Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Ο,ΤΙ ΚΑΜΟΜΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΜΟΜΕ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός) «Λιμοκτονοῦμε πνευματικὰ ἐνῶ ἔχουμε ἐνώπιόν μας τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ γεμάτο καλούδια καὶ μαλάματα. Ψάχνουμε ἐναγωνίως προστάτες καὶ δανειστές, ὅταν δὲν προστρέχουμε στὸ δωροδάνειο ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ ἔξοχος παράδοσή μας».


Ὅ,τι κάμομε θὰ τὸ κάμομε μοναχοὶ
καὶ δὲν ἔχουμε καμμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

«Ὥς πότε ὀφφικιάλιος σὲ ξένους βασιλεῖς.
Ἔλα νὰ γίνεις στύλος δικῆς σου τῆς φυλῆς
Κάλλιο γιὰ τὴν Πατρίδα κανένας νὰ χαθεῖ
ἢ νὰ κρεμάσει φούντα γιὰ ξένον στὸ σπαθὶ»
Ρήγας Φεραῖος 

.                   Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21, πολλοὶ Ἕλληνες κλεφταρματολοί, τρέφοντας φροῦδες καὶ μάταιες ἐλπίδες, συμμετέχουν ὡς μισθοφόροι στοὺς ναπολεόντειους πολέμους, ζώντας μὲ τὴν ψευδαίσθηση, τὴν σολωμικὴ εὐκολοπιστία, ὅτι θὰ ἔρθει καὶ γιὰ τὸ ταλαίπωρον Γένος τὸ Ποθούμενο. Ὅτι οἱ Φράγκοι, ὡς ἀντίδωρο, θὰ τοὺς ἐλευθερώσουν ἀπὸ τὴν φρικτὴ σκλαβιὰ τῶν Τούρκων. (Βεβαίως οἱ «Εὐρωπαῖγοι» ὑποδαύλιζαν τὸ ὅραμα, χρησιμοποιώντας τοὺς Ἕλληνες ὡς ἀντιπερισπασμό). Στὴν «Διήγησιν συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς», (ἐπ. Γ. Βαλέτα, σελ. 35), ὁ Κολοκοτρώνης διηγεῖται: «Ὁμιλῶ μὲ τὸν ἀρχηγὸν τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων (στὴ Ζάκυνθο) καὶ μὲ λέγει ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ τὸν διέταξε νὰ παραδεχτεῖ εἰς τὴν δούλευσιν ὅσους θέλουν νὰ ἔμβουν καὶ νὰ ὑπάγουν νὰ χτυπήσουν τὸν Ναπολέοντα. Τοῦ ἀποκρίνομαι: -Ὅσον διὰ τὸ μέρος μου δὲν ἐμβαίνω εἰς τὴν δούλευσιν. Τί ἔχω νὰ κάμω μὲ τὸν Ναπολέοντα; Ἂν ὅμως τὴν πατρίδα μας σᾶς ὑπόσχομαι καὶ πέντε καὶ δέκα χιλιάδες στρατιῶται».
.                   Καὶ θὰ ὁμολογήσει παρακάτω ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ τὴν μεγάλη ἀλήθεια, ἀφοῦ γνώρισε τὶς κακουργίες, τὰ ψεύδη καὶ τὶς ἀτιμωτικὲς συναλλαγὲς τῶν Μεγάλων Δυνάμεων: «Εἶδα τότε ὅτι, ὅ,τι κάμομε θὰ τὸ κάμομε μοναχοὶ καὶ δὲν ἔχουμε καμμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους».
.                    Ὁ θυμόσοφος λαός μας ἔχει μία παροιμία: «Ὅταν μαλώνουν τὰ βουβάλια τὴν πληρώνουν τὰ βατράχια». Ὅσα, βεβαίως, ἀνόητα βατράχια δὲν φρόντισαν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν στίβο τῆς… βουβαλομαχίας.
