Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ

Το δημοτικό μας τραγούδι στα σχολικά βιβλία

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος- Kιλκίς

«Ο κόσμος μ’ απελπίζουνε /

μη μ’ απελπίζεις Θε μου/

και μη μ’ αφήνεις να χαθώ /

μεγαλοδύναμέ μου»

σκυριανό δημοτικό τραγούδι



«Συνήντησα εν Μικρά Ασία κώμην, αριθμούσαν μόλις είκοσι οικογενείας και στερουμένη διδασκάλου και ιερέως. Και όμως δεν έλιπον εξ αυτής τα δημοτικά τραγούδια, αναπληρούντα παρά τω λαώ την έλλειψιν του σχολείου και της εκκλησίας». («Το εθνικό μας τραγούδι», Β. Περσείδη). Το επίπονο και εξαιρετικό αυτό βιβλίο - δίτομο - γράφτηκε από το 1962 έως το 1974.

Ο αείμνηστος Σίμων Καρράς το χαρακτήρισε, προλογίζοντάς το, «έργον εθνικόν». Στον πρόλογό του εντόπισα το προαναφερόμενο «πετράδι», που ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί το δημοτικό τραγούδι εφάμιλλο της εκκλησίας και του σχολείου, στο θέμα της συντήρησης της εθνικής συνείδησης.



Σκοπός μου δεν είναι να γράψω για το μεγαλείο, την ομορφιά την πολυτίμητη, που περικλείει η δημοτική μας ποίηση. Όλα τα πνευματικά αναστήματα της πατρίδας μας από το δημοτικό τραγούδι, το πνευματικό ριζοθέμελο του Γένους, ξεδίψασαν.



Το δημοτικό τραγούδι είναι το πιο γνήσιο γέννημα του λαού μας, λουλούδι θρεμμένο με το αίμα και ποτισμένο με τα δάκρυά του. Άνθιζε το εθνικό μας τραγούδι, όταν ο λαός μας ζούσε τις Μεγάλες Παρασκευές του, άνθιζε πάνω σε τάφους.



«Ξυπνάτε από τα μνήματα, αδικοσκοτωμένοι/ να ιδήτε την Πατρίδα σας την ελευθερωμένη./ Ξυπνάτε κι αναστήσαμε, δεν είστε πια ραγιάδες/ Ξυπνάτε κι ήρθε Πασχαλιά, χαθήκαν οι αγάδες».



Το 1912 μπαίνει ο Ελληνικός Στρατός ελευθερωτής στα Σέρβια. Βρήκε σφαγμένους από τους Τούρκους 115 προκρίτους της πόλης. Όταν πήγαν για το μνημόσυνό τους, ο ιερέας άρχισε το τρισάγιο. «Στάσου παπά!» ακούγεται μια βροντερή φωνή. Κάποιος παριστάμενος γέροντας απήγγειλε το αυτοσχέδιο τραγούδι. Ο παπάς σίγησε. 3.500 στρατιώτες και πολίτες, γονάτισαν και αναλύθηκαν εις δάκρυα. Γι’ αυτό νικήσαμε και το ’21 και το 1912-13 και το ’40.



Κι όμως αυτήν την αείζωη, την ελληνοσώτειρα πηγή, που στάθηκε εκκλησιά και σχολείο μαζί, στα χρόνια κυρίως της αιχμαλωσίας μας στους αντίχριστους Αγαρηνούς, οι καντιποτένιοι της «δια βίου αμάθειας», φρόντισαν να την εξαλείψουν από τα σχολικά βιβλία.

Εκπαραθυρώθηκε το δημοτικό τραγούδι, η απαράμιλλη ποίηση της Πονεμένης Ρωμηοσύνης, η «εκτρέφουσα και συντηρούσα τον εθνικόν φρόνημα», «το τελεσφορώτατον όργανον της εθνικής αγωγής» κατά τον αείμνηστο λαογράφο Ν. Πολίτη («Δημοτικά τραγούδια», εκδ. «γράμματα», σελ. 7), και στην θέση τους μπήκαν κάτι ξενόφερτα αποκαΐδια. Και όχι μόνο περιφρονείται το εθνικό μας τραγούδι, αλλά γελοιοποιείται κιόλας.



Το δημοτικό τραγούδι είναι κιβωτός, η οποία συντηρεί και το «εθνικόν φρόνημα» και την Ορθόδοξη πίστη μας, πράγματα επικίνδυνα για την νεοεποχήτικη μαγαρισιά που επικάθησε στον σβέρκο μας και λυμαίνεται την Παιδεία. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η δραστηριότητα – μνημείο ηλιθιότητας – που υπάρχει στο Ανθολόγιο Δ΄ Δημοτικού, σελ. 22, μέσω της οποίας καλούνται οι μαθητές μας, να συνθέσουν ένα νανούρισμα για χταπόδια; Ενώ στο παλιό Ανθολόγιο (πριν από το 2006) διάβαζε ο μαθητής το εξαίσιο νανούρισμα και προσευχή συνάμα: «Έλα, Χριστέ και Παναγιά, και πάρ’ το στους μπαξέδες/ και γέμισε τους κόρφους του λουλούδια, μενεξέδες».



Πιο αναλυτικά, για να γίνει κατανοητή η ιεροσυλία. Στο Δημοτικό έχουμε τρία Ανθολόγια, τα οποία συνοδεύουν το μάθημα της Γλώσσας. Ένα για τις Α΄ και Β΄ τάξεις, το δεύτερο για τις Γ΄ και Δ΄ και το τρίτο για τις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού.



Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006 που - κακή τη ώρα – αλλάχτηκαν τα βιβλία, τα Ανθολόγια, υπηρετούσαν το σκοπό για τον οποίο γράφτηκαν: ήταν αρωματισμένα από τα μυρίπνοα άνθη της πνευματικής μας κληρονομιάς. Ευωδίαζαν τα βιβλία, ευωδίαζαν και οι μαθητές.



Το παλιό, για παράδειγμα, Ανθολόγιο της A΄ Δημοτικού ξεκινούσε με μια θαυμάσια παιδική προσευχή, που μας έρχεται από τα χρόνια Οθωμανοκρατίας:



«Πέφτω, κάνω το σταυρό μου/ κι άγγελο έχω στο πλευρό μου./ Δούλος του Θεού λογιούμαι/ και κανένα δεν φοβούμαι». Το νέο ξεκινά μ’ ένα χαζοχαρούμενο, ο Θεός να το πει, ποιηματάκι: «Τα δελφίνια στο χαρτί/ του νερού χαρταετοί./ Όλο πήδους και ναζάκια/ χρυσοφτέρουγα ναυτάκια/ παίζουν και ασφυκτιούν/ έξω στη ζωή να βγουν/ με φωνές και με τραγούδια/ με σημαίες και λουλούδια».



Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…. Στα παλιά Ανθολόγια μέτρησα 35 δημοτικά τραγούδια. Στα νέα μετά βίας 5-6. Στα παλιά δεν ανθολογούνταν κανένας ξένος συγγραφέας και πολύ σωστά. Στο Δημοτικό τα παιδιά πρέπει να γνωρίσουν, να γευτούν, να καμαρώσουν τον πνευματικό μας πλούτο. «Ανέβηκα στους ώμους των πατέρων μου, για να δω μακρύτερα το μέλλον» λέει κάποιος σοφός.



Στα νέα Ανθολόγια περιέχονται 32 κείμενα ξένων συγγραφέων. Δηλαδή, βγήκαν τα δημοτικά μας τραγούδια και αντικαταστάθηκαν με φράγκικα φληναφλήματα. Παραθέτω λίγα παραδείγματα από τα παλιά και νέα Ανθολόγια, για να καταλάβουμε, το γιατί στα σχολειά οι μαθητές μας «δεν γιομίζουν προκοπή κι αρετή, αλλά γίνονται άξιοι της απιστίας και της παραλυσίας». (Μακρυγιάννης).



Στο παλιό Ανθολόγιο διάβαζαν οι μαθητές το συγκινητικότατο εκείνο ποιηματάκι, που τράνεψε όλες τις γενιές των Ελλήνων: «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Ήθελε, δεν ήθελε (λόγω ανιάτου προοδευτικότητας) ο δάσκαλος μιλούσε για το «Κρυφό Σχολειό».



Στη θέση του «στρώθηκε» ένα άθλιο κείμενο κάποιου Τ. Ροντάρι με τίτλο: «Ποιος διευθύνει το σπίτι. (σελ. 16). Η μαμά ή ο μπαμπάς». Στο τέλος καταλήγει: «Δεν διευθύνει κανείς….». Έξοχη οικογενειακή αγωγή, σαφές το μήνυμα: μην ακούτε τους γονείς σας είναι αντιδημοκρατικό.



Στο παλιό Ανθολόγιο Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού διάβαζε ο μαθητής για την αθάνατη κλεφτουριά: «Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος τα δυο βουνά μαλώνουν./ Γυρίζει ο γερο - Όλυμπος και λέει του Κισσάβου./ -Μη με μαλώνεις Κίσαβε, κονιαροπατημένε./ Εγώ ‘μαι ο γερο – Όλυμπος, στον κόσμο ξακουσμένος./ Έχω εξήντα δυο κορφές και τριάντα δυο βρυσούλες,/ κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε βρύση και κλέφτης». Και πιο κάτω, στη σελίδα 259: «Χορεύουν τα κλεφτόπουλα, γλεντάνε τα καημένα…».



Ο ηρωισμός, η αυτοθυσία, η φιλοπατρία έλαμπαν μπρος στα μάτια των μαθητών, ξεκρεμούσες από το Εικονοστάσι του Γένους, τους ξακουστούς καπεταναίους, μάθαιναν τα παιδιά, τα Ελληνάκια, το γιατί «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή/ παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».



Τα κλέφτικα όμως τραγούδια είναι πολύ βαριά, αχώνευτα για τους εθνομάχους και τα τσιράκια της Νέας Τάξης. Εξοβελίστηκαν και στη θέση τους μπήκε για παράδειγμα, ποίημα του Τ. Ροντάρι (και πάλι) με τίτλο «Ο μαύρος ήλιος». (σελ. 130). Διαβάζω και ανατριχιάζω: «Η κόρη μου ζωγράφισε/ ολόμαυρο έναν ήλιο/.. Μέσα στο μυαλό της κρύβει κάτι/ κι είναι λυπημένη/ και τα βλέπει όλα μαύρα η καημένη/ μα αν το πρόβλημά της είναι οφθαλμολογικό/ πήγαινε στον ειδικό/ να της βάλει γιατρικό». Προσοχή στην αξιολύπητη γλώσσα: «πήγαινε…να της βάλει». Σύνταξη ανάπηρη… «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης).



Στο παλιό εξαιρετικό Ανθολόγιο της Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού, ο μαθητής «αντίκριζε» τον «Διγενή Ακρίτα» που «Τρίτη εγεννήθη και Τρίτη θε να πεθάνει» μαζί με τους φίλους του «κι όλους τους αντρειωμένους». Και παρακάτω στην σελίδα 71, σεργιανούσε την Αρετή, πάνω στ’ άλογο «του νεκρού αδελφού» του Κωνσταντή και διάβαζε τον ωραιότερο στίχο του δημοτικού μας τραγουδιού, όπως τον χαρακτηρίζει ο Παλαμάς: «τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος». Ή στην σελίδα 101, το άλλο, κλέος και ωράισμα της δημοτικής μας ποίησης.



«Της Άρτας το γιοφύρι». Δεν τα σεβάστηκαν οι διαβίου χαλαστές. Έφυγε ο Διγενής Ακρίτας και μπήκαν έντυπες, άψυχες και άχρηστες τιποτολογίες. Στο νέο Ανθολόγιο, σελίδα 85, ο μαθητής μορφώνεται με το κείμενο ενός Άγγλου ονόματι Ρόαλντ Νταλ, με τίτλο: «Η καρδιά ενός ποντικού». Διαβάζουμε στο εισαγωγικό κείμενο: «Τις μάγισσες σήμερα δεν τις ξεχωρίζεις. Είναι συνηθισμένες γυναίκες, γι’ αυτό και μπορούν να κυκλοφορούν απαρατήρητες ανάμεσά μας. Σκοπός τους να απαλλαγούν από τα παιδιά.



Έτσι, λοιπόν, μεταμόρφωσαν σε ποντίκι το μικρό πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος, που από λάθος παρακολούθησε ένα συνέδριό τους…». Και αφού περιγράφει ο συγγραφέας την ζωή του πρωταγωνιστή, που έγινε ποντίκι, με την γιαγιά του, που είναι άνθρωπος, στο τέλος τίθενται οι εξής α(κατα)νόητες ερωτήσεις- δραστηριότητες.



«1. Τι χαρακτηρίζει τη σχέση της γιαγιάς και του ποντικού εγγονού της;



2. Ας υποθέσουμε ότι μια μάγισσα σάς μεταμορφώνει σε μικρό ζώο ή σε κάποιο άλλο πλάσμα. Μπορείτε να περιγράψετε την καινούρια ζωή σας και να μιλήσετε για τη συμπεριφορά σας και τις νέες σχέσεις που θα συνάψετε;



3. Προσπαθήστε να γράψετε ένα παραμύθι με μάγους και μάγισσες».



Τι να πει κανείς γι’ αυτές τις κρανιοκενούς εμπνεύσεως αθλιότητες; Γιατί να μην μπει το Συναξάρι ενός αγίου, ενός ήρωα ο βίος, που προσφέρουν ιδανικά και αξίες που τόσο μας λείπουν σήμερα και σακατεύονται τα παιδιά με δαιμονολογίες; Τι δουλειά έχει ο ερεβώδης Άγγλος συγγραφέας και οι μαγείες του με τα ορθόδοξα παιδιά μας; Τα «οψώνια της αμαρτίας» εγκαταστάθηκαν στα σχολικά βιβλία και εμείς - δάσκαλοι και γονείς- καθόμαστε άπραγοι, δειλοί και άβουλοι. (Στο βιβλίο «Νεοελληνική Γλώσσα», Α΄ Γυμνασίου σελ. 114, παρεισέφρησε κείμενο με τίτλο: «Χάρι Πότερ για όλες τις ηλικίες». Εδώ επαινούνται οι παλαβομάρες της γνωστής λοξής Αγγλίδας Τ. Ρόουλιγκ διότι «ξανάφεραν τα παιδιά στο διάβασμα και τα απομάκρυναν από την οθόνη του βίντεο – γκέϊμ».



Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, δηλαδή. Τα αποκρυφιστικά σκουπίδια τύπου Χ. Πότερ «ξανάφεραν τα παιδιά στο διάβασμα». Θε μου τι βλέπουμε στις μέρες μας, ως θα έλεγε ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. Αντί «ψυχή και Χριστό», μαγείες και αστρολογίες. Στην «Νεοελληνική Γλώσσα» Γ΄ Γυμνασίου, «τετράδιο εργασιών», σελ. 73, υπάρχει κείμενο του Κ. Λεφάκη, του γνωστού τηλεαστρολόγου- μπουρδολόγου, όπου οι μαθητές διαβάζουν: «Ο Άρης θα εμπνεύσει πολύ κόσμο πάνω σε νέους σκοπούς. Οι σκοποί αυτοί ίσως να είναι ερωτικοί…. Αυτόν τον μήνα οι συμπτώσεις θα ενισχύσουν τις ερωτικές σχέσεις…»



Τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν» του Δ. Σολωμού, στα βιβλία του Γυμνασίου και Λυκείου, δεν θα τον βρεις. Ο Λεφάκης όμως, καθότι «σημαντικότερος» διδάσκεται…)



Θα κλείσω την θλιβερή περιδιάβαση στο νέο Ανθολόγιο της Ε’ – ΣΤ΄ Δημοτικού μ’ ένα ακόμη κείμενο, που αντικατέστησε το «όμορφα τραγούδια του λαού μας» (Κόντογλου). Στη σελ. 133, κείμενο με τίτλο «οι κάλοι της Κλάρας», κάποιου Ντιμίτερ Ινκιόφ, που γεννήθηκε στη Βουλγαρία, ζει στη Γερμανία και έχει αμερικανική υπηκοότητα (Φραγκολεβαντίνος ολκής ο άνθρωπος.



Έχει το αίμα τριών εθνών και την ψυχή κανενός). Κείμενο καταθλιπτικό, κακόγουστο, επιβλαβές. Πέθανε μια γερόντισσα στην πολυκατοικία και θέλουν να πάνε στη κηδεία μια γειτονική οικογένεια με τα δύο παιδιά της. Το κείμενο κινείται σε απαράδεκτο, σαχλό ύφος, ανάρμοστο για την σοβαρότητα του μυστηρίου του θανάτου. Διαβάζουμε σε γελοίο τόνο για φέρετρα, για ιερείς που μουρμουρίζουν, για ηλικιωμένες γυναίκες που καθαρίζουν τις κόκκινες μύτες τους. Ρωτάει η Κλάρα, ένα από τα δυο παιδιά, «αν οι διάβολοι θα ψήσουν στην Κόλαση τη γερόντισσα». Στο τέλος η Κλάρα κλαίει γοερά. Και όταν προσπαθούν να την παρηγορήσουν απαντά. «Δεν κλαίω γι’ αυτήν. Κλαίω, γιατί με στενεύουν ανυπόφορα τα απαίσια καινούργια παπούτσια μου. Τα πόδια μου γέμισαν κάλους. Και τούτη δω η κηδεία δεν έχει τελειωμό».



Τι θα συμβεί στην τάξη, αν διαβαστεί αυτό το κείμενο; Τα παιδιά θα χαχανίζουν αναίτια για τον θάνατο μιας γερόντισσας. Πουθενά ο σεβασμός, ανύπαρκτη η ευλάβεια, όλα ισοπεδωμένα, αδιάντροπα, εξευτελισμός ανθρώπων ακόμη και επί αυτής της φοβερής κλίνης του θανάτου.



Βιβλία – σάβανα του Γένους μας, που εθίζουν τους μαθητές μας, εξ απαλών ονύχων, στην αφιλοπατρία, στην αθεΐα, στην ασέβεια προς τους γονείς και τον ιερό θεσμό της οικογένειας.



Βιβλία που κατακρεουργούν την γλώσσα μας, το έτερον μαζί με την αμώμητο πίστη μας, φυλακτήριο του Γένους μας - «όπου γλώσσα πατρίς» θα πει ο τροπαιούχος νομπελίστας ποιητής Οδ. Ελύτης - και αποκόπτουν τη νέα γενιά από την βρυσομάνα που λέγεται Παράδοση. «Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία» λέει ο ποιητής.



Αντί να ξεδιψούν οι μαθητές μας με τα ζωηφόρα νάματα της Παράδοσής μας, τους μπουκώνουμε και τους μπαζώνουμε την συνείδηση με ξυλοκέρατα της Δύσης.



Από το 1984 οι Αγιορείτες Πατέρες έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου: «Από πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια διαρκώς αυξανόμενη να πολεμηθεί η πίστη. Να βγει από τα ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να ευτελισθεί η σημασία των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων και του Πάσχα που τόσο ζει ο λαός μας. Να παύσει η Ορθόδοξος Εκκλησία να είναι η ψυχή του Γένους μας».



Είναι γνωστό πως κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του εθνικού μας προσώπου εκδηλώνεται ως επιχείρηση χωρισμού της ζωής από την παράδοση και την πίστη μας. Καταρρέουμε, όταν η αλήθεια της Πίστεως και της Ζωής μας νοθεύεται. Αυτό βιώνουμε σήμερα στην παιδεία. Τα σχολεία αντί να είναι θεματοφύλακες των τιμαλφών αξιών της Ρωμηοσύνης κατάντησαν συντελεστές καταρράκωσής τους. Η λύση είναι μία, μας την δίδαξαν οι ηρωικοί πρόγονοί μας, οι αδούλωτοι Ρωμηοί: «Κρυφό Σχολειό».



Καλούμαστε εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Έλληνες, τω καιρώ ετούτω, να απαντήσουμε στην ερώτηση του Κυρίου προς τους αγίους Αποστόλους: «Δύνασθαι πιείν το ποτήριον ο εγώ μέλλω πίνειν»; Από την απάντηση που δίνει ο καθένας μας, εξαρτάται το μέλλον του Γένους μας.



Tο κείμενο δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «ΕΡΩ», που εκδίδει η «ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ»

«Κάρτα του Πολίτη»: Ο θάνατος των κοινωνιών, των λαών και του Ανθρώπου

Η ομιλία του Θύμιου Παπανικολάου στη συγκέντρωση εναντίον της "Κάρτας του Πολίτη"

Βρισκόμαστε μπροστά σε μία από τις πιο σκοτεινές και εφιαλτικές καμπές της ανθρώπινης ιστορίας.

Πιθανότατα να ζούμε ένα κοινωνικό δράμα χωρίς ιστορικό προηγούμενο.

Σήμερα μόνο όσοι δεν έχουν μάτια για να δουν, αυτιά για να ακούσουν και ΨΥΧΗ για να αισθανθούν, δεν μπορεί να αντιληφθούν ότι η Νέα Πλανητική Τάξη προωθεί με βαρβαρότητα ασυνήθιστη τον αφανισμό των εθνών και των λαών, των ιδεών και των πολιτισμών, ακόμα, και την ίδια την ανθρώπινη «ύπαρξη», αλλά και την έννοια, «άνθρωπος».



Αυτόν τον εθνικό μας αφανισμό τον βαπτίζουν, οι υπηρέτες του διεθνούς κατεστημένου, χωρίς ίχνος ντροπής και συστολής, «Νέο Πατριωτισμό»!!



Αυτοί οι μοχθηροί μακιγιαρισμένοι Ιάγοι, τον εθνικό μας αφανισμό τον βαπτίζουν «νέο πατριωτισμό»!!!



Συστατικό στοιχείο αυτού του νεοταξικού «πατριωτισμού» είναι οι δόλιες και βάρβαρες επιθέσεις εναντίον της Ιστορίας μας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία αποτελεί το συνεκτικό ιστό της εθνικής μας συνείδησης και υπόστασης.



Εδώ και δεκαετίες έχει αρχίσει μια σταθερή, συστηματική και επιδοτούμενη «εργασία» κατά της εθνικής μας συγκρότησης, συνακόλουθα κατά της ιστορίας, των αγωνιστικών μας παραδόσεων και των εθνικών συμβόλων.



Η «εκσυγχρονιστική» λαίλαπα του σημιτισμού θεμελίωσε, συστηματοποίησε και εντατικοποίησε τις επιθέσεις για την αποδόμηση όλων των «σπονδύλων» του συνεκτικού ιστού του ελληνικού έθνους και της αγωνιστικής μας μνήμης.



Οι πρώτες επιθέσεις στόχευαν την Ορθοδοξία (ταυτότητες), τις εθνικές εορτές (παρελάσεις) και τα εθνικά σύμβολα (σημαία, σταυρός κ.λπ).



Στη χώρα μας οι επιθέσεις αυτές έχουν εκδηλωθεί πολυεδρικά και πολυκέφαλα. Δειγματοληπτικά αναφέρω: Το έκτρωμα του βιβλίου της ιστορίας της κυρίας Ρεπούση, οι θεωρητικές, δήθεν «ιστορικές» τεκμηριώσεις, της επιδοτούμενης ομάδας Λιάκου, η τετράτομη ιστορία των Βαλκανίων, η χρηματοδοτούμενη από τον Σόρος, οι δόλιες «πρακτικές» του υπουργείoυ της Διαμαντοπούλου (Θάλεια Δραγώνα, σχολικά συγγράμματα, κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών και της ιστορίας και πολλά άλλα.



Τώρα σε όλα τα παραπάνω προστέθηκε και η δόλια, αλλά και χυδαία πρακτική των ΜΜΕ και του τηλεθεάματος. Μια «πρακτική» που αποστειρώνει κάθε ιστορικό χυμό και επαναδιατυπώνει την Ιστορία σύμφωνα με τις απαιτήσεις των μαφιών του χρήματος, χρησιμοποιώντας όλα τα σύνεργα του πλαστογράφου ταχυδακτυλουργού…



Οι «οικότροφοι» παραχαράκτες του Σκάι, με τα τηλεοπτικά τους «ιστορικά» εγχειρίδια» τώρα συκοφαντούν και την Ορθόδοξη Εκκλησία. …



ΤΟΝΟΙ ΛΑΣΠΗΣ ΡΙΧΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΚΑΙ».



Αυτός είναι ο «νέος τους πατριωτισμός: Δηλαδή ο εφιάλτης του νεοταξικού ολοκληρωτισμού…



Ο εφιάλτης αυτός του νεοταξικού ολοκληρωτισμού συμπυκνώνεται, αποτυπώνεται και κωδικοποιείται στην «Κάρτα του Πολίτη»



Η «Κάρτα του Πολίτη» δεν είναι απλώς το πιο εφιαλτικό «εργαλείο» ακτινογραφικού και ολοκληρωτικού φακελώματος της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά καθιστά τον άνθρωπο ένα ηλεκτρονικό ψηφίο: Ο εφιάλτης του Όργουελ ωχριά μπροστά σε αυτήν τη μακάβρια μοχθηρία της νεοταξικής κακουργίας….



Η ΕΠΙΒΟΛΗ της «Κάρτας του Πολίτη» σαλπίζει το θάνατο του Ανθρώπου, το θάνατο των ιστορικών κοινωνιών και των λαών, συνακόλουθα το θάνατο των Ιδεών, της Πολιτικής και των Επαναστατικών Κινημάτων.



Το γεγονός ότι κανένα κόμμα δεν μιλάει, σταθερά και αγωνιστικά πάνω σε αυτό το ζήτημα ζωής και θανάτου για τις κοινωνίες, τους λαούς και τον Άνθρωπο, αποκαλύπτει περίτρανα ότι ΟΛΑ τα κόμματα είναι γρανάζια του νεοταξικού εφιάλτη.



Εδώ απαστράπτει και η υποκρισία όλων των ιερατείων του καθεστώτος.



Από τη μια κλείνουν σε όλες τις πτώσεις τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και πρωτοστατούν όλες, οι δήθεν «προοδευτικές» δυνάμεις, για «τα δικαιώματα» των μειοψηφιών και των ποικίλων ΔΙΑΣΤΡΟΦΩΝ (κοινωνικών, πολιτικών, ψυχολογικών),



ΚΑΙ από την άλλη ΣΙΩΠΟΥΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΩΣ πάνω στην «Κάρτα του Πολίτη» που εξανεμίζει και εξαφανίζει ΟΛΑ τα κοινωνικά, πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των λαών, ακόμα και το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να υπάρχεις ως ΑΝΘΡΩΠΟΣ…



ΧΑΛΑΝΕ τον κόσμο για μια κάμερα στο δρόμο, αλλά ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΝ τη γλώσσα τους πάνω στον αποτροπιασμό της «Κάρτας του Πολίτη».



Μια κάρτα οργουελικού χαφιεδισμού: Μια ρουφιανιά ασύλληπτης, αποτρόπαιης και θηριώδους καπιταλιστικής κακουργίας.



Έτσι, το σταυρό του μαρτυρίου τον σηκώνουν οι πρωτοπόροι αγωνιστές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι αυτοί που προωθούν αγωνιστικά τον αγώνα εναντίον του οργουελικού εφιάλτη της «Κάρτας».



ΟΙ πρωτοπόροι αγωνιστές, μοναχοί και κληρικοί, κτυπούν ηχηρά τις καμπάνες της αφύπνισης και της κινητοποίησης, κόντρα σε όλα τα πολιτικά, δημοσιογραφικά και πνευματικά ιερατεία του καθεστώτος.



Αγωνίζονται ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ της νεοταξικής ισοπέδωσης και τρομοκρατίας.



ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ της κομματοκρατίας και της καθεστωτικής μοχθηρίας.



ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΣΕΩΝ!!!



Ας κάνουμε πιο συγκεκριμένο αυτό το ζήτημα της «ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ.



ΣΤΙΣ κρίσιμες καμπές της Ιστορίας παρατηρούνται τα περισσότερα φαινόμενα της «ουδετερότητας», της «λιποψυχίας» και της «αδράνειας», ιδιαίτερα στη σφαίρα των πνευματικών ανθρώπων και των διανοουμένων.



Σε τέτοιες καμπές, όπου η ιστορία απαιτεί αγώνες, θυσίες και ρίσκα, εμφανίζονται μέσα στις τάξεις, και των διανοουμένων εκείνων των φιλικά προσκείμενων στους λαϊκούς αγώνες, ΤΑΣΕΙΣ φυγής, λιποταξίας και αποδέσμευσης από τις ευθύνες και από τους κινδύνους της ιστορίας.



ΟΤΑΝ μπαίνουν στην ημερησία διάταξη και επιτακτικά οι «κίνδυνοι της ιστορίας», δηλαδή ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΑ, τότε πολλοί διανοούμενοι συνοδοιπόροι, λιποταχτούν με ποικίλα προσχήματα…



Αυτό συμβαίνει, σήμερα.



Πολλοί πρωτοπόροι αγωνιστές διανοούμενοι και της Εκκλησίας, με υψηλό Ορθόδοξο φρόνημα, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τους μεγάλους κινδύνους, σχετικά με την Κάρτα του Πολίτη.



Κινδύνους και για την ίδια την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ…



Ο ΑΓΩΝΑΣ για την «Κάρτα του Πολίτη» θέτει ΑΜΕΣΑ, ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΑ και ΠΡΑΚΤΙΚΑ τη ΡΗΞΗ με τα ποικίλα και πολύχρωμα κατεστημένα.



Μια ρήξη που θέτει σε κίνδυνο τις κοινωνικές, πνευματικές και ψυχολογικές ισορροπίες των ανθρώπων του πνεύματος.



Η ηρεμία όμως μιας τέτοιας «βολεμένης Ισορροπίας» είναι θανάσιμη αυταπάτη



ΟΤΑΝ οι λαοί αλυσοδεθούν ΤΙΠΟΤΑ δεν μένει όρθιο: Ούτε οι πρόσκαιρες ισορροπίες του πνεύματος και της διανόησης.



Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ πάντα οδηγεί στην άβυσσο της καθεστωτικής. Βαρβαρότητας.



Η συστράτευση, λοιπόν, ΟΛΩΝ και των ανθρώπων του πνεύματος, στον αγώνα εναντίον της «Κάρτας του Πολίτη» αποτελεί ΑΜΕΣΟ καθήκον πρώτης προτεραιότητας.



Μια και δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα από το καθεστωτικό πολιτικό κόσμο και τα ιερατεία του, ο κλήρος έπεσε, για άλλη μια φορά στην Ιστορία, τον αγώνα αυτόν να τον προωθήσουν και να τον οργανώσουν οι αγωνιστικές δυνάμεις της Ορθοδοξίας.



Εάν ξαπλωθεί αυτό το Κίνημα για την Κάρτα του Πολίτη δεν θα περάσει η Κάρτα του Πολίτη.



Και αυτός ο αγώνας εναντίον της Κάρτας θα επιφέρει καταλυτικές αλλαγές στην αγωνιστική, πολιτική ψυχολογία της κοινωνίας και του ελληνικού λαού.



Θα αποτελέσει αυτός ο αγώνας το νικηφόρο σάλπισμα της πνευματικής και πολιτικής αφύπνισης…



Αυτός ο αγώνας πρέπει να ενταθεί, να διευρυνθεί και να οργανωθεί ακόμα περισσότερο.



Το καθεστώς των ανδρεικέλων της Νέας Τάξης στην Ελλάδα βρίσκεται σε δραματικό αδιέξοδο: [b]Σε μια ολοκληρωτική οικονομική, πολιτική και ηθική κατάρρευση. [/b]



Αυτή η κατάρρευση ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ δρομολογεί γιγάντια κύματα αντιδράσεων και ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχτεί, ούτε θα υπογράψει το θάνατό του…



Το μόνο μέσον άμυνας που διαθέτει ο πλανητικός ιμπεριαλισμός είναι να θωρακιστεί με τα ατσάλινα λέπια του φασισμού. Με τα πλανητικά όργανα μιας ανοικτής ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ: Παγκόσμια διακυβέρνηση, πλανητικά και ευρωπαϊκά όργανα ωμής καταστολής και τα ανάλογα τοπικά προτεκτοράτα.



Ένα ουσιαστικό στρατήγημα αυτών των πλανητικών ατσάλινων λεπιών είναι η Κάρτα του Πολίτη. Το ολοκληρωτικό, όπως ήδη αναφέραμε, και το πλέον αποτρόπαιο ιστορικά, φακέλωμα των λαών και του ανθρώπου: Η υπόταξη και ο θάνατος του Ανθρώπου.



Το στρατηγικό όχημα αυτού του εφιάλτη είναι η πλαστή τρομοκρατία: Δηλαδή η τρομοκρατία που κατασκευάζουν, προωθούν και σκηνοθετούν τα πλανητικά κέντρα εξουσίας και οι μυστικές υπηρεσίες τους.



Η χώρα μας αποτελεί και σε αυτόν τον τομέα τον πιο αδύνατο κρίκο, συνακόλουθα τον «πιλοτικό χώρο» εφαρμογής όλων των νεοταξικών μεθόδων υποδούλωσης και υπόταξης των λαών.



Ήδη η παγκόσμια κρίση εκδηλώνεται εδώ με τα πιο ζοφερά παθολογικά της φαινόμενα και οι δυνάστες της ΕΕ και των ΗΠΑ έχουν «χρήσει» την Ελλάδα σε ρόλο Ιφιγένειας. Δηλαδή στο δοκιμαστή των μακάβριων σχεδιασμών που έχουν για όλους τους λαούς της Ευρώπης και της υφηλίου.



Έχουν, ήδη, επιβάλει, μέσω των κυβερνητικών τους ανδρείκελων και των δωσίλογων κομμάτων, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, μια οικονομική και πολιτική δικτατορία, καμουφλαρισμένη με τα «δημοκρατικά» (ακόμα) φύλλα του κοινοβουλευτισμού.



ΟΛΑ τα κόμματα προετοίμασαν τους όρους (υλικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς) για την αναίμακτη επιβολή αυτής της δικτατορία της ΕΕ, των ΗΠΑ, των τραπεζών, και των ποικίλων κερδοσκόπων.



Τα οχήματά τους και τα «εργαλεία» τους ήταν: Η αλλοδαπή εισβολή και κατοχή, τα αντιρατσιστικά ιδεολογήματα και η κατεδάφιση των ιστορικών, κοινωνικών και εθνικών ιστών της χώρας, η ληστρική εκμετάλλευση του λαού, η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, ο παρασιτισμός, η Ιθαγένεια, ο Καλλικράτης και πολλά άλλα.



Μέσα σε αυτήν τη νεοταξική στρατηγική ισοπέδωσης της Ελλάδας εντάσσονται και οι λυσσώδεις επιθέσεις εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας.



Η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί τον ισχυρό και ακατάλυτο εθνικό σκελετό της ελληνικής κοινωνίας.



Αποτελεί τον συνεκτικό ιστό της ιστορικής και εθνικής μας υπόστασης



Αλλά και το μοναδικό μετερίζι αγώνα που δεν έχει ισοπεδωθεί από τη Νέα Τάξη, που δεν έχει αλωθεί.



Γι αυτό ουρλιάζουν, σαν ύαινες, ΟΛΕΣ οι καθεστωτικές δυνάμεις εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας και πυροβολούν ασταμάτητα εναντίον κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης.



Γι αυτό βιάζονται να περάσουν την Κάρτα του Πολίτη.



Θέλουν να επενδύσουν τη δικτατορία τους και τις επιθέσεις εναντίον της αγωνιστικής Ορθοδοξίας με τα φασιστικά, ατσάλινα λέπια, με το «γύψο» της Κάρτας του Πολίτη.



Δεν θα τους περάσει.



Θα ηττηθούν.



Η ορθόδοξη Εκκλησία δεν ηττάται γιατί έχει πολύ βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία και στη συνείδηση του ελληνικού λαού.



Χρειάζεται όμως και άκαμπτη αγωνιστική διάθεση και οργάνωση του αγώνα.



Καιρός να μπούνε σε αυτόν τον ωραίο αγώνα και άλλα εκλεκτά τέκνα της Ορθοδοξίας και της ελληνικής κοινωνίας…



Έτσι θα επισπεύσουμε την ήττα της νεοταξικής κακουργίας…



ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ…



πηγή: resalto

20 πρακτικές συμβουλές για ταπείνωση

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου



1. Σε ξέχασαν; Δε σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει. Και προπαντός μην παραπονείσαι.



2. Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το.



3. Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι.



4. Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις.

5. Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς.



6. Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή.



7. Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι.



8. Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι.



9. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι.



10. Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος.



11. Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό.



12. Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς.



13. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή.



14. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος.



15. Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη.



16. Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη.



17. Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεόν.



18. Έχεις αρρώστια; Έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξαζε τον Θεόν.



19. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή.



20. Για όλους και για όλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι “τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται παρά μόνο με νηστεία και προσευχή”.



“Είθε αδελφοί μου, να ακολουθήσουμε όλοι μας, και πρώτος εγώ, τις ταπεινές αυτές συμβουλές, και να είστε βέβαιοι ότι θα σωθούμε.”



Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.com/2011/01/20_25.html

Έμαθα Ελεύθερος να ζω - ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ - Παπαροκάδες

Ο Μέγας Φώτιος ή Άγιος Φώτιος

Ενας από τους Μεγαλύτερους Αντιφραγκολατίνους Πατέρες της Εκκλησίας, που συγκρότησε την 8η Οικουμενική Σύνοδο.

Και όχι μόνον, αλλά διεκήρυττε και την καινοτομία του filioqueκ και προσπάθησε να επέμβει στα της νεοσύστατου εκκλησίας της Βουλγαρίας.

Επίσης ισχυρίζονταν οτι τα προνόμια του, του παρείχαν υπεροχή και εξουσία εφ όλης της γης, δηλαδή εφ' όλης της Εκκλησίας.

Δηλαδή επικαλούνταν το Πρωτείο, το οποίο βασίζονταν σε πλαστά και ψευδή ντοκουμέντα, που θα κατελυετο το αυτοδιοίκητο της Ανατολής.

Ο Φώτιος έθεσε θέμα filioqueκ με εγκύκλιο επιστολή του στους Ανατολικούς θρόνους. Συνελθούσα σύνοδος το 867κ στην Κωνσταντινουπολι καθηρεσε τον Νικόλαο.

Αργότερα ο Φώτιος, το 880κ συγκάλεσε τη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως με την παρουσία αντιπροσώπων του νέου πάπα Ιωαννου, στην οποία ειρήνευσε την Εκκλησία, επιβεβαίωσε την οικουμενικότητα της εν Νίκαια έβδομης Οικουμενικής Συνόδου, έθεσε όρια στις επεκτατικές βλέψεις του θρόνου της Ρώμης, δέσμευσε τους τοποτηρητές του Παπα να διαφυλάξουν το σύμβολο της Πίστεως απαραχάρακτο, χωρίς καμιά προσθήκη.



Δικό μας συμπέρασμα:



Μια σημερινή σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν μπορεί να αγνόηση την Σύνοδο του Αγίου και Μεγάλου Φωτίου, που δίκαια λαμβάνει τον τίτλο της Όγδοης Οικουμενικής συνόδου.

Εάν το διάπραξη θα αποτελεί αυτή η σύνοδος μιαν άλλη ψευδοσυνοδο, ή μάλλον μια νέα Ληστρική σύνοδο.

Εις αυτήν την σύνοδο του Φωτίου διακηρύχθηκε η αιώνια Πίστη της Εκκλησίας



" μηδεν προστιθεναι ή αφαιρειν, τον δε τι τοιουτον τολμωντα μετα της μεριδος των της αληθειας εχθρων και της ψευδους πλανης προστατων τιθεσθαι".

Ο πάπας Ιωαννης αποδείχθηκε τα Πρακτικά της Συνόδου του Φωτίου "μετα θυμηδίας, και πρόσταξε αναγνωσθηναι πασι".

Μετά δε την σύνοδο του 880κ στέλνει επιστολή στον Φώτιο για να επιβεβαιώσει την ορθοδοξία του στο θέμα του filioqueκ και να καταδικαση καθε προσθηκη στο συμβολο της πιστεως.

Η συμβολή του Μεγαλου Φωτίου στον αντιπαπικό αγώνα, υπήρξε αποφασιστική και σωτήρια για την Ορθόδοξη Εκκλησία.


πηγή : τρελογιάννης

Άγιος Αντώνιος ο Αθηναίος

Στις 5 Φεβρουαρίου 1774, μέρα Τετάρτη, μαρτύρησε ο Αγ. Αντώνιος ο Αθηναίος.



Σφαγείς ο Αντώνιος ώσπερ η όϊς



Χριστώ παρέστη ακολουθιών ως όϊς.



Αυτός ο νεοφανής Μάρτυρας του Χριστού ήταν από την περίφημη Αθήνα και οι γονείς του, που ονομάζονταν Μήτρος και Καλομοίρα, ήταν πάμπτωχοι και άγνωστοι. Κι αφού ανατράφηκε από αυτούς θεοσεβώς και έμαθε τα ιερά γράμματα, όταν έγινε δώδεκα χρονών, επειδή δεν μπορούσε να βλέπει τους γονείς του να είναι τόσο φτωχοί κι επειδή δεν έτυχε να μάθει κάποια άλλη τέχνη, παρέδωσε τον εαυτό του για δούλο με μισθό σε κάποιους Αρβανίτες Τούρκους, που βρίσκονταν τότε στην Αθήνα, και από αυτόν τον μισθό βοηθούσε τους γονείς του. Όταν έγινε δεκαέξι χρονών, ήρθε η Ρωσσική αρμάδα στον Μωριά το 1805, κι επειδή τα αφεντικά του πήγαν για να κουρσεύσουν και να σκλαβώσουν τους Χριστιανούς του Μωριά, τους ακολούθησε και ο Αντώνιος. Και πηγαίνοντας εκεί, πουλήθηκε σκλάβος από τους Αρβανίτες αφέντες του σε κάποιους Αγαρηνούς εμίρηδες, οι οποίοι, αφού τον αγόρασαν, τον τιμώρησαν με διάφορους βασανισμούς για να τον εκτουρκίσουν, αλλά δεν το κατάφεραν. Κι έτσι, τον πήραν μαζί τους στο τουρκικό στράτευμα, που βρισκόταν τότε στον Δούναβη ποταμό, και εκεί, πουλήθηκε ο ευλογημένος πέντε φορές από αφέντες σκληρότερους, μεταπωλούμενος σε άλλους σκληρότερους και μεταγοραζόμενος, ο καθένας από τους οποίους δοκίμασαν να στρέψουν τον Άγιο στη θρησκεία τους, πότε με κολακείες και ταξίματα, πότε με φοβέρες και διάφορα παιδέματα, αλλά μάταια κοπίασαν, επειδή ο γενναίος Αντώνιος ήταν γερά στερεωμένος στην ευσέβεια.



Στη συνέχεια, πουλήθηκε σε έναν ορθόδοξο Χριστιανό, μεταξουργό στην τέχνη, για τετρακόσια γρόσια, μαζί με τον οποίο πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου είχε σπίτι, γυναίκα και εργαστήριο, και βρισκόμενος εκεί, πήγε ο Άγιος σε πνευματικό πατέρα και εξομολογήθηκε τις αμαρτίες του και με κατάνυξη και συντριβή καρδιάς, μετάλαβε τα άχραντα μυστήρια στον Άγιο Νικόλαο στο Τουμπιαλί, και από τότε υπηρετούσε πρόθυμα τον αφέντη του, σαν αρεστός δούλος. Μια μέρα όμως, βλέπει ο Άγιος ένα όνειρο που τον δυνάμωσε στο Μαρτύριο. Είδε δηλαδή, μια γυναίκα ωραία στην όψη, η οποία υπόσχονταν σε αυτόν ότι θα του δώσει βοήθεια και δύναμη σε κάθε κίνδυνο, και του έλεγε να μη φοβάται, αλλά να στέκει ανδρείος, και αφού είπε αυτά, τον σκέπασε με το φόρεμά της. Μόλις ξύπνησε ο Αντώνιος, διηγήθηκε το όνειρο στην κυρία του και συμπέρανε από αυτό ότι πρόκειται να μαρτυρήσει για τον Χριστό, ενώ εκείνη του έλεγε να μη φοβάται από τα όνειρα. Όταν λοιπόν ξημέρωσε, πήγε στο εργαστήριο του αφέντη του, όπως συνήθιζε, και εκεί που καθόταν, έτυχε να περάσει ο τελευταίος Αγαρηνός αφέντης του (ο οποίος ήταν χιλίαρχος και άρχοντας) και τον αναγνώρισε και αμέσως άρχισε να φωνάζει για τον Άγιο ότι έφυγε από αυτόν παρά τη θέλησή του, και πως ήταν Τούρκος προηγουμένως και τώρα έγινε πάλι Χριστιανός, και αμέσως έφερε πολλούς μάρτυρες για αυτό. Κι αυτοί όρμησαν κατά πάνω του χτυπώντας τον ανηλεώς και τον πήγαν στον δικαστή της Ρούμελης, Μουράτ Μουλάν, δίνοντας μαρτυρία για αυτόν, ότι πραγματικά είχε εκτουρκιστεί. Ο κριτής ρώτησε τον Άγιο αν είναι αλήθεια όλα αυτά που τον κατηγορούν. Κι αυτός χωρίς να δειλιάσει καθόλου, απάντησε με θάρρος ότι γεννήθηκε από Χριστιανούς γονείς και είναι Χριστιανός και ότι δεν αρνήθηκε τον Χριστό, αλλά μάλιστα είναι έτοιμος να δεχτεί, αν είναι δυνατό, μυριάδες θανάτους για τον Χριστό.



Αφού τα άκουσε αυτά ο κριτής, άρχισε πρώτα να τον δοκιμάζει με ταξίματα, λέγοντάς του ότι αν δεχτεί τον εκτουρκισμό, έχει να αποκτήσει πλούτο και τιμές από τον βασιλιά. Επειδή όμως έβλεπε τον Άγιο να περιγελά και να κοροϊδεύει σαν όνειρα όλα αυτά, άρχισε να τον φοβερίζει με άγριο βλέμμα λέγοντάς του ότι θα τον βασανίζει ανυπόφορα και θα τον θανατώσει ελεεινά. Ο μάρτυρας όμως έλεγε «μη νομίζει ότι μπορείς να μου αλλάξεις την πίστη του Χριστού με αυτές σου τις φοβέρες και γι’ αυτό βασάνιζε, μαστίγωνε και κομμάτιαζε το σώμα μου και σκέψου και κανέναν άλλον καινούργιο και οδυνηρότατο θάνατο για μένα, επειδή πιο πιθανό είναι να γίνεις εσύ Χριστιανός, παρά εγώ να αρνηθώ τον Χριστό και να μην ομολογώ ότι είναι Υιός Θεού και αληθινός Θεός».



Ακούγοντας αυτά ο κριτής και θαυμάζοντας την παρρησία του Αγίου, αντί να θυμώσει μαζί του, θύμωσε με τους ψευδομάρτυρες Αγαρηνούς ονομάζοντάς τους πονηρούς και ψεύτες, ότι εκβιάζουν τους ανθρώπους να εκτουρκιστούν με συκοφαντίες και ψεύδη. Κι επειδή εκείνοι επέμεναν να καταμαρτυρούν και να φωνάζουν να θανατώσει τον Μάρτυρα, ο κριτής, αφού πήρε τον Άγιο παραπέρα από τους άλλους, του έλεγε πρόσωπο με πρόσωπο: «λυπήσου νέε τη νιότη σου και για την ώρα αρνήσου την πίστη σου, και ύστερα πήγαινε όπου θέλεις και έχε την πίστη σου». Ο Μάρτυρας όμως του Χριστού, φοβούμενος τον λόγο του Κυρίου που είπε ότι όποιος με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ κι εγώ μπροστά στον πατέρα μου στους ουρανούς, δεν δέχτηκε να αρνηθεί τον Χριστό ούτε καν χαμηλόφωνα, αλλά φώναζε ότι είναι Χριστιανός και προτιμά να πεθάνει για τον Χριστό. Τέλος πάντων, βλέποντας ο κριτής ότι ούτε τους ψευδομάρτυρες εκείνους μπορεί να ξεφορτωθεί, ούτε τον Μάρτυρα να μεταστρέψει από την πίστη του Χριστού, θέλοντας και μη, εξέδωσε την έγγραφη απόφαση κατά του Αγίου, την οποία έστειλε κρυφά στον τότε βεζύρη Μεχμέτ Μελέκ πασά με άνθρωπο έμπιστο δικό του, φανερώνοντάς του ότι αυτή η απόφαση είναι άδικη και αυτός αναγκάστηκε να την εκδώσει.



Κι ο βεζύρης, αφού έφερε μπροστά του τον Μάρτυρα και τον ρώτησε τα ίδια και τον παρακίνησε να τουρκέψει άλλοτε με υποσχέσεις κι άλλοτε με απειλές και φοβέρες και αφού άκουσε από αυτόν όσα και ο μουλάς είχε ακούσει προηγουμένως, κατάλαβε από αυτά ότι όλα εκείνα που οι κατήγοροι τον κατηγορούσαν ήταν ψέμματα και συκοφαντίες και έκρινε σωστό να ελευθερώσει τον δίκαιο. Επειδή όμως φοβούνταν τη βαρβαρότητα και την ορμή του πλήθους των Αγαρηνών, οι οποίοι μπορούσαν να φέρουν τα πάνω κάτω λόγω της δεισιδαιμονίας της θρησκείας τους, για αυτό έβαλε τον Άγιο στη φυλακή του μουχζούρ αγά, φαινομενικά για να τον εξετάσει για δεύτερη φορά, στην πραγματικότητα όμως για να τον γλιτώσει από τον κίνδυνο. Κι ο Μάρτυρας, όταν βρισκόταν στη φυλακή ήταν υπερβολικά χαρούμενος και εύθυμος και τους Χριστιανούς που έτυχε για άλλες αιτίες να είναι μαζί του στη φυλακή, τους δίδασκε να έχουν υπομονή στις θλίψεις και τους πειρασμούς και για την ευσέβεια και τον Χριστό να προτιμούν τον θάνατο. Και έδινε ο Χριστομίμητος στους φτωχούς φυλακισμένους Χριστιανούς χρήματα, από εκείνα τα λίγα που είχε, και στον αφέντη του τον Χριστιανό έστειλε γράμμα στο οποίο πρώτα ζητούσε από όλους τους Χριστιανούς συγχώρεση και τις ευχές των ιερέων, για να τον δυναμώσουν στο Μαρτύριο, κι έπειτα ευχαριστούσε τον αφέντη του, επειδή εκείνος έδωσε τόσα χρήματα και τον εξαγόρασε από τους βαρβάρους, αυτός όμως δεν τον υπηρέτησε κι ούτε μπόρεσε να του ξεπληρώσει αυτή του την χάρη και ευεργεσία. Τέλος, τον παρηγορούσε να έχει θάρρος, γιατί δεν πρόκειται να αρνηθεί την ευσέβεια και ότι, αφού πεθάνει για τον Χριστό, τον παρακαλεί να του κάνουν τα συνηθισμένα για τους κεκοιμημένους μνημόσυνα, και να μηνύσει στους γονείς του το μακάριο τέλος που έλαβε ο γιος τους, για να παρηγορηθούν.



Ο Μάρτυρας λοιπόν, τόση χαρά είχε να πεθάνει για την ευσέβεια, ενώ και εκείνοι οι κατήγοροι οι ψευδομάρτυρες πήγαιναν συχνά στον βεζύρη ζητώντας τον να θανατώσει τον Άγιο. Έπειτα, βλέποντας πως εκείνος κλίνει προς τη φιλανθρωπία και μόνο αναβάλλει την υπόθεση, θύμωσαν και δίνουν αναφορά στον βασιλιά σουλτάνο Απδούλ Χαμίδ, κατηγορώντας μεν τον Μάρτυρα ότι αρνήθηκε την πίστη του, κατηγορώντας δε και τον ίδιο τον βεζύρη ότι δωροδοκήθηκε και θέλει να τον ελευθερώσει. Κι ο βασιλιάς, επειδή φοβήθηκε την ταραχή του πλήθους και παράλληλα αναλογιζόταν και τα πολιτικά πράγματα της βασιλείας του ότι ήταν αδύναμα και αστερέωτα και γεμάτα υποψίες για τον ρωσσικό πόλεμο, που τότε ακολούθησε, έβγαλε απόφαση κατά του Μάρτυρα, ή να γίνει Τούρκος, ή να θανατωθεί. Ο βεζύρης λοιπόν, θέλοντας και μη, βγάζει τον Άγιο από την φυλακή κα και τον ρωτά κοφτά, ή να αποδεχτεί τον Μωάμεθ ως προφήτη Θεού, ή να ακολουθήσει τον δήμιο και να αποκεφαλιστεί. Τότε ο αληθινός Μάρτυρας του Χριστού Αντώνιος χάρηκε, όπως χαίρονται αυτοί που βρίσκουν θησαυρό, και αφού του έδεσαν πίσω τα χέρια, με χαρούμενο πρόσωπο έτρεχε προς τον θάνατο, σαν σε πανηγύρι, και πηγαίνοντας στο Ακ σαράι, κλίνει το κεφάλι και λέγοντας «Κύριε, εις τας χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου», αποκεφαλίζεται, ενώ ο δήμιος χτύπησε με το σπαθί τρεις φορές τον ιερό του τράχηλο, μήπως και προδώσει την ευσέβειά του επειδή δεν θα μπορούσε να υποφέρει τον πόνο. Βλέποντας όμως, ότι μάταια κοπιάζει, τον έσφαξε ο αλιτήριος σαν πρόβατο και έτσι ο αοίδιμος έλαβε τον στέφανο του Μαρτυρίου. Και οι Χριστιανοί της Βλάγκας αγόρασαν το λείψανό του για εβδομήντα γρόσια και παίρνοντάς το με μεγάλη πομπή και παρρησία και επινίκια άσματα πήγαν έξω, στη Ζωοδόχο Πηγή και το ενταφίασαν, με τις πρεσβείες του οποίου μακάρι να αξιωθούμε τη βασιλεία των ουρανών. Αμήν.



Εκ του νέου μαρτυρολογίου του Αγίου Νικοδήμου -Γεώργιος Τέζας

πηγή: τρελογιάννης