεδηλωμένους αθέους! Αυτό το γνωρίζουν οι πολιτικοί και γι’ αυτό η πλειοψηφία τους αποκρύπτει από τον λαό την αθεΐα τους, με σκοπό η αποσιώπηση αυτή να παραπλανήση τον λαό και να τους δώση την εξουσία. Από τα πανάρχαια χρόνια οι πρόγονοί μας ένοιωθαν την ανάγκη να έχουν τον Θεό σε κάθε δραστηριότητα και ενέργειά τους. Ποτέ δεν ένοιωσαν τον Θεό σαν φόβητρο, σαν αυτόν που βρίσκεται έξω από την ζωή τους και έχει μόνο απαιτήσεις.

Και, αφού δεν είχαν ακόμη την Αποκάλυψή του, έπλασαν με την επιθυμία τους μια πολυποίκιλη θεότητα, ικανή να καλύψη όλες τους τις ανάγκες, ώστε να είναι οι θεοί στη ζωή τους και όχι στο περιθώριο της ζωής, δηλαδή έξω από την πολιτική, όπως θέλουν και επιμένουν και επιβάλλουν οι πολιτικοί της πατρίδος μας, που ισχυρίζονται μεν πως είναι Έλληνες αλλά δεν είναι! Έτσι, οι πρόγονοί μας, δημιούργησαν το δωδεκάθεο. Μια συναγωγή θεών με την μορφή υπουργικού συμβουλίου, ώστε κάθε θεός-μέλος του συμβουλίου αυτού να καλύπτη κάποια ανθρώπινη δραστηριότητα.

Ο Δίας σαν Πρωθυπουργός και συντονιστής των θεών, η Αθηνά σαν υπουργός Παιδείας, ο Άρης σαν υπουργός Αμύνης και Πολέμου, η Δήμητρα σαν υπουργός Γεωργίας, ο Ερμής σαν υπουργός Μεταφορών, ο Ποσειδώνας σαν υπουργός Ναυτιλίας, κλπ. Ο Πλούταρχος περιγράφει με συντομία αλλά και με σαφήνεια την απόλυτη θεοσέβεια όλων των Ελληνικών Πόλεων-Κρατών: «Εύροις δ’ αν επιών πόλεις ατειχίστους, αγραμμάτους, αβασιλεύτους, αοίκους, αχρημάτους, νομίσματος μη δεομένας, απείρους θεάτρων και γυμνασίων· ανιέρου δε πόλεως και αθέου, μη χρωμένης ευχαίς, μήδ’ όρκοις, μηδέ μαντείαις, μηδέ θυσίαις επ’ αγαθοίς, μηδ’ αποτροπαίς κακών, ουδείς εστιν γεγονώς θεατής ουδ’ έσται».


Αυτά που λέει ο Πλούταρχος σημαίνουν ότι ο κάθε περιηγητής των Ελληνικών Πόλεων-Κρατών της αρχαιότητος «μπορούσε να συναντήση πόλεις χωρίς τείχη, χωρίς παιδεία, χωρίς διοίκηση, χωρίς σπίτια, χωρίς χρήματα, πόλεις που δεν χρειάζονται νόμισμα, που δεν έχουν θέατρα ή γυμναστήρια, ούτε γνωρίζουν αν υπάρχουν τέτοια, πόλη, όμως, που είναι άθεη και δεν έχει ιερά, που δεν κάνει προσευχές, ούτε όρκους, ούτε μαντείες, ούτε θυσίες για ευόδωση καλών αιτημάτων, ούτε για την αποτροπή των συμφορών, τέτοια πόλη κανείς δεν συνάντησε ούτε πρόκειται να συναντήση».

Που να ζούσε ο Πλούταρχος στις μέρες μας!... Η απόλυτη θεοσέβεια των αρχαίων προγόνων μας αποδεικνύεται και από την έκφραση-λυδία λίθο, με την οποία δοκίμαζαν το ποιός έχει τις προϋποθέσεις για να χαρακτηρισθή Έλληνας: Έπρεπε να είναι «όμαιμος», «ομόγλωσσος» και «ομόθρησκος».

Στο κριτήριο του χαρακτηρισμού δεσπόζει το «ομόθρησκος» ως ενσυνείδητη και εκούσια προσωπική επιλογή, ενώ το μεν «όμαιμον» το αποκτά κανείς με τη φυσική του γέννηση χωρίς προσωπική του επιλογή, το δε «ομόγλωσσον» δεν είναι πάλι προσωπική επιλογή, αφού η γλώσσα είναι μόνο μέσον επικοινωνίας και όχι τρόπος ζωής. Αυτή η συνυφασμένη με τον Έλληνα θρησκευτικότητα κορυφώθηκε και βρήκε το πλήρωμά της στην αποκεκαλυμμένη από τον Ουρανό και Σαρκωθείσα στον Χριστό Αλήθεια.

Οι Πατέρες μας πλέον δεν ζούσαν έχοντας στο πλευρό τους φανταστικούς θεούς με πάθη και έχθρες αλλά ζούσαν ενωμένοι ασυγχύτως και αδιαιρέτως με τον Τριαδικό Θεό μας, την Υπεραγία Θεοτόκον και τους Αγίους μας, στους οποίους ο Θεός έδωσε πολυποίκιλα χαρίσματα ώστε να συμπαρίστανται και να συντρέχουν τους ανθρώπους σε όλες τις κατά Θεόν δραστηριότητές τους και στην επίλυση των προβλημάτων τους. Το Ευχολόγιο της Εκκλησίας μας είναι μάρτυρας.

Εξαιρέτως έλαβε δύναμη και χάρη η Πανάχραντος Μητέρα του Θεού μας, η Παναγία μας, η οποία είναι η μόνη μετά Θεόν που γνωρίζει τόσο βαθειά πως, αν εκλείψη η θεοσέβεια του λαού μας, θα χαθούμε ολοτελώς, ώστε έγινε και Υπέρμαχος Στρατηγός για να καταστήση πασιφανές ότι η με θεοσέβεια ενασχόληση με την πολιτική διακυβέρνηση του Ορθοδόξου λαού, όχι μόνο δεν είναι αμαρτία αλλά είναι έργο Ουράνιο και Πανάγιο. Η Παναγία έγινε Στρατηγός και μεις ακόμη διστάζουμε να πολιτευθούμε, μήπως και αμαρτήσουμε!

Δεν έγινε Στρατηγός ο Χριστός, γιατί δεν επιτρέπει στους κληρικούς του κοσμικές διακονίες, επειδή δεν είναι καλόν να αφήσουν τον λόγο του Θεού και «να διακονούν τραπέζαις».

Έγινε όμως Στρατηγός η Παναγία Μητέρα Του για να μήν έχη κανείς μας δικαιολογία, όταν παραθεωρή την δημόσια ζωή και την εγκαταλείπει σε χέρια άνομα και ασεβή, που μετατρέπουν την ζωή των πιστών σε μαρτύριο και διαμορφώνουν τα ήθη των νεωτέρων με πρότυπα την ασέβεια, την ασέλγεια και την σκληροκαρδία.

Το συγκλονιστικό μήνυμα της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι τόσο κραυγαλέο, ώστε όχι μόνο δεν άφησε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία να λησμονήση ότι η πολιτική διακυβέρνηση των χριστιανών είναι ιερή Διακονία, ισότιμη με την εκκλησιαστική, αλλά διατηρήθηκε αναλλοίωτο το μήνυμα και στα τετρακόσια χρόνια της μετέπειτα σκλαβιάς, και έφθασε ως την Παλιγεννεσία, όπως μαρτυρεί το πρώτο Σύνταγμα της ελεύθερης Ελλάδος, στο οποίο τίθεται ως αποκλειστική προϋπόθεση της Ελληνικότητος η εις Χριστόν Πίστις: «Πάντες οι πιστεύοντες εις Χριστόν, εισίν Έλληνες»!

Αυτή τη θεοσέβεια υπηρέτησε ο πρώτος και ο μόνος ευλαβής Κυβερνήτης της Πατρίδος μας, Ιωάννης Καποδίστριας, έως ότου τον δολοφόνησαν εκείνοι, που μόνο το όνομα του Έλληνα είχαν και όχι την ψυχή και το φρόνημα. Αυτοί κυβερνούν από τότε μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια.

Η Ρωμέϊκη φυλή βρίσκεται στην κρισιμώτερη καμπή της από τα πρωτοελληνικά χρόνια.

Αν χαθή η πίστη μας, όπως με πυραυλοκίνητη ώθηση επιχειρούν να την απωθήσουν από την ζωή μας οι πολιτικοί, ημών κοιμωμένων, τότε σίγουρα θα χαθή το Γένος μας, αφού θα έχη χάσει τη συστατική του δύναμη, που, όπως δείξαμε, είναι η αδιαίρετη σχέση του με τον Δημιουργό του.

Και, αν χαθή το Γένος μας, τότε μαζί με αυτό, μόνο ο Θεός γνωρίζει το τι θα παρασυρθή στην άβυσσο!...


π. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης (από το βιβλίο του π.Βασιλείου Βολουδάκη ,"Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ")


ΠΗΓΗ ΠΑΣΠΑΡΤΟΥ

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος (Φιλιππίδης). Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ ΟΧΙ








«Δὲν μπορῶ νὰ ὁρκίσω Κυβέρνηση προβληθεῖσα ἀπὸ τὸν ἐχθρό, ἐμεῖς γνωρίζουμε ὅτι τὶς Κυβερνήσεις τὶς ὁρίζει ὁ λαὸς ἢ ὁ Βασιλεύς. Ἐδῶ τώρα οὔτε ὁ λαὸς ἐψήφισε τὴν Κυβέρνηση, οὔτε ὁ Βασιλεὺς τὴν ὅρισε. Πῶς ζητᾶτε νὰ ὁρκίσω Κυβέρνηση ὑποδειχθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ; Δία νὰ εἶναι ὄργανο τῶν;»

"Αὐτὸς ὁ τόπος βγάζει δύο πράγματα ἐλιὲς καὶ παλικαριά."

Στὰ 1881 γεννήθηκε στὴν σκλαβωμένη Κομοτηνή, ἡ ζωὴ τοῦ πέρασε μέσα ἀπὸ συμπληγάδες μὰ θὰ μείνει βαθειὰ στὴν μνήμη τῆς ἱστορία τὸ βῆμα του, γιατί ὁ ἱεράρχης τῶν Ποντίων ὁ Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος στήθηκε στητὸς καὶ εἶπε ΟΧΙ, ὅταν ὅλοι λέγανε ΝΑΙ ἀπ’ ἄκρου σ’ ἄκρου στὴν Εὐρώπη.
Τιμημένος ὅσο κανένας Μητροπολίτης Τραπεζούντας (1913-1938) στὰ δύσκολα χρόνια, στάθηκε στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μαύρης θάλασσας καὶ στὶς πατρογονικὲς ἑστίες ἀλλὰ καὶ μετὰ στὴν προσφυγιά. Πρωταγωνίστησε γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν Μακεδονία. Ἀποκρισάριος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν Ἀθήνα, ὑπεύθυνος σὲ πολλὲς ἀποστολὲς ἐθνικῆς σημασίας στὴν Τιφλίδα, τὴν Ἀλβανία , τὸ Βελιγράδι, τὴν Συρία καὶ ἀλλοῦ. Λόγιος καὶ γλωσσομαθής, ἀφιέρωσε τὸ ταλέντο του σὲ μελέτες γιὰ τὴν ἐκκλησία τῆς Τραπεζούντας τὸ 1933, τὸ 1937 ἀναγορεύτηκε ἐπίτιμος διδάκτωρ τοῦ...
Πανεπιστημίου τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὸ 1940 ὀνομάστηκε Ἀκαδημαϊκός. Ἀπὸ τὸ 1938 – 1941 ἦταν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν . Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ 40.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ '40


Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρύσανθος σ’ αὐτὸν τὸν πόλεμο πολέμησε μαζὶ μὲ τὸ μαχόμενο ἔθνος ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ καὶ κατὰ τοῦ Ἰταλοῦ ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ Γερμανοῦ εἰσβολέα, δὲν ὑπῆρξε ἐνέργεια ποῦ πρέπει νὰ κάνει Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης ποὺ νὰ μὴ τὴν ἔκανε, δίπλα στὸν μαχητὴ ἀλλὰ καὶ δίπλα στὸν τραυματία. Παρηγορητὴς τῆς χήρας καὶ ἐμψυχωτὴς τοῦ πολεμιστῆ, ἀκούραστα στήριξε τὸν ἄνισα μαχόμενο Ἑλληνισμό, καὶ ὅταν πλησίαζαν τὰ δύσκολα πιὸ πεισματικὰ πύκνωνε τὶς γραμμὲς μὴ καὶ περάσει ὁ ἐχθρός.

ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ

Ἂς δοῦμε τί γράφει στὸ ἡμερολόγιο τοῦ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρύσανθος: 29/4/1941

«Πληροφοροῦμαι ὅτι ὁ στρατηγὸς Τσολάκογλου ἀφοῦ σύνηψε τὴν ἐπονείδιστον συμφωνία μὲ τοὺς Γερμανοὺς ἐπάνω στὸ μέτωπο, κατελθῶν εἰς Ἀθήνας πρόκειται ἐντολὴ τῶν Γερμανῶν νὰ σχηματίσει Κυβέρνησιν. Τοῦτο μὲ στεναχωρεῖ πολὺ διότι θὰ περιπέσωμεν εἰς δεινά, …. Προτιμότερον μόνοι οἱ Γερμανοὶ νὰ ἔχουν τὴν εὐθύνη τῆς διοικήσεως ὅποτε θὰ εἶναι προσεκτικότεροι».


Πράγματι λοιπὸν οἱ Γερμανοὶ εὐθεῖς μόλις μπῆκαν στὴν Ἀθήνα καὶ ἐνῶ ἀκόμα ἡ Ἑλλάδα πολεμοῦσε στὴν Κρήτη πραγματοποίησαν συναντήσεις μὲ πρόθυμους παράγοντες γιὰ νὰ φανεῖ ἡ κατοχὴ μία ὁμαλὴ συνέχεια, ὅλα νὰ ξεχαστοῦν, μήτε αἷμα στὰ ὀχυρὰ χύθηκε μήτε ἡ Ἑλλάδα εἶπε ΟΧΙ , μία παρένθεση ποὺ πρέπει νὰ πάρουμε μία γόμα καὶ νὰ τὴν σβήσουμε δὲν ἔγινε τίποτα, ὅλοι πρόθυμοι στρατιωτικοί, κάθε εἴδους παράγοντες καὶ ἡ ἐκκλησία θὰ κάνουμε μία μασκαράτα καὶ θὰ ξυπνήσουμε μὲ τὸν μηχανισμὸ ὅπως ἦταν μὲ μία κυβέρνηση ποὺ διέθετε Ἑλληνικὰ πιστοποιητικὰ γέννησης, καὶ ὅλα θὰ εἶναι καλὰ ἀγγελικὰ πλασμένα , κάποιοι Ἰταλοὶ καὶ Γερμανοὶ θὰ παρακολουθοῦσαν καὶ θὰ ἔλεγχαν τὰ πάντα , κάποιες μικρὲς ἀλλαγὲς στὰ σύνορα ὑπὲρ τῶν Βουλγάρων κὰ τῶν Ἰταλῶν (πάει ἡ Θράκη, ἡ Δ Μακεδονία, τὰ Ἑπτάνησα ἡ Ἤπειρος καὶ οἱ Κυκλάδες), καὶ πιὰ σύμμαχοι εἴμαστε βοηθῆστε καὶ ἐσεῖς τώρα μὲ τὸ αἷμα σᾶς τὴν ἐπιβολὴ τῆς νέας τάξης τοῦ Χίτλερ…. Καὶ οἱ νεκροὶ στὸ Ἕλλη; Καὶ τὰ παιδιὰ μὲ τὰ κομμένα πόδια ; Καὶ οἱ χῆρες καὶ τὰ ὀρφανά της βομβαρδισμένης Πάτρας;

ΤΟ ΟΧΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

27/4/1941 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἦρθε πρωὶ στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ « Δὲν θὰ λειτουργήσω σήμερα γιὰ νὰ εἶμαι ἕτοιμος γιὰ ὅτι προκύψει» καὶ ἔστειλε τὸν Ἀρχιδιάκονο Νικόδημο (μετέπειτα Μητροπολίτη Πατρὼν) νὰ τελέσει τὴν λειτουργία λέγοντας τοῦ « Πρόσεχε παιδί μου ἔχε τὸ νοῦ σου μὴ καὶ σὲ εἰδοποιήσω». Κυριακή του Θωμὰ λοιπὸν κήρυξε ἀπ’ ἄμβωνος ὁ Ἀρχιδιάκονος καὶ κάποια στιγμὴ εἶδε μαντατοφόρο νὰ τοῦ κάνει νόημα, γρήγορα στὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Τελείωσε τὴν λειτουργία καὶ πῆγε στὸ γραφεῖο τοῦ , τὸν βρῆκε νὰ κλαίει βλέποντας τὴν σημαία τῶν Ναζὶ νὰ κυματίζει στὸν Παρθενώνα.
Σύντομα κάθε εἴδους μαντατοφόροι ἄρχισαν νὰ φτάνουν στὸ γραφεῖο τοῦ Χρύσανθου, μὲ κάθε εἴδους προτάσεις, ἀπειλές, ἐκβιασμούς, γλυκόλογα. Καὶ ὁ Χρύσανθος ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες θυμήθηκε τὸν Μητροπολίτη Τραπεζούντας καὶ μὲ Ποντιακὸ πεῖσμα εἶπε τέσσερα βασικὰ ΟΧΙ .

ΠΡΩΤΟ ΟΧΙ

Ἦρθε μία ἐπιτροπὴ καὶ πρότεινε γιὰ τὸ καλό του Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ γιὰ νὰ καλοπιάσουμε τὸν κατακτητή, νὰ πᾶμε μὲ μπροστάρη τὴν θρησκευτική μας ἡγεσία νὰ παραδώσουμε τὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν στοὺς Γερμανούς, καὶ Χρύσανθος ἀπάντησε «οἱ Ἕλληνες Ἱεράρχες δὲν παραδίδουν πόλεις στὸν ἐχθρό, καθῆκον ἔχουν νὰ ἐργαστοῦν διὰ τὴν ἀπελευθέρωση».

ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΧΙ

Ἦρθαν κάποιοι καὶ εἶπαν ἂς κάνουμε κάτι νὰ μᾶς πάρουν ἀπὸ καλὸ μάτι οἱ κατακτητές, μὴ τοὺς πᾶμε πιὰ κόντρα τελείωσε ὁ πόλεμος, καὶ τί νὰ κάνουμε βρὲ παιδιά; Δὲν κάνουμε μία δοξολογία στὴν Μητρόπολη ! Καὶ ἀγρίεψε τὸ μάτι τοῦ Μητροπολίτη Τραπεζούντας «ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ! Δοξολογία δὲν ἔχει θέσιν ἐπὶ τὴ ὑποδουλώσει τῆς Πατρίδος μας, ἡ ὥρα τῆς δοξολογίας θὰ εἶναι ἄλλη».

ΤΡΙΤΟ ΟΧΙ

Μίας καὶ οἱ ραγιάδες δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν πείσουν νὰ σκύψει, εἶπαν νὰ τὸν θαμπώσουν, τοῦ ζήτησαν νὰ πάει νὰ δεῖ τὸν στρατηγὸ Στοῦμμε καὶ τότε ὑποχώρησε Χρύσανθος «θὰ τὸν ἀναμένω» εἶπε. Ὁ στρατηγὸς πῆρε τὰ πόδια του καὶ πῆγε στὸ Ἀρχιεπισκοπικὸ γραφεῖο, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ κατάλαβε ὁ Γερμανὸς στρατηγὸς ὅτι δὲν εἶχε νὰ κάνει μὲ προσκυνημένο ἀνθρωπάκι ἀλλὰ μὲ ἡγέτη ποὺ ὑπερασπιζόταν Θερμοπύλες καὶ τὸ ξεκίνησε μαλακὰ νὰ δεῖ ποὺ θὰ τοῦ βγεῖ «Ὄμορφη ἡ πατρίδα σᾶς» « Οἱ Γερμανοὶ λατρεύουν τὸν Ὅμηρο» καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εὐγενικὰ σεμνὰ ἐκπροσωπώντας τοὺς Ἕλληνες « Ἐλπίζω νὰ σεβαστεῖτε τὴν Χώρα» «Στρατηγὲ μὴ θίξετε τὴν φιλοτιμία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ».

ΤΕΤΑΡΤΟ ΟΧΙ

Τέλος ὁ στρατηγὸς Στοῦμμε τὴν ἑπόμενη τσοὺπ ξανὰ στὸ Ἀρχιεπισκοπικὸ γραφεῖο καὶ τί ζήτησε λές; Νὰ ὁρκίσει τὴν κυβέρνηση Τσολάκογλου!!! Τὴν ἀπάντηση δὲν χρειάστηκε νὰ τὴν μεταφράσει διερμηνέας τὴν εἶπε στὰ Γερμανικὰ ὁ Μητροπολίτης Τραπεζούντας καὶ τωρινὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν « Δὲν μπορῶ νὰ ὁρκίσω Κυβέρνηση προβληθεῖσα ἀπὸ τὸν ἐχθρό, ἐμεῖς γνωρίζουμε ὅτι τὶς Κυβερνήσεις τὶς ὁρίζει ὁ λαὸς ἢ ὁ Βασιλεύς. Ἐδῶ τώρα οὔτε ὁ λαὸς ἐψήφισε τὴν Κυβέρνηση, οὔτε ὁ Βασιλεὺς τὴν ὅρισε. Πῶς ζητᾶτε νὰ ὁρκίσω Κυβέρνηση ὑποδειχθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ; Δία νὰ εἶναι ὄργανο τῶν;»
Ἀναψοκικκίνησε ὁ στρατηγὸς ἀπὸ τὸ χαστούκι ποὺ δέχτηκε χαιρέτησε ἔκανε μεταβολὴ καὶ βγαίνοντας ἀπὸ τὴν πόρτα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς σίγουρα κατάλαβε ὅτι ὁ πόλεμος δὲν εἶχε τελειώσει.


Τώρα ἦταν ἡ σειρὰ τῶν σκουλήκων, οἱ ὁποῖοι γιὰ τὸ καλό της Πατρίδας καὶ τοῦ λαοῦ καὶ τὸ δικό του, τὸν ἐκλιπαροῦσαν νά, μὴ ἀρνηθεῖ τὴν πρόταση ποὺ τοῦ ἔκανε ὁ Στοῦμμε καὶ ὁ Ἱεράρχης ἀπάντησε «Ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν ποὺ μὲ ἀναμένουν δὲν δέχομαι τὴν προτεινομένη πρόταση. Ἐμμένω εἰς τὰς ἀρχάς μου». Καὶ ὅταν τὸν παραπίεσαν « Ὁ πρωθυπουργὸς ποὺ ὅρκισα βρίσκεται καὶ ἀγωνίζεται στὴν Κρήτη» εἶπε καὶ σίγασε πιὰ κάθε ἄλλη κουβέντα .
Ἀπ’ ὅτι καταλαβαίνεις αὐτὴ ἡ πράξη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χρύσανθου ἦταν ἡ πρώτη πράξη ἐθνικῆς ἀντίστασης στὴν κατεχόμενη Εὐρώπη. Ὁ Τσολάκογλου πῶς ὁρκίστηκε ;
Στὶς 29/4/1941 11πμ ὁρκίστηκε ἡ πρώτη κατοχικὴ κυβέρνηση ἀπὸ τὸν διάκονο τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καρύτση …. Φυσικὰ οὔτε ὁ Τσολάκογλου οὔτε οἱ Γερμανοὶ λησμόνησαν αὐτὴ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ Χρύσανθου, στὶς 2/6/1941 ἐπαύθει μὲ Συντακτικὴ Πράξη τῆς ψευδοκυβέρνησης Τσολάκογλου, γιὰ νὰ τοποθετηθεῖ κάποιο πιὸ βολικὸ ἄτομο στὴ θέση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου.


Συντάκτης : Ἰγνάτιος Γκ.


opaidagogos.blogspot.com