.                   Τούτη τὴν παρανοϊκὴ ἐποχὴ ποὺ νιώθουμε τὶς μυλόπετρες τῆς ἱστορίας καὶ πάλι νὰ μᾶς ἀλέθουν συμβαίνει τὸ ἑξῆς: ἡ ἀνίκανη καὶ ξεπουλημένη ἡγεσία ἀκολουθεῖ ἕρποντας καὶ γλείφοντας τὴν δυτικὴ σήψη καὶ ἀθλιότητα, ἔχοντας κατὰ νοῦ νὰ περισώσει τὸ παλιοτόμαρό της καὶ λας προσβλέπει ες τ ξανθ γένος, καρυκεύοντας τς προσδοκίες του, μ χρησμος κα προφητεες..                   Τὴν ἀπάντηση, ἐκτὸς τοῦ Κολοκοτρώνη, τὴν βρίσκουμε καὶ πάλι στὸν ἱστορικό μας βίο. Τὸν ΙΖ´ αἰώνα, ὁ μητροπολίτης Ματθαῖος Μυρέων προτρέπει τοὺς σκλάβους νὰ μὴν πιστεύουν σὲ μωρολογήματα, ἀλλὰ ὅτι μόνο μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις θὰ ἀποτινάξουν τὸν ζυγό.
.                   «Ἐλπίζομεν κ’ εἰς τὰ ξανθὰ γένη νὰ μᾶς γλιτώνουν./ Νὰ ἔλθουν ἀπὸ τὸν Μόσκοβον νὰ μᾶς ἐλευθερώσουν. /Ἐλπίζομεν εἰς τοὺς χρησμοὺς σταῖς ψευδοπροφητείαις/. Καὶ τὸν καιρόν μας χάνομεν σταῖς ματαιολογίαις/. Εἰς τὸν Βορρᾶν τὸν ἄνεμον, ἔχομεν τὴν ἐλπίδα/. Νὰ πάρουν ἀπὸ πάνω μας τοῦ Τούρκου (σ.σ. ἢ τοῦ Μνημονίου) τὴν παγίδα».
.                   Αἰσθανόμαστε, καὶ δικαίως, πλησιέστερα τοὺς Ρώσους ὡς ὁμοδόξους. Θαυμάζουμε καὶ τὸν πραγματικὰ ἡγέτη καὶ ἐθνάρχη Βλαδίμηρο Πούτιν. Ἡ Ρωσία ὅμως εἶναι παγκόσμια δύναμη. Καὶ ὅπως ὅλες οἱ μεγάλες δυνάμεις συνάγει συμπεράσματα καὶ προσαρμόζει τὴν πολιτική της, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων ψοφοδεῶν πολιτικάντηδων, ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἰσχὺ καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα τῶν κυβερνήσεων νὰ ὑπερασπίσουν τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα καὶ τὸ εἰδικὸ γεωπολιτικό τους βάρος. Τὴν παροῦσα στιγμὴ μὲ τὴν συγκεκριμένη τάχα καὶ ἡγεσία, οὐδεὶς μᾶς ὑπολήπτεται καὶ μᾶς θέλει. Εἴμαστε μόνον ἄξιοι οἴκτου καὶ ἐπαιτείας.
.                   Μόνον ν ποτινάξουμε κα πελευθερωθομε π τν παλαιοκομματικ μνημονιακ ζυγό, θ δώσουμε σαφ δείγματα σοβαρότητας. Τοῦτες τὶς ἡμέρες παρακολουθούσαμε τὴν βατροχομυομαχία τῶν περισσευμάτων τοῦ ΠΑΣΟΚ. Πρῶτο θέμα στὰ σαπιοκάναλα. Θόλωμα τῶν νερῶν, ἡ γνωστὴ τακτική. Θυμήθηκα καὶ ἀναζήτησα ἕνα μύθο τοῦ Αἰσώπου, ποὺ ἀριστοτεχνικῶς τὶς δόλιες μεθόδους τῶν μαϊστόρων τῆς παραπολιτικῆς καὶ τῆς ἐξαπάτησης τῶν μαζῶν. Τίτλος «ἁλιεὺς» (ψαράς). «Ἁλιεὺς ψάρευε σ’ ἕνα ποτάμι. Τέντωσε τὰ δίχτυα του φράζοντας τὸ ρεῦμα ἀπὸ τὴ μία ὄχθη ὣς τὴν ἄλλη καὶ ὕστερα, ἀφοῦ ἔδεσε μία πέτρα σ’ ἕνα γερὸ σκοινί, ἄρχισε νὰ χτυπάει τὸ νερό, ἔτσι ὥστε, φεύγοντας τὰ ψάρια, χωρὶς νὰ φυλάγονται, νὰ πέφτουν καὶ νὰ πιάνονται στὰ δίχτυα. Κάποιος ποὺ καθόταν ἐκεῖ κοντὰ τὸν εἶδε νὰ τὸ κάνει αὐτὸ καὶ τὸν κατηγόρησε (ἐμέμφετο) ὅτι θόλωσε τὸ ποτάμι καὶ δὲν ἄφηνε τοὺς ἀνθρώπους νὰ πιοῦν καθαρὸ νερό. Καὶ τότε ὁ ψαρὰς ἀποκρίθηκε: ἂν δὲν ταραχτεῖ ἔτσι τὸ ποτάμι, ἐγὼ πρέπει νὰ πεθάνω τῆς πείνας (λιμώττοντα ἀποθανεῖν)». Καὶ τὸ ἐπιμύθιον: «Οὕτω καὶ τῶν πόλεων οἱ δημαγωγοὶ τότε μάλιστα ἐνεργάζονται, ὅταν τὰς πατρίδας εἰς στάσεις περιάγωσιν». Ἐν ὀλίγοις ο δημαγωγοί, δημοπίθηκοι, ο δημοβόροι, πιβιώνουν, ταν διχάζουν τν πατρίδα τους..                    Παρένθεση. Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς Παιδείας, θὰ διδάσκαμε στὸ Δημοτικό, στὶς δύο τελευταῖες τάξεις, ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἡ πατρίδα μας εἶναι λίκνο τοῦ πολιτισμοῦ καὶ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ὁ ὀμφαλὸς τῶν κλασσικῶν καὶ «βυζαντινῶν» σπουδῶν. Ἀπὸ ἑλληνικὲς πανεπιστημιακὲς σχολὲς ἔπρεπε νὰ ἀποφοιτοῦν οἱ ἐλλογιμότεροι ἑλληνιστὲς-κλασσικοὶ φιλόλογοι καὶ ἱστορικοί. Τὰ πανεπιστήμια (ἢ πανεπιζήμια) ὅμως εἶναι αἰχμάλωτα, κυρίως οἱ ἕδρες τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν, ἀπὸ ἐθνοαποδομητὲς καὶ ἡμιμαθεῖς ψευτοαριστεροὺς τῶν βορείων προαστείων.
.                   ατία πο σήμερα χάσκουμε δεξι κα ριστερ κα νεχόμαστε τν δήωση κα τν καταστροφ τς πατρίδας εναι λλειψη δραίας, στερέμνιας κα στιβαρς Παιδείας..                   Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα, στὰ Κρυφὰ καὶ φανερὰ Σχολειὰ τοῦ Γένους, ἐν μέσῳ δουλείας, «ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους ἀγρυπνοῦσε. Φτωχοὶ παπάδες καὶ δάσκαλοι, ποὺ ἐτρέφοντο μὲ λίγο ψωμὶ εἶχαν τὸ σθένος εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς των, σθένος ποιητῶν. Καταλάβαιναν τὴν εὐθύνην ποὺ τοὺς ἐβάρυνε νὰ συνεχίσουν τὴν ἑλληνικὴν παράδοσιν. Διηγοῦντο εἰς τὰ Ἑλληνόπουλα ποία ἦτο ἄλλοτε ἡ πατρίδα τους καὶ τοὺς ἐδίδασκαν δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ Ἐλευθερία». («Ἡ Παιδεία στὴν Τουρκοκρατία» ἀρχιμ. Ἰω. Ἀλεξίου, ἔκδ. «Ζωῆς», σελ. 180. Κείμενο τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Σ. Μενάρδου).
.                   Μὲ τέτοια Παιδεία φτάσαμε στὸ «ὅ,τι κάμομε θὰ τὸ κάμομε μοναχοί» τοῦ Κολοκοτρώνη. Ἡ ἄδολη φιλοπατρία καὶ ἡ ἱστορικὴ γνώση παιδαγωγοῦν τοὺς λαοὺς καὶ τοὺς θωρακίζουν μὲ τὴν τόσο ἀπαραίτητη ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια. δίως γι μς τος λληνες. Λιμοκτονομε πνευματικ ν χουμε νώπιόν μας τ κελάρι το πατρογονικο μας σπιτιο γεμάτο καλούδια κα μαλάματα. Ψάχνουμε ναγωνίως προστάτες κα δανειστές, ταν δν προστρέχουμε στ δωροδάνειο πο μς προσφέρει ξοχος παράδοσή μας..                   Μόνον ταν κατανοήσουμε τι σχατη γραμμ μυνας εναι Παιδεία, θ πάρχουν λπίδες γι θνικ κα θικ ναγέννηση. Εἰδάλλως ἰσχύουν αὐτὰ ποὺ ἔγραφε ὁ Δ. Βερναρδάκης τὸ 1874 στὸ βιβλίο του «Καποδίστριας καὶ Ὄθων» (ἔκδ. «Πέλλα», σελ. 115). «Ἡ ἀνωτέρα παιδεία πρὸς ἄλλον σκοπὸν εἰσαχθεῖσα εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀπέβη προϊόντος τοῦ χρόνου καὶ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ συνταγματικοῦ πολιτεύματος καθαρὰ κηφηνοτροφία ὅπως ἦτο ἑπόμενον. Ὅθεν καὶ τὰ ἐν Ἑλλάδι ἐκπαιδευτήρια μετεβλήθησαν βαθμηδὸν ες κηφηνοκομεῖα». τσι ξηγεται κα σύνθεσις το νν πουργικο συμβουλίου…

 christianvivliografia

Δεν υπάρχουν σχόλια: