Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Ευαγγελισμός της Αρχαίας Θήρας

Παιδικός Παράδεισος

Απειλεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού


του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου
H Επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με την οποία ζητείται η λήψη μέτρων κατά όσων κληρικών και πιστών αντιδρούν σε όσα γίνονται στο πλαίσιο της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης είναι έγγραφο που φανερώνει πολλά από όσα βασανίζουν το λογισμό των οικουμενιστών. Οι υγιείς αντιδράσεις κατά της παναίρεσης του Οικουμενισμού, των συμπροσευχών και της «μεταπατερικής θεολογίας» ενοχλούν το Φανάρι και τούτο γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί, όσο γρήγορα εκείνοι υπολόγιζαν, η πολυπόθητη ενότητα των Χριστιανών όλου του κόσμου, για την οποία εργάζονται πυρετωδώς μέσω των διαλόγων και της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης και η οποία ενότητα είναι, σύμφωνα με την οικουμενιστική ερμηνευτική, επιταγή του Κυρίου...
Έτσι τη μία τους φταίει η «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», την άλλη η δήθεν αμφισβήτηση του Οικουμενικού Θρόνου, την επομένη τα «αναθέματα» του Μητροπολίτου Πειραιώς και κάποτε ακόμη και τα συνέδρια καταδίκης της μεταπατερικής αίρεσης. Όσοι μετέχουν σε όλα τα παραπάνω ή συμφωνούν με αυτά πρέπει να τύχουν τιμωρίας. Αυτή μάλιστα τη φορά ζητείται συνοδική καταδίκη των αντιοικουμενιστών με συγκεκριμένες αποφάσεις.
Οι Οικουμενιστές ευχαρίστως διαλέγονται με κάθε αιρετικό παπικό, προτεστάντη ή ακόμη και ισλαμιστή, βουδιστή σεβόμενοι την «ετερότητα» αλλά αδυνατούν να διαλεχθούν με κληρικούς και πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας που ανησυχούν για όσα αντικανονικά και αντιπατερικά λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια. Αίρουν με περισσή ευκολία τα αναθέματα που επέβαλαν οι άγιοι Πατέρες στον αιρετικό Πάπα αλλά είναι έτοιμοι να επιβάλλουν αφορισμούς και καθαιρέσεις σε όσους αμφισβητούν τον δικό τους οικουμενιστικό βηματισμό, κάποιες δε φορές τιμωρούν χωρίς πραγματικό λόγο πιστούς που ανάλωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παρουσιάζει στην Επιστολή του τους αντιοικουμενιστές ως κινούμενους εναντίον αποφάσεων πανορθοδόξων Συνόδων περί των διαλόγων και της οικουμενικής κίνησης. Προσπαθεί έτσι να επιβάλλει στον ορθόδοξο κόσμο το αλάθητο των πανορθοδόξων Συνόδων ή το αδιαμφισβήτητο του Οικουμενικού Θρόνου. Εκτός του ότι αποφεύγει να απαντήσει στα περί συμπροσευχών και των υποχωρήσεων σε μείζονα θεολογικά ζητήματα, κατά την διεξαγωγή των διαλόγων με τους ετεροδόξους, είναι φανερό ότι προσπαθεί να αποτρέψει ενδεχόμενη αλλαγή στάσης της Εκκλησίας της Ελλάδος και αποχώρησή της από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διάλογο με τους Παπικούς που γίνεται άνευ των προϋποθέσεων που απαιτούνται. Προβάλλει έτσι τις αποφάσεις των πανορθοδόξων Συνόδων ως οριστικές και αμετάκλητες ενώ στην πραγματικότητα οι αποφάσεις αυτές ελήφθησαν υπό άλλες συνθήκες και στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τότε μέχρι σήμερα υπήρξαν διαφοροποιήσεις προς το χείρον στη στάση τόσο των παπικών και των προτεσταντών όσο και των ανά τον κόσμο οικουμενιστών. Μπορεί αλήθεια σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία να μετέχει σε Συμβούλια «εκκλησιών» ή να διαλέγεται με τους Παπικούς επί υψηλού επιπέδου, τη στιγμή που ο κόσμος όλος οδύρεται και δικαιολογημένα διαμαρτύρεται για τα σκάνδαλα παιδεραστίας που βαρύνουν παπικούς καρδινάλιους ή την ομοφυλοφιλική «ιεροσύνη» των Προτεσταντών; Είναι αποδεκτές από την Ορθόδοξη Εκκλησία οι συνεχείς συμπροσευχές ορθοδόξων κληρικών με παπικούς, προτεστάντες και κάποιες φορές με αλλόθρησκους σε όλο τον κόσμο;
Η ευκαιρία που δίνεται στους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά την επιστολή του Πατριάρχη είναι μοναδική. Αντί άλλης απάντησης, ήρθε η ώρα της αποχώρησης της Εκκλησίας της Ελλάδος από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και τον διεξαγόμενο με τους αμετανόητους Παπικούς προσχηματικό διάλογο αλλά και της ταυτόχρονης συνοδικής καταδίκης της παναίρεσης του Οικουμενισμού που τρώει τα σωθικά της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο σεβασμός όλων προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο εφόσον εκείνο παραμένει πιστό στην παράδοση των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Οι «θρόνων διάδοχοι» μπορούν να διασφαλίζουν την ενότητα της Εκκλησίας μόνο εάν παραμένουν και «τρόπων μέτοχοι» των αγίων Πατέρων. Η κεφαλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μας βεβαίωσε ότι «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18) δηλ. της Εκκλησίας και για τούτο είναι δυσερμήνευτη η εξαιρετική ανησυχία κάποιων για την εσωτερική ενότητα της Εκκλησίας. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι η ενότητα στην Εκκλησία διασφαλίζεται με την ηθελημένη ή επιβαλλόμενη υπακοή σε πρόσωπα και όχι με την προσήλωση στην αποστολική και πατερική πίστη στον Τριαδικό Θεό.


πηγή

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΛΑΖΑΡΗ.1



•          Είπε σε κάποιον, ό όποιος ανησυχούσε για την πορεία της υγείας του εμβρύου πού κυοφορούσε ή κόρη του:
- Μην τυχόν και κάνουν λάθος και το ρίξουν το παιδί, γιατί χαθήκανε! Ότι πει ό Κύριος, είναι ευλογημένο. Άσε τούς γιατρούς! Γιατρός είναι Ένας! Εκείνον θ' αγαπάς και θα τακτοποιήσει τα πράγματα.

•          Να κάνεις προσευχή για το παιδί σου, να του μαθαίνεις το Πάτερ ημών τώρα πού είναι μικρό, να νηστεύεις, να κοινωνάς, και ή Χάρις του θεού είναι μαζί σου, δεν θα σε αφήσει ποτέ να πάθεις πράγμα κακό.

•          Και τα άγρια θηρία θα ασχοληθούν με τα παιδιά τους, εσύ δεν ασχολείσαι;

•          Να νουθετείτε τα παιδιά σας από μικρά, να ξέρουν για ποιόν σκοπό ήρθαν στη γη και να βλέπουν το δικό σας παράδειγμα.

•          Αν όλες οι οικογένειες μεγάλωναν τα παιδιά τους εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, δεν θα μπορούσαν οι «Τριακόσιοι του Λεωνίδα» [οι βουλευτές] να ψηφίζουν νόμους πού θα ήταν ενάντια στην Εκκλησία, αντίθετοι από το θέλημα του θεού.

•          Να παιδαγωγήσεις εσύ το παιδί σου.  Να του πεις ότι ό Δημιουργός του είναι Εκείνος πού τον έπλασε και μέχρι σήμερα τον συντηρεί, του προστατεύει τη ζωή και του δίνει το μυαλό και την καρδιά και τη δύναμη. Τα πάντα εκ του θεού εστί, μη νομίζεις ότι έχεις τίποτα δικό σου. Αλλά τούτα εδώ δεν καταλαβαίνουν, γιατί δεν τα κατηχείτε καλά στον δρόμο της Ζωής, πού είναι ό θεός: στον δρόμο της ευσέβειας, στον δρόμο της πίστεως, στον δρόμο της ειλικρίνειας, στον δρόμο της αληθείας, στον δρόμο της δικαιοσύνης, στον δρόμο της αγάπης. Μ' ακούς; Πόσα σου αρίθμησα;

•          Ό μικρός πού βλαστημάει, δυστυχώς, δεν αντιμετωπίστηκε σωστά από τούς γονείς του. Όταν δεν υπάρχει πνευματική ζωή, αυτά συμβαίνουν. Να τούς εξηγήσετε πώς, όταν ένας άνθρωπος βλαστημάει τον θεό, κάνει μεγάλη καταστροφή. Σκεφτείτε ότι ένα σκουλήκι, πού είναι ό άνθρωπος, τολμά να βρίζει τον Δημιουργό του, τον Όποιο τρέμουν ή γη και ό Ουρανός και σείονται μπροστά Του!

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΑΔΙΟΥ. ΤΟΜΟΣ Β. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ 

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ 1821




Γράφει ο ΓιώργοςΝ. Παπαθανασόπουλος
Οι Ελληνες είναι βέβαιο ότι μετά από μια περίοδο 400 χρόνων σκληρότατης δουλείας, δεν θα είχαν προχωρήσει στην απελευθέρωση τους, το 1821, αν δεν είχαν συνειδητοποιήσει και διατηρήσει την ταυτότητα και ιδιοπροσωπία τους μέσα από την Παιδεία, την οποία τους προσέφερε η Εκκλησία, με τους διδασκάλους του Γένους. Με αυτήν την Παιδεία, που ξεκινούσε με την Οκτώηχο, το Ευαγγέλιο και το Μηναίο του ολιγογράμματου παπά ή ιερομόναχου και έφτανε στις Σχολές του Γένους με τους ονομαστούς και φωτισμένους δασκάλους τους, το Ελληνικό Έθνος ξεπέρασε τη μακραίωνη βασανιστική δοκιμασία και αντιμετώπισε με επιτυχία τους διωγμούς του αλλόθρησκου τυράννου, με τους οποίους επιχείρησε να τον εξισλαμίσει ξεριζώνοντας την εθνική του ταυτότητα, την πίστη και τη γλώσσα του. Με την βοήθεια της Πίστης και της Παιδείας που προσέφερε η Εκκλησία όχι μόνο δεν έσβησε το Γένος, αλλά γιγαντώθηκε, απελευθερώθηκε, αναπτύχθηκε.
Χαρακτηριστική για τη συμβολή της Εκκλησίας στη διάσωση του Γένους, στην μετά την Αλωση κι έως το 1821 περίοδο της δουλείας είναι η γραφή του Σπ. Ζαμπελίου: " Μη γαρ κατεδαπάνησε η οθωμανική αιχμαλωσία πάσαν του Γένους εσωτερικήν ζωτικότητα; μη γαρ εν ημίν εσβέσθη το θείον της ελευθερίας πυρ; μη γαρ και θρήσκευμα και εθνισμός και παλιγγενεσίας ελπίδες ολοτελώς εξέπνευσαν; μη γαρ η Ελλάς απέθανε, το όνομα της εξηλείφθη, το μνημόσυνον της εξέλιπε δια παντός; Όχι! Επληρώθησαν τα εν τη Αγία Σοφία προφητικά ρήματα του Γενναδίου περί ημετέρας φυλής! Ο Κύριος ευσπλαγχνίσθη επ' αυτή και είπεν αυτή' Μη κλαίε! Και προσελθών ήψατο της χειρός και είπε' νεανίσκε σοι λέγω εγέρθητι! Και ιδού η Ελλάς εν ψαλμωδίαις και δοξολογίαις εκ των βυζαντινών ερειπίων ανηγέρθη! Ευηγελίσθη την ημέραν του Ευαγγελισμού, αλαλαζούσης αυτή της Χριστιανωσύνης! Η Ελλάς επρόσφερε εις ολοκαύτωσιν τον αγαπητόν της αμνόν την ημέραν της θείας Αναστάσεως, την δε καθημαγμένην εκείνην μεσαιωνικήν σημαίαν εχαιρέτησαν αδελφικώς πάντες οι νεώτεροι λαοί! Όχι! Η Ελληνική Εθνικότης ανέζησεν εν τω σημείω του Σταυρού! Η Ελλάς ανέπνευσε εν βροντή μάχης και βοή πολέμου!". ( Σπ. Ζαμπελίου " Ασματα Δημοτικά της Ελλάδος", Κέρκυρα, Τυπ. Ερμής, 1852, σελ. 585).
Οι δυνάμεις του πνεύματος είναι καθοριστικές για την πορεία του Έθνους τόνισε εξάλλου σε ομιλία του ο σημερινός Υπουργός Παιδείας κ. Γ. Μπαμπινιώτης: " Οι δυνάμεις του πνεύματος - η γλώσσα, η πίστη, η παράδοση, η παιδεία - είναι καθοριστικές στους μεγάλους Αγώνες ενός Έθνους και πως οι δυνάμεις της ψυχής και του πνεύματος μετασχηματίζονται σε δυνάμεις εθνικού παλμού, πάθους, αγωνιστικότητας και θυσίας για τη διεκδίκηση της ελευθερίας, όπως συνέβη με την επανάσταση του '21 και με το έπος του '40". ( Από τον πανηγυρικό στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών στις 23 Μαρτίου 2001).
Για την προσφορά της Εκκλησίας στην Παιδεία, δια της οποίας συνέβαλε στη σωτηρία και στην απελευθέρωση του Γένους μίλησε και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρός Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, στις 25 Μαρτίου του 1935: " Το έργο της Εκκλησίας υπέρ της ελληνικής παιδείας υπήρξε αληθώς υπέρτερο θαυμασμού, έργο μοναδικό εν τη ιστορία, όμοιο του οποίου ουδεμία άλλη Εκκλησία έχει να επιδείξη. Διότι ουδείς άλλος λαός συνεδέθη τόσο στενώς μετά της Εκκλησίας όσον ο Ελληνικός, όθεν η Εκκλησία συνεμερίσθη τας τύχας αυτού, την χαράν και τας θλίψεις του, τας ευτυχείς των μεγαλουργιών του και τας δυστυχείς ημέρας των ιστορικών περιπετειών του. Δια της ελληνικής παιδείας προελήφθη η αφομοίωσις των δουλωθέντων Ελλήνων προς τους κατακτητάς, δι' αυτής διεσώθησαν η θρησκεία και αι παραδόσεις αυτών, η γλώσσα και η εθνική συνείδησις. Η δε διάσωσις αύτη αποτελεί εν των θαυμασιοτέρων γεγονότων της ελληνικής ιστορίας, του οποίου κύριος παράγων υπήρξε η Εκκλησία και η υπ' αυτής υποστηριχθείσα παιδεία. Βεβαίως οι ένδοξοι ήρωες, οι διεξαγαγόντες τον σκληρόν και μακρόν, αλλά ένδοξον και πολυύμνητον υπέρ της ελευθερίας αγώνα, του οποίου την επέτειον σήμερον εορτάζομεν, ήσαν άγευστοι παιδείας, είχον όμως ανατραφή εν μέσω του από της Εκκλησίας και της παιδείας απαυγάζοντος ανεσπέρου φωτός, εν μέσω των θρησκευτικών και εθνικών παραδόσεων' εξ αυτών ενεπνέοντο και υπ' αυτών εκινούντο εις τον υπέρ πίστεως και πατρίδος αγώνα. Τιμή και δόξα εις τους ήρωας, εις τους αοιδίμους Εθνάρχας και τους υποστηρικτάς της Παιδείας, τιμή και δόξα εις τους γνωστούς και εις τους αφανείς Διδασκάλους του Γένους!".
Κατά την περίοδο της τυραννίας στον αλλόθρησκο δυνάστη δεν υπήρξε μορφωμένος κληρικός που να μη συνέστησε στους υπόδουλους Ελληνες την ανάπτυξη της Παιδείας και τη δημιουργία σχολείων. Στην ε' διδαχή του ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ( γεννήθηκε το 1711 στον Ταξιάρχη Αιτωλίας και δολοφονήθηκε με απαγχονισμό από τους Τούρκους το 1779) συνιστούσε: " Να σπουδάζετε και εσείς αδελφοί μου, να μανθάνετε γράμματα όσον ημπορείτε. Και αν δεν εμάθετε, οι πατέρες, να σπουδάζετε, τα παιδιά σας να μανθάνουν τα ελληνικά, διότι και η Εκκλησία μας είναι εις την ελληνική. Και αν δεν σπουδάσεις ελληνικά, αδελφέ μου, δεν ημπορείς να καταλάβεις εκείνα οπού ομολογεί η Εκκλησία μας. Καλύτερον αδελφέ μου να έχεις ελληνικό σχολείο εις την χώρα σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια' και ωσάν μάθεις το παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται άνθρωπος. Το σχολείο ανοίγει τις Εκκλησίες' το σχολείο ανοίγει τα μοναστήρια".
Για τη σπουδαιότητα της μαθήσεως ο Αγιος Αθανάσιος ο Πάριος (γεννήθηκε στα 1721 στο χωριό Κώστο της Πάρου και πέθανε το 1813) έγραψε μεταξύ άλλων: " Δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως είναι φυσικός ο πόθος του ανθρώπου να μάθει και αξιωματική είναι η φωνή του Αριστοτέλη, η λέγουσα, ότι όλοι οι άνθρωποι "του ειδέναι ορέγονται". Αλλά σφάλλουν όσοι την ψυχή τους τη μετρούν ωσάν ένα πράγμα ευκαταφρόνητο και λίγης ή και ουδεμιάς τιμής άξιο… Οι έχοντες την έξω σοφία πολλοί ωφέλησαν την εκκλησία. Και πάλιν άλλοι αυτήν μεταχειριζόμενοι εκ του εναντίου, πολλή βλάβη και ταραχή προξένησαν στην Εκκλησία του Χριστού. Ώστε η έξω σοφία, δεν είναι από τη δική της φύση, ούτε κακή ούτε καλή. Αλλά από την μεταχείριση αυτών που την χρησιμοποιούν γίνεται ή καλή ή κακή".
Ο Νεόφυτος Δούκας ( γεννήθηκε το 1760 στα Ανω Σουδενά του Ζαγορίου στην Ηπειρο και απέθανε το 1845) σε επιστολή του προς τους απανταχού συμπατριώτες του εκφράζει την επιθυμία να γυρίσει και να πεθάνει στην πατρίδα του και ταυτόχρονα τους παρακαλεί να οργανώσουν σχολείο Ελληνικό, για να προκόψουν τα παιδιά τους και να γίνουν πλουσιότερα και ευτυχέστερα. Και ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός ( γεννήθηκε περί το 1597 στο Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας και πέθανε το 1862 στη Μονή της αγίας Παρασκευής Αγράφων) ελέγχει με πολύ αυστηρό τρόπο τον μαθητή του Γρηγόριο Μάνεση, που αμέλησε το έργο του δασκάλου: " Εγώ δεν σε έπεμψα αυτού να γεροντεύης και να ακολουθάς Μητροπολίτας, αλλά να διδάσκης και να δείχνης γράμματα οπού τους καιρούς αυτούς πανταχού εχάθηκαν… Επικατάρατος λέγει εν τη θεία Γραφή πας ο ποιών το έργον Κυρίου αμελώς και αφωρισμένος εκ Θεού. Επάνελθε γουν και επιλαβού της παιδεύσεως και αν εγήρασες κατά το παρόν και δεν δύνασαι ευκόλως να υπηρετής σχολείον, θέσε αντί σου τον δοκιμώτερον σου μαθητήν να δείχνη αυτού τα γράμματα και να παιδεύη τους απαίδευτους, δια να δοξάζηται ο Θεός και οι φίλοι του Θεού άγιοι και μετά Θεόν ο άρχων εκείνος οπού έδωκεν τα έξοδα".
Για τη φροντίδα της Παιδείας από την Εκκλησία στην Τραπεζούντα και γενικότερα στον Πόντο κατά την περίοδο της δουλείας γράφει ο Επαμεινώδας Θ. Κυριακίδης στο έργο του " Βιογραφίαι των εκ Τραπεζούντος και της περί αυτήν χώρας από της αλώσεως μέχρις ημών ακμασάντων λογίων" ( Εκδ. Παρ. Λεώνη, Αθήναι, 1897, σελ. 53 κ.ε.):
" Κατά τον 17ο αιώνα το δένδρον της Παιδείας ανεβλάστανε και οι καρποί εξ αυτού αφθονώτατοι προανηγγέλλοντο. Ανά την χώραν η παιδεία προήγετο και άνδρες γνώσεων πολλών εγκρατείς ήρξαντο πανταχόθεν της Τραπεζουσίας χώρας να αναφαίνωνται. Και δεν συνεστήθησαν μεν ευθύς εξ αρχής σχολαί συστηματικαί, αλλά διδάσκαλοι οίκοι και επί τω αυτώ διδάσκοντες αναφαίνονται ικανοί και οι παρ' αυτοίς παιδευόμενοι άλλους έπειτα επαίδευον. Οτε αίφνης βίαιος κλονισμός συνταράττει το τέως ήρεμον και γαληνιαίον τούτο έδαφος' δυνάσται επιτόπιοι τυραννίαν επιβάλλουσι' διοίκησις ασθενεστέρα εν αμφιβόλω των κατοίκων την ζωήν τίθησιν' εν αυτή τη Τραπεζούντι δύο των εναπομεινάντων ναών, ο της αγίας Σοφίας και ο του αγίου Φιλίππου, όστις και εχρησίμευεν ως Μητροπολιτικός της Τραπεζούντος Ναός, παρ' όλας της αρχής τας ενεργείας και των χριστιανών τας διαμαρτυρίας διαρπάζονται' εξομώσεις αθρόαι επιβάλλονται' και βίος εν γένει αβίωτος και κινδύνων πλήρης διαδέχεται την τέως σχετικήν γαλήνην. Αλλ' η παιδεία ουδένα πλέον διέτρεχε κίνδυνον, διότι βαθυτάτας το καλλίκαρπον αυτής δένδρον είχε τας ρίζας και εκ των κλάδων αυτής λαμβάνοντες οι την βίαν φεύγοντες δενδρύλλια αλλαχού μεταφυτεύουσι πολλά. Εν ταις μοναίς ιδίως ταις υπερκειμέναις σκηνοί ακινδύνως και σταθερώς. Απηλλαγμένη εκεί φόβων και πρόσφορον ευρούσα το έδαφος αγλαωτάτους αποφέρει καρπούς. Κατά την μακράν και οδυνηράν ταύτην περίοδον, λέγει ο Παρανίκας, οι λειτουργοί της Εκκλησίας ήσαν οδηγοί και ποιμένες του ως επί το πλείστον αγραμμάτου ποιμνίου, αι δε ιεραί μοναί και τα θυσιαστήρια της χάριτος εγένοντο τα καταγώγια της αρετής και της ικανότητος' ενίοτε φυτώρια των γραμμάτων και οι κευθμώνες ( κρυφοί τόποι, κρυψώνες) πολλών θησαυρών των αρχαίων προγόνων ημών".
Η Εκκλησία διέσωσε τη γλώσσα του Γένους και συνέβαλε στην απελευθέρωση, το 1821. Τώρα όμως ακούγονται φωνές ανησυχίας για το μέλλον της. Ο Γ. Ράλλης είχε παραδεχθεί ότι ήταν λάθος που κατά την μεταρρύθμιση επί υπουργίας του στο Υπ. Παιδείας περιελήφθη στα διδακτικά βιβλία του Γυμνασίου μόνο η μετάφραση χωρίς τη συμπαράθεση και του αρχαίου κειμένου. Όπως παραδέχθηκε ότι ήταν λάθος που δεν προβλέφθηκε η διδασκαλία από το πρωτότυπο απλών κειμένων της κοινής π.χ. περικοπές του Ευαγγελίου, επίλεκτα κείμενα μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας, όπως το του Μεγάλου Βασιλείου "Προς τους νέους όπως αν εκ των ελληνικών ωφελοίντο λόγων" και παραλείφθηκαν λογοτεχνικά κείμενα, όπως λ.χ. του Παπαδιαμάντη, από τα Νεοελληνικά Αναγνώσματα του Γυμνασίου.
Ο καθηγητής Π. Β. Πάσχος έγραψε: " Τα παιδιά μας, από το Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ίσαμε το Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν και κουτσαίνουν γλωσσικά κι έχουν σε τέτοιο σημείο αλαλία και αφωνία, που είναι αδύνατο να οικοδομήσεις επάνω τους κάτι αξιόλογο από την άποψη των απαραιτήτων ειδικών γνώσεων και της παιδείας γενικότερα…Δεν γεννάται, φυσικά, ζήτημα να δυνηθούν να κατανοήσουν οι φοιτητές μας τα υμνολογικά ή αγιολογικά κείμενα ( που θα χρειαστεί να διδάξουν αύριο στα σχολεία τους) αφού αγνοούν τη στέρεη βασική δομή της αρχαίας Ελληνικής, τη γραμματική της, το συντακτικό της, κανόνες τονισμού, συλλαβισμού κ.λπ.". Και προτρέπει ο κ. Πάσχος " να ανασκουμπωθούμε, αμέσως από σήμερα, γι' αγώνες τίμιους, για να ξανακερδίσουμε τη γλώσσα και την ψυχή μας". ( Π. Β. Πάσχου "Αδελφοί συνέλληνες", Εκδ. Νομ. Αυτοδ. Κοζάνης κ' "Αρμός", 2002, σελ. 377).
Απαισιόδοξος και ο φιλόλογος και συγγραφέας κ. Σαρ. Καργάκος. Στο βιβλίο του "Αλαλία, ήτοι το σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα" σημειώνει ότι εξακολουθεί να γράφει στο εθνικό - πολυτονικό -, όπως σημειώνει, σύστημα ορθογραφίας και όχι στο κρατικό - μονοτονικό -, γιατί αυτό, κατά την άποψη του, αποτελεί "πράξη αντίστασης στη γλωσσική μας κατολίσθηση". Στον πρόλογο του ίδιου βιβλίου γράφει τη φράση του Λένιν: " Αν θέλεις να εξαφανίσεις ένα λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του". Και προσθέτει ο κ. Καργάκος προφητικά στο συγκεκριμένο βιβλίο του, που εκδόθηκε το 2005: " Το ζούμε τώρα. Αν δεν αντισταθούμε εμείς οι συγγραφείς με ό,τι μπορούμε, θα χαθούμε. Και θα είναι αργά, όταν θα πούμε το στίχο του Νεκράσωφ: < Συγγραφείς, αδέλφια μου, στο πεπρωμένο μας κάτι μοιραίο υπάρχει>. Η Ελλάς, ως πνευματική ουσία, θα είναι νεκρή. Θα έχει γίνει ξένη περιουσία και όσοι Ελληνες απομείνουν, θα καταντήσουν νομάδες του κόσμου, σαν τους λογίους που έφυγαν στη Δύση μετά την έλευση της τότε σκλαβιάς".
Στα χρόνια που κύλησαν από το 2005 τα πράγματα έχουν γίνει πολύ χειρότερα ως προς την Γλώσσα και την Παιδεία. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ με βάση τα στοιχεία της ΟΥΝΕΣΚΟ στην Ελλάδα το 97,2% έχουν τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση και γνωρίζουν να διαβάζουν και να γράφουν, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, πάνω από τον μισό πληθυσμό της χώρας δεν έχει τη δυνατότητα να μελετήσει ένα σοβαρό μυθιστόρημα, δεν μπορεί να συντάξει ένα μέσου μεγέθους κείμενο, να κάνει βασικούς μαθηματικούς υπολογισμούς και να εργασθεί σε απλές εργασίες σε ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Χαρακτηριστικό της παρακμής της κοινωνίας μας είναι τα όσα έχουν περάσει τα Πανεπιστήμια μας. Σήμερα, ναι σήμερα, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και φοιτητές ασχολούνται πάντα και μόνο με τον τρόπο της διοίκησης και της διαρρύθμισης της εκπαίδευσης και όχι με την ουσία της Παιδείας, που είναι το ήθος και η δεοντολογία της κάθε Επιστήμης. Το αποτέλεσμα της παρακμής της δικής μας Παιδείας, που διδάσκεται σε όλο τον κόσμο, και του μαρασμού των Αρχών και των Αξιών μας είναι ο φοιτητής να μη νιώθει το βάρος της Παράδοσης που κουβαλάει, να μην αισθάνεται δέος μέσα στις αίθουσες, στα εργαστήρια, στα σπουδαστήρια, στις βιβλιοθήκες, να μην επιθυμεί τη γνώση, να μην σέβεται την περιουσία που του εμπιστεύθηκε η Πατρίδα, να καταντά μηδενιστής. Τώρα λοιπόν είναι η ευκαιρία να δούμε την Παιδεία μας στην ουσία της. Μόνο αν αποκτήσουμε επίγνωση αυτής και την εκτιμήσουμε μπορούμε να ξεπεράσουμε την κρίση που μας μαστίζει.-

πηγή:Ακτίνες

Καμμένος: Η νέα ξόβεργα

Γράφει το Ρεσάλτο
Τα επιτελεία των ισχυρών οικονομικών κέντρων εξουσίας δεν ζούνε με αυταπάτες, ούτε βαυκαλίζονται με τα ρόδινα όνειρα των ανδρεικέλων τους. Γνωρίζουν τους κινδύνους που απειλούν το κυβερνητικό τους οικοδόμημα και τα κόμματά τους και δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια:
Μελετούν σε βάθος την πολιτική κατάσταση, χαρτογραφούν με ακρίβεια τη λαϊκή οργή, επεξεργάζονται τα «προγράμματα» της απάτης, κατασκευάζουν τις εφεδρείες τους για την αναπαλαίωση της καθεστωτικής σήψης και στήνουν τις ξόβεργές τους.

Σήμερα και οι τυφλοί βλέπουν ότι οι δύο κυβερνητικοί πυλώνες του καθεστώτος καταρρέουν, ιδιαίτερα αυτός του ΠΑΣΟΚ.


Αυτή η κατάρρευση
των δύο κυβερνητικών πυλώνων σε συνδυασμό με την ανυπαρξία ενός ριζικά αντίρροπου ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΥ πόλου, αλλά και τη χαώδη πολιτική σύγχυση, φορτισμένη στο έπακρο από την εκρηκτική λαϊκή οργή, δημιουργούν ένα ευρύτατο και βαθύτατο πολιτικό κενό: Γόνιμο έδαφος για την εκτροφή και ανάπτυξη καθεστωτικών εφεδρειών και νέων καθεστωτικών ειδώλων.
Οι ξόβεργες
που έχουν στηθεί από τους «νταβάδες» για να παγιδεύσουν την οργισμένη αποχώρηση εκλογικών κομματιών από τα δύο μεγάλα κόμματα είναι πολλές και πολύχρωμες, καθώς και οι κατασκευές νέων ειδώλων και τυχοδιωκτών…

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ του Φώτη Κουβέλη
είναι η βασική παγίδα-αποθήκη της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ. Το ανάχωμα το οποίο στήθηκε για να μην πάρει η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ έντονα αριστερές και αγωνιστικές ΡΟΠΕΣ.

Η ξόβεργα Κουβέλη αποτελεί μία από τις χρυσές εφεδρείες και πολιτικά πιο μοχθηρές του νεοταξικού πασοκισμού…


Φυσικά
έχουν στηθεί και άλλες «δορυφορικές» παγίδες για τη συλλογή της αγανακτισμένης και απελπισμένης ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ βάσης του ΠΑΣΟΚ: Των, ολοκληρωτικά κατεστραμμένων, μικροαστικών στρωμάτων της πόλης και της επαρχίας, τα οποία αποτελούσαν τη μεγάλη εκλογική πελατεία του ΠΑΣΟΚ…
Γι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο
ότι όλα αυτά τα νέα πολιτικά σχήματα και «Μέτωπα» αποτελούν καρικατούρες του αντρεϊκού βοναπαρτισμού, ξαναθυμήθηκαν τον «πατριωτισμό» (ακόμα και τα συνονθυλεύματα του Κουβέλη που μόνο η λέξη «πατρίδα» τους προκαλούσε αλλεργία), ξαναθυμήθηκαν το «Ελλάδα στους Έλληνες» ή «όλοι είμαστε Έλληνες» και διαλαλούν ότι είναι πέραν και άνω των ιδεολογιών, της «δεξιάς», της «αριστεράς» κ.λπ…

Σε αυτά τα μοτίβα κινείται και η άλλη βασική ξόβεργα, το κόμμα του Καμμένου:
Μια ξόβεργα που στήθηκε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ από τα ισχυρά κέντρα εξουσίας («νταβάδες») για να παγιδεύσει την απελπισία και την οργή των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων κατά πρώτο λόγο, καθώς και του ΛΑ.Ο.Σ που καταρρέει και αυτό.

Αν τα κέντρα εξουσίας είχαν και την παραμικρή αμφιβολία για τον Καμμένο, αν δεν ήταν «δικός» τους άνθρωπος, θα τον είχαν εξαφανίσει από τα κανάλια: Αυτό είναι ιστορικό αξίωμα και καθοριστικό κριτήριο για το ρόλο κάθε πολιτικού…


Γράφαμε, πριν ένα μήνα, στο άρθρο:

«Ο νέος φαύλος κύκλος της πατριδοκαπηλίας»:


«Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» είναι μία νέα έκδοση του ΛΑ.Ο.Σ. προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα.
Μια «έκδοση» που καθίσταται αναγκαία για το καθεστώς σήμερα που ο ΛΑ.Ο.Σ εξάντλησε τον προβοκατόρικo ρόλο του και η ΝΔ καταρρέει.
Οι πολιτικές συνθήκες καθιστούν ΑΜΕΣΑ και ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΑ τη δημιουργία μια νέας «ακροδεξιάς» ΑΠΑΤΗΣ, μιας νέας «δεξιάς»: Της λαϊκής «δεξιάς» του «πατριωτικού» νεοφιλελευθερισμού, της «πατριωτικής» συμμετοχής στους μηχανισμούς της Νέας Τάξης (ΕΕ, Ευρώ, ΑΓΟΡΕΣ και ΣΙΑ)».


Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=28720#28720


Δεν χρειάζεται κανείς να διαθέτει βαθιές θεωρητικές, ιστορικές και πολιτικές γνώσεις, αρκεί να βγάλει τις τσίμπλες από τα μάτια, για να αντιληφθεί ότι το κόμμα των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» (πάντα οι πλέον εξαρτημένοι δηλώνουν «ανεξάρτητοι») ΑΠΟΤΕΛΕΙ μια ξόβεργα της οικονομικής εξουσίας, δορυφορική της ΝΔ.


Ο Καμμένος είναι μια βελτιωμένη έκδοση του ΛΑ.Ο.Σ και πολύ πιο σύνθετη, γιατί αποτελεί ανάχωμα και προς τα «ακροδεξιά». Δηλαδή λειτουργεί ανταγωνιστικά προς το ΛΑ.Ο.Σ και ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ προς τη ΝΔ.


Ο Καμμένος αποτελεί τη χρυσή εφεδρεία για τον κυβερνητικό πυλώνα της ΝΔ, μια εφεδρεία που θα χρησιμεύσει για την αναπαλαίωση της «Δεξιάς» και τη στήριξη του συνολικού κυβερνητικού οικοδομήματος.


ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και «Ανεξάρτητοι Έλληνες» είναι δύο εφεδρικές συνιστώσες (σε αυτή τη φάση, αύριο μπορεί να υπάρξουν και άλλες) των δύο κυβερνητικών πυλώνων: ΠΑΣΟΚ-ΝΔ…


Ένα νέο πολιτικό «όχημα»
δεν μπορεί να το κρίνουμε από αυτά που λέει, τα ρητορικά του κλισέ, ούτε από τις φορεσιές του και τα χρώματα που μακιγιάρεται, αλλά από την ιστορική του προέλευση, τις θέσεις του πάνω στα στρατηγικά ζητήματα της εποχής μας και την οργανωτική του συγκρότηση.

Συνοπτικά για το κόμμα του Καμμένου:


α).
Οι θέσεις του είναι εντοιχισμένες στο ίδιο κάδρο της ΝΔ: Νεοφιλελευθερισμός. Τα «υπέρ πατρίδος» και κατά της διαφθοράς είναι τα προπαγανδιστικά κλισέ της νεοφιλελεύθερης απάτης (τα έχουμε αναλύσει κουραστικά...).

β).
Η σπονδυλική στήλη της συγκρότησης αυτού το κόμματος είναι στελέχη της ΝΔ, στελέχη τα οποία επί πολλά χρόνια (όπως και ο ίδιος ο Καμμένος) υπηρέτησαν και από κυβερνητικές θέσεις τα προστάγματα της Νέας Τάξης και της ΕΕ: Λαθρομεταναστευτικό, αποδόμηση του εθνικού ιστού, εθνομηδενιστική αποχρωμάτιση της Ιστορίας και της Παιδείας, πολυπολιτισμικότητα και πολλά άλλα.

Ο Καμμένος και όλα τα στελέχη του συμμετείχαν ενεργητικά στην πολιτική αυτή του κόμματός τους και στις νεοταξικές επιλογές…


ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ
και στη νομιμοποίηση των «συμβολαίων θανάτου», στη Βουλή, που εκτελούσε η πράσινη κυβέρνηση των δωσίλογων ανδρεικέλων. Απλώς κάπου-κάπου εκτόξευαν αντικυβερνητικές ριπές για εσωτερική κατανάλωση…

Συμμετείχαν
και στην παπαδήμια συγκυβέρνηση (έμπρακτη νομιμοποίηση των Μνημονίων και των Μεσοπρόθεσμων) και ξαφνικά με τη ψήφιση του δεύτερου Μνημονίου, ήρθε το μαγικό ραβδάκι της Κίρκης για να τους φωτίσει και να τους …μεταμορφώσει!!!

«Φωτίστηκαν, λοιπόν, όταν η ΝΔ εκτελώντας τις εντολές τής ευρω-χούντας έμπαινε στη φάση της κατάρρευσης!!!!


Το ίδιο μαγικό ραβδάκι της Κίρκης «μεταμόρφωσε» και πολλούς πασόκους και υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη των ανδρεικέλων: Καστανίδης, Κατσέλη κ.λπ…


Το ραβδάκι, βεβαίως, της Κίρκης
δεν τους οδήγησε σε καμία αυτοκριτική για το έργο που συμμετείχαν και εκτελούσαν ο Καμμένος και τα νεοδημοκρατικά του στελέχη, ούτε τους άλλαξε θέσεις πάνω στα κεντρικά προστάγματα της Νέας Τάξης.

Για το πρακτικό εργαλείο της κατοχής μας, τα «ανοικτά σύνορα», την εισβολή, κατοχή και τον εποικισμό της χώρας μας από τους λαθρομετανάστες, ο Καμμένος δεν βγάζει άχνα. Ούτε για την ΕΕ και τους μηχανισμούς της (τα οικονομικά και πολιτικά «εργαλεία» της κατοχής μας) μιλούν…


γ).
Αποκαλυπτική είναι και μια πρόσφατη συνέντευξη του Καμμένου στην οποία λέει καθαρά τούτο:
«Δεν μπορεί να προχωρήσουμε ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΑΣΗ στην κατάργηση του Έθνους κράτους»!!!


Αυτό σημαίνει ότι ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ την κατάργηση, αλλά όχι σε αυτή τη φάση!!!!


Τα σχόλια περιττεύουν.

ΣΤΟΛΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ

του αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου
ΣΤΟΛΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ

Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν, για της πατρίδος την ελευθερίαν, γι’ αυτά τα δύο πολεμώ, γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ, κι αν δεν τα αποκτήσω τι μ’ ωφελεί να ζήσω; Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι.

Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα· οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογρηές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια.

Μια αγιωσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες. Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός». Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης».

Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είνε κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είνε κάποιο έμορφο παραμύθι. Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστεια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας.

Η Ελληνική Επανάσταση είνε σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε να βασανίσει για να ψηθούνε ζωντανοί. Μα αντί ν’ ακούγονται βογκητά και φρικτοί θρήνοι από το στόμα του βοδιού, έβγαιναν τραγούδια χαρούμενα, επειδή ο τεχνίτης είχε βάλει επιτήδεια στο λαρύγγι του βοδιού κάποιο όργανο που άλλαζε τους θρήνους σε χαρούμενη μουσική. Ο Αθανάσιος Διάκος τραγουδούσε περασμένος στη σούβλα, κι οι γυναίκες του Ζαλόγγου χορεύανε και πέφτανε στον γκρεμνό. Κι όλοι οι Έλληνες, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, δεσποτάδες, παπάδες, λαϊκοί, ψέλνανε σαν να τραγουδούσανε και τραγουδούσανε σαν να ψέλνανε, όπως οι τρεις Παίδες της καμίνου που δοξολογούσανε τον Θεό χορεύοντας μέσα στη φωτιά σαν να δροσολογιότανε. Απ’ όλη την αιματοβαμμένη Ελλάδα ακουγότανε «ήχος καθαρός εορταζόντων», κι οι Έλληνες τρέχανε στον θάνατο «αγαλλομένω ποδί, Πάσχα κροτούντες αιώνιον».

Γι’ αυτό μαγεύθηκε ο κόσμος, χωρίς να ξέρει γιατί. Εκείνο που τους μάγευε ήτανε η Ελπίδα της Αθανασίας που βγαίνει από την Ορθοδοξία και που τα σκεπάζει όλα με την χαρούμενη πνοή της. Η χαρά του Χριστού είνε ένα άνθος που φυτρώνει μοναχά στις καρδιές που πονούν. Για τούτο ο Δαυΐδ έλεγε: «Κύριε εν θλίψει επλάτυνάς με». Κι οι ασκηταί της Ορθοδοξίας τη λέγανε «Χαρμολύπη» ή «Χαροποιόν πένθος», αυτή τη χαρά που βγαίνει από τη συντριμμένη καρδιά. Η Ελληνική Επανάσταση ήτανε τα χαρούμενα ορμήματα του Ποταμού της Ορθοδοξίας. Γι’ αυτό τη μισήσανε και την πολεμήσανε οι «ψευδάδελφοι», εκείνοι που ιδρύσανε στ’ όνομα του Χριστού ένα σύστημα εγκόσμιας ευδαιμονίας, κάποιον «αριστοκρατικό χριστιανισμό» που τραβά τις ματαιόδοξες ψυχές, και τις ξεραίνει από τη χαρά του Χριστού, από τη «χαρμολύπη»[1].

Οι Έλληνες του καιρού εκείνου ήτανε «πτωχοί τω πνεύματι», κατά τους έξυπνους του κόσμου. Ήτανε απλοί και φυσικοί, κι η όψη τους, τα λόγια τους, οι συνήθειές τους, τα φερσίματά τους ήτανε αληθινά, δηλαδή Ελληνικά. Η ψυχή τους ήτανε δεμένη με τη φύση και τη θρησκεία τους. Λεοντόκορμοι άνδρες που βαστούσανε από αρχαία αίματα, ζούσανε στον ανοιχτόν αγέρα όπως τους έπλασε ο Θεός, με γένεια, με μουστάκια, με μακρυά μαλλιά σαν το Χριστό, γοργοπόδαροι, λιγόφαγοι, θρήσκοι, ταπεινοί μπροστά στους γεροντότερους και στους παπάδες, με ψυχή γεμάτη κρυφά πλούτη. Απάνω απ’ όλα ήτανε η Θρησκεία, η Πίστις των Πατέρων μας. Κι οι λειτουργοί της ήτανε οι πνευματικοί τους, οι δάσκαλοί τους, οι προστάτες τους, οι παρηγορητές τους, οι δικαστές τους, οι εξομολόγοι τους.

Ο πιο αγαπημένος αρματωλός για το λαό, ο πιο αγνός πολεμιστής, ο καινούριος άγιος Γιώργης, στάθηκε ένας παπάς, ο Αθανάσιος Διάκος, που σουβλίσθηκε για την Πίστη του Χριστού. Άλλοι τέτοιοι αγιασμένοι που αγωνισθήκανε για την Πίστη, είνε ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Κυπριανός στην Κύπρο· τι λέγω; Νέφος ολόκληρο ρασοφορεμένοι, Ορθόδοξον Ιεράτευμα. Πριν να γίνει η Επανάσταση, χιλιάδες Νεομάρτυρες μαρτυρήσανε για την Πίστη, κι ύστερα ήρθανε οι αρματωλοί. Οι δεσποτάδες, οι παπάδες κι οι καλόγεροι είχανε γίνει σαν τους προφήτες που οδηγούσανε τον νέον Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας. Οι αρματωλοί γινήκανε σαν ασκητές και ψέλνανε απάνω στο μετερίζι, και ξεστηθίζανε το Ψαλτήρι για παρηγοριά, με τα χαϊμαλιά στο στήθος που παριστάνανε τον Χριστό, την Παναγία, τον άη Γιώργη, τον άη Δημήτρη. Για φυλαχτό είχανε ή τίμιο ξύλο, ή άγιο λείψανο, ή ένα κομμάτι από το παλιόρασο του άγιου Κοσμά.

Πολλοί αρματωλοί ήτανε ζωγραφισμένοι στα ερημοκκλήσια μαζί με τους αγίους. Η ζωγραφιά του Μεϊντάνη βρισκότανε στην εκκλησιά της Κατούνας, του Ανδρούτσου στο Μεγάλο Μετέωρο, του Διαμαντή Σπατούλη στην εκκλησιά στ’ Αλεποχώρι Μπότσαρη. Και τους σκοτωμένους τους θάβανε κοντά στην εκκλησιά. Λοιπόν, δεν είνε αγιασμένη η Επανάστασή μας, δεν είνε η Ορθοδοξία ματωμένη για να φυλάξη την πίστη μας; Η Ορθοδοξία έγινε ένας λόγος άδειος στα στόματα των σημερινών φραγκοδασκαλευμένων δασκάλων. Μα η αληθινή Ορθοδοξία που είνε πλούτος και ρίζα αθανασίας, είνε φυτρωμένη βαθειά στην καρδιά του ορθοδοξώτατου λαού μας, που όσο δεν ήθελε να τουρκέψει, άλλο τόσο δεν θέλει να φραγκέψει.

Φώτης Κόντογλους


πηγή:iereasanatolikisekklisias

Ωφέλιμες διηγήσεις για την προσευχητική αξία των Χαιρετισμών της Θεοτόκου

Επιμέλεια:πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.
Α.Από τις διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.(διασκευασμένο κείμενο)
Στα παλιά χρόνια, δηλαδή πριν από το 1800, κάποιος εκεί τότε, – υπήρχαν πολλοί λησταί, όπως είναι γνωστό, που στήνανε καρτέρι στα σταυροδρόμια, και λήστευαν τους περαστικούς,- κάποιος λοιπόν απ’ αυτούς τους αρχιληστάς είχε βάλει μερικούς συντρόφους, να στήνουν το καρτέρι τους σε ένα σταυροδρόμι που ήτο αναγκαστικό πέρασμα για τους περαστικούς πεζοπόρους, από τη μια πόλη στην άλλη. Και όποιος περνούσε, είτε ήταν μόνος του, είτε ήταν δύο είτε τρείς, τους λήστευαν.Και μετά τους άφηναν να φεύγουν, δεν τους έκαναν κακό. Δεν τους τραυμάτιζαν, δεν τους κακοποιούσαν.Κάποτε πέρασε απ’ αυτό το σταυροδρόμι και ένας άγιος μοναχός. Εκείνος, – τον σταμάτησαν βέβαια και τον λήστεψαν, τι να πάρουν από έναν μοναχό, τέλος πάντων, ό,τι είχε – δεν έφυγε. Παρακάλεσε τους ληστάς να τον οδηγήσουν στο λημέρι του αρχηγού τους, – λέει «τι τον θέλεις;»
-Α, λέει, θα σας πώ κάτι πολύ σπουδαίο. Σε λίγο θα περάσει ένας πολύ μεγάλος και πλούσιος έμπορος φορτωμένος διαμάντια, αλλά, θέλω να του πώ, πώς θα είναι ντυμένος, για να τον καταλάβετε, γιατί θάχει μαζί του πολλά τα κουρέλια.
Έτσι και έγινε, όχι για να μην του χαλάσουν το χατίρι, αλλά για τις απολαβές που θα είχε.Τον πήγαν λοιπόν… μόλις συναντήθηκε ο μοναχός με τον αρχιληστή, του λέγει ότι θα καλέσεις όλους τους ανθρώπους εδώ, για να τους πω αυτό το μεγάλο νέο, διότι είναι πολύ σπουδαίο.
Πράγματι λοιπόν, εκείνος τους μάζεψε.
Α, λέει, κάποιος λείπει. Να μου τον φέρετε κι αυτόν εδώ.
Λέει, τι τον θέλεις, αυτός μαγειρεύει τώρα για το μεσημέρι.
Όχι, να τον φέρετε.
Πάνε λοιπόν, εκείνος δεν ήθελε να ’ρθεί, και τον άρπαξαν με το ζόρι, και τον έφεραν μπροστά στο μοναχό.
Μόλις ο μάγειρας αντίκρισε τον μοναχό, δεν ήθελε να τον βλέπει.Αλλά ούτε και ο μοναχός γύρισε να τον δει.
Αντιθέτως ο μάγειρας άρχισε να τρέμει, να τρέμει πολύ.
Τον ρωτάει λοιπόν ο μοναχός.
- Γιατί τρέμεις μάγειρα;
- Ε, – αναγκάστηκε εκείνος να ομολογήσει, – ότι ήταν διάβολος που είχε μετασχηματιστεί σε άνθρωπο, για να παρακολουθεί από κοντά αυτόν τον αρχιληστή.Ο αρχιληστής όμως αυτός, είχε μια πολύ καλή συνήθεια.Προσευχόταν στην Παναγία καθημερινά. Και πώς προσευχόταν; – λέει.
Διάβαζε κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς. Πρωί και μεσημέρι και βράδυ. Την καλή αυτή συνήθεια την πήρε απ’ τη μάνα του. Την πήρε απ’ το σπίτι του, που του είχε μάθει τους Χαιρετισμούς από μικρό παιδί, και έτσι τους ήξερε από στήθους. Δηλαδή από μνήμης, και τους έλεγε χωρίς να τους διαβάζει.Βέβαια, αργότερα πήρε τον κακό το δρόμο κι έγινε ληστής, παρά ταύτα όμως, τους Χαιρετισμούς δεν τους είχε αφήσει ούτε μια μέρα. Έτσι η Παναγία βρισκόταν κοντά του και τον φύλαγε.Και τον φύλαγε επειδή περίμενε μια ευκαιρία η Παναγία για να τον σώσει, να τον φέρει σε μετάνοια, ν’ αλλάξει ζωή, να σωθεί.
Ο μάγειρας διάβολος, είχε σταλεί πάλι απ’ τον αρχισατανά για να τον σκοτώσει και να πάρει την ψυχή του στην Κόλαση. Δεν μπορούσε όμως γιατί τον εμπόδιζαν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Περίμενε λοιπόν μια ευκαιρία. Ποια; Το πότε θα ξεχνούσε έστω και μία φορά, έστω και μια μέρα, να απαγγείλει ο αρχιληστής τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Τότε θα ήταν αφύλακτος από την προστασία Της, θα προκαλούσε για τη μοιρασιά, ανάμεσα στους ληστάς και τους συντρόφους του κάποια φασαρία, εκείνοι με την προτροπή βέβαια του διαβόλου μάγειρα, θα τον σκότωναν και έτσι θάπαιρνε την ψυχή του στην Κόλαση.
Μα η Παναγία τον προστάτευε και τον προστάτευε χάριν των Χαιρετισμών. Μπορεί να ήτο ληστής, αλλά δεν ήταν φονιάς. Παρά ταύτα όμως τους Χαιρετισμούς δεν τους άφησε. Μπορεί η ζωή του να ήτο άσχημη, να ήτο κακή, να ήτο αντιευαγγελική αλλά ο Θεός όμως που δεν θέλει το θάνατο του αμαρτωλού ως το επιστρέψαι και ζείν αυτόν, και ακούγοντας και τις μεσιτίες και τις παρακλήσεις της Παναγίας Μητρός Του, του έδωσε την ευκαιρία για να σωθεί. Μόλις λοιπόν ο αρχιληστής άκουσε αυτή την ομολογία από τον μάγειρο διάβολο, αμέσως φωτίσθηκε. Κατάλαβε τα τραγικά του λάθη. Τις αμαρτίες του, και κείνη τη στιγμή μετανόησε, και σώθηκε.
Η μετάνοιά του συγκλόνισε και τους άλλους ληστάς, τους συντρόφους του, και με τις οδηγίες του αγίου εκείνου μοναχού όλοι τους οδηγήθηκαν στο μεγάλο μυστήριο της ευσπλαχνίας του Θεού, δηλαδή στην Ιερά Εξομολόγηση. Και με την έμπρακτη αποκατάσταση όλων των κλοπιμαίων, όλοι οι λησταί μαζί με τον αρχιληστή εσώθησαν.
Τους έσωσαν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας.Οι Χαιρετισμοί λοιπόν χριστιανοί μου, έχουν τεράστια σωτηριώδη σημασία, όταν τους διαβάζουμε ή τους απαγγέλουμε κάθε βράδυ με πίστη και ευλάβεια. Μας χαρίζουν την πλέον αποτελεσματική βοήθεια στην προσπάθειά μας και στον αγώνα που κάνουμε κάθε μέρα, για να νικήσουμε τα πάθη μας. Για να νικήσουμε το κακό, την αμαρτία και τον διάβολο.
——————————————————————————————
Β.Πώς η Θεοτόκος ανέστησε και έσωσε πόρνο κληρικό.
Στο βιβλίο -ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ αναφέρεται το εξής γεγονός.
Κάποτε ζούσε ένας κληρικός ευλαβέστατος προς την Αειπάρθενο Θεοτόκο ,προσευχόταν δε σε αυτή πολλές φορές .Μάλιστα δε διάβαζε κάθε μέρα με πολύ κατάνυξη και ευλάβεια τους 24 Οίκους του Ακαθίστου.΄Ομως παρασύρθηκε στην πορνεία.Και μιά μέρα καθώς επέστρεφε στο σπίτι του,γυρίζοντας από το πορνείο,περνώντας από ένα γεφύρι ,εδιάβαζε προσευχές πρός την Παναγία .Κάποια στιγμή σκόνταψε και με την συνέργεια του διαβόλου έπεσε και έπεσε στο ποτάμι και πνίγηκε.
Αμέσως άρπαξαν την ψυχή οι δαίμονες για να την πάνε στήν γέενα.Αλλά η πρέσβειρα των Κεκοιμημένων πολυεύσπλαχνος Δέσποινα ,αμέσως βρέθηκε εκεί και τούς προστάζει να πάνε την ψυχή στον Δίκαιο Κριτή για να αποφασίσει Εκείνος.Την πήγαν και έδειξαν οι δεινοί φορολόγοι όλες τις αμαρτίες του και ιδιαίτερα την τελευταία της πορνείας, για την οποία έλεγαν στον Κριτή ,ότι ως δίκαιος δεν πρέπει να κάνει έλεος σε αυτή την ψυχή ,αλλά να τούς την δώσει ,επειδή απέθανε σε ανομία θανάσιμη.
Από το άλλο μέρος ,ο κοινός προστάτης και βοηθός των αμαρτωλών ,η Πολυεύσπλαγχνος Δέσποινα είπετα εξής.
¨”Είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή -Όπου ευρώ σε ,εκεί και κρινώ σε.Τήν ώρα που ετελευτησεν ο ιερεάς ,διάβαζε την ακολουθία του και προσευχόταν πρός εμένα,λέγοντας τον ασπασμόν του Αγγέλου ,όπως συνήθιζε πάντοτε ,ως δούλος μου ευλαβής.Επομένως δεν έχετε δικαώμα σε αυτή την ψυχή γιατί ειναι δική μου”
Τότε πρόσταξε ο Κριτής ένα Άγγελο να φέρει την γλώσσα του κληρικού εκεί μπροστά. Ο Άγγελος αμέσως πήγε στο ποτάμι έβγαλε την γλώσσα του πεθαμένου κληρικού και την φέρνει στο Κριτήριο.Πάνω σε αυτή ήταν γραμμένα τα εξής.”Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία”
Είπε στην συνέχεια ο Κύριος στην ψυχή.<Επέστρεψε στο σώμα και κάνε μεγάλη μετάνοια διότι δεν έχει καμμία εξουσία σε σένα ο Διάβολος ,εξ αιτίας της ευλάβειας που έχεις πρός την Μητέρα μου.Διότι αυτή είναι η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους και πρέπει να την σέβεσθε ,όσο μπορείτε.Κήρυξε στους ανθρώπους την πολύ μεγάλη πρός εμένα παρρησία αλλά και την δύναμη και νίκη κατά των δαιμόνων .
Έτσι λυτρώθηκε ο κληρικός δύο θανάτων.Ο Αγγελος έβαλε την την ψυχή στο σώμα και το έβγαλε από τον βυθό και αναχώρησε για τον ουρανό.Ο δε κληρικός αναστήθηκε και στην συνέχεια απαρνήθηκε τα εγκόσμια και έγινε μοναχός ,ώστε να βιώσει την μεγάλη μετάνοια που του είπε ο Δίκαιος Κριτής Χριστός.
Γ.Διηγήσεις π.Στεφ.Αναγνωστόπουλου.
Στα χρόνια τα δικά μου τα παιδικά, μεταξύ του 1930 μέχρι και το ’45, ενθυμούμαι ότι διάβαζαν τους Χαιρετισμούς, προσέξτε το αυτό, διάβαζαν τους Χαιρετισμούς πάνω από τους ετοιμοθανάτους! Όταν αυτοί είχαν ρόγχο, όταν είχαν πέσει σε κώμα, όταν δεν μπορούσαν να απελευθερωθούν από το σώμα. Για ποιο λόγο; Για να διώξει η Παναγία τα δαιμόνια και να βοηθήσει την έξοδο της ψυχής από το σώμα. Αυτό άλλωστε το ζητάμε κάθε φορά που λέμε το μικρό απόδειπνο και θα το ακούσουμε σε λίγο από τους ιεροψάλτες μας. «Και εν τω καιρώ της εξόδου μου, την αθλία μου ψυχή περιέπουσα»…τι θα πει «περιέπουσα»; Να περιβάλλει, να σκεπάσει, να προστατεύσει η Παναγία την ψυχή μας. «Και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων πόρρω αυτής απελαύνουσα». Να διώξει δηλαδή, τις όψεις, τα πρόσωπα και την παρουσία των δαιμόνων, των σατανάδων και των διαβόλων από τον ετοιμοθάνατο δικό μας άνθρωπο και συγγενή. Επίσης, διάβαζαν τους χαιρετισμούς σε άρρωστα παιδιά και στους δαιμονισμένους, όπως και το Τετραβάγγελο.
Αυτό σημαίνει ότι η Παναγία μας, δια μέσου των Χαιρετισμών που διαβάζουμε κάθε μέρα αναλαμβάνει για λογαριασμό μας και χτυπά αλύπητα τον διάβολο, δημιουργώντας του πληγές και θανάσιμα τραύματα. Το ψάλλαμε προηγουμένως, το προσέξατε; Το τόνισα και το τόνισα θριαμβευτικά όταν είπα «Χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα».
Με τους Χαιρετισμούς λοιπόν και την αληθινή μας μετάνοια, με τη ζωντανή μας πίστη, με την αποχή μας από την αμαρτία, ακόμα και των λογισμών και των σκέψεων…και σεις μικροί και σεις μεγάλοι και μείς οι κληρικοί και πρώτος εγώ …και την ενεργουμένη αγάπη, η Υπεραγία Θεοτόκος με τις πρεσβείες της τότε, μας ανεβάζει στον Παράδεισο. Ενώ συγχρόνως, καταποντίζει στα τάρταρα όλα τα δαιμόνια που μας πειράζουν και που θέλουν την αιώνια καταστροφή της ψυχής μας, που ζητούν την κόλασή μας. Και αυτό το διακηρύσσουμε, θα το πούμε την ερχομένη Παρασκευή, στη δευτέρα στάση των Χαιρετισμών όταν θα ομολογήσουμε και θα πούμε «Χαίρε, η κατάπτωσις των δαιμόνων».
Ενθυμούμαι τα παλιά εκείνα χρόνια που δεν υπήρχαν τα μέσα και οι ευκολίες , πόσο εταλαιπωρούντο ορισμένες νύφες ή και κόρες, και σε μια συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα και μια ανιψιά, οι οποίες για χρόνια πολλά, επεριποιούντο κατάκοιτους ανθρώπους.
Η βρώμα να απλώνεται όχι μόνο μέσα στο σπίτι και να μυρίζουν τα πάντα αλλά και έξω από αυτό. Αλλά όμως, η αυταπάρνησις, η αγάπη…
Και μία εξ αυτών, κατόπιν συμβουλής ενός τότε ιεροδιακόνου, άρχιζε τη νύχτα να διαβάζει γονατιστή δίπλα στο κρεβάτι, στην ώρα που εκείνη εβυθίζετο στον ύπνο και στη νάρκη, λόγω της καταστάσεως που είχε, να διαβάζει τους χαιρετισμούς της Παναγίας. Και έβλεπε λοιπόν να εξέρχεται τότε μία ευωδία η οποία να καθαρίζει όλο το σπίτι. Ήταν μερικές φορές τόσο δυνατή αυτή, που δεν ήξερε από πού έβγαινε, ώστε την έπνιγε και μερικές φορές αναγκαζόταν να ανοίγει τα παράθυρα, για να μπορεί να αναπνεύσει. Υπήρξαν και μάρτυρες οι οποίοι έλεγαν, περνώντας έξω απ’ το σπίτι, «Να η Δεσποινούλα πάλι θυμιατίζει»! Αλλά δεν θυμιάτιζε η Δεσποινούλα. Εθυσιαζόταν δίπλα σ’ αυτήν την υπέργηρη θεία, την οποία είχαν εγκαταλείψει νύφες και κόρες. Κάθε βράδυ, κάθε βράδυ, της διάβαζε και μια φορά, και δυο φορές, γιατί όταν διαπίστωνε λοιπόν, ότι κατά την διάρκεια που διάβαζε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, έβγαινε τόση ευωδία, – βέβαια ανταποκρινόταν η Παναγία στη θυσία της, γιατί τι έλεγε; Τώρα περιποιούμαι την Παναγία, αν ήταν αυτή άρρωστη, αφού έχω και το όνομά της, δεν θα έτρεχα εγώ να την περιποιηθώ; Έτρεχε λοιπόν. Και το θαύμα … Βλέποντας ότι πολλές φορές, ότι κατά την διάρκεια των χαιρετισμών, ηπλώνετο τόση χάρις, απ’ την Παναγία σαν αμοιβή για την ολοήμερη θυσία της, και τη νυκτερινή ακόμα, βλέποντας αυτό το πράγμα, επαναλάμβανε τους Χαιρετισμούς, και τους έλεγε και δυο και τρείς και πέντε και δέκα φορές. Μια φορά δεν χόρτασε, και κατάφερε να τους λέει τους Χαιρετισμούς όλη τη νύχτα. Σκεφτείτε δηλαδή αν ήταν πέντε έξι ώρες, θα τους είπε περισσότερο από εικοσιτέσσερεις φορές. Τι ευλογία και τι χάρις.
……………………………………………………………………………………….
Ενθυμούμαι μία θεία η οποία είχε την καλή διάθεση να πλένει τους κεκοιμημένους και τους νεκρούς, και ακόμα και αυτούς τους ζητιάνους τους εγκαταλελειμμένους σε οποιοδήποτε μέρος της πόλεως, αρκεί να την φώναζαν. Μέσω του συζύγου της, ήξερε ορισμένες φορές, και αντιλαμβανόταν τον θάνατον αυτών των ανθρώπων, τους έπλενε, τους καθάριζε, τους ετοίμαζε, έτοιμοι για να τους κηδέψουν την επομένη μέρα.
Ξέρετε κάποτε μου είπε ένα μυστικό της. – Έχει κοιμηθεί τώρα αυτή. Δεν πρόκειται να μας ακούσει, ούτε και να υπερηφανευτεί γι’ αυτό που θα πούμε.
– Μια φορά που προσηύχετο, την ανέβασε ο Θεός στο ταβάνι! Η αμοιβή για τους κεκοιμημένους. Για την περιποίηση αυτή. Η αμοιβή για τους γέροντες και τις γερόντισσες που είναι κατάκοιτες. Αυτό είναι το μάθημα. Διότι όταν τους ξέπλενε, έλεγε τους Χαιρετισμούς.
Να το θυμάστε αυτό. Και υπάρχουν και μερικές ψυχές οι οποίες λένε και ομολογούνε σήμερα, ότι τους Χαιρετισμούς φροντίζουν να τους λένε όλη την ημέρα, όποτε ευκαιρούν και όποτε τους δίνεται αυτή η δυνατότητα, μέσα στην πληθώρα βέβαια των υποχρεώσεων που έχει μια μητέρα μέσα σένα σπίτι και σε μια οικογένεια.
Είθε όλοι σας ως γυναίκες, κυρίως σε σας απευθύνομαι, και τις μικρές και τις μεγάλες, να της μοιάσετε, και θα έχετε αμοιβή και καλήν απολογία μπροστά στο φοβερό βήμα του Χριστού, διότι σύμφωνα με το μ’ αυτό που θα ύστερα οι ψάλτες μας εδώ, θα απαγγείλουν και που το διαβάζετε και σεις στα σπίτια σας, το «Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή Παρθένε», θα έρθει η Παναγία στην απολογία μας ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού, και θα σταθεί συνήγορος και θα μας υπερασπιστεί για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Αυτή την αιώνια ζωή, μέσω της αγάπης μας προς την Υπεραγία Θεοτόκο, που φαίνεται και με την απαγγελία των Χαιρετισμών, είθε να την αξιωθείτε όλοι σας, και μαζί με σας, και μεις.

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Το μεγάλο κήρυγμα – (Γιάννης Βλαχογιάννης - Αναγνωστικό ΣΤ΄ Δημοτικού 1952)


 
Των Ὑψηλάντηδων τ’ ἀρχοντικό, στὸ Κισνόβι τῆς Ρωσίας, δεκάξη τοῦΦλεβάρη 1821.
Γύρω στὸ τραπέζι, ἀπ’ τὰ πέντε ἀδέρφια οἱ τέσσερες, Ἀλέξανδρος, Δημήτρης, Νικόλας καὶ Γιώργης· κι ἀντικρύ τους οἱ δυὸ γραμματικοί, Λασσάνης καὶ Τυπάλδος,  γράφουν τὴν προκήρυξη. Ἡ ἀπόφαση πιὰ ἡ τρανὴ εἶναι παρμένη. Μένει νὰ δοθῆ τὸ σύνθημα τοῦ ἀγώνα καὶ στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων τὸ σάλπισμα ν’ ἀντιλαλήση κι ἀπὸ  τὰ θεμέλια της νὰ σείση τὴν Τουρκιά.

Μέσα στὴν ἐπίσημη σιωπή, τοῦ Ἀλέξανδρου ἡ φωνὴ ἀργὴ καὶ γαλήνια χύνεται τριγύρω:
― Ναί, ἀδέρφια, λέει, ὅλα τὰ προσφέρομε θυσία πατριωτική, καὶ τὰ δυὸ ἑκατομμύρια, ποὺ ἡ Ὀθωμανικὴ Κυβέρνηση, κατὰ τὴ συνθήκη, θὰ μᾶς πληρώση τὸν ἐρχόμενο  Μάη. Δὲν μποροῦμε νὰ περιμένωμε! Ἡ ἑταιρία ἀνακαλύφτηκε! Ἂς προσφέρωμε καὶ τὰ κτήματά μας στὴ Βλαχία· ἀξίζουν ἕξη ἑκατομμύρια. Καὶ τοὺς μισθοὺς ποὺ παίρνομε  ἀπὸ τὴ Ρωσία.Ἂς δώσωμε καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς ἑαυτούς μας στὸ βωμὸ τῆς Πατρίδας. Ἔτσι θὰ ἐκτελέσωμε τὴν παραγγελία τοῦ πατέρα μας καὶ θὰ πάρωμε ἐκδίκηση γιὰ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέφερε ὁ πάππος μας καὶ πέθανε ἀπ’ αὐτά. Ὅλα ἂς τὰ δώσωμε στὴν πατρίδα. Ἂς κινήσωμε τὸν ἱερὸ ἀγώνα. Διάβασε, Λασσάνη, τὴν προκήρυξη.
 
Διαβάστηκε ἡ προκήρυξη καὶ γίνηκε δεχτὴ μὲ μιὰ καρδιά.
― Εἶναι καὶ κάποια ἄλλη θυσία, εἶπε ὁ μονόχερος Ἀλέξανδρος.
Σηκώθηκε, βγῆκε ἀπὸ τὸ θάλαμο, πέρασε ἀπ’ ἄλλον καὶ μπῆκε ἴσια στῆς μητέρας του.
Τὴ βρῆκε μὲ τὸ πιὸ μικρὸ ἀδέρφι, τὸ Γρηγόρη, δεκατεσσάρων χρονῶν ἀγόρι, καθισμένο στὸ πλάϊ της.
Ἀφοῦ προσκύνησε τὰ πολυσέβαστα γεράματα τῆς μάνας, τῆς τρανῆς Ἀρχόντισσας, τῆς ἔδωσε τὸ χέρι καὶ τὴν ἔσυρε σιγὰ στὸ θἀλαμο, ποὺ βρίσκονταν τ’ ἀδέρφια του.
― Μητέρα, εἶπε, ἡ σωτηρία τῆς πατρίδας μπορεῖ ν’ἀπαιτήση καὶ τὴ θυσία τοῦ κτήματος ποὺ ἔχομε στὴν Κοζνίτσα. Μᾶς δίνει πενήντα τέσσερες χιλιάδες ρούβλια τὸ χρόνο. Χαρίζεις  αὐτὸ τὸ κτῆμα, μητέρα, στὴν Πατρίδα;
  Ἡ Ἀρχόντισσα Ὑψηλάντισσα ἀναδάκρυσε γλυκά.
― Παιδιά μου, εἶπε, ἐγὼ χαρίζω ἐσᾶς, τὰ φίλτατά μου, καὶ θὰ λυπηθῶ τὰ δυὸ ἑκατομμύρια ρούβλια;
Μὲ τὰ τελευταῖα αὐτὰ λόγια ἦταν κι ἡ προκήρυξη τελειωμένη.  
Ὑπόγραψε κι ὁ γιός : Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.
 Αναγνωστικό ΣΤ΄ 1952

Ο Άγιος Νικόδημος και η Πνευματική προετοιμασία του 1821




Κωνσταντίνος Χολέβας , Πολιτικός Επιστήμων
Ο εορτασμός των Εθνικών Επετείων αποκτά μεγαλύτερη σημασία και μεταδίδει πιο ουσιαστικά μηνύματα όταν αναζητούμε όχι μόνο τους πρωταγωνιστές των πεδίων των μαχών, αλλά κυρίως όταν ανιχνεύουμε τους πνευματικούς προδρόμους, αυτούς πού άνοιξαν το δρόμο. Τιμώντας, λοιπόν, την 25η Μαρτίου, διπλή πανήγυρη, χριστιανική και εθνική, και αναλογιζόμενοι πόσοι ήρωες αγωνίσθηκαν και θυσιάσθηκαν κατά την Ελληνική Επανάσταση, καλό είναι να τιμούμε και τους πνευματικούς πρωτοπόρους, τους καθοδηγητές, τους εμπνευστές. Ένας από αυτούς είναι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος εκοιμήθη πριν από 200 ακριβώς χρόνια, στις 14 Ιουλίου 1809. Εφέτος, λοιπόν, που η Εκκλησία μας τιμά ιδιαιτέρως τα 200 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του Αγίου, ας γράψουμε δυο λόγια για τη συνεισφορά του στήν προετοιμασία του Αγώνος.
Όχι. Ο Άγιος Νικόδημος δεν οργάνωσε κλέφτες και αρματολούς, ούτε μετείχε στην εξέγερση του παπα -Ευθύμη Βλαχάβα, την τελευταία μεγάλη εθνική ένοπλη κίνηση πριν από το 1821. Δεν έπιασε ποτέ όπλο στα χέρια του. Ούτε έγραψε επαναστατικά ή πολιτικά κείμενα όπως ο Ρήγας Φεραίος. Βοήθησε με τον τρόπο του, τον Φιλοκαλικό, τον πνευματικό, τον Ησυχαστικό, τον συγγραφικό. Ο Μοναχός από τη Νάξο με την εντυπωσιακή θεολογική και φιλολογική κατάρτιση, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με το Άγιον Όρος, ο σπουδαίος αυτός νεοπατερικός συγγραφεύς του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνος έδωσε χωρίς τυμπανοκρουσίες το δικό του αγώνα. Με το κομποσχοίνι, με τη νοερά προσευχή, με τήν πέννα, με τα βιβλία, με το γνήσιο πατριωτισμό του , τον οποίο διακρίνουμε στα γραπτά του όσο κι αν προσπαθεί να τον παρουσιάσει με ήπιο τρόπο.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης βοήθησε την προετοιμασία του Αγώνος στηρίζοντας τη Χριστιανική Πίστη και το ελληνορθόδοξο φρόνημα του υποδούλου λαού μας. Διδάσκοντας την ορθή Θεολογία, καταγράφοντας τους Κανόνες της Εκκλησίας μας (Πηδάλιον), συμβουλεύοντας κληρικούς και λαϊκούς (Συμβουλευτικόν Εγχειρίδιον), καλλιεργώντας τον πνευματικό αγώνα κατά των παθών ( Αόρατος Πόλεμος), ανθολογώντας τα σπουδαιότερα νηπτικά-ησυχαστικά κείμενα (Φιλοκαλία των ιερών Νηπτικών) , υπομνηματίζοντας τον Απόστολο Παύλο και υμνώντας την Παναγία μας θύμιζε στους σκλαβωμένους Ρωμηούς ότι μόνο διά της εμμονής στην Ορθοδοξία θα σωθούν και ατομικά και εθνικά. Με τη διδασκαλία και με τα συγγράμματά του στερέωσε την Ορθή Πίστη, την Ορθοδοξία και απέτρεψε τους εξισλαμισμούς συνεχίζοντας έτσι το έργο του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Άλλωστε ο Άγιος Νικόδημος έμαθε τα πρώτα γράμματα στη Νάξο από τον Χρύσανθο τον Αιτωλό, κατά σάρκα αδελφό του μαρτυρικου Πατροκοσμά.
Η εμμονή στην Ορθοδοξία βοηθούσε τον Χριστιανό να μη χάσει την μοναδική οδό για τη σωτηρία της ψυχής του, αλλά επιπροσθέτως βοηθούσε τον Ελληνισμό να μη χάνει τα παιδιά του. Επί Τουρκοκρατίας όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία χανόταν και για τον Ελληνισμό. Όποιος εξισλαμιζόταν ειτε βιαίως είτε εκουσίως έλεγαν ότι «τούρκεψε». Έχασε, δηλαδή, και την θρησκευτική και την εθνική του ταυτότητα. Οι εξισλαμισμένοι μετετρέποντο σε φανατικούς γενιτσάρους και αρνητές των πατρώων παραδόσεων και εχρησιμοποιούντο ως οι σκληρότεροι διώκτες των Ορθοδόξων. Πολλά δεινά υπέστη το Γένος μας από το μένος των νεοφωτίστων που εξισλαμίζοντο και ήθελαν να αποδείξουν την αφοσίωσή τους στη νέα θρησκεία και στην Οθωμανική εξουσία. Ακόμη και στα νεώτερα χρόνια καταγράφονται εγκλήματα κατά Ελλήνων στη Μικρά Ασία από Τουρκοκρητικούς, δηλαδή εξισλαμισμένους πρώην Ορθοδόξους Ρωμηούς της Κρήτης. Πολλοί Τουρκοκύπριοι από αυτούς που οργάνωσαν παραστρατιωτικές ομάδες κατά των Ελληνοκυπρίων το 1964-1974 προέρχονται από εξισλαμισμό Ορθοδόξων. Το ίδιο βλέπουμε και στα Βαλκάνια. Οι σημερινοί Βοσνιομουσουλμάνοι προέρχονται από εξισλαμισμένους Σέρβους Ορθοδόξους, με τους οποίους συγκρούσθηκαν πολλάκις και ενόπλως. Αντιθέτως όσοι παρέμεναν στην Ορθοδοξία διατηρούσαν την εθνική τους ταυτότητα ακόμη και αν είχαν αναγκασθεί να μιλούν τουρκικά. Κλασσικό παράδειγμα οι τουρκόφωνοι Έλληνες της Καππαδοκίας, τους οποίους διακόνησε ο Άγιος Αρσένιος από τα Φάρασα. Άρα το έργο του Αγίου Νικοδήμου, όπως και του Αγίου Κοσμά, του Αγίου Μακαρίου Κορίνθου και άλλων κληρικών του 18ου αιώνος αφ’ ενός μεν βοήθησε την Εκκλησία να μη χάσει και άλλα παιδιά της , αφ’ ετέρου δε βοήθησε την Πονεμένη Ρωμηοσύνη να περιορίσει τις εθνικές απώλειες, να μα βλέπει τα παιδιά της να εξισλαμίζονται.
Η κορυφαία εθνική προσφορά του Αγίου Νικοδήμου πιστεύω ότι είναι η συγγραφή του Νέου Μαρτυρολογίου. Πρόκειται για ένα βιβλίο, το οποίο περιλαμβάνει το συναξάρι (βίο και μαρτύριο) 87 αγωνιστικών μορφών που προτίμησαν να θυσιασθούν παρά να αλλαξοπιστήσουν. Αυτοί είναι οι Νεομάρτυρες, οι πρώτοι αντιστασιακοί της δουλείας. Παράλληλα με το Κρυφό Σχολειό και τους κλεφταρματολούς, οι ταπεινοί αυτοί αγωνιστές της Πίστεως και του Γένους με την προσευχή τους και την Ομολογία τους «είμαι Χριστιανός, δεν τουρκεύω» άνοιξαν το δρόμο για τη λευτεριά, στερέωσαν την ελληνορθόδοξη συνείδηση, έδωσαν μαρτυρία Χριστού και Ελλάδος, τόνωσαν το φρόνημα των αδελφών τους, μείωσαν και περιόρισαν τους εξισλαμισμούς. Με το βιβλίο του αυτό, το οποίο φέρει ημερομηνία 1794, αλλά ετυπώθη στη Βενετία το 1799, ο Άγιος Νικόδημος τολμά κάτω από τη μύτη του κατακτητή να δώσει μήνυμα αντιστάσεως, να καλλιεργήσει ελπίδα Αναστάσεως ψυχικής και εθνικής, να προτείνει και σε άλλους να μιμηθούν τους Νεομάρτυρες. Στο προοίμιό του γράφει τα εξής λόγια που θα μπορούσαν να του στοιχίσουν βάσανα και φυλακίσεις δεδομένου ότι το σύγγραμμα εκυκλοφορήθη ευρέως στο χώρο του τουρκοκρατουμένου Ελληνισμού: «Κατ’ αλήθειαν τούτο είναι θαύμα παρόμοιον ωσάν να βλέπει τινάς μέσα εις την καρδίαν του χειμώνος εαρινά άνθη και τριαντάφυλλα….. Εν τω καιρώ της αιχμαλωσίας να βλέπει ελευθερίαν»!
Όταν ο Άγιος εκοιμήθη σε ηλικία 60 ετών στο κελλί των Σκουρταίων – έξω από τις Καρυές του Αγίου Όρους- το μήνυμά του είχε διαδοθεί πανελληνίως: Αξίζει να ζείς και να πεθαίνεις ως Ορθόδοξος Έλλην! Μετά από μόλις 12 χρόνια η σημαία του Σταυρού κυμάτιζε υπερήφανα στους προμαχώνες των επαναστατημένων και ο αέρας έφερνε παντού το σύνθημα: Ελευθερία ή Θάνατος! Το αίμα των Νεομαρτύρων και η διδασκαλία του Αγίου Νικοδήμου δεν πήγαν χαμένα. Η σπορά απέδωσε καρπούς.


πηγή

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Ένας...


22 Μαρ 2012 Posted by Κωνσταντίνος
Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων.
Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές.
Γενιές που σφαγιάστηκαν, καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών.
Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει.
Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνεύρεση την οφείλουν στον Σωτήρα.

Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει μπροστά για να σηκώσει το βάρος της αξιοπρέπειας μα μόλις τα δύσκολα περνούσαν ο ανυπότακτος καταδικαζόταν, εκτελούνταν, κρέμονταν στο τσιγκέλι, ενώ ο τρελός γινόταν ο περίγελος κάθε Κυριακή μετά το χριστιανικό εκκλησίασμα.

Είναι επικίνδυνοι όσοι κουβαλούν την τρέλα της ελευθερίας γι' αυτό η τιμωρία τους πάντα είναι παραδειγματική. Έτσι είναι μαθημένος ο όχλος που πάτησε και πατάει σε αυτή την χώρα. Να ανέχεται ως ραγιάς και να συμπεριφέρεται ως κεχαγιάς.

Γι΄αυτό τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σε τούτο τον τόπο γιατί είμαστε ολίγιστοι ψυχικά, ενώ αριθμητικά ξεπερνούμε τα προγνωστικά των εκλογικών αναμετρήσεων.
Κρύβουμε όλοι μας έναν μαυραγορίτη που όταν είναι να επιβιώσουμε βγαίνει από την σπηλιά και τον αφήνουμε να κάνει πλιάτσικο στο βίο και την αξιοπρέπεια του διπλανού μας. Όταν μας παίρνει κιόλας, τον αφήνουμε να σηκώσει κεφάλι και να απαιτεί σαν να του χρωστάει η ζωή ακόμα και την ζωή του άλλου.

Στα εύκολα αποτυχαίναμε πάντα, αλλά η έκπληξη έρχονταν στα δύσκολα. Εκεί σπάγαμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι με την γροθιά υψωμένη σε έναν αγώνα που τελικά δεν τον έδωσαν ποτέ οι πολλοί αλλά πάντα οι λίγοι.
Δεν είναι άλλωστε ασυνείδητη η έκφραση που λέμε όλοι μας δύο χρόνια τώρα: «Ένας ρε, δεν υπάρχει;»
Ψάχνουμε τον Έναν γιατί πάντα Ένας ήταν, και αυτός ο Ένας κατάφερνε το αδιανόητο για αυτό τον όχλο:
Να τον κάνει έστω για λίγο λαό.
Να κατεβάζει τα εξουσιαστικά είδωλα και να τα φέρνει στα μέτρα του σκλάβου και του κολίγου αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν ούτε κατά προσέγγιση το ύψος του ρυτιδιασμένου μετώπου ενός κατατρεγμένου.

Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια.
Ίσως κουράστηκε, ίσως πάλι να κουβαλάει την γνώση αυτών των δύο αιώνων.
Ίσως να έγινε πια σοφός μετά από τα απανωτά ξεπουλήματα του ίδιου λαού που υπερασπίστηκε, γνωρίζοντας από τη μήτρα της μάνας του, πού θα καταλήξουν και πάλι οι γραμμές της Ιστορίας.

Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, Θόδωρο, Νικήτα, Παύλο, Ίωνα, Άρη, Νίκο, Γρηγόρη, Αλέκο και ήταν πάντα Ένας, που με τις πράξεις και τις συνειδητές αποφάσεις ζωής που πήραμε, τον εκτελούμε καθημερινά στο Τοίχο της Iδιοτέλειάς μας σαν να ήταν Κανένας.

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Πατρίδα μας είναι η Ορθοδοξία και η Ελληνική Γλώσσα


Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου
moschoblog
        Ε, πατριώτη, είναι αρρώστια κι ανοησία να μην μας ενώνει τίποτα! Οι ενωτικές δυνάμεις των Ελλήνων είναι η Ορθοδοξία και η Ελληνική Γλώσσα.  

 "Οι Έλληνες θα μάθουν πάλι τους λαούς της Ευρώπης, πώς να ζουν"
 (Αλμπέρ Καμύ).


Πράγματι οι Έλληνες τώρα αντιμετωπίζουν το εξής δίλημμα:  να αρρωστήσουν  ή να αποκαλύψουν την κοινωνική υποκρισία της Ευρώπης .
Αυτό ακριβώς γίνεται με την αποτυχία εφαρμογής των μεθόδων της στην Ελλάδα .
         Η υποκρισία του ευρωπαϊκού προτύπου , το οποίο τείνει να επιβληθεί σε όλο τον κόσμο, οδηγεί  στην αυτοκτονία την Ευρώπη και συνάμα στην καταστροφή της ζωής στον πλανήτη με το βιασμό του ανθρώπου και της Φύσης. Φωτεινά πνεύματα επισημαίνουν ήδη τον κίνδυνο της ανθρωπότητας και ζητούν από τους σκεπτομένους ανθρώπους να εργαστούν για να σταματήσουν την αυτοκτονία της γης.
         
Πριν αναπτύξουμε τη σκέψη μας αυτή, ας δούμε πώς μεγαλώνει ένα ελληνόπουλο από τότε που η Ελλάδα κυβερνάται από τους ξένους. 
Για την Ορθοδοξία, την Ελληνική Οικογένεια και το Δημοτικό Σχολείο η μόρφωση στηρίζεται στο Ευαγγέλιο. Το θεμέλιο του ανθρώπου και της ζωής είναι ο Ιησούς Χριστός.  Το ελληνόπουλο μορφώνεται με το ιδανικό του να ζει  τηρώντας τις Εντολές του Κυρίου Ιησού Χριστού. Αυτό μαθαίνει το ελληνόπουλο στην Εκκλησία, στην Οικογένεια  και στο Δημοτικό Σχολείο.
          
Τί σημαίνει ότι το ελληνόπουλο δέχεται την Ορθόδοξη Παιδεία από την Εκκλησία, την Οικογένεια και το Δημοτικό Σχολείο;
 Σημαίνει ότι πιστεύει ότι η κοινωνία είναι εκ φύσεως και δεν μπορεί να κλέβει την κοινωνία γιατί κανείς δεν μπορεί να κλέψει τον εαυτό του, ότι η επικοινωνία (επαφή με τους άλλους) είναι ειλικρινής και δεν μπορεί να είναι ψεύτης γιατί στους άλλους βλέπει τον εαυτό του και ότι η αγάπη είναι εφικτή, είναι η μόνη ζωντανή πραγματικότητα.
         
 Στη Δύση η κοινωνία είναι συμβατική (κοινωνικό συμβόλαιο), η επικοινωνία ανειλικρινής (τυπική) και η αγάπη ανέφικτη. 
Η δυτική κοινωνία είναι πιο κοντά στις κοινωνίες της ασιατικής απολυταρχίας παρά στην Ορθόδοξη κοινωνία. 
Ενδεικτικώς παραθέτουμε  δυο παραδείγματα από την θεωρία και την πράξη:
          Πρώτο παράδειγμα: η Διακήρυξη της Γαλλικής Επανάστασης  και των Διαφωτιστών , ότι δεν είναι θεμέλιο της κοινωνίας ο Θεός. 
 Σύμφωνα με τη διακήρυξη αυτή παν ό,τι αποφέρει δύναμη είναι θεμιτό. Δεν είναι το ήθος η βάση στην ατομική και κοινωνική ζωή. Η σύμπραξη Επιστήμης, Βιομηχανίας και Εμπορίου με σκοπό το κέρδος είναι θεμιτή (Φάρμακα, πειράματα με ανθρώπους πειραματόζωα, εμπορία οργάνων σώματος, αμβλώσεις -μόνο στην Ελλάδα 400.000 το χρόνο- κάθε δευτερόλεπτο θανατώνονται χιλιάδες αγέννητα παιδιά σε όλο τον κόσμο, τεχνητές οικονομικές κρίσεις χάριν τοκογλυφίας κ.α.).  Ο αθεϊσμός της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού εισήχθη στην Ελλάδα από τον  Αδαμάντιο Κοραή, με τον οποίο διεκόπη η ασκητική και ησυχαστική παράδοση η οποία ξεκινάει σαράντα αιώνες πριν και φθάνει μέχρι σήμερα.
          Δεύτερο παράδειγμα, πρόσφατο: η Δήλωση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ΄ ( του Γερμανού Γιόζεφ Ράτσινγκερ) ότι η Δυτική Κοινωνία αποδέχεται (!) την παιδοφιλία.  
Στην Ελλάδα η παπική δήλωση έγινε νόμος του κράτους! 
Ο νομοθέτης αντί να φυλάξει  τα θύματα της παιδoφιλίας ενίσχυσε τους παιδόφιλους θεσπίζοντας  "επίδομα παιδοφιλίας" και συνάμα περιέκοψε  ή κατάργησε  επιδόματα των ανέργων.!
        Όταν το ελληνόπουλο πηγαίνει στο γυμνάσιο ακούει από τους ευρωπαϊστές καθηγητές ότι η Γνώση είναι  για το θεαθήναι, ενώ στην πραγματικότητα κανείς δεν ζει ως έντιμος, κατά το κοινώς λεγόμενον "με το σταυρό στο χέρι".
         Μέχρι στιγμής οι Έλληνες εφαρμόζουν , ευτυχώς χωρίς επιτυχία, τις μεθόδους των ευρωπαϊκών λαών για να τους αποκαλύψουν ότι οδηγούνται στο αδιέξοδο  και  στην αρρώστια.  Μόνο η συγκέντρωση των πυρηνικών όπλων, η οποία απειλεί τη γη με ολοσχερή καταστροφή και μόνο η αρπαγή του 80% του ακαθαρίστου παγκοσμίου προϊόντος από μια μικρή ελίτ, φανερώνει την  αξεδίψαστη δίψα για δύναμη του δυτικού ανθρώπου.
           Η εφαρμογή των ιδεών και των μεθόδων της Ευρώπης στην Ελλάδα προκαλούν στους Έλληνες εσωτερικό διχασμό. Κανένας δεν μπορεί να δεχθεί χωρίς να αρρωστήσει, να είναι και έντιμος και κλέφτης. Ούτε η κοινωνία αποδέχεται τέτοιους τύπους, παρόλον ότι έχουν στα χέρια τους όλα τα μέσα για να επιβάλουν στην Ελλάδα τον ξενόφερτο τρόπο ζωής τους .         
          
 Από τη μια έχουμε μέσα στην ψυχή μας την Εκκλησία, την Οικογένεια και το  Δημοτικό Σχολείο και βλέπουμε ότι είναι ορθό και δίκαιο να μην κλέβουμε, κι από την άλλη σχεδόν  κανείς δεν θέλει "να προχωρεί με το Σταυρό στο χέρι", ούτε ενθαρρύνεται κανείς να το κάνει.
           Και έντιμος και κλέφτης είναι μεγάλη υποκρισία. 
Αυτό έγραψε στα βιβλία του κάποιος διάσημος συγγραφέας στη Δύση, περιγράφοντας την δυτική κοινωνία  και τον έβαλαν  στη φυλακή. Στη φυλακή επίσης έβαλαν το φιλόσοφο Θορώ στην Αμερική, επειδή είπε στην πολιτεία του ότι είναι υποκρισία να δέχεται τους φόρους από τους πολίτες και συνάμα να μην αναγνωρίζει σε όλους τους πολίτες τα δικαιώματα του πολίτη. Άλλους τους σκότωσαν όπως τον Αβραάμ Λίνκολν, τον Τζων Κένεντι, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κ. ά.
           Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλούς μάρτυρες  της υποκρισίας. Αυτή σταύρωσε το Χριστό. Για τους υποκριτές είπε ο Κύριος, ότι δεν γνωρίζουν  τί κάνουν. «’Αφες αυτοίς ,ουκ οίδασι τι ποιούσι.»
           Για την υποκρισία έγραψε ο Προφήτης και Βασιλιάς Δαβίδ τον 11ο ψαλμό του: "Συ, Κύριε, φυλάξεις ημάς από της γενεάς ταύτης  και εις τον αιώνα. Κύκλω οι ασεβείς περιπατούσιν." Παραθέτουμε το ακόλουθο μικρό απόσπασμα:
   «Σώσον με , Κύριε, ότι εκλέλιπεν όσιος,
   ότι ολιγώθησαν αι αλήθειαι από των υιών των ανθρώπων,
   μάταια ελάλησεν έκαστος προς τον πλησίον αυτού,
   χείλη δόλια  εν καρδία και εν καρδία ελάλησαν.
   εξολοθρεύσαι Κύριος πάντα τα χείλη τα δόλια…»
                                                         (Ψαλμός 11ος)