Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ»: Ο ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΒΑΛΕ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ - ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ

Στις 18 Ιανουαρίου τιμήσαμε τη μνήμη δύο Αγίων της Εκκλησίας μας: Του Μ. Αθανασίου που τόσο μισούν οι παγανιστές του "ελληνικού" εθνικοσοσιαλισμού και τα πρωτοξάδελφά τους νεοειδωλολάτρες και του Οσίου Χριστοφόρου του επονομαζόμενου Παπουλάκου για τον οποίο οι υπηρέτες της εκάστοτε "Ιεράς Συμμαχίας" και οι προσκυνημένοι του χθές και του σήμερα χύνουν ποταμούς χολής. 

Ο Παπουλάκος είναι σύμβολο και τέτοια σύμβολα είναι επικίνδυνα και σήμερα. 

Στην εποχή της χειραγώγησης των λαών από τα ΜΜΕ, κάθε υγιής επαναστατική φωνή είναι επικίνδυνη. 

Και ένα έθνος που περνά μια βαθειά-πνευματική κατά κύριο λόγο-κρίση και στερείται προτύπων, ηρώων και αξιών, κοιμάται καλά και δεν πρέπει να ξυπνήσει.

"...Όσα ουδέ αυτά τα όργανα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ετόλμων να πράξουν, έπραττον οι υπάλληλοι του Ελληνικού κράτους, εκτελούντες διαταγές των ξένων."
Βαυαροκρατία! 
Δια πάντα ταύτα θλίψις απλώνετο εις το πανελλήνιον. 
Ζωηρά έκφρασις του πόνου, σπαρκτική φωνή οδύνης του λαού δια τον διωγμό της Ορθοδοξίας, ήτο το προφορικό και γραπτό κήρυγμα του Φλαμιάτου. Βλέπων ο ιερός ανήρ, ότι οι επίσκοποι της εποχής εκείνης, πλήν ελαχίστων, είχον τρομοκρατηθή από τα βίαια μέτρα της κυβερνήσεως και ως δούλοι εξετέλουν ό,τι διέτασσαν οι μυστικοσύμβουλοι του βασιλέως, εστράφη προς τον λαό και υπέδειξε εις αυτόν το καθήκον· Σεις, άνδρες και γυναίκες βεβαπτισμένοι, είσθε οι φρουροί της μυστικής αμπέλου, της Ορθοδόξου Εκκλησίας· σεις αναλαμβάνετε από σήμερα την φύλαξίν της. Ο αγών αρχίζει! Αλλ’ ο αγών αυτός εχρειάζετο στελέχη. Και ο Φλαμιάτος ως κατάλληλον δια τούτον στέλεχος έκρινε και τον μοναχό Χριστοφόρο. Ο Χριστοφόρος έπρεπε ν’ αφήση το ασκητήριο και να κατέλθη εις τον αγώνα. Δι’ αυτό και τον επεσκέφθη. Κατά το διάστημα των ολίγων ημερών, που παρέμεινε εις την σκήτην ο Φλαμιάτος, με τα ζωηρότερα χρώματα περιέγραψε την οικτρά κατάσαση της Εκκλησίας. Βεβαίως πρακτικά της συζητήσεως των δύο ανδρών δεν εκρατήθησαν… αλλά νομίζω ότι ακούω την φωνήν του Φλαμιάτου·
 «Αδελφέ Χριστοφόρε! Από την αγίαν Γραφήν εδιδάχθημεν, ότι κεφαλή της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο οποίος ζεί, νικά και βασιλεύει εις τους αιώνας. Αλλά εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος σήμερον κεφαλή δεν είναι ο Χριστός. Κεφαλή της Εκκλησίας αυτής έγινε το κράτος, οι δε επίσκοποι και οι ιερείς έγιναν υπάλληλος και εκτελούν τα θελήματά του κράτους, πού πολλάκις είναι αντίθετα προς εκείνα που διέταξεν ο Κύριος. Νόμον της Εκκλησίας έκαναν την αμαρτίαν, την παράβαση των νόμων του Ευαγγελίου. Οι επίσκοποι, οι οποίοι δεν αντεστάθησαν κατά της κρατικοποιήσεως της Εκκλησίας, είναι νεκροί, απέθανον πνευματικώς. Όσοι όμως είναι πιστοί και πονούν την μητέρα Εκκλησίαν, ας μη σιωπήσουν· ας διαμαρτυρηθούν και ας πέσουν αγωνιζόμενοι υπερ της ελευθερίας της Εκκλησίας εκ των δεσμών του κράτους. Είναι και ο αγών αυτός ιερός, ιερώτατος»
… Η φωνή του Φλαμιάτου συνεκλόνισε τον ασκητήν. Οι λόγοι του άναψαν πυρ εις την καρδίαν του Χριστοφόρου. Ο Χριστοφόρος δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει ούτε μιαν ημέραν εις την σκήτην του. Τον εκάλει η φωνή του καθήκοντος. Εγκαταλείπει το ασκητήριον και ρίπτεται εις τον αγώνα. Αρχίζει να περιοδεύει την ύπαιθρό. Κηρύττει εις τον λαό.
Τί ήτο ο Παπουλάκος;
Αρχιεπίσκοπος; Μητροπολίτης; 
Διευθυντής Αποστολικής Διακονίας;
Καθηγητής θεολογικής σχολής;
Ιεροκήρυξ; 
Εφημέριος πλουσίας ενορίας πόλεως; 
Είχε πτυχία και διπλώματα και σπουδάς του εξωτερικού;
Τίποτε από όλα αυτά. 
Ο Παπουλάκος ήτο ένας απλούς μοναχός, ελαχίστων γραμματικών γνώσεων, αλλ’ ό,τι έπραξεν υπέρ του λαού, υπέρ της ορθοδόξου πίστεως, δεν ηδυνήθησαν να πράξουν όλοι οι επίσκοποι και θεολόγοι της εποχής του. 
Φαινόμενο, φωτεινόν μετέωρον, αστήρ που εσελάγισεν εις τον ουρανό της Ελλάδος! Νεώτερος απόστολος του Χριστού ανεδείχθη ο Παπουλάκος. «Πίστει» (Εβρ. 11,3 κ.ἑ.) και μόνον πίστει ανεδείχθη... 
Η Ιερά Σύνοδος και τα ανάκτορα εταράχθηκαν.
Ο Παπουλάκος κατηγορήθη ότι συνωμοτεί κατα του καθεστώτος, όπως ο Χριστός κατηγορήθη ότι συνωμοτεί κατά του καίσαρος. 
Ο άοπλος αρχηγός κινήματος! Ώ κόσμε… Προς καταστολήν του κινήματος (!) απεστάλη στρατός και στόλος.
Εκστρατεία ολόκληρος διωργανώθη δια...την σύλληψιν του επαναστάτου. 
Ο Παπουλάκος βρήκε καταφύγιο εις τα σπήλαια της Μάνης. Εκεί ήτο αδύνατο να συλληφθεί. Όλη η Μάνη τον εφρούρει. 
Αλλ ο ιεραπόστολος της Ορθοδοξίας επροδόθη.
Τα τριάκοντα αργύρια ετέθησαν σε ενέργια. Ιούδας ο ιερεύς παπα – Βασίλαρος, εις τον οποίον το κράτος έδωσε 6.000 χρυσές δραχμές ως ανταμοιβή της προδοσίας.
Έτσι ο Παπουλάκος συνελήφθη και την 27ην Ιουλίου 1852 ερρίφθη εις τας φυλακάς του Ρίου των Πατρών.
Μετά ένα έτος περίπου μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος εις τας Αθήνας για να δικασθεί. 
Όλος ο λαός, ο πιστός λαός, εις το πέρασμά του υπεκλίνετο και προσηύχετο. Εις το δικαστήριο ο πρόεδρος τον ρώτησε: «Ποιόν διορίζεις συνήγορόν σου;». «Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο συνήγορός μου», απαντά ο πιστός του δούλος Χριστοφόρος. Το ακροατήριο εσείσθη από συγκίνηση. Η δίκη ήτο αδύνατο να συνεχισθεί. Εθεωρήθη σκόπιμο να αναβληθεί. ...

ΕΞΟΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ


Εν τω μεταξύ όμως η Ιερά Σύνοδος, σύνοδος γραμματέων και φαρισαίων, ευτελέστατον όργανο του κράτους, συνεδρίασε και εξώρισε τον Παπουλάκο εις την νήσον  Άνδρο, εις την μονήν Παναχράντου. Εκεί επεριωρίσθη εντός κελίου, φρουρός δε χωροφύλαξ εφύλαττεν αυτόν ημέραν και νύκτα. Αλλ” οι χριστιανοί δεν τον ελησμόνησαν. Από τα νησιά, από τα παράλια της Ευβοίας, από τα βουνά της Μάνης, από πόλεις και χωρία ήρχοντο δια να επισκεφθούν και ν” ακούσουν τον γνήσιον κήρυκα του Ευαγγελίου. Και επειδή δεν επιτρέπετο να επικοινωνεί με κανέναν, ο Παπουλάκος μέσα από τα κάγκελλα της φυλακής του, του κελλίου του,εδίδασκε τον λαό. Αλλά και αυτό απηγορεύθη. Ο Παπουλάκος, ο ευεργετικώτατος αυτός Έλλην,καταδικάσθη εις τελείαν απομόνωσιν.


Κατα το διάστημα της εις Άνδρον εξορίας του συνέβη και το εξής γεγονός. Το 1854 επισκέφθη την Ιερά Μονή ο νεοχειροτόνητος επίσκοπος Άνδρου Μητροφάνης Οικονομίδης, τον οποίον ως λαϊκόν ακόμα εγνώριζε καλώς ο Παπουλάκος. Δι” αυτό τον εκύτταξε με πόνον βαθύν και με την απεριόριστον εκείνην ειλικρίνεια που εχαρακτήριζεν όλην του την ζωήν του είπε:

ΚΑΙ ΣΥ ΜΗΤΡΟ ΕΓΙΝΕΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ; ΘΑ ΠΡΟΚΟΨΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ.


Ο Δεσπότης έγινε έξαλλος από την οργήν, εσήκωσε την δεσποτικήν του ράβδον και κατέφερε αλλεπάλληλα γενναία κτυπήματα κατά του σεβάσμιου γέροντος. Έτσι άπέδειξε ότι είναι δεσπότης!


Επτά χρόνια έμεινε εξόριστος φυλακισμένος εις την ιερά Μονή. Τα τελευταία Χριστούγεννα που εόρτασε εδώ στη γη ο άγιος ασκητής ήσαν τα Χριστούγεννα του 1860. Χριστούγεννα. Να είσαι φυλακισμένος δια τον Χριστόν είναι γλυκύς παράδεισος. Χριστούγεννα. Να είσαι εις μέγαρον πολυτελέστατον με υπηρέτας και υπηρέτριας, αλλά να εορτάζεις χωρίς Χριστόν, τούτο είναι πικρία και θάνατος. Μετά από ολίγας ημέρας εβάρυνε πλέον. Έπεσε κλινήρης. Ήτο όλος προσευχή, κατάνυξις, δάκρυα. Τις παραμονές του θανάτου του ο χωροφύλαξ που τον εφύλαττε ήλθε, εγονάτισε ενώπιον του και είπε· Πάτερ! Η ζωή σου με συνεκίνησε. Δεν θέλω να επιστρέψω πλέον στον κόσμο. Θέλω να γίνω μοναχός και να λάβω το όνομά σου.


Εις τις 18 Ιανουαρίου του 1861, εορτή του μεγάλου προμάχου της Ορθοδοξίας Αγίου Αθανασίου ο νεώτερος πρόμαχος της Ορθοδοξίας εν Ελλάδι Χριστόφορος Παπουλάκος παρέδωκε το πνεύμα εις Κύριον.

Απόσπασμα απο κείμενο του μακαριστιού μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη (περιοδικό Χριστιανική Σπίθα τον Δεκέμβριο του 1952, φυλ. 137)
πηγή 


ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΤΟΝ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟ;
Σύγκρουση μεταξύ δυτικού και ανατολικού πνεύματος 
και κριτική στο επαίσχυντο βιβλίο «άγιος αγύρτης»
Η εκκλησιαστική ιστορία έχει αποδείξει ότι η Χάρις του Θεού αναδεικνύει στις κρίσιμες στιγμές της Εκκλησίας μεγάλους Πατέρας και Αγίους για ν᾽ αντιμετωπίσουν πλάνες, αιρέσεις, σχίσματα κτλ. 
Το δυτικό πνεύμα τρεις Άγιοι μέχρι σήμερα το πολέμησαν και το αντιμετώπισαν επάξια:
Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ 
ΚΑΙ 
Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ.
Ο Άγιος Χριστόφορος πολέμησε το δυτικό πνεύμα που εισήλθε στην Ελλάδα με τον Θεόκλητο Φαρμακίδη και τον Θεόφιλο Καΐρη, το οποίο ξαναζεί η Εκκλησία της Ελλάδος στις ημέρες μας και υπερασπίζεται ο συγγραφέας του βιβλίου “ένας αγύρτης άγιος”.

Ιδιαίτερα ο Άγιος Χριστόφορος ΠΟΛΕΜΗΘΗΚΕ από την τότε εξουσία και ΠΟΛΕΜΕΙΤΑΙ από τον συγγραφέα του βιβλίου “ένας αγύρτης άγιος” διότι:
Α) Αντιτάχθηκε στο αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την οποίαν υποδούλωσαν στο Κράτος, αφού οι Βαυαροί βιαίως την απέκοψαν από την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Ο άγιος ζητούσε την κατάργηση του αυτοκεφάλου και την επαναφορά της Εκκλησίας μας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Β) Αντιτάχθηκε στην αποχριστιανοποίηση της Ελλάδος και της Παιδείας, διότι οι Βαυαροί προσπαθούσαν ο,τι ήταν χριστιανικό να το απομακρύνουν μέσα από τα βιβλία των σχολείων και από την Ελλάδα και προσπάθησαν να εισάγουν το ευρωπαϊκό δυτικό πνεύμα στην εκπαίδευση και την ζωη των Ελλήνων.
Γ) Αντιτάχθηκε στούς Βαυαρούς και στον Βασιλέα Όθωνα, διότι ανακήρυξαν με βασιλικό διάταγμα ως αρχηγό της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον εκάστοτε Βασιλέα της Ελλάδος και τοποθέτησαν στην Ιερά Συνοδο βασιλικό επίτροπο, του οποίου χωρίς την υπογραφή και έγκρισή του ουδεμία απόφαση της Ιεράς Συνόδου ήταν ισχυρή η εφαρμοστέα. Κατι που ισχύει κατά παρόμοιο τρόπο μέχρι και σήμερα, αφού για να τοποθετηθεί ένας επίσκοπος σε μία Μητρόπολη η ένας ιερέας σε μία ενορία, πρέπει ο Υπουργός Παιδείας πρώτα να υπογράψει την απόφαση της Ιεράς Συνόδου και κατόπιν να εκδοθεί το Προεδρικό Διάταγμα. Έως σήμερα ισχύει επίσης ότι πολλές αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου πρέπει πρώτα να εγκριθούν από την Κυβέρνηση για να έχουν ισχύ. Έτσι η Εκκλησία, εμμέσως πλην σαφώς, εξαρτάται τρόπον τινά έως και σήμερα από το Κράτος. Αντίθετα η Εκκλησία της Κυπρου είναι παντελώς ανεξάρτητη από το Κράτος. Ούτε προ, ούτε μετά, ενημερώνει για τυχόν αποφάσεις της η εκλογές Επισκόπων κτλ. Αυτό λοιπόν το δυτικό πνεύμα πολέμησε ο Παπουλάκος, γι᾽ αυτό εκδιώχθηκε από τις αρχές, όπως κάποτε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Το βιβλίο του (ΑΡΧΙ - ΑΛΗΤΑΡΑ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΟΥ ΠΑΣΟΚΟΣΚΥΛΟΥ) δημοσιογράφου Δημητρίου Καμπουράκη, “ένας αγύρτης άγιος” υβρίζει, συκοφαντεί, γελοιοποιεί τον Παπουλάκο, ο οποίος υπερασπιζόταν όλα τα ανωτέρω ιδανικά. Αντίθετα δε το επαίσχυντο βιβλίο υπερασπίζεται τον Αρχιμ. Θεόκλητο Φαρμακίδη, γραμματέα της τότε Ιεράς Συνόδου και τον Θεόφιλο Καΐρη, ως προοδευτικούς, και κατηγορεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Εκκλησία και τούς επισκόπους, τα Μοναστήρια και τούς Μοναχούς ως διεφθαρμένους και φονταμενταλιστάς (φανατικούς).

Ο Παπουλάκος υπερασπίσθηκε αυτή την ηθική τάξη που γνώριζε η Ορθόδοξη Ελληνική Παράδοση, ελέγχοντας την αμαρτωλή ζωη του λαού, αλλά και την εξουσιαστική αλαζονεία της Βαυαροκρατίας που έπληττε τόσο το εθνικό όραμα, όσο και τη θρησκευτική συνείδηση των Ελλήνων.

Υπερασπίσθηκε επίσης τη Μεγάλη Ιδέα και την απελευθέρωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που ήταν και παραμένει ο πνευματικός σύνδεσμος ολοκλήρου του Ελληνισμού.

Υπερασπίσθηκε την Ορθόδοξη πίστη που διατήρησε την Εθνική μας ταυτότητα κατά τούς αιώνες της Τουρκοκρατίας και οδήγησε στην ιστορικά απίθανη επιτυχία της Επανάστασης του  21, μια πίστη που ήταν σωτηρία για τούς Έλληνες και παραλογισμός για τούς ορθολογιστές Βαυαρούς.
Η θριαμβευτική πορεία του Παπουλάκου, η καταδίκη του από τη διοικούσα Εκκλησία, η προδοσία, η σύλληψη και η φυλάκισή του, θυμίζουν έντονα την πορεία του Χριστού από τη Βαϊοφόρο ως τον Γολγοθά.
Όμως, η αγία του μορφή καθόλου δεν πέρασε στη λήθη.
 
150 χρόνια μετά την κοίμησή του, μένει ολοζώντανος και τιμάται ως Άγιος και προφήτης του Χριστού στη μνήμη του λαού της Πελοποννήσου, ενός λαού που αναμένει με λαχτάρα και την επίσημη κατάταξή του στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, τώρα που οι καιροί κάνουν αυτή την πράξη πιο επιτακτική.

Η θυσία ως υπέρτατη απόδειξη της αγάπης είναι αδιανόητη για τον άθεο άνθρωπο.
 
Είναι δεδομένη όμως για το πιστό χριστιανό, που ξέρει ότι ο Υιός του Θεού πέρασε φρικτά πάθη για τη σωτηρία του κόσμου που ξέρει, ότι οι Άγιοι όλων των εποχών σηκώνουν τον προσωπικό τους σταυρό προτού φθάσουν στην Ανάσταση.
Με αυτά τα δεδομένα γίνεται, πιστεύουμε, κατανοητό το γιατί επιστρατεύθηκε ο γνωστός δημοσιογράφος κ. Καμπουράκης, αυτή την εποχή, για να προωθηθεί μέσω ενός μεγάλου τηλεοπτικού διαύλου ένα τέτοιο βιβλίο.
 
Ο Παπουλάκος είναι σύμβολο και τέτοια σύμβολα είναι επικίνδυνα και σήμερα. 
Στην εποχή της χειραγώγησης των λαών από τα ΜΜΕ, κάθε υγιής επαναστατική φωνή είναι επικίνδυνη.
Και ένα έθνος που περνά μια βαθειά-πνευματική κατά κύριο λόγο-κρίση και στερείται προτύπων, ηρώων και αξιών, κοιμάται καλά και δεν πρέπει να ξυπνήσει.
Η Ελλάδα δεν έχει πολλές ελπίδες να ξυπνήσει όσο η Εκκλησία καθηλώνεται με ανύπαρκτα και υπαρκτά σκάνδαλα...Όσο ακόμα ένας άγιος, βαπτίζεται “αγύρτης”!
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟ» (πατήστε πάνω στην εικόνα):

Δεν υπάρχουν σχόλια: